All Chapters of หนึ่งด้ายแดง ร้อยราตรีวสันต์: Chapter 1 - Chapter 10

“เฮยม่าว! เจ้ากำลังทำอะไร”เสียงหวานใสดังขึ้นที่หน้าถ้ำ ก่อนที่เบื้องหน้าเขาจะปรากฏร่างของแมวน้อยขนฟูฟ่องขาวนวลละมุนตา ผู้ให้ความอบอุ่นเขาเมื่อคืน“เสี่ยวม่าวมีเจ้างูปาเสอบุกรุกที่นอนเจ้า แต่เจ้าไม่ต้องกลัวข้าจะจัดการให้”“เพียงปาเสอตัวหนึ่งที่ไร้พลังตบะ เจ้าอย่าได้คิดรังแกผู้อื่น”ที่แท้เพราะนางจับพลังตบะของเขาไม่ได้จึงเข้าใจไปว่า เขาเป็นเพียงงูน้อยไร้พลังตบะ เพราะเหตุนี้เมื่อคืนนางจึงดูแลใส่ใจเขาเป็นอย่างดีใช่หรือไม่“แต่...”“ไม่มีแต่ หากเจ้าทำนิสัยเกเรเช่นนี้ต่อไปข้าจะไม่นับเป็นสหาย”“โธ่... เสี่ยวม่าวข้าเพียงเป็นห่วงเจ้า เอาเถิดเพียงงูปาเสออัคคีน้อยตัวเดียวข้ายอมให้เจ้าเลี้ยงมันไว้ดูเล่นก็ได้ ดีหรือไม่”ผู้ที่ถูกเรียกว่างูน้อยพลันคิ้วกระตุก หากมิใช่เพราะเสี่ยวม่าวของเขานับเจ้าแมวดำนี่เป็นสหาย เขาจะไม่ลังเลที่จะสังหารเจ้าแมวนี่เสียเมื่อเฮยม่าวจากไปแล้ว เสี่ยวม่าวก็หมอบตัวลงเอ่ยน้ำเสียงหวานปลอบโยนเจ้างูน้อยตรงหน้า“เจ้าไม่ต้องกลัว เฮยม่าวรับปากข้าแล้วว่าจะไม่ทำอะไรเจ้า ต่อไปหมั่นบำเพ็ญเพียรเข้านะวันหน้าเราอาจได้เป็นสหายเซียนกัน”เหลียงเจี้ยงเซียงมองตามร่างแมวน้อยขนฟูแล้วอดที่จะขบ

เสี่ยวม่าวนั้นไร้เดียงสาไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมคนตรงหน้า มิว่าเขากล่าวสิ่งใดก็ล้วนเชื่อฟัง เหลียงเจี้ยงเซียงกดไหล่บางให้นั่งลง ดวงตากลมใสเงยขึ้นมองหน้าเขา ก่อนใช้มือบางจับแขนที่สามของเขาแล้วตวัดลิ้นเลียจนทั่ว หากไม่ใช่เพราะนางไม่รู้ความเมื่อครู่กระทำรุนแรง เขาก็คงไม่บาดเจ็บเช่นนี้ เพียงคิดเท่านี้ในใจก็พลันรู้สึกผิดขึ้นมา ลิ้นเล็กจึงตวัดถี่ระรัวมากขึ้น“อืม... ดีมาก เสี่ยวม่าว”เหลียงเจี้ยงเซียงครวญเสียงต่ำ เสี่ยวม่าวเป็นภูตแมวอวัยวะที่ถนัดที่สุดก็คือลิ้นเล็กๆ ของนาง ดังนั้นทุกครั้งที่นางสัมผัส แล้วเขาครวญครางเสี่ยวม่าวจึงจดจำและเรียนรู้ในจังหวะ น้ำหนัก และท่วงท่านั้นๆ เพียงไม่นานสิ่งที่นางเข้าใจว่าคือแขนของเขาก็ขยายใหญ่มากขึ้น ดูแล้วพิษที่เขากล่าวถึงเมื่อครู่คงไหลมารวมกันแล้ว เหลียงเจี้ยงเซียงเกร็งไปทั้งตัวเมื่อแม่แมวน้อยของเขาใช้ปากเล็กๆ เข้าครอบครองเขาโดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว นางเป็นแมวน้อยแสนรู้และเฉลียวฉลาดนัก ยามดูดกลืนเขาลิ้นเล็กก็ยังตวัดอย่างเป็นจังหวะสอดคล้อง“เสี่ยวม่าว เร็วอีกได้หรือไม่”เหลียงเจี้ยงเซียงครวญลั่นถ้ำเมื่อริมฝีปากของนางดูดดึงเขาถี่ระรัว แต่แม้นางจะแสนรู้เพียงใดก็ยั

