All Chapters of หนึ่งด้ายแดง ร้อยราตรีวสันต์: Chapter 31 - Chapter 40

ซูลี่อิงถอนหายใจยาวสายตาหวานทอดมองท้องฟ้ายามราตรีด้วยใจที่คะนึงหาคนเจ็บ ผ่านมาร่วมเดือนแล้วที่นางหนีออกมาจากจวนแม่ทัพบูรพา ทว่าทุกวันในใจของนางกลับยังคะนึงหาแต่เว่ยหยางชุน อาจเพราะสามเดือนก่อนนั้นทุกวันนางเคยชินกับการปรนนิบัติเขา ตั้งแต่เช้าจรดเย็นทุกลมหายใจมีเพียงเขาเท่านั้น แน่นอนว่าหน้าที่ของนางในอดีตทุกอย่าง ยามนี้เขาคงหาสาวใช้คนใหม่มาทำแทนนางแล้ว แม้เรื่องการขับพิษที่นางเคยทำในทุกค่ำคืน สาวใช้คนใหม่ก็คงจะทำแทนนางเช่นกัน มือบางวางทาบที่หน้าอก ดวงตาหวานร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไม่อาจหักห้าม“คุณหนูดึกมากแล้วกลับเรือนนอนเถิดเจ้าค่ะ”หลิวเหลียนฮวาเอ่ยปากบอกนายของตนด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ นางเองก็คิดถึง แม่ทัพเว่ยเช่นกัน แม้เขาจะมีอายุราวบิดาแต่ยามใกล้ชิดกลับดูแลเอาใจนางสารพัด ยามค่ำคืนก็เร่าร้อนดุจชายหนุ่มวัยฉกรรจ์ ด้วยสถานะเช่นเขาเพียงหาเด็กสาวคนอื่นมาทดแทนนางคงไม่ยากเย็นนัก แต่สำหรับนางกลับไม่อาจหาบุรุษใดมาแทนที่เขาได้“พี่ฮวาท่านกลับไปพักเถิด ข้าขอยืนรับลมอีกสักพัก”“เช่นนั้นก็อย่าให้นานนัก ยามดึกอากาศเย็นท่านอาจไม่สบายได้”ซูลี่อิงพยักหน้ารับคำก่อนอิงศีรษะแนบเสา ทอดสายตามองดอกเหลียนฮวายา

หลิวเหลียนฮวาถอดเสื้อคลุมตัวนอกออกแขวนที่ราวข้างเตียง ก่อนดับเทียนไขเอนกายลงนอน ทว่ายังไม่ทันได้ปิดตา เสียงเข้มคุ้นหูก็ดังที่หน้าประตูห้องนอนนาง“เหลียนฮวา เจ้าหลับหรือยัง”หลิวเหลียนฮวาลุกขึ้นจุดเทียนไขอีกครั้ง หยิบเสื้อตัวนอกมาสวมก่อนลุกไปเปิดประตูห้อง“เสี่ยวตง มีอะไรหรือ”“ข้าเห็นว่าเมื่อเย็นเจ้าทานไปน้อยก็เลยเอาหมั่นโถวมาส่งให้ หากยามดึกเจ้าหิวจะได้ทานรองท้อง”กล่าวจบคนตรงหน้าก็เอื้อมมาจับมือบางแล้ววางหมั่นโถวลงบนมือเล็ก หลิวเหลียนฮวาดึงรั้งมือออกจากสัมผัสคนตรงหน้า หากแต่ใบหน้ายังคงมีรอยยิ้มบางรักษาน้ำใจ“ขอบใจเจ้ามาก ดึกแล้วเจ้าเองก็กลับไปนอนเถอะ”“อืม เจ้าเองก็เร่งเข้านอนเถิด เอ่อ... ฝันดี”หลิวเหลียนฮวาปิดประตูห้องก่อนเดินกลับเข้ามาในห้องวางหมั่นโถวที่โต๊ะเล็ก แล้วถอดเสื้อตัวนอกออกแขวนที่เดิม ชีวิตการเป็นสาวใช้ของนางนั้นหากเทียบกับผู้อื่นนับว่าโชคดีนัก อาจเพราะนางเป็นสาวใช้คนสนิทของซูลี่อิง ดังนั้นนางจึงได้สิทธินอนที่ห้องเล็กข้างห้องคุณหนูซู เพื่อที่ยามที่คุณหนูต้องการเรียกใช้ก็จะสามารถเข้าไปหานางได้ในทันที ทว่าในฐานะหญิงสาวผู้หนึ่งนางกลับไม่โชคดีนัก ดวงตากลมเหม่อมองไปยังแผ่

