All Chapters of Bad Night | คืนร้ายพ่ายสวาท : Chapter 61 - Chapter 70

“อ้าว ว่ายังไงล่ะย่าถามว่าเหลนย่าเป็นยังไงบ้าง” เมื่อเห็นฉันเงียบไม่ได้ตอบคุณย่าก็ถามขึ้นอีกครั้ง ท่านไม่ได้ดุแต่เพราะมีคนอื่นอยู่บนรถด้วยฉันเลยรู้สึกเกร็งๆ ไม่รู้ว่าคนขับรถคนนี้จะไว้ใจได้หรือเปล่า เขาไม่ใช่ตาพงษ์คนสนิทของคุณย่าด้วย “ไม่ต้องห่วงหรอก คนขับรถคนนี้ของย่าก็ไว้ใจได้เหมือนกัน” คุณย่าพูดราวกับอ่านความคิดของฉันออก ถึงท่านจะบอกแบบนั้นแต่ลึกๆ ฉันก็ยังลังเลอยู่ ไม่อยากเสี่ยงเลย..แต่หากไม่ตอบฉันก็จะกลายเป็นเด็กที่ไร้มารยาททันที“น้องเนมสบายดีค่ะคุณย่า” ฉันคลี่ยิ้มบางๆ เมื่อนึกถึงหน้าเจ้าลูกชายตัวเล็ก เริ่มคิดถึงขึ้นมาแล้วสิ สงสัยคงต้องหาเวลาว่างแวะไปนอนที่คอนโดรองบ้างแล้วล่ะ คอนโดรองที่เอ่ยถึงคือคอนโดที่คุณย่าซื้อไว้ให้ลูกของฉันเป็นของขวัญตอนเขาเกิด ส่วนตัวฉันอยู่คอนโดหลักที่ออกเงินซื้อเอง ตอนแรกคุณย่าก็ตื้อที่จะซื้อให้นั่นแหละ แต่เพราะฉันบอกว่าเงินที่จะใช้ซื้อก็ได้มาจากสินสมรสของคุณเหมท่านก็เลยยอมแล้วสาเหตุที่ไม่ได้อยู่คอนโดเดียวกันก็เพราะคอนโดรองนั้นอยู่ไกลจากที่นี่มาก ไกลจากบริษัท ไกลจากวงจรชีวิตของคุณเหม มันเป็นความต้องการของฉันเองแหละ เพื่อหลีกเลี่ยงให้เขาและลูกมีโอกาสเ

แล้วว่าแต่ฉันจะโมโหทำไมเนี่ย.. “สวัสดีค่ะคุณนิน ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ” คุณจุรีเดินเข้ามาพร้อมยื่นมือมาตรงหน้าฉัน “สวัสดีค่ะคุณจุรี ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะ” เธอเป็นลูกค้าแน่นอนว่าฉันต้องจับมือแสดงไมตรีตอบ เราต่างยิ้มการตลาดให้กันพอประมาน ก่อนที่ต่างฝ่ายจะเบนสายตากลับไปโฟกัสที่คุณเหม “เอ่อ...” สีหน้าเขาดูประหม่าราวกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่สู้ดี “ละ..แล้วนี่เธอกินข้าวหรือยัง” “ยังไม่ได้กินค่ะ” ฉันตอบพลางมองไปที่กล่องข้าวสองกล่องที่วางคู่กันอยู่ “ทำไมมีข้าวสองกล่องล่ะ ช่วงนี้ประจำเดือนมาเหรอ” “เกี่ยวอะไรกับประจำเดือนมาคะ?” “ก็คุณจุรีบอกว่าเวลาผู้หญิงเป็นประจำเดือนแล้วจะกินเยอะน่ะ” ฉันเหลือบไปมองคุณจุรีที่ยืนกลั้นหัวเราะด้วยแววตาขุ่นมัวเล็กน้อย คุณเหมนี่ยังไง เธอบอกอะไรก็เชื่อไปหมดเลยเหรอ ชี้นกเป็นนกชี้ไม้เป็นไม้เลยนะ คนอุตส่าห์ลงไปทำมาให้กิน ยังมาหาว่าเรากินจุอีก น่าเอาไปเทให้หมากินจริงๆ “กล่องนึงฉันทำมากินเองค่ะ ส่วนอีกกล่องก็ทำมาให้คุณไงคะ” เพราะเริ่มไม่พอใจจึงกระแทกเสียงตอบคุณเหมไป ตอบเสร็จก็ลุกขึ้นเดินออกไปเข้าห้องน้ำ ฉันล้างหน้า พยายามไล่ความรู้สึกไม่ชอบออกไปจ

