บทที่ 2

เสิ่นชิงฮวานยังไม่ทันได้ถามว่าเกิดอะไรขึ้น ก็เห็นประตูห้องทำงานของฟู่ซือเหนียนถูกผลักเปิดออก ก่อนเซี่ยหลินหลินจะเดินออกมา

หล่อนสวมชุดราตรีโอต์กูตูร์ แต่งหน้าอย่างประณีต ทุกอิริยาบถเต็มไปด้วยราศีคุณหนูตระกูลใหญ่ที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอม ทั้งยังวางตัวในบริษัทอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับตนเป็นนายหญิงของตึกแห่งนี้

ในที่สุดเสิ่นชิงฮวานก็เข้าใจเสียทีว่า สายตาแฝงนัยของเพื่อนร่วมงานเหล่านั้นมีที่มาอย่างไร

เพราะอย่างไรเสีย ทุกคนก็เคยคิดว่าเธอจะได้เป็นว่าที่นายหญิงของบริษัท

แต่เพียงชั่วข้ามคืน ฟู่ซือเหนียนกลับหมั้นหมายเสียแล้ว สถานะของเธอจึงกลายเป็นเรื่องกระอักกระอ่วน

กลับเป็นเซี่ยหลินหลินเสียเองที่เมื่อเห็นเสิ่นชิงฮวานแล้ว ดูราวกับไม่มีเรื่องขุ่นข้องหมองใจอยู่เลยแม้แต่น้อย

ใบหน้าของเธอแต้มด้วยรอยยิ้มหวาน ก่อนยื่นบัตรเชิญในมือให้เสิ่นชิงฮวาน พร้อมเอ่ยเชื้อเชิญอย่างเป็นกันเอง

“อรุณสวัสดิ์ค่ะ เลขาเสิ่น อีกหนึ่งสัปดาห์จะเป็นงานหมั้นของฉันกับซือเหนียน ฉันตั้งใจเอาบัตรเชิญมาให้ทุกคนโดยเฉพาะเลยค่ะ”

“เลขาเสิ่นทำงานกับซือเหนียนมานานที่สุด ถึงวันงานต้องให้เกียรติมาร่วมให้ได้นะคะ”

เสิ่นชิงฮวานคลี่ยิ้มอย่างเหมาะสมกับกาลเทศะขึ้นมาทันที ก่อนรับบัตรเชิญจากมือเซี่ยหลินหลินด้วยสองมือ

“ขอแสดงความยินดีกับคุณเซี่ยและประธานฟู่ด้วยค่ะ”

รอยยิ้มบนใบหน้าของเซี่ยหลินหลินยังคงไม่เปลี่ยน เธอขยับเข้ามาใกล้เล็กน้อย ก่อนเอ่ยทั้งรอยยิ้มด้วยเสียงที่มีเพียงพวกเธอเท่านั้นได้ยิน

“ได้ยินมาว่าเธอคิดมาตลอดว่าตัวเองจะได้แต่งเข้าตระกูลฟู่งั้นเหรอ? ช่างเพ้อฝันเสียจริงนะ”

“ซือเหนียนก็แค่เอาเธอไว้ฝึกฝีมือเท่านั้น ไม่อย่างนั้นหลังแต่งงานแล้ว เขาจะทำให้ฉันพอใจได้ยังไงล่ะ?”

“เบิกตาให้กว้าง แล้วดูให้ชัดเสียว่าเธอกับพวกเราต่างกันแค่ไหน จะได้ตัดใจเสียแต่เนิ่นๆ”

ตลอดเวลานั้นเซี่ยหลินหลินยังคงมีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้า ท่าทีสนิทสนมเสียจนคนที่ไม่รู้เรื่องคงนึกว่าพวกเธอกำลังกระซิบคุยเรื่องส่วนตัวกันอยู่

สีหน้าของเสิ่นชิงฮวานไม่เปลี่ยนไป ทว่านิ้วที่กำสายกระเป๋าไว้กลับซีดขาวเล็กน้อย

เธอเข้าใจการกระทำของเซี่ยหลินหลินได้ เพราะอย่างไรเสีย คงไม่มีใครอยากเห็นอดีตคนรักของสามีตัวเองมาเดินวนเวียนอยู่ต่อหน้าต่อตา

แต่ถึงอย่างนั้น ในอกก็ยังอึดอัดอยู่บ้าง

เสิ่นชิงฮวานเม้มริมฝีปาก ก่อนเป็นฝ่ายวางตัวต่ำลงอีก “คุณเซี่ยวางใจได้ค่ะ ฉันรู้ดีว่าตัวเองอยู่ในฐานะไหน”

รอยยิ้มของเซี่ยหลินหลินเจือความเย็นชา “ทางที่ดีก็ขอให้เป็นอย่างนั้น แต่ฉันน่ะ...ไม่เคยชอบเดิมพันว่าคนอื่นจะรู้ตัวดีพอหรือเปล่า”

วินาทีต่อมา เซี่ยหลินหลินก็คว้ามือเสิ่นชิงฮวานไว้ ก่อนจู่ๆ จะทิ้งตัวล้มไปด้านหลัง

เสิ่นชิงฮวานยังไม่ทันตั้งตัว เธอก็ล้มลงกับพื้นเสียแล้ว พลางกรีดร้องขึ้นหนึ่งครั้ง ก่อนมองเสิ่นชิงฮวานด้วยสีหน้าตกตะลึง

“เลขาเสิ่น ฉันอุตส่าห์หวังดีชวนคุณมาร่วมงานหมั้น ทำไมจู่ๆ ถึงผลักฉันล้มล่ะ?”

ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออก ฟู่ซือเหนียนก้าวยาวๆ เดินออกมา

พอเห็นเซี่ยหลินหลินล้มอยู่บนพื้น เขาก็รีบเดินเข้าไปหา ก่อนประคองเธอให้ลุกขึ้น

“หลินหลิน เกิดอะไรขึ้น?”

เซี่ยหลินหลินมองเขาด้วยดวงตาแดงระเรื่อ

“ฉันเอาบัตรเชิญมาให้เลขาเสิ่น ชวนเธอมาร่วมงานหมั้นของเรา แต่จู่ๆ เธอก็ทำหน้าไม่พอใจแล้วผลักฉันล้ม แถมยังไล่ให้ฉันไสหัวไปอีก”

ฟู่ซือเหนียนเหลือบมองเสิ่นชิงฮวาน แววตาฉายความเย็นชา

เสิ่นชิงฮวานขมวดคิ้ว รีบอธิบาย “ฉันไม่ได้...”

ทว่าฟู่ซือเหนียนกลับตัดบทเธอทันที ก่อนหันไปพูดกับเซี่ยหลินหลินว่า

“เธอมีฐานะอะไร? ถึงต้องให้คุณไปเชิญด้วยตัวเองด้วย?”

บรรยากาศพลันเงียบลง คำดูแคลนอย่างไร้เยื่อใยของเขาทำให้กลางอกของเสิ่นชิงฮวานเจ็บแปลบขึ้นมาชั่วขณะ

เซี่ยหลินหลินชะงักไปเล็กน้อย แต่ไม่นานแววตาก็เจือรอยยิ้ม ก่อนจะกระเง้ากระงอดออดอ้อนฟู่ซือเหนียน

“แต่ถึงยังไงเธอก็เป็นหัวหน้าเลขานุการของคุณนี่นา ฉันก็แค่อยากช่วยคุณผูกใจคนเก่งไว้เท่านั้นเอง”

ฟู่ซือเหนียนช้อนตัวเธอขึ้นอุ้มในท่าเจ้าหญิงทันที ก่อนเดินเข้าไปในห้องทำงาน

ระหว่างเดิน เขาก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงออกจะเอาแต่ใจอยู่บ้าง

“คุณคือว่าที่นายหญิงของบริษัท ไม่มีใครสำคัญไปกว่าคุณ เท้าแพลงตรงไหน? ให้ผมดูหน่อยสิ”

เสิ่นชิงฮวานยืนอยู่ที่เดิมด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ มองตามแผ่นหลังของพวกเขา

เซี่ยหลินหลินช่างใจร้อนเสียจริง แม้แต่ใบลาออกของเธอก็ยังรอไม่ไหว

แต่การแสดงที่ไม่แนบเนียนถึงขนาดนี้ ฟู่ซือเหนียนจะมองไม่ออกได้ยังไงกัน

ทว่าเขากลับเต็มใจปกป้องเธอเสียอย่างนั้น

ต่างก็เป็นผู้ใหญ่กันแล้ว ความเป็นธรรมบางอย่าง ไม่ใช่แค่ร้องไห้โวยวายแล้วจะเรียกร้องมาได้

เสิ่นชิงฮวานรู้สึกขมปร่าในอก แต่ยังคงหยิบใบลาออกออกมาอย่างสงบนิ่ง

ขณะที่เธอกำลังจะเข้าไปให้ฟู่ซือเหนียนเซ็นใบลาออก ก็เห็นเขาเดินออกมาเสียก่อน

ชายหนุ่มร่างสูงสง่าก้าวเข้ามา ชายเสื้อสะบัดตามจังหวะเดิน นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะของเธอเบาๆ ก่อนเอ่ยแจ้งตรงๆ

“หลินหลินไม่อยากเห็นหน้าคุณ ลาออกซะ”

สีหน้าเคร่งขรึมของฟู่ซือเหนียนฉายความเย็นชาไร้เยื่อใย

เสิ่นชิงฮวานใจสะท้านวูบ มือกำใบลาออกที่เตรียมไว้ตั้งแต่เช้าแน่นขึ้น

เธอทำงานให้ฟู่ซื่ออย่างทุ่มเทและตั้งใจมาตลอดเจ็ดปี ไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะต้องจากไปอย่างน่าอับอายเช่นนี้

เธอยิ้มขื่น ก่อนพยักหน้าช้าๆ “ได้ค่ะ”

ท่าทีที่ไม่ร้องไห้ไม่โวยวายของเธอ กลับทำให้ฟู่ซือเหนียนรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

