หนึ่งด้ายแดง ร้อยราตรีวสันต์

เสี่ยวม่าวเป็นคำเรียกขานที่บรรดาภูตในหุบเขาภูตสวรรค์ใช้เรียกขานนางผู้เป็นภูตแมวตัวน้อยสีขาวบริสุทธิ์

“เสี่ยวม่าว ข้าจับปลามาให้ เจ้ากินสิ”

เฮยม่าว เจ้าแมวสีดำดวงตาสีแดงก่ำ อายุตบะของเขานั้นนับรวมได้ถึง 4500 ปี ขาดอีกเพียงห้าร้อยปีก็จะพ้นวิถีภูตสวรรค์เลื่อนขั้นขึ้นเป็นเซียนน้อย ขณะที่ตัวเสี่ยวม่าวยังคงต้องรออีกถึงหนึ่งพันปี

“อีกหน่อยเจ้าไม่อยู่ คงไม่มีใครช่วยหาปลาให้ข้าแล้ว”

“เยี่ยงนั้นข้าจะบำเพ็ญต่อไปอีกห้าร้อยปี รอขึ้นสวรรค์ไปพร้อมเจ้า”

เฮยม่าวมองภูตแมวในดวงใจด้วยแววตารักใคร่ลุ่มหลง นางเป็นแมวน้อยขนฟูฟ่องนุ่มนวลสีขาวปลอดตลอดตัว ดวงตากลมใสสีฟ้าอ่อนดุจทะเลตงไห่ ผู้ใดได้พบเห็นย่อมมิอาจละสายตาไปจากนางได้

“ได้อย่างไร ยามได้เป็นเซียนน้อยแล้วเจ้าสมควรไปขึ้นทะเบียนเซียนรับพระราชทานนามจากองค์มหาเทพจึงจะถูกต้อง”

“ข้าไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้ เจ้าก็รู้ว่าสิ่งที่ข้าสนใจมีเพียงได้ครองคู่กับเจ้า ก่อกำเนิดเสี่ยวม่าวอีกสักสี่ห้าตัว”

เสี่ยวม่าวถอนหายใจยาว ส่ายหน้าไปมาอย่างระอาใจ ความรู้สึกที่เฮยม่าวมีต่อตนนั้น เสี่ยวม่าวรู้ดีแต่ไม่อาจตอบรับได้จริงๆ สุดท้ายจึงสนทนาต่ออีกสองสามประโยคแล้วเดินเข้าถ้ำของตนไป

เสียงฟ้าร้องคำรามหนักหน่วง สายฝนเทกระหน่ำราวเกิดเหตุร้าย เสี่ยวม่าว ขดตัวในหินศิลาที่มีลักษณะคล้ายรังนก อีกทั้งยังบุรองพื้นด้วยเส้นไหมจากหนอนอัคคี ที่เฮยม่าวสรรหามาให้จากทั่วหุบเขา ความอบอุ่นจากเส้นไหมช่วยคลายความหนาวเย็นจนดวงตากลมเริ่มปรือลง ทว่าก่อนที่จะปิดสนิทหางตากลับมองเห็นงูตัวเล็กสีแดงขดตัวหนีสายฝนอยู่ที่หน้าถ้ำ ด้วยท่าทางอ่อนเพลียคล้ายบาดเจ็บหนัก

“เจ้าบาดเจ็บหรือ?”

เจ้างูน้อยอัคคีเงี่ยหูฟังน้ำเสียงหวานดุจนกการเวกสวรรค์แล้วให้นึกแปลกใจ ดินแดนนี้มีนกการเวกสวรรค์ได้อย่างไร ไม่ทันได้ปรือตามองต้นกำเนิดเสียง ร่างของเขาก็คล้ายถูกยกขึ้น ก่อนที่ความหนาวเย็นก่อนหน้าจะถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่น เสี่ยวม่าวเห็นลำตัวของเจ้างูอัคคีมีรอยแผลก็ตวัดลิ้นเล็กเลียแผ่วเบาเจ้างูน้อยอัคคีพลันตัวเกร็งแข็งค้างอย่างมิอาจห้ามปราม ร่างกายของเขาไม่ใช่สิ่งสามัญที่ผู้ใดจะสัมผัสได้โดยง่าย ทว่าเจ้าแมวน้อยตรงหน้าไม่เพียงสัมผัสผิวเผิน นอกจากใช้ปากเล็กๆ นั่นคาบตัวเขามาแล้ว ยังใช้ลิ้นเล็กไล้เลียไปจนทั่วผิวกายของเขา แต่ถึงแม้ขุ่นเคืองเพียงใดกลับต้องยอมรับว่าลิ้นเล็กๆ ของเจ้าแมวน้อยช่วยบรรเทาความเจ็บปวดตามร่างกายของเขา ให้หายไปได้ในทันทีที่ลิ้นเล็กตวัดผ่าน

“หายแล้ว เจ้าคล้ายถูกพิษมาใช่หรือไม่ แต่ไม่ต้องกังวลยามนี้ข้าถอนพิษให้แล้ว”

ถอนพิษอย่างนั้นหรือ? เจ้างูน้อยอัคคีทดลองเดินพลังปราณ พร้อมทั้งสำรวจร่างกายตนเอง เป็นเช่นที่นางบอกพิษในกายเขาถูกถอนไปแล้วจริง ยังไม่ทันเอ่ยปากตอบสิ่งใดเจ้าแมวน้อยก็เอนตัวลงนอนข้างกายเขาเสียอย่างนั้น

“คืนนี้อากาศเย็นนัก ข้ามีนิสัยขี้หนาวแต่ไหมจากหนอนไหมอัคคีช่วยให้อบอุ่นได้ เจ้าก็อดทนนอนเบียดกับข้าหน่อยแล้วกัน”

เจ้างูน้อยอัคคียังไม่ทันเอ่ยตกลง ภูตแมวน้อยก็หลับไปเสียก่อน เขาถือโอกาสสำรวจภูตตัวน้อยที่ยามนี้ใช้ขาทั้งสี่โอบรัดเขาเอาไว้ มุมปากยกขึ้นความรู้สึกประหลาดพลันก่อเกิดในใจ

หากนางรู้ว่าเขาเป็นผู้ใด นางยังจะกล้าใช้ปากเล็กๆ คาบเขา ยังคิดใช้ลิ้นร้อนๆ ลิ้มเลียไปทั่วตัวเขา หรือแม้แต่โอบกอดเขาด้วยเท้าทั้งสี่เช่นนี้อีกหรือไม่

ในวันถัดมาเจ้างูน้อยอัคคีตื่นขึ้นเพราะแรงลมที่ปะทะเข้าตัวเขา ทว่าทันทีที่ลืมตาขึ้น เบื้องหน้าก็ปรากฏเจ้าแมวป่าตัวใหญ่สีดำสนิทแววตาสีแดงก่ำจดจ้องเขาด้วยความขุ่นเคืองใจ

“เจ้าปาเสออัคคี กล้าดีอย่างไรมานอนบนที่นอนเสี่ยวม่าวของข้า”

งูน้อยอัคคีขมวดคิ้วเข้มดวงตาสีแดงก่ำตวัดมองเจ้าแมวป่าตรงหน้าด้วยความขุ่นเคือง เขาพยายามอย่างยิ่งในการกดโทสะในใจของตน ด้วยสถานที่แห่งนี้เป็นดังเรือนพักของเจ้าแมวน้อยของเขา ผู้ที่เข้ามาหากมิใช่ญาติย่อมเป็นมิตรสนิท

“เฮยม่าว! เจ้ากำลังทำอะไร”

..........................................................................................................................