บทที่ 4

เสิ่นชิงฮวานถอนหายใจออกมาอย่างไร้สุ้มเสียง “ฉันทำแผลให้คุณก่อนแล้วกัน”

ฟู่ซือเหนียนไม่แสดงท่าทีว่าจะตอบรับหรือปฏิเสธ

ท่าทีของเขาดูแปลกผิดปกติอยู่บ้าง พอเสิ่นชิงฮวานเดินเข้าไปใกล้และได้กลิ่นเหล้าแรงจัดจากตัวเขา เธอก็คาดว่าเขาคงเมาอยู่บ้างจริงๆ

เขาคงลืมไปแล้วว่า เธอไม่ใช่เลขาของเขาอีกต่อไปแล้ว

พนักงานเหมือนได้รับการปลดปล่อย รีบไปนำกล่องปฐมพยาบาลของร้านอาหารมาทันที

เสิ่นชิงฮวานอยู่ข้างฟู่ซือเหนียนมาหลายปี เพื่อรับมือกับเหตุฉุกเฉินต่าง ๆ เธอจึงตั้งใจเรียนรู้เรื่องการปฐมพยาบาลไว้ไม่น้อย และคุ้นเคยกับการจัดการเรื่องเหล่านี้เป็นอย่างดีมานานแล้ว

เธอขยับเข้าไปใกล้ มองฝ่ามือของเขาที่เลือดเนื้อเละจนแทบดูไม่ออก คิ้วพลันขมวดขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“อาจจะเจ็บนิดหน่อย ทนหน่อยนะ”

“อืม”

เสิ่นชิงฮวานค่อยๆ คีบเศษแก้วที่ฝังอยู่ในฝ่ามือของเขาออกอย่างระมัดระวัง ก่อนใส่ยาให้

จากนั้นเธอก็เผลอเป่าแผลให้เขาเบาๆ ราวกับกำลังปลอบเด็ก

ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะมองเสี้ยวหน้าของเธอที่ดูอ่อนโยนและจดจ่อ ลูกกระเดือกพลันขยับวูบหนึ่ง

เสิ่นชิงฮวานจัดการบาดแผลอย่างละเอียดและตั้งใจจนเรียบร้อย ก่อนปิดท้ายด้วยการผูกโบอย่างสวยงาม

เธอยิ้มพลางหันไปมองเขา “ประธานฟู่ พันแผลเสร็จแล้ว...”

ยังพูดไม่ทันจบ ฟู่ซือเหนียนก็ใช้มืออีกข้างที่ไม่ได้รับบาดเจ็บจับคางเธอไว้ ก่อนจะโน้มตัวลงมาจูบอย่างกะทันหัน

จูบของชายหนุ่มร้อนผ่าวและเอาแต่ใจ แฝงความรุกเร้าอย่างเต็มเปี่ยม ทั้งยังเจืออารมณ์บางอย่างที่บอกไม่ถูก

เสิ่นชิงฮวานเบิกตากว้างขึ้นทันที พลางมองเขาอย่างตกตะลึง

วินาทีต่อมา เธอก็ยกสองมือขึ้นยันอกเขาโดยไม่ลังเล ก่อนผลักเขาออกทันที

แต่กลับเป็นเธอเองที่ทรงตัวไม่อยู่จนล้มลงนั่งกับพื้น ดวงตายังคงมองเขาอย่างตื่นตระหนก “ฟู่ซือเหนียน...”

ฟู่ซือเหนียนยังคงนั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะ มองลงมายังเธอ น้ำเสียงแหบพร่า “เสิ่นชิงฮวาน จริงๆ แล้วคุณไม่ไปก็ไม่เป็นไร...”

หัวใจของเสิ่นชิงฮวานพลันถูกความเจ็บปวดที่ไร้เสียงบีบรัด

เมื่อวานเพิ่งไล่เธอไป วันนี้กลับมาบอกว่าไม่ไปก็ไม่เป็นไรงั้นรึ?

ทั้งที่เมื่อครู่ เขายังพูดกับคนอื่นอยู่เลยว่าเธอเป็นเพียงของเล่นชิ้นหนึ่ง

เธอมองเห็นความปรารถนาในแววตาของเขาอย่างชัดเจน รู้สึกเพียงว่ามันทั้งเหลวไหลและน่าขัน

ฟู่ซือเหนียน เราตัดขาดกันแล้ว คุณเป็นคนพูดเอง”

“ถ้าคุณยังตามพัวพันฉันไม่เลิกแบบนี้ ฉันคงคิดว่าคุณหลงรักฉันเข้าแล้ว”

รูม่านตาของฟู่ซือเหนียนหดวูบ อารมณ์ที่ฉายอยู่ในแววตาพลันสลายหายไป แววตาเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบในทันที

เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์พลันดังขึ้น

เสิ่นชิงฮวานเหลือบมอง ก็เห็นชื่อของเซี่ยหลินหลินปรากฏอยู่บนหน้าจอ

เสิ่นชิงฮวานพูดเสียงดังขึ้น “ประธานฟู่ คู่หมั้นของคุณกำลังติดต่อหาคุณอยู่ค่ะ”

ฟู่ซือเหนียนหลุบตามองหน้าจอโทรศัพท์ สีหน้าเย็นชาลงอย่างสิ้นเชิง

“ไสหัวไป”

เสิ่นชิงฮวานลุกขึ้นจากพื้น ก่อนรีบเดินออกจากห้องส่วนตัว

เพิ่งก้าวพ้นประตู เสียงคล้ายโทรศัพท์ถูกกระแทกจนแตกก็ดังมาจากด้านหลัง

ฝีเท้าของเธอชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ครั้งนี้เธอไม่หันกลับไปอีก และเดินหน้าต่อไป

พอออกจากร้านอาหาร เธอก็เรียกแท็กซี่จากไปอย่างลนลาน

ขึ้นรถมาได้ไม่นาน เธอก็เห็นสีหน้าลังเลเหมือนอยากพูดแต่ไม่พูดของคนขับผ่านกระจกมองหลัง

เสิ่นชิงฮวานนิ่งงันไปเล็กน้อย ก่อนหยิบกระจกออกมาส่องดู แล้วถึงได้พบว่า

ลิปสติกบนริมฝีปากถูกจูบเมื่อสักครู่ของฟู่ซือเหนียนถูจนเลอะเปื้อนไปถึงมุมปาก ทำให้เธอดูหมดสภาพไม่น้อย

ขณะใจลอย เธอพลันนึกถึงวันหนึ่งที่ฟู่ซือเหนียนนานๆ ครั้งจะยอมค้างคืนที่อพาร์ตเมนต์

เช้าวันนั้นทั้งคู่ตื่นแล้วออกไปบริษัทด้วยกัน เสิ่นชิงฮวานนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง รีบเร่งแต่งหน้าแข่งกับเวลา

พอแต่งหน้าใกล้เสร็จ เธอถึงเพิ่งสังเกตว่าฟู่ซือเหนียนมายืนอยู่ด้านหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

จู่ๆ เขาก็เกิดความสนใจขึ้นมา เลือกลิปสติกให้เธอด้วยตัวเองหนึ่งแท่ง ก่อนส่งสัญญาณว่าจะช่วยทาให้

เสิ่นชิงฮวานกลัวว่าจะไปสาย จึงไม่ได้คิดอะไรมาก เพียงยื่นริมฝีปากเล็กน้อยให้เขาค่อยๆ ไล้ลิปสติกไปตามรูปปาก

ฟู่ซือเหนียนใช้สองนิ้วของมือข้างหนึ่งเชยคางเธอให้เงยหน้าขึ้น ส่วนอีกมือถือแท่งลิปสติก ค่อยๆ ทาให้อย่างละเอียด

ทาลิปสติกเสร็จแล้ว แต่มือของเขาที่จับคางเธอไว้กลับยังไม่ปล่อย

แววงุนงงผุดขึ้นในดวงตาของเธอ เมื่อสบสายตากับเขา ก็เห็นว่าสีหน้าของเขาดูอ่านยากขึ้นเล็กน้อย ขณะกำลังมองตนอยู่

“เป็นอะไรไป? ยังทาไม่เสร็จอีกเหรอ?”

ทันทีที่สิ้นเสียง ถ้อยคำของเธอก็ถูกเขากลืนหายไป

กระทั่งฟู่ซือเหนียนหยุดลง ลิปสติกที่เพิ่งทาบนริมฝีปากของเธอก็เลอะไปทั่ว ดูทั้งหมดสภาพและชวนวาบหวาม

เสิ่นชิงฮวานร้องลั่นขึ้นมา ก่อนรีบจัดการกับริมฝีปากที่แดงบวมของตัวเอง

ในกระจกบานเดียวกัน ตัวการของเรื่องกลับมีแววยิ้มซ่อนอยู่ในดวงตา

เขาเช็ดคราบสีแดงชาดที่เลอะติดมุมปากอย่างไม่ทุกข์ร้อน พลางเอ่ยด้วยแววยิ้มที่ฉายชัด “ก็คุณเป็นคนยื่นปากมาขอจูบก่อนเองไม่ใช่รึไง?”

ครั้นหลุดออกจากห้วงความทรงจำ เสิ่นชิงฮวานมองตัวเองในกระจก ก็พบว่าน้ำตาไหลอาบเต็มใบหน้าไปเสียแล้ว