All Chapters of หนึ่งด้ายแดง ร้อยราตรีวสันต์: Chapter 21 - Chapter 30

“ข้ามือไม้ไม่คล่องอาจทำเจ็บบ้างขออภัยนะเจ้าคะ”ความอบอุ่นสายหนึ่งไหลผ่านในหัวใจที่สิ้นอาลัยของเว่ยหยางชุน ความใส่ใจเช่นนี้นับจากสิ้นมารดาก็ไม่เคยมีใครมอบให้เขาอีกเลย อาจเพราะในสายตาผู้คนในยามอดีตเขานั้นสูงส่ง น่าหวาดกลัวเกินเข้าถึง ส่วนในยามนี้ก็อ่อนแอน่าสมเพชจนผู้คนเกียจชัง มิว่ายามใดเขาก็ยืนอยู่เพียงลำพังมาโดยตลอดผ่านไปร่วมหนึ่งชั่วยามร่างกายของเว่ยหยางชุนก็ได้รับการทำความสะอาดอย่างดี อีกทั้งสาวใช้ตัวน้อยยังผลัดเปลี่ยนเครื่องนอนม่านเตียงให้เขาใหม่ กลิ่นกำยานฉุนๆ นางก็เอาออกไป และจุดเพียงกำยานกลิ่นเบาบางคล้ายใบไผ่ในฤดูฝน“กำยานนี้ข้าผสมเองเจ้าค่ะ คุณชายชอบไหมเจ้าคะ หากท่านไม่ชอบให้กะพริบตาถี่ๆ สามครั้ง หากชอบให้กะพริบช้าๆ เพียงครั้งเดียวเจ้าค่ะ”เว่ยหยางชุนใจสั่นระรัวยามที่ดวงตากลมใสเปล่งประกายขยับเข้ามาประชิดจดจ้องเขาเพื่อรอคำตอบ ดวงหน้าละมุนงดงามยิ้มอ่อนโยนจนเขาใจสั่นระรัว หูอื้ออึงไม่ได้ยินถ้อยคำของนาง ซูลี่อิงพลันขมวดคิ้วเล็กไม่เข้าใจเขา หรือแท้จริงแล้วเขาสูญเสียการได้ยินไปด้วยกัน“คุณชายท่านได้ยินข้าหรือไม่เจ้าคะ เอาใหม่นะเจ้าคะ”ซูลี่อิงเอ่ยน้ำเสียงอ่อนโยนกับคนป่วยช้าๆ ด้วยใจท

เว่ยหยางชุนเกร็งเล็กน้อยยามที่นิ้วเรียวของนางค่อยๆ สอดเข้าไปด้านในกางเกงของเขา สัมผัสแผ่วเบาจากนิ้วเรียวถูกแก่นกายที่ร้อนผ่าว มือบางไม่เพียงไม่ถอยห่างแต่ยังขยับลูบคลำแผ่วเบา กระตุ้นให้แรงปรารถนาในกายของเขาลุกโชนซูลี่อิงมือสั่นเทายามที่สัมผัสถูกของร้อน เหตุใดจึงใหญ่โตถึงเพียงนี้ มือบางลูบไล้อย่างตื่นตระหนกก่อนจะกอบกุมขยับขึ้นลงเช่นที่หลิวเหลียนฮวาเคยพร่ำสอนกระชับมือของท่านให้พอดี เคลื่อนไหวขึ้นลงให้เป็นจังหวะเว่ยหยางชุนพลันลมหายใจติดขัด เลือดลมในกายไหลเวียนรุนแรงจนเขาสัมผัสได้ว่ามันทะลุเส้นปราณที่ถูกปิดกั้นเพราะพิษร้าย ยิ่งนางกระชับมือเล็กขยับขึ้นลงเขาก็มิอาจต้านทานเผลอร้องครวญในลำคอ นิ้วเรียวยาวเกร็งกระตุกกำผ้าปูที่นอนแน่น ยามที่นางเร่งจังหวะถี่ระรัวเขาก็มิอาจต้านทานปลดปล่อยสายน้ำอุ่นอาบไล้มือเล็กซุกซน เมื่อสัมผัสได้ถึงน้ำอุ่นที่อาบไล้ผิวมือซูลี่อิงจึงค่อยๆ ดึงมือกลับคืน แล้วแสร้งหลับไปโดยไม่เอ่ยวาจาใดจวบจนวันใหม่ซูลี่อิงก็ยังคงปรนนิบัติดูแลเว่ยหยางชุนเช่นเดิม วันนี้นางยังร้องขอให้พ่อบ้านฉีเรียกบ่าวชายสี่คนช่วยกันหามเว่ยหยางชุนไปนั่งเล่นที่ศาลากลางสวน“วันนี้อากาศดี คุณชายท่านน