เขาขมวดคิ้ว “วันนี้ก็ออกไปเลย ผมจะให้ฝ่ายการเงินจ่ายค่าชดเชยให้คุณสองเท่า”

เสิ่นชิงฮวานยิ้มจางๆ “เข้าใจแล้วค่ะ ขอบคุณประธานฟู่”

ฟู่ซือเหนียนหันหลังเดินจากไปทันที

เสิ่นชิงฮวานกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงาน ฉีกใบลาออกฉบับที่ไม่จำเป็นแล้วเป็นชิ้นๆ ก่อนยื่นคำร้องลาออกผ่านระบบของบริษัทโดยตรง

บางทีฟู่ซือเหนียนอาจแจ้งฝ่ายบุคคลไว้ล่วงหน้า คำร้องลาออกจึงผ่านการอนุมัติแต่ละขั้นแทบจะในทันที จนส่งต่อไปถึงฟู่ซือเหนียน

ต่อจากนั้นทันที หน้าจอของเสิ่นชิงฮวานก็เด้งข้อความแจ้งเตือนขึ้นมาว่า “คำร้องลาออกของคุณได้รับการอนุมัติแล้ว”

แทบจะในเวลาเดียวกัน เงินชดเชยจากการเลิกจ้างก้อนโตก็ถูกโอนเข้าบัญชีของเสิ่นชิงฮวาน

เสิ่นชิงฮวานเก็บข้าวของเสร็จอย่างรวดเร็ว ขณะหอบข้าวของเดินออกไป เธอก็ผ่านหน้าห้องทำงานของฟู่ซือเหนียน

ประตูปิดไม่สนิท เผยให้เห็นช่องแคบๆ

ภายในห้องทำงาน ฟู่ซือเหนียนกำลังก้มหน้าอ่านเอกสารอยู่

เซี่ยหลินหลินนั่งอยู่ข้างเขา กำลังกินของหวานอยู่

เธอตักกินเองหนึ่งคำ ก่อนตักขึ้นมาอีกช้อนแล้วยื่นไปป้อนฟู่ซือเหนียน “ลองชิมสิ อันนี้อร่อยนะ”

ฟู่ซือเหนียนกินเค้กคำนั้นจากช้อนที่เซี่ยหลินหลินเพิ่งใช้ โดยไม่แม้แต่จะขมวดคิ้ว “ก็อร่อยดี”

เสิ่นชิงฮวานมองใบหน้าของเขา ก่อนเผยรอยยิ้มเยาะตัวเองออกมา

ตั้งแต่วันแรกที่เข้าทำงาน เธอก็รู้แล้วว่าฟู่ซือเหนียนมีเรื่องต้องห้ามอยู่สองอย่าง

อย่างแรก เขารักความสะอาดมาก และไม่เคยใช้ภาชนะหรืออุปกรณ์รับประทานอาหารร่วมกับใคร

ในช่วงแรก แม้กระทั่งตอนอยู่บนเตียง เขาก็ไม่เคยจูบเธอเลย

ส่วนจูบแรกของพวกเขา เกิดขึ้นเพราะเธอเป็นไข้จนมึนงง ตอนที่กำลังพูดกับเขา ริมฝีปากของเธอเผลอเฉียดโดนริมฝีปากของเขาโดยไม่ตั้งใจ

เธอตกใจจนหน้าซีด ทว่าชายหนุ่มกลับก้มลงจูบเธออย่างเนิบช้า

ตอนนั้นเสิ่นชิงฮวานคิดว่า สำหรับเขาแล้ว เธอคงแตกต่างจากคนอื่น

อย่างที่สอง เขาไม่ชอบของหวาน

ตลอดเจ็ดปีที่อยู่ข้างเขา เสิ่นชิงฮวานไม่เคยเห็นเขากินของหวานเลย

นานๆ ครั้งที่เธอนึกอยากกินขึ้นมาและซื้อเค้กชิ้นเล็กให้ตัวเอง เขาก็ไม่เคยแม้แต่จะชายตามอง

เสิ่นชิงฮวานจดจำความชอบเหล่านี้ของเขาไว้อย่างขึ้นใจ จดบันทึกเสียเต็มสามเล่มใหญ่ เพราะกลัวเหลือเกินว่าตัวเองจะทำอะไรผิดพลาดจนทำให้เขาไม่พอใจ

แต่ที่แท้ “คัมภีร์ลับวิทยายุทธ์” ของเธอก็เป็นเพียงเรื่องตลกเท่านั้น

เมื่อเจอคนที่ใช่ ไม่ว่าเรื่องอะไรเขาก็พร้อมจะยอมรับได้

เสิ่นชิงฮวานหยิบสมุดบันทึกหนักอึ้งเหล่านั้นออกมา พลางยิ้มเยาะตัวเอง ก่อนโยนลงถังขยะอย่างไม่ลังเล แล้วหันหลังเดินจากไป

ฟู่ซือเหนียนเงยหน้าขึ้นจากเอกสาร เห็นเงาร่างคุ้นตาแวบผ่านช่องประตูไปรางๆ จนเขาเหม่อไปเล็กน้อย