เหลียงเจี้ยงเซียงยกยิ้มมุมปากมองร่างบางเปล่าเปลือยที่นอนหมดแรงอยู่ข้างกายเขา ตัวเขาเป็นถึงหนึ่งในแปดเทพบรรพกาลอยู่คู่สวรรค์ชั้นฟ้ามายาวนานจนมิอาจระบุอายุขัยได้ชัดเจน ชนิดที่แม้แต่ชื่อเดิมของเขาก็น้อยคนนักที่จะรู้จัก ด้วยอาจเพราะเขามินิยมออกไปพบปะผู้คน ครั้งนี้หากไม่ใช่เพราะเขตแดนในความดูแลของตนถูกพญามารหลี่รุกล้ำก่อความวุ่นวาย จนตัวเขาต้องออกหน้าจัดการ ก็คงไม่ได้มาพานพบแม่แมวน้อย แน่นอนว่าคนที่เขาควรขอบคุณย่อมเป็นพญามารหลี่ ที่นางใช้เล่ห์มารยาหลอกล่อจนเขาพลั้งเผลอใจอ่อน และโดนนางลอบทำร้าย ถูกพิษหิมะกัดกินอวัยวะภายในจนบาดเจ็บสาหัส ทำให้ต้องหยุดพักรักษาตัวที่หุบเขาภูตสวรรค์ ด้วยเพราะหุบเขาภูตสวรรค์มีพลังฟ้าดินเข้มข้นเหมาะแก่การบำเพ็ญเพียรสร้างตบะ หรือแม้แต่ซ่อมแซมเพื่อฟื้นฟูพลังเซียนก็นับว่าเป็นสถานที่ที่ดียิ่ง เรียกได้ว่าทุกสิ่งทุกอย่างล้วนส่งเสริมเป็นใจให้เขาได้มาพบเสี่ยวม่าวมือหนาลูบไล้ผิวกายละเอียดนุ่มมือของเสี่ยวม่าวด้วยความพอใจ หลายแสนปีมานี้เขาไม่เคยสนใจเซียนสตรีนางใด แม้แต่เทพบุปผาผู้งามเป็นหนึ่งในแดนสวรรค์เขาก็ไม่เคยแม้แต่จะชายตามอง แต่กับเซียนน้อยอายุรุ่นคราว... เอ่อ... นางอ

