All Chapters of หนึ่งด้ายแดง ร้อยราตรีวสันต์: Chapter 11 - Chapter 20

“เทพบุรุษที่เจ้าหมายตามีผู้ใดบ้าง หากพบเจอข้าจะได้ทาบทามให้”“จริงหรือท่านเทพ เดิมทีข้าคิดว่ารอแทนคุณท่านครบพันปีก่อนค่อยไปเอ่ยปากกับพวกเขา ไม่คิดว่าท่านจะใจกว้างช่วยเป็นธุระให้”เซียนน้อยเมิ่งเจี๋ยยกมือเล็กเท้าคางมน ก่อนเอ่ยรายนามบุรุษเทพมากมายที่ตนหมายตาเอาไว้ออกมา เหลียงเจี้ยงเซียงขบกรามแน่นตั้งใจจดจำรายชื่อเทพบุรุษเหล่านั้นเอาไว้ในใจ ดวงตาดุดันมองใบหน้าเรียวกระจ่างใส ดวงตาเปล่งประกายด้วยความยินดีจนหางสีขาวฟูฟ่องของนางหลุดออกมา“ข้าเพียงคนเดียวเจ้ายังโอดครวญร้องขอให้หยุดมือ แล้วบุรุษมากมายเพียงนี้เจ้าจะรับมือพวกเขาอย่างไร”“ข้าเพียงไปหาพวกเขาคืนละคนก็ได้นี่เจ้าคะ”เหลียงเจี้ยงเซียงเผลอตบมือบนโต๊ะหยกพันปี เซียนน้อยเมิ่งเจี๋ยพลันสะดุ้งจนหางหดกลับเช่นเดิม ดวงตากลมมองท่าทางมีโทสะของคนตรงหน้าด้วยแววตาสงสัย“เจ้าเป็นคนของข้า ตราบจนสิ้นอายุขัยมิอาจเป็นของผู้อื่น จำเอาไว้!”เซียนน้อยเมิ่งเจี๋ยมองร่างสูงโปร่งของมหาเทพเหลียงจากไปด้วยโทสะ แล้วยกมือบางขึ้นเกาหัวตนเองด้วยความไม่เข้าใจ นางเพียงอยากลองสำรวจร่างกายบุรุษเทพคนอื่นบ้างเท่านั้นไยเขาต้องโมโหด้วยกันสามวันถัดมามีงานเลี้ยงเล็กๆ ต้อนรับเห

“ท่านเทพจะทำอะไรเจ้าคะ”เซียนน้อยเมิ่งเจี๋ยใบหน้าแดงก่ำ รีบตะครุบมือหนาเมื่อเห็นว่าเขากำลังสอดมือเข้าไปในกระโปรงของนาง“ทำให้เจ้าเห็นว่านิ้วของข้าก็เก่งกาจไม่แพ้ลิ้นเจ้า”“อะ...”เซียนน้อยเมิ่งเจี๋ยหมายใจจะร้องห้าม แต่ก็ช้ากว่านิ้วของเขาที่จู่โจมคราวเดียวก็เข้าไปจนสุด น่าโมโหนักเขาใช้วิชาเซียนถอดกางเกงตัวในของนางให้หายไปอีกแล้ว“สองนิ้วเลยดีหรือไม่”“ไม่เอา อะ... ท่านเทพ”“อืม... แบบนี้แหละแน่นดี”เซียนน้อยเมิ่งเจี๋ยแอ่นตัวพิงอกเขา สองขาแยกออกพาดบนตักกว้าง เหลียงเจี้ยงเซียงเสกม่านบังตามาตั้งเบื้องหน้า ก่อนก้มลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นของนาง“อย่าส่งเสียงนะเสี่ยวม่าว”เซียนน้อยเมิ่งเจี๋ยยกมือขึ้นคล้องคอหนา ขณะที่เหลียงเจี้ยงเซียงมือหนึ่งบีบเคล้นอกอวบ มือหนึ่งสอดใส่จู่โจม“เร็วอีกเจ้าค่ะ”“เจ้าชื่นชอบเพียงนี้ ก่อนหน้ายังกล้าคิดเอ่ยปากตำหนิข้า”เหลียงเจี้ยงเซียงเอ่ยกระซิบที่ลำคอระหง นิ้วหนายังคงสอดใส่ระรัวขณะที่เสี่ยวม่าวเองก็ตอดรัดจนเปียกชุ่ม“อืม... ท่านเทพ เร่งมืออีกหน่อยสิเจ้าคะ”“เจ้าแมวน้อย เดี๋ยวนี้กล้าสั่งข้าแล้วรึ”“หากท่านยังชักช้าเป็นคนชรา ข้าจะทำเอง”คำว่า ชรา จากปากเล็กทำให้ในใจข

