หลังจากออกจากห้องผ่าตัด ลูกสาวก็ไม่เรียกเขาว่าพ่ออีกเลย のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 17

เขาก็ต่อต้านการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์เหมือนกันแต่ตอนที่ฉันยกน้ำชาเข้ามา เขาเงยหน้าขึ้นมองแวบหนึ่ง คำปฏิเสธก็ถูกกลืนกลับลงไปในคอทันทีตอนนั้นเขาบอกกับตัวเองว่าเป็นเพราะท่าทางตอนที่ฉันก้มหน้ารินน้ำชา ดูเหมือนซูหว่านแต่ความจริงแล้วไม่เหมือนเลยซูหว่านชอบทำตัวโดดเด่นแต่ฉันเงียบสงบ อ่อนโยน และในแววตามักจะมีประกายแสงที่บริสุทธิ์อยู่เสมอต่อมาพวกเราก็แต่งงานกันคืนเข้าหอ เขาไม่ได้แตะต้องตัวฉันเลยเขานั่งสูบบุหรี่อยู่ตรงระเบียงคนเดียวทั้งคืนทุกคนต่างก็คิดว่า เป็นเพราะเขารักซูหว่านมากเกินไป ก็เลยรับฉันไม่ได้แม้แต่ฉันเองก็คิดแบบนั้นเหมือนกันเช้าวันรุ่งขึ้น ฉันยกน้ำซุปแก้แฮงก์เข้าไป ถามเขาเสียงเบา“คุณยังลืมเธอไม่ได้ใช่ไหม?”เขาตอบรับอืมอย่างเย็นชาใบหน้าของฉันซีดเผือดไปเล็กน้อย แต่ก็ยังคงฝืนยิ้มแล้วพูดว่า“ไม่เป็นไรหรอก”“ฉันจะรอ”กู้จี้สวินหลับตาลงตอนนั้นเขาไม่ได้ลืมซูหว่านไม่ได้หรอกเขากำลังกลัวต่างหากกลัวว่าตอนที่เห็นฉันนั่งอยู่บนเตียงแต่งงาน สวมชุดกระโปรงนอนสีแดง มองเขาด้วยแววตาฉ่ำน้ำ เขาจะเผลอหวั่นไหวขึ้นมาจริงๆเขาไม่อยากยอมรับและไม่กล้ายอมรับด้วยเขาชินกับ

ตอนที่เครื่องบินลงจอดที่สวิตเซอร์แลนด์ เป็นเวลาบ่ายของที่นั่นกู้จี้สวินอาศัยเส้นสายของตระกูลกู้ สืบหาจนเจอคฤหาสน์ของตระกูลซ่งที่อยู่ที่นี่ตอนที่เขาไปถึง ก็พอดีกับที่เห็นผู้ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินออกมาจากในบ้านผู้ชายคนนั้นสวมเสื้อกาวน์สีขาว หน้าตาหล่อเหลาหมดจดในมือถือแฟ้มประวัติคนไข้ฉันเดินไปส่งเขาที่หน้าประตู น้ำเสียงอ่อนโยนมาก“หมอเซี่ย วันนี้รบกวนคุณแล้วนะคะ”เซี่ยเชียนยิ้มบางๆ“ไม่รบกวนเลยครับ”“เถียนเถียนฟื้นตัวได้ดีมากเลย ต่อจากนี้แค่มาตรวจตามนัดให้ตรงเวลา อย่าเพิ่งออกกำลังกายหักโหม ก็ไม่มีปัญหาอะไรน่าห่วงแล้วครับ”“วันนี้แกยังถามผมอยู่เลย ว่าเมื่อไหร่จะได้ไปให้อาหารหงส์ที่ริมทะเลสาบ”ฉันเองก็ยิ้มออกมา“แกคงอุดอู้จนทนไม่ไหวแล้วล่ะค่ะ”เซี่ยเชียนมองฉัน น้ำเสียงแผ่วเบาลง“คุณเองก็ต้องพักผ่อนให้มากๆ นะครับ”“หลายวันนี้คุณผอมลงไปเยอะเลย”ฉันชะงักไปเล็กน้อยเพิ่งจะอ้าปากเตรียมพูดขอบคุณด้านหลังก็มีเสียงที่กดข่มอารมณ์ของกู้จี้สวินดังขึ้นมากะทันหัน“มันเป็นใคร?”รอยยิ้มบนใบหน้าของฉันจางหายไปในพริบตากู้จี้สวินยืนอยู่หน้าประตูสภาพอิดโรยจากการเดินทางนัยน์ตาเต็มไปด

