KABANATA 4

Dalia Laurel POV

Nakatayo ako sa ikalawang palapag ng lumang bahay, hawak ang panukat at clipboard, nang marinig ko ang dagundong ng dalawang mamahaling sasakyan na pumasok sa bakuran.

Hindi na ako nag-abalang magtago. Dahan-dahan kong itinabi ang lapis sa tainga ko at dinala ang ginagawa ko patungo sa balkonahe.

Sa ibaba, pumarada ang isang itim na Maybach na kasunod ng SUV ni Atty. Valderrama. Mabilis na bumaba ang driver para buksan ang p***o ng passenger seat.

Unang lumabas ang kulay abong leather shoes na walang ni isang bakas ng alikabok, kasunod ang matangkad at eleganteng kaanyuan ni Iñigo. Nakasuot siya ng tailored charcoal suit—walang tie, nakatupi nang bahagya ang sleeves ng kanyang white shirt, pero naroon pa rin ang aura ng isang lalaking sanay na sinusunod ng lahat.

Nang iangat niya ang kanyang tingin at magtagpo ang mga mata namin, naramdaman ko ang bahagyang pagkirot sa dibdib ko. Pero agad ding nawala iyon.

Tumingin siya sa paligid nang may halo ng dumi at pagtataka. Tiningnan niya ang mga lumang hollow blocks, ang mga sementong nakatambak, at ang mga karpinterong nakatitig sa kanya. Pagkatapos, muli niyang itinutok ang malamig niyang mga mata sa akin.

"Dalia," tawag niya. Ang boses niya ay buo, malamig, at may otoridad na palagi niyang ginagamit kapag nag-uutos sa operating room. "Bumaba ka diyan. Umuwi na tayo."

Tiningnan ko lang siya mula sa itaas. Wala akong galit sa mukha. Wala ring takot.

"Mang Jun," tawag ko sa foreman na nakatayo sa gilid habang hawak ang pala. "Paki-check naman po kung may authorization form o appointment ang bisita. Bawal po ang basta-basta pumasok sa construction site nang walang hard hat."

Napatigil si Mang Jun, halatang nag-aalinlangan habang tumitingin sa mamahaling kotse at kay Iñigo. "Ah... Arki, kilala niyo po ba 'tong sir?"

"Hindi ko siya kliyente," sagot ko habang dahan-dahang bumababa sa lumang hagdanan. "Kaya pakisabihan siya na bawal ang palamuti sa trabaho natin."

Nakita ko ang mabilis na pagbabago sa mukha ni Iñigo. Mabilis siyang pumasok sa loob ng gate, pinalagpasan si Atty. Valderrama at ang security detail niya, hanggang sa makatayo siya sa tapat ko—may tatlong hakbang lang ang distansya namin sa isa't isa.

Amoy na amoy ko ang pamilyar niyang expensive woodsy perfume na nahaluan ngayon ng amoy ng usok ng kotse at pawis mula sa mabilis na pagbiyahe.

"Stop playing games, Dalia," marahang pabulong niyang sabi, pero puno ng nanggagalaiting emosyon. "Ano 'tong katangahang 'to? Bakit narito ka sa maalikabok na lugar na 'to? Look at your clothes. Look at your hands."

Yumuko ako at tiningnan ang sarili kong mga kamay. May mantsa iyon ng lumang pintura at may kaunting alikabok sa siko ng damit ko. Nang iangat ko uli ang tingin ko sa kanya, napangiti ako.

Ito ang ngiti na hindi niya kailanman nakita sa loob ng limang taon naming kasal—isang ngiti ng totoong tao na hindi na nakatali sa kanya.

"Nangitim lang ang mga kamay ko sa semento, Iñigo, pero mas malinis 'to kaysa sa mga papel na pinapipirmahan mo sa akin noong nakaratay ako sa ospital," deretso kong sabi.

Kumurap siya, tila nasaktan sa sinabi ko, pero mabilis na bumalik ang kanyang matigas na mukha.