ซูลี่อิงฟังคำบอกของหลิวเหลียนฮวาแล้วใบหน้าแดงก่ำ นางจะกล้าทำเช่นนั้นกับท่านแม่ทัพน้อยได้อย่างไร หากเขารู้อาจโกรธแค้นนางที่ข่มเหงเขาก็เป็นได้“อิงอิง... ข้าว่าที่ผ่านมา แม่ทัพน้อยก็คงรู้ตัวมาโดยตลอด”ดวงตากลมของซูลี่อิงพลันเบิกกว้างมากกว่าเดิม หากเป็นเช่นนั้น... นี่นางจะทำอย่างไรดี“เอาเถิด เอาเช่นนี้ดีหรือไม่ หากกลับไปแล้วเขาแสดงท่าทางไม่พอใจนั่นแสดงว่าเขาไม่ยินยอม ท่านก็ลามือเสีย แต่หากเขาวางเฉยเช่นเดิมคืนนี้ท่านก็ทำตามที่ข้าบอก”ซูลี่อิงเม้มริมฝีปากบางแน่น ทว่าสุดท้ายก็ยอมทำตามที่หลิวเหลียนฮวาเอ่ยแนะนำ ดังนั้นยามกลับไปถึงดวงตากลมจึงสบดวงตาคมนิ่งยาวนาน เว่ยหยางชุนมองท่าทางแปลกไปของนางแล้วในใจพลันกังวล คิ้วเข้มขมวดมุ่นสงสัย นางโกรธเคืองเขาเรื่องใดหรือไม่“คุณชายเรื่องเมื่อคืนท่านโกรธเคืองข้าหรือไม่เจ้าคะ”เว่ยหยางชุนเบิกตากว้างตื่นตระหนกกับคำถามของนาง หากแต่สุดท้ายก็ส่ายหน้าเป็นคำตอบ ซูลี่อิงใบหน้าแดงก่ำก่อนยิ้มกว้างสดใสด้วยความยินดี“เช่นนั้น ท่านแม่ทัพ... ท่านช่วยมอบบุตรให้ข้าสักคนเถิด”เว่ยหยางชุนตื่นตระหนกกับคำของสาวใช้ตรงหน้าเป็นคำรบที่สอง ก่อนที่ร่างเล็กจะวิ่งไปยังห้องตำราด้าน

