All Chapters of Bad Night | คืนร้ายพ่ายสวาท : Chapter 91 - Chapter 100

วันต่อมา ร้านอาหารแห่งหนึ่งชญานินท์โทรนัดคิวออกมาเพื่อเคลียร์ปัญหาเรื่องหัวใจ ความรู้สึกผิดกัดกินจิตใจของเธอตั้งแต่ยังไม่ได้เจอหน้ารุ่นพี่หนุ่ม เธอรู้ว่าเขาคงต้องเสียใจมากแน่ๆ แต่เธอก็ไม่อาจฝืนใจลงเอยกับเขาได้จริงๆ ที่เธอตัดสินใจให้โอกาสเขาไม่ใช่เพราะจะหลอกใช้หรือยืมเขามาเป็นเครื่องมือในการแก้แค้นเหมราช แต่ที่ยอมเปิดใจให้เพราะเห็นว่าเขารักมั่นคงต่อเธอมานาน เธอพยายามแล้วในการที่จะรักเขา แต่เรื่องของความรู้สึกมันบังคับกันไม่ได้ ถึงกระนั้นเธอก็รักและหวังดีกับเขาในฐานะพี่ชายที่แสนดี หญิงสาวเหลือบมองนาฬิกาแขวนผนังในร้านที่บอกเวลาบ่ายโมงสิบนาที จริงๆ แล้วเธอนัดกับเขาตอนบ่ายโมงครึ่ง แต่เพราะอยากคุ้นชินกับสถานที่เพื่อลดอาการตื่นเต้นจึงมาก่อนเวลานัด ชญานินท์ขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเงยหน้าขึ้นแล้วพบกับร่างสูงของคิวที่กำลังเดินเข้ามา เขาเองก็อยากมาก่อนเวลานัดเพื่อทำใจเพราะพอจะคาดเดาได้ว่าเธออยากจะคุยเรื่องอะไร แต่ก็ไม่คิดว่าเธอจะเป็นฝ่ายที่มาถึงก่อน“มาเร็วจังเลยนะ คิดถึงพี่จนทนไม่ไหวเลยเหรอ” เขาแกล้งแหย่เธอขณะหย่อนตัวลงนั่ง รู้ดีอยู่เต็มอกว่าเธอคงไม่มีวันคิดถึงเขาในแบบคนรักกัน “พี่คิวเองก็ม

สายตาของหยาดพิรุณล่อกแล่กไปมาด้วยความหวาดกลัว ใจหนึ่งเธอก็ไม่อยากที่จะเสียเหมราชไป แต่อีกใจก็กลัวที่จะต้องเข้าไปอยู่ในคุกหญิงสาวค่อยๆ หันไปมองชายหนุ่มอย่างอ้อนวอนขอความช่วยเหลือ ทว่าก็กลับถูกเขาเบือนหน้าหนีอย่างลำบากใจ เหมราชไม่ได้ใจร้ายเพียงแต่คิดว่าการตัดสินใจของคุณย่ายุติธรรมสำหรับเธอแล้ว “เหมคะ...” เธอเรียงเขาเสียงแผ่ว ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี ลำพังหากแค่ต้องตัดใจจากเขาก็คงจะพอทำได้เพียงแต่อาจต้องใช้เวลา ทว่าตอนนี้ครอบครัวเธอกำลังเดือดร้อน เธอต้องการให้เขาช่วย “ฉันจะให้เงินเธอก้อนนึง เอาไปใช้หนี้และเริ่มต้นชีวิตใหม่ แล้วอย่ากลับมาให้หลานชายของฉันเห็นหน้าเธออีก” คุณหญิงศรีพิจิตรตามสืบเรื่องราวของหล่อนมาสักพักแล้ว ท่านจึงได้ทราบว่าครอบครัวของหยาดพิรุณกำลังจะถูกยึดบ้านที่ท่านยื่นข้อเสนอนี้ให้ไม่ใช่เพราะว่าโง่หรือรวยแล้วมีเงินเหลือใช้เลยอยากทำทานแต่อย่างใด แต่ที่ให้เป็นเพราะอย่างน้อยๆ ท่านก็เคยเอ็นดูและเมตตาเธอ รวมถึงถือเป็นการชดใช้ในสิ่งที่หลานชายของท่านเคยกระทำผิดต่อเธอด้วย หยาดพิรุณหันกลับมามองหญิงวัยชราด้วยความสับสน ไม่เข้าใจว่าเหตุใดคุณย่าถึงยอมให้เงินเธออย่างง่ายๆ “คิดให้ดีน

เหมราชเขินอายจนใบหน้าร้อนผะผ่าว ใบหูก็แดงก่ำ “เอ่อคือ...คือ...” เขาเบือนหน้าไปทางอื่นเพราะเสียอาการให้กับความสวยของเธอจนควบคุมตัวเองไม่อยู่ หัวใจแกร่งเต้นระรัวจนมันแทบจะกระเด็นออกมา “ว่าไงล่ะคะ หื้ม...” เธอไม่พูดเปล่าแต่ยังเลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้ๆ เขาจนปลายจมูกของทั้งคู่เกือบแนบชิดสนิทกัน ณเรราชยืนมองพ่อแม่สวีทกันด้วยรอยยิ้มปลื้มปริ่ม เด็กน้อยดีใจมากที่ครอบครัวของเขาได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง “ละ...ลูกมองอยู่นะ” เหมราชหลุบตาพูด ไม่กล้าสบตากับเธอ เขาไม่ชินเอาเสียเลยที่อยู่ๆ ก็กลายเป็นฝ่ายถูกตามง้อ “ลูกมองแล้วยังไงล่ะคะ ลูกออกจะชอบให้เราสวีทกันนะ” หญิงสาวเล่นหูเล่นตาจนเขาเริ่มหายใจติดขัด ร่างกายมันร้อนรุ่มราวยืนอยู่กลางกองเพลิงก็ไม่ปาน “ตะ…แต่ลูกยังเด็กเดี๋ยวแกจะจำแล้วเอาไปใช้แบบผิดๆ” “คุณก็สอนลูกช่วยนินสิคะ ใจคอจะให้นินเลี้ยงลูกคนเดียวเหรอ” นิ้วเรียวค่อยๆ ไล้ไปตามใบหน้าของชายหนุ่มอย่างอ้อยอิ่ง “มะ…ไม่ใช่อย่างนั้นคือผม…” “ฮ่าๆ โอเคๆ นินไม่แกล้งแล้วค่ะ” เธอยอมคลายมือออกจากลำคอเขาแล้วถอยกลับไปยืนข้างๆ ลูก อันที่จริงเธอแค่อยากจะแกล้งให้เขาหวั่นไหวบ้างก็เท่านั้น หยอดวันละ