ทว่าประโยคถัดมากลับพรากรอยยิ้มที่เพิ่งเกิดขึ้นเพียงเสี้ยวนาทีของผมและพ่อไป “หมายความว่ายังไงครับ” ผมขมวดคิ้วถาม“รอให้คนไข้ได้สติกลับมาแล้วหมอจะตรวจเช็กให้อย่างละเอียดอีกทีนะครับ ยังไงหมอขอตัวก่อน” หมอพูดกับผมเพียงเท่านี้ก่อนจะเดินหายกลับเข้าไปในห้องฉุกเฉินพร้อมพยาบาลสองคนนั้น ผมและพ่อหันมองหน้ากันด้วยความรู้สึกที่ ‘กลืนไม่เข้าคายไม่ออก’ ไม่รู้ว่าควรจะดีใจ..หรือว่าผิดหวัง แน่ล่ะว่าความเสียใจผ่านพ้นไปแล้ว เพราะคุณแม่ผมยังมีชีวิตอยู่ แต่ท่านอาจผิดปกติไปจากเดิมซึ่งก็ต้องรอให้ท่านฟื้นก่อนตามคำที่หมอบอก ผมพยายามตั้งสติเพื่อเป็นเสาหลักให้คุณพ่อได้พิงใจ เพราะท่าทางท่านจะยังทำใจยอมรับกับเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ได้ ผมพยายามอธิบายให้คุณพ่อฟังอยู่นานหลายนาทีกว่าท่านจะยอมสงบสติและเฝ้ารอการฟื้นของคุณแม่ [จบพาร์ท : เหมราช] คอนโดแห่งหนึ่ง“คุงทวก เนมคิถุงคุงทวกจังคั้บ!” น้องเนมเมื่อเห็นคุณทวดของเขาเดินเข้ามาก็รีบวิ่งเหยาะแหยะเข้าไปกอด คุณย่าย่อตัวลงพร้อมยื่นกล่องรถบังคับที่เจ้าตัวแสบเคยอ้อนขอให้ด้วยความเอ็นดู“ใช่คันนี้หรือเปล่าที่น้องเนมอยากได้” “อู๊ยย จั้ยคั้บ รถคันใหญ่เลย” น้องเนมตาลุกวาวกับขอ

“เหม!!” หยาดพิรุณกำมือเข้าหากันแน่นด้วยความเจ็บใจ หล่อนกระทืบเท้าปึงปังอยู่กับที่ราวเด็กน้อยกำลังงอแง ทว่าความร้ายกาจที่มีเกินกว่าคำว่าเด็กหลายเท่าตัว “คุณเลือกที่จะกลับไปหาอีนี่งั้นเหรอคะ ไหนคุณบอกว่าตัวเองไม่ดีพอสำหรับมันแล้วไง!!”ชญานินท์เงยหน้าขึ้นมองเหมราชทันควันหลังจบคำพูดของหยาดพิรุณ ความวูบไหวเด่นชัดในดวงตากลม ก้อนเนื้อในโพรงอกเต้นเร็วสลับช้าจนไม่เป็นส่ำ เขาเคยรู้สึกผิดต่อเราจนถึงขั้นคิดแบบนั้นจริงๆ เหรอสายลมแห่งความหวั่นไหวพัดกระโชกเข้าสู่หัวใจเธอเต็มเปา รู้ทั้งรู้ว่ามันไม่ควร รู้ทั้งรู้ว่ามันไม่ใช่เวลา ทว่าความเจ็บปวดบนแก้มซีกซ้ายก็ไม่อาจลบเลือนเส้นโค้งเบาบางที่วาดผ่านริมฝีปากของเธอได้ “ใช่..ผมเคยคิด” เหมราชก้มหน้ามองพื้นพลางโทษตัวเองในใจว่าเขาในตอนนั้นช่างโง่งมเต็มประดา ดีพอหรือไม่น่ะให้เธอเป็นคนตัดสินไม่ดีกว่าหรือ “แต่ตอนนี้ผมไม่สน ผมขอแค่ได้ดูแลและชดใช้ทุกอย่างให้กับนิน...”“งั้นแสดงว่าระหว่างหยาดกับมันคุณเลือกมันงั้นเหรอคะ!!” “ใช่ผมเลือกนิน ผมต้องเลือกคนที่ผมรักอยู่แล้ว เพราะฉะนั้นคุณ...อื้อ”เส้นเสียงของชายหนุ่มสะดุดไปก่อนจะถูกกลืนหายเข้าไปในลำคอของชญานินท์ เมื่อเธอ

“นินไปก่อนนะคะ ขอบคุณพี่คิวมากที่เลี้ยงมื้อเช้าและมาส่ง” เธอคลี่ยิ้มกว้างขอบคุณเขา เอื้อมมือไปหยิบถุงใส่กล่องข้าวที่วางอยู่ด้านหลัง คิวเห็นแบบนั้นก็นึกอยากจะช่วยจึงยื่นมือไปหยิบตัดหน้าเธอ ทว่ามันดันเป็นจังหวะที่มือเธอเอื้อมมาถึงพอดีเลยทำให้เกิดการยื้อแย่งอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพอเป็นเช่นนั้นต่างฝ่ายต่างก็คิดว่าควรจะปล่อยมือจึงทำให้ถุงผ้าใบนั้นหล่นร่วงลงกับพื้น กล่องอาหารหลุดกลิ้งออกมานอกถุง โชคดีที่อาหารข้างในไม่หกเลอะเทอะออกมา คิวจ้องมองกล่องข้าวสองกล่องด้วยคิ้วหนาที่ผูกเข้าหากัน ค่อยๆ หันกลับไปมองหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างกายด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม ชญานินท์อึกอักและรู้สึกประหม่าเป็นอย่างมาก เครื่องปรับอากาศภายในรถเย็นเฉียบจนหน้าชา ทว่าตามข้างขมับกลับมีเม็ดเหงื่อผุดซึมออกมาจำนวนมาก“ช่วงนี้นิน…กินเยอะเหรอ?” แม้จะพอรู้คำตอบ แต่เขาก็อยากจะลองถามเธอดู หลอกตัวเองไปอย่างนั้น “คือนิน…คือนินลืมน่ะค่ะว่าวันนี้มีนัดกับพี่คิวเลยทำทั้งข้าวเช้าและข้าวกลางวันมากินที่บริษัท…ก็เลยมีสองกล่อง…” เธอแก้ตัวน้ำขุ่นๆ ไม่กล้าบอกไปตามตรงว่าจริงๆ แล้วอีกกล่องหนึ่งเธอทำมาเผื่อเหมราช“อ๋อ...แบบนี้นี่เองงั้นเดี