“เจ้าเป็นคนของข้า ไม่ว่าผู้ใดก็มิอาจแตะต้องเข้าใจหรือไม่”“อื้ม... ท่านแม่ทัพ อ๊ะ!”หลิวเหลียนฮวาร้องลั่นเมื่อเว่ยหยางเกาสอดนิ้วยาวเพิ่มมาอีกนิ้ว สองขาเรียวขยับเข้าหากัน แต่ถูกคนตัวโตกดเอาไว้ เมื่อเห็นว่าร่างเล็กบิดเร้าและพร้อมรับการโจมตีจากเขาแล้ว เว่ยหยางเกาจึงดึงนิ้วยาวออกมาแล้วสอดเข้าในปากตนเองลิ้มเลียดูดกลืนน้ำหวานจากนิ้วยาวของตนจนหมด หลิวเหลียนฮวาใบหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอายเป็นทบทวี“ท่านมัน โจรราคะ”“หึ! เป็นเจ้าที่ยั่วยวนข้าก่อนมิใช่หรือไร”เว่ยหยางเกายันตัวเองลุกขึ้นจับขาเรียวแยกออกสอดประสานตัวตนเป็นหนึ่งเดียวกับนาง หลิวเหลียนฮวาแอ่นอกร้องครวญ เว่ยหยางเกาขยับเอวช้าๆ จนมั่นใจว่านางคุ้นชินแล้วจึงปล่อยมือจากขาเรียว ก้มหน้าลงฝังที่อกอวบ ดูดกลืนเม็ดบัวทั้งสองข้างสลับไปมา มือบางกำบ่าหนาจิกเล็บลงจนได้กลิ่นคาวเลือดเล็กน้อยเมื่อถูกเขาเล้าโลมทั้งบนและล่างอย่างหนักหน่วง แต่แผลเล็กน้อยเพียงแมวข่วนเช่นนี้สำหรับแม่ทัพกล้าเช่นเว่ยหยางเกาหาได้ใส่ใจไม่ “อะ... ท่านแม่ทัพอย่ากัดเจ้าค่ะ”เว่ยหยางเกาขบกรามข่มแรงปรารถนาดิบร้อนที่ลุกโชนของตน เขาอยากกลืนกินนางไปทั้งตัวเหลือเกิน แต่แม้จะหักห้ามข่มใ

เซียนน้อยเมิ่งเจี๋ยขยับตัวขึ้นนั่งคร่อมบนกายหนา มือบางอีกข้างวางบนไหล่กว้าง ส่วนอีกข้างขยับแก่นกายเขาออกมาสัมผัสกลีบบุปผาบางของนางมหาเทพเหลียงเจี้ยงเซียงยกยิ้มบางถอนหายใจยาว วิชาเซียนแรกที่เจ้าแมวน้อยของเขาเรียนรู้และใช้ได้อย่างคล่องแคล่วกลับเป็นการเปลื้องผ้า ช่างน่านัก...“ท่านเทพอยู่เฉยๆ นะเจ้าคะ ข้าจะควบท่านเอง”เสี่ยวม่าวจดจำท่าทางจากตำราของแม่ทัพเว่ย ทว่าก็ยังทำไม่คล่องนัก ในใจนึกหงุดหงิดยิ่งนักที่ขยับตัวอย่างไรก็ไม่ถูกต้อง มหาเทพเหลียงเจี้ยงเซียงยกยิ้มบางก่อนใช้มือหนาจับเอวเล็กแล้วเป็นฝ่ายขยับเข้าหานาง“อืม... ท่านเทพ เอาเข้ามาอีก”“อ่า... เจ้าแมวน้อย ข้าเอาเข้าจนสุดแล้ว”“อืม.. แบบนั้นเจ้าค่ะ ลึกๆ แบบนั้น ข้าจะไม่ไหวแล้ว ท่านเทพเร่งอีกเจ้าค่ะ”มหาเทพเหลียงเจี้ยงเซียงขยับเอวถี่ระรัว ผ่านไปเพียงหนึ่งเค่อร่างเขาก็เกร็งกระตุกปลดปล่อยน้ำบริสุทธิ์สู่กายนาง“อืม... พลังปราณของท่านช่างวิเศษนัก เพียงส่งเข้ามารอบเดียวข้าก็รู้สึกสดชื่นเลยเจ้าค่ะ”มหาเทพเหลียงเจี้ยงเซียงหายใจถี่ระรัว เสี่ยวม่าวเจ้าแมวแสนตะกละนางใช้แรงเขาไม่พอยังกลืนกินพลังปราณเขาอีก“ลงไปทำภารกิจครั้งนี้ ข้าจะเรียนรู้ท่าน

เฟยเฟย นางโลมดาวเด่นยกยิ้มมองผลงานตรงหน้าของตนอย่างพึงพอใจไม่คาดคิดว่าหญิงสาวที่ปลอมตัวเป็นบุรุษผู้นี้ยามจับแต่งองค์ทรงเครื่องแล้วจะงดงามยิ่งนัก ลู่เย่วซือมองตนเองในกระจกเบื้องหน้าแล้วใบหน้าร้อนผ่าว ตัวนางยามนี้แม้อายุยี่สิบแล้วแต่เพราะเติบโตในวังการแต่งกายล้วนต้องอยู่ในกรอบธรรมเนียม ไม่เคยสักครั้งที่จะปล่อยผมสยายหรือแต่งกายเปิดเผยเนื้อหนังถึงเพียงนี้ มือบางดึงรั้งเสื้อคาดอกสีแดงตัวในขึ้นแต่กับถูกนางโลมตรงหน้าตีมือ“มีของดีก็ต้องอวด จะอายไปไย”ไม่พูดเปล่านางยังดึงรั้งเสื้อตัวในลงต่ำจนเผยอกอวบเกินครึ่งออกมา แล้วบรรจงขีดเขียนแต่งเสริมใบหน้าขับเน้นดวงตาเรียวฉลาดเฉลียวของอีกฝ่ายให้โดดเด่น“ฉีอ๋อง แม้ชื่นชอบมาที่นี่แต่น้อยนักที่จะเรียกสาวงามขึ้นเตียง อย่างมากก็เพียงให้ดีดพิณ ร่ายรำสร้างความสำราญเท่านั้น เจ้าไม่ต้องกลัวไป”ลู่เย่วซือพยักหน้ารับคำยามที่อีกฝ่ายส่งพิณสี่สายให้ตน นางสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนเดินไปยังหน้าห้องพักของฉีอ๋อง ราชองครักษ์หน้าห้องมองสาวงามตรงหน้าแล้วพลันลำคอแห้งผาก หอซูอี้มีสาวงามเพียงนี้ไยพวกเขาไม่เคยรู้กัน ร่างกายพลันร้อนผ่าวต่างหมายมั่นหลังออกเวรต้องกลับมายลโฉมสาวงามเบื