Alle Kapitel von หลังจากออกจากห้องผ่าตัด ลูกสาวก็ไม่เรียกเขาว่าพ่ออีกเลย: Kapitel 1 – Kapitel 10

เสียงหัวเราะนั้นแผ่วเบามาก เพิ่งจะปรากฏขึ้นก็สลายหายไปราวกับสายลม“ตรวจพบเมื่อหนึ่งสัปดาห์ก่อน ฉันโทรหาคุณไปเจ็ดสิบแปดสาย”วันต่อมา กู้จี้สวินก็รีบมาที่โรงพยาบาลลูกสาวนอนโรงพยาบาลมาเจ็ดวัน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาโผล่มาอยู่เป็นเพื่อนเธอ“พ่อคะ ในที่สุดพ่อก็มาเยี่ยมหนูแล้ว”ลูกสาวนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย รอยยิ้มไร้เดียงสาบริสุทธิ์แต่กู้จี้สวินกลับราวกับถูกเข็มทิ่มแทง เขารีบดึงสายตากลับทันที“อืม”เขาดึงฉันออกไปที่โถงทางเดิน“หมอว่ายังไงบ้าง?”“ผนังกั้นหัวใจห้องล่างรั่ว ตำแหน่งค่อนข้างเอียง ต้องผ่าตัดเปิดหน้าอกเล็กน้อยเพื่อซ่อมแซม”“อันตรายไหม?”“ถ้าอารมณ์ไม่แปรปรวนรุนแรง ความเสี่ยงก็ต่ำมาก”กู้จี้สวินถอนหายใจอย่างโล่งอก“ก็ยังดี”พูดจบเขาก็ยกข้อมือขึ้นมามองนาฬิกา“วันนี้วันเกิดหยางหยาง ผมรับปากซูหว่านไว้แล้วว่าจะไปอยู่เป็นเพื่อนเขา การผ่าตัดจะเริ่มตอนไหน? ผมยังมีเวลาแบ่งให้คุณได้อีกสามชั่วโมง”เขาบอกว่า “แบ่ง”การอยู่เป็นเพื่อนลูกสาวแท้ๆ ของตัวเองผ่าตัด ถึงกับต้องใช้คำว่า “แบ่ง” เชียวหรือราวกับว่า เวลาแค่นี้ เป็นสิ่งที่ฉันกับลูกสาวต้องแย่งชิงมาฉันมองเขาลึกซึ้งแวบหนึ่ง

“ลูกกับเถียนเถียนจะเก็บของเสร็จเมื่อไหร่? พ่อจะได้ส่งคนไปรับ”ฉันมองใบหย่าที่เพิ่งพิมพ์ออกมาในมือ น้ำเสียงแผ่วเบา“พรุ่งนี้ละกันค่ะ หมอบอกว่าอาการของเถียนเถียนดีขึ้นมากแล้ว อีกอย่าง... หนูก็ไม่อยากให้แกอยู่ที่นี่อีกต่อไปแล้วด้วย”พ่อถอนหายใจ“ได้ งั้นก็เอาตามที่ลูกว่าแล้วกัน”“ตอนนั้นที่ยอมให้ลูกแต่งงานกับกู้จี้สวิน เป็นความผิดของพ่อเองแหละ”“ต่อไปพวกเรากับตระกูลกู้ ไม่ต้องไปมาหาสู่กันอีกแล้ว”ตอนบ่าย ลูกสาวถูกย้ายจากห้องไอซียูมาที่ห้องผู้ป่วยปกติฉันบอกเรื่องที่จะย้ายโรงพยาบาลให้เธอฟังฉันคิดว่า เธอคงจะอาลัยอาวรณ์และเตรียมใจไว้พร้อมแล้วด้วย ว่าถ้าเธอเปลี่ยนใจ ฉันจะเกลี้ยกล่อมเธอยังไงแต่ในความเป็นจริง พอได้ยินที่ฉันพูด ลูกสาวเพียงแค่ชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็เอ่ยปากขอว่า“หนูอยากโทรหาเขาค่ะ”เขาในที่นี้ หมายถึงกู้จี้สวินเมื่อเห็นดวงตาที่เอ่อคลอไปด้วยน้ำตาของลูกสาว ฉันก็ไม่ลังเลเลยที่จะกดโทรออกไปที่เบอร์ของชายหนุ่มครั้งนี้ พวกเราไม่ต้องรอนานนักโทรศัพท์ก็ถูกรับสายอย่างรวดเร็ว“ซ่งเหอ ทำไมห้องนอนของลูกถึงล็อกไว้ล่ะ? สภาพห้องรับแขกมันแย่มาก ผมเตรียมจะให้หยางหยางเข้าไป