เมี้ยว! เซียนน้อยเมิ่งเจี๋ยส่งเสียงร้องดังลั่น แต่ก็ไร้ประโยชน์ดวงตากลมมองไปรอบตัว ในเมื่อด้านนอกมีกลไกเปิดประตู ด้านในก็ควรมีด้วยมิใช่หรือไร สี่เท้าเล็กเดินวนไปมากระโดดขึ้นลง ทั้งเหยียบทั้งหมุนแจกันจนรอบห้อง แม้แต่เชิงเทียนเท้าเล็กของนางก็จับหมุนไปมา ทว่าจนแล้วจนรอดกำแพงทั้งสี่ด้านก็ยังคงปิดสนิทเฮ้อ! หลังเดินวนทั่วห้องจนอ่อนล้าเซียนน้อยเมิ่งเจี๋ยจึงทิ้งตัวลงนั่งบนพื้นข้างกำแพง ทว่าก้นกลมๆ ของนางกลับไปโดนกลไกบางอย่างกำแพงที่นางพิงจึงหมุนพลิกไปมา รู้ตัวอีกทีจากห้องที่อัดแน่นไปด้วยตำรามากมายก็ปรากฏห้องที่มีม้วนด้ายสีแดงสดใสระโยงระยางงดงาม เซียนน้อยเมิ่งเจี๋ยยกเท้าหน้าข้างขวาขึ้นเขี่ยปลายด้าย เมื่อมันสั่นไหวขยับไปมาก็ยิ่งรู้สึกสนุก จากหนึ่งเท้าเพิ่มเป็นสองเท้า จากแตะๆ เป็นกระโดดตบ ทว่าไม่รู้เพราะนางกระโดดตบแรงไปหรือเพราะด้ายแดงนี้บอบบาง ทันทีที่นางกระโดดใส่ก็ขาดสะบั้น นางถอนหายใจยาวมองด้ายแดงที่หลุดกองที่พื้นแล้วสลัดเท้าดีดด้ายแดงเส้นนั้นออก ดวงตากลมเปล่งประกายสาวเท้าหาเป้าหมายเส้นใหม่เทพบุพเพขมวดคิ้วขาวของตนเมื่ออยู่ดีๆ ตำราวาสนาด้ายแดงในมือก็ร้อนผ่าวขึ้นมา เขาเร่งลุกจากที่นั่งกล่าวล