ชญานินท์เดินเข้าไปในห้องอาหารก็พบว่าเหมราชกำลังยืนต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปด้วยใบหน้าง้ำงอ คล้ายจะเห็นริมฝีปากเขาขยับมุบมิบราวกำลังบ่นบางอย่าง ทว่าด้วยความที่เธอยืนห่างไกลออกไปจึงทำให้ไม่ได้ยิน “เพิ่งห้าโมงเย็นเอง หิวแล้วเหรอคะ” เธอเอ่ยถามพร้อมเลื่อนแขนขึ้นมากอดอก มองเขาด้วยรอยยิ้มอย่างเอ็นดู “หิวสิ คนทำงานทั้งวันนิ” เขาตอบแล้วหยิบถ้วยบะหมี่มาวางลงบนโต๊ะ ก่อนจะคีบเส้นเหนียวนุ่มนั้นเข้าปาก “นึกว่ากลับมาจะมีคนทำกับข้าวเอาไว้รอ ที่ไหนได้กำลังพูดจ้ออยู่กับหนุ่มอื่น” เขาทำเป็นบ่นพึมพำกับตัวเอง แต่ก็ตั้งใจเพิ่มระดับเสียงให้เธอฟังได้ยิน ชญานินท์พยายามกลั้นหัวเราะกับท่าทางที่งอแงเหมือนเด็กของชายหนุ่ม “หมายถึงฉันกับคุณอินเหรอคะ” “เปล๊า…” เขาตอบเสียงสูง ก้มหน้ากินบะหมี่ต่อด้วยอาการหัวเสีย ทั้งๆ ที่รู้ว่าเขากำลังโกรธ แต่เธอก็ยังไม่เข้ามาง้อเขาอีก ใจร้ายที่สุด! “กินบะหมี่กล่องเดียวมันจะไปอิ่มอะไรล่ะคะ” ชญานินท์เดินเข้าไปเปิดตู้นั่นตู้นี่เพื่อหาของกินให้เขา เหมราชลอบอมยิ้ม ก่อนจะปรับสีหน้าให้เย่อหยิ่งขึ้นเพราะยังรู้สึกนอยด์เธออยู่ “เธอจะทำอาหารให้ฉันกินเหรอ?” เขาแสร้งถามเสียงเข้ม “เปล

ณเรราชกระตุกแขนผู้เป็นแม่เร่าๆ ด้วยความตื่นเต้น ชีวิตนี้ของเขามีแค่คุณยายและคุณทวด ไม่คิดเลยว่าเขาจะมีคุณย่าเพิ่มมาอีกคน “ไม่ใช่ฉันนะที่กำลังเป็นกำลังใจให้เธอ แต่ลูกเราก็เป็นกำลังใจให้เธออยู่เหมือนกัน” เขาบอกเสียงนุ่มพลางเลื่อนมือขึ้นมาลูบไล้ใบหน้าเธอเบาๆ ชญานินท์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ อย่างไรก็ตั้งใจเอาไว้แล้ว ถึงจะสั่นเกร็งมากไปหน่อยแต่อย่างไรก็ต้องสู้“ไปค่ะ เราเข้าไปข้างในกัน” เธอบอกเขาด้วยสายตาจริงจังอย่างมุ่งมั่น เหมราชคลี่ยิ้มเบาๆ ก่อนจะเปิดประตูพาสองแม่ลูกเดินเข้าไปข้างใน “แม่ดูสิครับว่าผมพาใครมาเยี่ยม” เหมราชเอ่ยทักผู้เป็นแม่เสียงสดใส พร้อมดันตัวชญานินท์และณเรราชที่อยู่ข้างหลังให้ขึ้นมายืนอยู่ข้างกายเขา “ชะ…ชญานินท์…” ราชาวดีเอ่ยเรียกอดีตลูกสะใภ้ด้วยสีหน้าหวาดระแวง สำหรับเธอในตอนนี้รู้สึกกลัวชญานินท์มากกว่าที่จะเกลียด เพราะรู้ตัวดีว่าเคยทำไม่ดีใส่หญิงสาวเอาไว้มาก จึงกลัวว่าชญานินท์จะมาเอาคืนเธอจนถึงแก่ชีวิต “คุณคะ…” เธอหันไปเอ่ยเรียกสามีข้างๆ ราวกับอยากให้ปกป้อง “คุณแม่เป็นอะไรครับ กลัวนินเหรอ” เหมราชไม่สบายใจที่เห็นแม่เขามีอาการหวาดระแวง มันผิดไปจากที่เขาคาดการณ์เอาไว้มาก