เพียงแค่ยืนอยู่ริมทะเลสาบ แล้วมองดูหงส์อยู่นานมากเถียนเถียนสวมหมวกใบเล็ก นั่งวาดรูปอยู่บนม้านั่งยาวเธอฟื้นตัวได้ดีมากในที่สุดบนใบหน้าก็มีเลือดฝาดตอนที่เซี่ยเชียนมาตรวจอาการตามนัด เขานั่งยองๆ ลงดูรูปวาดของเธอ“นี่คือคุณแม่หรอครับ?”เถียนเถียนพยักหน้า“นี่คือคุณแม่ นี่คือคุณตากับคุณยายค่ะ”เซี่ยเชียนยิ้มแล้วถามว่า“แล้วลูกหมาตัวเล็กๆ ที่อยู่ข้างๆ นี่ล่ะครับ?”เถียนเถียนตอบอย่างจริงจังว่า“นี่คือลูกหมาที่หนูอยากจะเลี้ยงในวันข้างหน้าค่ะ”เซี่ยเชียนหลุดขำ“แล้วลุงล่ะครับ?”เถียนเถียนคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเติมคนตัวเล็กๆ ใส่เสื้อกาวน์สีขาวลงไปที่มุมกระดาษ“วาดคุณลุงเซี่ยลงไปด้วยแล้วค่ะ”ใต้แววตาของเซี่ยเชียนเต็มไปด้วยรอยยิ้มลึกซึ้งฉันยืนอยู่ข้างๆ ภายในใจอ่อนโยนลงอย่างที่ไม่เคยเป็นมานานหลังจากจากกู้จี้สวินมา ฉันถึงเพิ่งพบว่าชีวิตไม่ได้มีแค่การรอคอยและความผิดหวังตอนเช้ามีแสงแดดตอนบ่ายมีชาร้อนตอนกลางคืนเถียนเถียนก็นอนหลับอย่างสงบและฝันดีไม่มีความวิตกกังวลจากการโทรศัพท์ไม่ติดไม่มีโพสต์อวดอ้างที่แทงตาพวกนั้นในฟีดไม่ต้องคอยถามตัวเองซ้ำๆ ว่าฉันยังดีไม่พอใช่ไหมในท

“เป็นคุณต่างหากที่ไม่เอาพวกเราก่อน”ร้านอาหารเงียบมากเงียบจนฉันสามารถได้ยินเสียงลมหายใจหอบถี่ของกู้จี้สวินเขาราวกับถูกคำพูดประโยคนี้ตอกตรึงเอาไว้กับที่ขยับตัวไม่ได้อยู่นานมากเถียนเถียนพูดต่อ“เมื่อก่อนหนูอยากมีพ่อมากๆ เลยค่ะ”“หนูอยากให้คุณไปร่วมกิจกรรมสานสัมพันธ์ครอบครัวที่โรงเรียนอนุบาลเป็นเพื่อนหนู”“อยากให้คุณเล่านิทานก่อนนอนให้หนูฟัง”“อยากให้คุณกอดหนูตอนที่หนูป่วย”“แต่คุณก็ยุ่งตลอดทุกครั้งเลย”“ต่อมาตอนที่หนูจะผ่าตัด หนูรู้สึกกลัวมาก”“หนูคิดว่าคุณจะอยู่เป็นเพื่อนหนู”“แต่คุณก็เดินจากไป”เธอพูดช้ามากทุกๆ คำล้วนแผ่วเบาแต่กลับหนักอึ้งเสียยิ่งกว่าคำด่าทอใดๆ“เพราะงั้น หนูไม่เอาแล้วค่ะ”“ตอนนี้หนูกับคุณแม่มีความสุขดีมากค่ะ”“คุณอย่ามารบกวนพวกเราอีกเลยนะคะ”ในที่สุดน้ำตาของกู้จี้สวินก็ร่วงหล่นลงมาเขานั่งยองๆ ลง ยื่นมือออกไปอยากจะสัมผัสเธอเถียนเถียนหลบไปซ่อนอยู่ด้านหลังฉันนิดหนึ่งมือของเขาแข็งค้างอยู่กลางอากาศ“เถียนเถียน พ่อรู้ตัวว่าผิดไปแล้ว”“ลูกให้โอกาสพ่ออีกสักครั้งได้ไหม?”เถียนเถียนส่ายหน้า“คุณแม่บอกว่า แผลจะหายดีค่ะ”“แต่เจ็บมาแล้วก็คือเจ็