“หึ! เช่นนั้นตั้งรับให้ดี รอบนี้ข้าจะส่งท้ายหนักมือสักหน่อย”มิใช่ว่าทุกรอบท่านล้วนหนักมือตลอดหรือไร ประโยคนี้เสี่ยวม่าวได้แต่คร่ำครวญในใจ เหลียงเจี้ยงเซียงดันนางจนหน้าอกชิดผนังถ้ำอีกครั้ง โชคดีที่ผนังถ้ำของนางเป็นหินเรียบลื่น แม้ยามนางแนบกายสัมผัสเยี่ยงนี้ก็มิได้แสบเคืองมีเพียงความเย็นที่แผ่ออกมาเท่านั้น สองขาเรียวถูกเขาแยกออก เสี่ยวม่าวไม่รู้ว่าเขาไปเอาตั่งเตี้ยที่ใดมารองเท้านาง แต่ความสูงของนางหลังวางเท้าบนตั่งเตี้ยนี้กลับทำให้ส่วนสูงนางอยู่ในระดับพอดีให้เขาสอดใส่มือที่สามเข้าไปในกายนางเสี่ยวม่าวนิ่วหน้าด้วยความจุกแน่นเพราะตัวนางถูกจำกัดด้วยพื้นที่ด้านหน้า ยามที่เหลียงเจี้ยงเซียงกระแทกบดเบียดเข้าจนสุดนางจึงมิอาจหลีกหนี ยามเอวหนาอัดกระแทก ริมฝีปากร้อนของเขาก็เคลื่อนไหวดูดดมไปทั่วแผ่นหลัง จนร่างเซียนของนางเป็นรอยแดงไปทั่วตัว สองเต้าก็ถูกมือหนาบีบเคล้นจนปรากฏรอยนิ้วมือของเขาประทับเด่นชัด ราวกับบ่งบอกแสดงความเป็นเจ้าของ“ท่านเทพ ข้าไม่ไหวแล้วจริงๆ”เสี่ยวม่าวเกร็งกระตุกอีกครั้งยามที่เหลียงเจี้ยงเซียงอัดกระแทกถี่ระรัว“อ่า... เสี่ยวม่าว เจ้าตอดแน่นยิ่งนัก”เหลียงเจี้ยงเซียงขบกรามแน่น ป

“เช่นนั้นคืนนี้ก็ทำหน้าที่อีกอย่างของเจ้าให้ดี”เซียนแมวน้อยพลันใบหน้าแดงก่ำ หลายวันมานี้ทุกค่ำคืนนางถูกเขาเคี่ยวกรำอย่างหนัก แม้ยามกลางวันเขาจะให้นางทำเพียงฝนหมึก เขียนอ่านอักษร และเล่นพิณแต่นางก็รู้สึกว่าอ่อนเพลียไม่น้อย“ท่านเทพ คืนนี้ท่านผ่อนปรนบ้างดีหรือไม่”“ไยต้องผ่อนปรน เจ้ามิใช่กล่าวว่างานของตนเองน้อยไปหรือ”“อย่างไรเสียท่านก็อายุมากแล้ว ไม่ควรหักโหมนะเจ้าคะ”เหลียงเจี้ยงเซียงขบกรามแน่น ตวัดสายตามองเทพเซียนตัวน้อยที่กำลังจัดหนังสือเข้าชั้นแล้วตวัดมือโอบเอวบางดึงนางเข้าแนบอกก่อนกดนางนอนลงบนโต๊ะกลมกลางห้องอักษร“เช่นนั้นมิสู้ข้าพิสูจน์ให้เจ้าดูเสียตั้งแต่ตอนนี้ว่าข้าแข็งแรงเพียงใด”เซียนน้อยเมิ่งเจี๋ยที่ยามนี้กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนโต๊ะกลม แววตาสั่นไหวร่างกายร้อนผ่าวเพียงสบสายตาร้อนแรงด้วยไฟปรารถนาของเขา“ข้ามิได้...”เหลียงเจี้ยงเซียงร่ายคาถาเวทผลึกปิดกั้นห้องอักษรก่อนตวัดฝ่ามือปลดอาภรณ์ของเขาและนางออก สองแขนสอดใต้เรียวขางามแยกออกจากกัน แล้ววางมือบนโต๊ะบดเบียดริมฝีอวบอิ่มของนาง พร้อมทั้งแทรกกายของตนคราเดียวบุกทะลวงจนสุด“อะ!”เซียนน้อยเมิ่งเจี๋ยแอ่นหน้าร้องครวญ สองมือวางบนโต๊ะกล