ลิฟต์ค่อยๆ เลื่อนขึ้นไปทีละชั้นเขาจ้องมองตัวเลขที่เปลี่ยนไป หัวใจก็พลอยดิ่งวูบลงไปเรื่อยๆพอถึงชั้นที่ลูกสาวพักรักษาตัวอยู่ เขาถึงเพิ่งตระหนักได้ว่า ตัวเองไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าเถียนเถียนพักอยู่ห้องไหนเจ็ดวันที่ผ่านมานี้ เขาไม่เคยถามไถ่อย่างจริงจังเลยสักครั้งว่าลูกสาวนอนอยู่ชั้นไหนหมอคนไหนเป็นเจ้าของไข้แต่ละวันต้องฉีดยาอะไรบ้างหลังผ่าตัดต้องระวังอะไรบ้างเขาไม่รู้อะไรเลยสักอย่างนี่เป็นครั้งแรกที่กู้จี้สวินค้นพบว่า ตัวเขาในฐานะคนเป็นพ่อนั้น ช่างน่าขันจนแทบจะกลายเป็นคนแปลกหน้าเขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาโทรหาฉันโทรศัพท์ดังขึ้นเพียงครั้งเดียว ก็ถูกตัดสายทิ้งเขาชะงักงันเมื่อก่อนฉันไม่เคยตัดสายเขาเลยต่อให้ฉันกำลังประชุมอยู่ ต่อให้ฉันกำลังกล่อมเถียนเถียนนอน ต่อให้ฉันกำลังเป็นไข้ขอแค่เป็นโทรศัพท์จากเขา ฉันก็จะรับสายเสมอเขาขมวดคิ้ว แล้วกดโทรออกอีกครั้งครั้งนี้ ในโทรศัพท์มีเสียงผู้หญิงที่เป็นระบบตอบรับอัตโนมัติอันเย็นชาดังขึ้น“สวัสดีค่ะ หมายเลขที่คุณเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้…”ใบหน้าของกู้จี้สวินซีดเผือดลงในพริบตาในที่สุดเขาก็ลนลานขึ้นมาจริงๆเขาหิ้วกล่องด

เขามองมาที่ฉัน แววตาลุกลี้ลุกลน“ซ่งเหอ คุณอธิบายให้ลูกฟังหน่อยสิ”“ลูกยังเล็ก ลูกไม่เข้าใจหรอก”“คุณบอกลูกไปสิ ว่าไม่ใช่ว่าผมไม่เอาลูก”ฉันก้มหน้าลูบผมของเถียนเถียนจากนั้นก็หยิบใบหย่าฉบับนั้นออกมาจากกระเป๋า แล้วยื่นให้พยาบาลที่อยู่ข้างๆพยาบาลเดินเข้าไป ส่งมันให้ถึงมือของกู้จี้สวินฉันมองเขา“กู้จี้สวิน เราหย่ากันเถอะ”เขาราวกับฟังไม่เข้าใจ“คุณพูดว่าอะไรนะ?”“หย่าไง”น้ำเสียงของฉันแผ่วเบา แต่กลับไร้ซึ่งความลังเลใดๆ“ใบหย่าฉันเซ็นเรียบร้อยแล้ว”“บ้าน รถ แล้วก็ทรัพย์สินในชื่อของคุณ ฉันไม่เอาเลยสักอย่าง”“ฉันขอแค่เถียนเถียน”“ต่อไปนี้ ลูกจะไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับคุณอีก”กู้จี้สวินกำใบหย่าแน่นอย่างแรงกระดาษถูกขยำจนยับยู่ยี่คามือเขา“ซ่งเหอ คุณบ้าไปแล้วหรอ?”“แค่เรื่องแค่นี้ คุณถึงกับจะหย่ากับผมเลยหรอ?”เรื่องแค่นี้จู่ๆ ฉันก็หัวเราะออกมาดังๆหัวเราะไปหัวเราะมา น้ำตาก็แทบจะร่วงหล่นลงมา“กู้จี้สวิน จนถึงตอนนี้คุณก็ยังคิดว่ามันเป็นแค่เรื่องแค่นี้อีกงั้นหรอ?”“วันที่ตรวจพบว่าเถียนเถียนเป็นโรคหัวใจ ฉันโทรหาคุณไปเจ็ดสิบแปดสาย”“คุณไปรับซูหว่านที่สนามบิน”“คืนที่

แต่วันนี้ เขาเพียงแค่ปรายตามองอย่างเย็นชา“ก็แค่แผลถลอก”ท่าทางของซูหว่านแข็งค้างไป“อาสวิน คุณพูดแบบนี้ได้ยังไง?”“หยางหยางยังเด็กนะ แกเจ็บจนร้องไห้ไม่หยุดเลย”พูดจบ เธอก็ราวกับน้อยเนื้อต่ำใจอย่างถึงที่สุด น้ำตายิ่งร่วงหล่นลงมาอย่างหนัก“ซ่งเหอพูดอะไรกับคุณหรือเปล่า?”“ฉันรู้ ว่าเธอไม่ชอบฉันมาตลอด”“แต่ฉันไม่ได้ตั้งใจจะเข้ามาอยู่ที่นี่จริงๆ นะ”“ฉันกับหยางหยางไม่มีที่ไปในประเทศนี้เลย คุณก็รู้ว่าฉันเพิ่งกลับประเทศ ยังไม่ได้จัดการเรื่องที่ทางอะไรให้เรียบร้อยเลย”เธอชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วพูดเสียงเบา“แล้วก็เรื่องกล่องดนตรีของเถียนเถียน หยางหยางไม่ได้ตั้งใจทำแตกจริงๆ นะ”“แกก็แค่ชอบมันมาก เลยอยากจะหยิบขึ้นมาดูเท่านั้นเอง”“ถ้าซ่งเหอโกรธ ฉันชดใช้ให้ก็ได้”“แต่คุณอย่าโทษหยางหยางเลยนะ ได้ไหม?”กู้จี้สวินมองเธอเป็นครั้งแรกที่รู้สึกแปลกหน้าเมื่อก่อนซูหว่านก็เป็นแบบนี้พูดแค่ครึ่งประโยค น้ำตาก็ร่วงลงมาก่อนแล้วเขาก็จะคอยเติมเต็มความน้อยเนื้อต่ำใจทั้งหมดแทนเธอโดยอัตโนมัติรู้สึกว่าเธออ่อนแอ รู้สึกว่าเธอไร้เดียงสา รู้สึกว่าคนทั้งโลกควรจะต้องยอมเธอแต่ตอนนี้ ในหัวของเขามีเพีย