หลังจากมหาเทพเหลียงเจี้ยงเซียงเป็นผู้ออกหน้า เทพบุพเพก็ยอมปล่อยเซียนน้อยเมิ่งเจี๋ยกลับตำหนักมหาเทพ ไม่ส่งนางไปยังแดนลงทัณฑ์ เพียงแต่แม้ไม่ถูกลงทัณฑ์จนดับสูญแต่ไม่อาจไม่รับผิดชอบได้ หนึ่งชั่วยามต่อมาบัญชีรายชื่อเหล่าผู้คนที่ถูกตัดวาสนาด้ายแดงเพราะความซุกซนของนางก็ถูกส่งตามมาในทันที เซียนน้อยเมิ่งเจี๋ยมองกองม้วนรายชื่อก็ถึงกับเหงื่อตก“มากมายเพียงนี้อีกกี่ร้อยปีข้าจึงจะทำภารกิจเหล่านี้ได้เสร็จสิ้น”“ช้าเร็วเจ้าก็ต้องจัดการ หยิบมาสักคู่เถิด”เซียนน้อยเมิ่งเจี๋ยถอนหายใจยาวก่อนสุ่มหยิบม้วนไม้ไผ่ออกมาหนึ่งม้วนเริ่มภารกิจที่หนึ่ง.........................................................................................................เซียนน้อยเมิ่งเจี๋ยมองคุณหนูวัยสิบห้าปีตรงหน้าด้วยแววตาสำนึกผิด เดิมทีแล้วเมื่อสามวันก่อนคุณหนูน้อยนางนี้จะได้ไปร่วมงานเลี้ยงฉลองชัยที่จวนแม่ทัพบูรพา และควรได้ผูกวาสนาด้ายแดงกับแม่ทัพน้อยแห่งจวนแม่ทัพบูรพา แต่เพราะความซุกซนไม่รู้ความของเซียนแมวน้อยเช่นนาง ทำให้พลั้งเผลอทำลายวาสนาบุพเพครั้งนี้ไปโดยไม่ได้ตั้งใจ“คุณหนูท่านงดงามเพียงนี้ต้องได้รับเลือกเป็นพระสนมแน่น

“ท่านเทพ!”นางเอ่ยเสียงตื่นตระหนกก่อนยกมือขึ้นปิดปากตนมองดูรอบตัว ไม่คาดคิดว่าแขกที่มาวันนี้จะกลายเป็นมหาเทพผู้สูงส่ง ที่สำคัญยามนี้เขาอยู่ในร่างของมนุษย์ผู้หนึ่งเท่านั้น“ท่านแม่ทัพเว่ย ข้ามิทราบว่าท่านมาเยือนจึงไม่ได้มาต้อนรับ ต้องขออภัยด้วย”แม่ชีผู้เป็นเจ้าสำนักอารามชีเข้ามาเอ่ยทักทายเสียงสุขุม เซียนน้อยเมิ่งเจี๋ยเบิกตากว้าง แม่ทัพเว่ย นั่นมิใช่บิดาของแม่ทัพน้อยคู่บุพเพของคุณหนูซูหรือไร“แม่ชี มิต้องเกรงใจ ข้าเพียงแวะมาไหว้พระเท่านั้น เชิญท่านทำกิจต่อเถิด ให้แม่นางน้อยอยู่รับใช้ข้าผู้เดียวก็พอ”เมื่อผู้เป็นแขกเอ่ยเช่นนั้นผู้เป็นเจ้าบ้านก็จากไป เซียนน้อยเมิ่งเจี๋ยยกถ้วยชาใบใหม่ขึ้นมาก่อนรินชาส่งให้เขาอีกครั้ง“คนของเสนาบดีซูกลับไปแล้ว เจ้าก็ควรเร่งทำตามแผนเสียที”เซียนน้อยเมิ่งเจี๋ยพยักหน้ารับอย่างแข็งขัน ท่าทางจริงจังเช่นนี้ของนางช่างชวนมองยิ่งนัก มือหนาดึงร่างเล็กนั่งลงบนตัก กดจมูกลงบนแก้มนุ่ม“ท่านเทพ ในวัดนะเจ้าคะ”เซียนน้อยเมิ่งเจี๋ยฟาดมือลงบนต้นแขนของอีกฝ่ายเอ่ยเสียงตำหนิ ทว่าผู้ก่อเหตุกลับมิมีท่าทางสำนึกหวาดกลัวแม้แต่น้อย เขาทำเพียงคลายอ้อมแขนปล่อยตัวนางแล้วยกมุมปากเล็กน้อย