"Naging emosyonal ka lang dahil sa mga nalaman mo," pilit niyang pag-aayos sa boses niya habang itinataas ang kamay para hawakan ang braso ko. "I did what I had to do to secure our future. To keep you safe! Alam mo kung gaano ka kahina noong aksidente—"

"Huwag mo akong hahawakan," putol ko sa kanya bago pa man dumampi ang mga daliri niya sa balat ko.

Napatigil ang kamay niya sa hangin. Sa buong buhay ni Dr. Iñigo Sevillano, walang sinumang tumanggi sa hawak niya.

"Kinuha mo ang pangarap ko, Iñigo," malinaw at pormal kong pahayag. "Pinagmukha mo akong sakitin para umasa lang ako sa 'yo. Ginawa mo akong palamuti sa mansyon mo habang pinapayaman mo ang ospital mo gamit ang mga ideya ko. And now you're telling me you did it for my safety?"

"Dalia, pwede nating pag-usapan 'to sa bahay," matigas niyang sabi. Tumingin siya sa paligid, sa mga karpinterong tahimik na nakikinig sa amin. "You don't belong here. Look at this place! It's a dump. Isinuko mo ang buhay mo sa Forbes Park para lang sa lumang bahay na 'to?"

"Dito ako buhay, Dr. Sevillano," sagot ko gamit ang pinakamalamig kong tono. "Sa Forbes Park, patay ako. Isa lang akong display piece na pinaiinom mo ng gamot araw-araw para hindi makapag-isip nang tama."

Lumapit si Atty. Valderrama at may inilapag na dalawang malaking paper bag ng mamahaling brand sa mesa sa tabi ng blueprint floor plan.

"Dr. Sevillano brought your favorite tea and fruits," singit ng abogado sa mababang boses. "At nagdala rin siya ng deed of donation para sa bagong design studio sa Bonifacio Global City. Nakapangalan na sa 'yo iyon, Dalia. All you have to do is sign and come back with us."

Napatingin ang mga katrabaho ko sa mamahaling bag at sa nakatagong susi sa ibabaw ng folder. Kabilang na doon si Mang Jun na napakamot sa ulo.

Harap-harapan niyang pinapakita ang yaman niya sa harap ng mga taong simple lang ang buhay, sa pag-aakalang maiinggit ako o mapapahiya para lang sumama sa kanya.

Huminga ako nang malalim, kinuha ang folder at ang mga regalo, at ibinagsak iyon sa dibdib ni Atty. Valderrama.

"Ginoong Sevillano," pormal kong tawag sa kanya habang nakatitig sa kanyang mga mata. "Kung naparito ka para maging donor o kliyente ng proyektong 'to, maaari kang makipag-coordinate sa lokal na munisipalidad. Pero kung narito ka para ibalik ako sa kulungan na ginawa mo, nag-aaksaya ka lang ng oras."

"Dalia, I am your husband!" medyo lumakas na ang boses niya, at sa unang pagkakataon, nakita ko ang bahagyang paglitaw ng ugat sa kanyang leeg. Nawawala na ang nakasanayan niyang kontrol.

"You were my captor," correction ko sa kanya. "At sa susunod na pumasok ka sa site na 'to nang walang permiso mula sa municipal heritage board, ipapa-escort kita sa mga barangay tanod para sa trespassing."

Kinuha ko uli ang clipboard ko, tumalikod sa kanya, at tumingin kay Mang Jun.

"Mang Jun, ituloy na natin ang pag-inspeksyon sa suporta ng bubong sa likod. Baka umulan mamayang hapon," nakangiti kong sabi sa foreman.

Nakatayo lang si Iñigo sa gitna ng alikabok, nakasuit at nakasalamin, habang pinapanood akong maglakad palayo kasama ang mga manggagawa. Hindi siya makagalaw. Hindi siya makapaniwala na ang babaeng limang taon niyang hawak sa leeg ay itinrato siya tulad ng isang walang kwentang estranghero sa harap ng maraming tao.

"Dalia!" sigaw niya mula sa likod ko. " do you think you can survive out here without my name?"

Hindi ako lumingon. Nagpatuloy ako sa paghakbang pataas ng hagdan habang hawak ang sarili kong blueprint.

"Panoorin mo ako, Dr. Sevillano," bulong ko sa sarili ko habang dahan-dahang pumapasok sa loob ng kwarto.