อิงอิง นับจากนี้อย่าหวังว่าข้าจะยอมปล่อยเจ้าไปเว่ยหยางชุนลองขยับมือตอนนี้เรี่ยวแรงที่แขนทั้งสองข้างของเขากลับมาเป็นปกติแล้ว ขาสองข้างก็ขยับยกขึ้นลงได้มากขึ้นแม้จะยังอ่อนแรงเล็กน้อยก็ตาม“คุณชายข้าไม่ไหวแล้ว”ซูลี่อิงขมวดคิ้วเรียวยามเมื่อสัมผัสได้ถึงความคับแน่นที่กลางกาย แม่ทัพน้อยผู้นี้เหตุใดจึงแข็งแรงได้เพียงนี้ เมื่อครู่เขาหลั่งน้ำออกมาถึงสองครา เขาไม่รู้สึกอ่อนเพลียเลยหรือไร แม้ในใจนึกสงสัยทว่ายามถูกแก่นกายร้อนของเขายั่วยวน ซูลี่อิงก็ไม่อาจต้านทานขยับเอวขึ้นลงอีกครา“คุณชาย ท่านแข็งแรงยิ่งนัก เช่นนั้นคืนนี้ข้าจะกินน้ำของท่านให้หมดตัวเลย”สิ้นคำของนางซูลี่อิงก็ไม่ได้หยุดขยับเอวอีกเลย จวบจนฟ้าสางวันใหม่นางจึงยอมถอนตัวทิ้งกายลงนอนข้างเขาอย่างหมดแรงเว่ยหยางชุนใช้มือยันพื้นเตียงเพื่อประคองตนเองค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง ก่อนขยับตัวหมุนกายลองวางเท้าเหยียบบนพื้น นับเป็นครั้งแรกในรอบเกือบสองเดือนที่เขาสามารถวางเท้าบนพื้นได้เช่นนี้ มือหนากำเสาเตียงมั่นค่อยๆ ดึงรั้งตนเองลุกขึ้นยืน ทว่าพิษตะวันฉายคงยังไม่หมดสิ้น เพียงลงน้ำหนักตัวสองขาก็พลันอ่อนแรงจนเขาล้มลงไปกองกับพื้น ซูลี่อิงได้ยินเสียงคล้ายของหนั

“หึ! เยี่ยงนั้นก็ตั้งรับให้ดี เพราะคราวนี้ข้าจะไม่ยอมหยุดมืออีก”กล่าวจบเว่ยหยางเกาก็จับขาเรียวแยกออกจนสุด พร้อมทั้งฝังตัวตนของเขาจู่โจมนางจนสุดในคราวเดียว หลิวเหลียนฮวาแม้รู้ว่าอาวุธของเขานั้นยิ่งใหญ่เพียงใด แต่คาดไม่ถึงว่ายามโจมตีนางเขาจะบุกเข้ามาได้ลึกล้ำถึงเพียงนี้ ใบหน้างามพลันแข็งค้าง รู้สึกจุกจนเอ่ยวาจามิออกเลยแม้แต่ครึ่งคำ เว่ยหยางเกามองเด็กสาวตรงหน้าแล้วยกมุมปากเจ้าเล่ห์“เป็นเยี่ยงไร ยังคิดท้าทายข้าอีกหรือไม่”เว่ยหยางเกาเอ่ยเร้าเด็กสาว ขณะที่ส่วนล่างก็บุกทะลวงนางอย่างหนักหน่วง หลิวเหลียนฮวาขมวดคิ้วแน่น นางอายุยังน้อย ให้รู้กันไปว่าจะกำราบบุรุษรุ่นบิดานี้ไม่ได้“ที่แท้ท่านก็มีแรงเพียงเท่านี้”เว่ยหยางเกาขบกรามแน่นกับคำสบประมาทของเด็กสาว ถ้อยคำร้องขออ้อนวอนก่อนหน้านั้นหรือแท้จริงเป็นเพียงมารยาล่อลวงเขา จากที่เดิมทีคิดจะปรานีนางสักหน่อยยามนี้ในใจกลับร้อนรุ่มจนเผลอโจมตีนางสุดแรง“เยี่ยงนั้นข้าจะทำให้เจ้าแม้แต่ยืนก็ไม่มีแรง”มหาเทพเหลียงเจี้ยงเซียงยกมุมปากปล่อยให้เสี่ยวม่าวมองภาพตรงหน้าโดยไม่ห้ามปราม มือบางจิกเกร็งกำที่สาบเสื้อเขาแน่น ดวงหน้านางแดงก่ำ บทรักของแม่ทัพเว่ยช่างร้อนแ