All Chapters of Bad Night | คืนร้ายพ่ายสวาท : Chapter 71 - Chapter 80

สองอาทิตย์ผ่านไป เหมราชได้รับแจ้งจากหมอว่านางราชาวดีได้สติแล้ว อาการข้างเคียงที่เกิดขึ้นคือส่วนล่างตั้งแต่เอวลงไปจนถึงเท้าจะไม่สามารถใช้งานได้ชั่วคราว ถึงกระนั้นก็มีโอกาสที่จะรักษาให้หายได้เป็นปกติ เขาและทางครอบครัวค่อนข้างโล่งใจมาก จะเหลือก็แต่ความรู้สึกขอราชาวดีว่าจะยอมรับกับเรื่องที่ต้องเผชิญได้หรือไม่ ซึ่งตรงจุดนี้เขาวางใจให้คุณย่าเป็นคนดูแลและจัดการ เพราะคนเดียวที่จะห้ามคุณแม่ได้หากท่านเกิดอาละวาดก็คือคุณย่าศรีพิจิตรคนนี้นี่แหละ เมื่อปัญหาทุกอย่างเริ่มผ่อนจากหนักเป็นเบา เขาก็เริ่มหยิบประเด็นเรื่องผู้หญิงและเด็กผู้ชายคนนั้นกลับขึ้นมาสนใจอีกครั้ง เหมราชลังเลว่าจะถามคุณย่าก่อนดีหรือไม่ ลึกๆ แล้วเขาก็ไม่อยากทำอะไรที่วู่วามและเป็นความลับต่อท่านและชญานินท์ ดังนั้นเมื่อสองวันก่อนเขาจึงลองทวนถามท่านอีกครั้งว่าวันนั้นคุณย่าและชญานินท์ไปทำอะไรกันที่ไหน ทว่าคำตอบที่ได้กลับกลายเป็นเรื่องโกหก ชัดเจนแล้วว่าทั้งท่านและเธอกำลังปิดบังบางอย่างกับเขาอยู่ เหมราชใช้เวลาหนึ่งวันหนึ่งคืนกับการเคลียร์เอกสารที่ต้องทำในวันถัดไป เพื่อที่วันนั้นเขาจะได้ลาหยุดแล้วไปตามสืบเรื่องราวของผู้หญิงและเด็กคน

เขารู้ได้ในทันทีว่าน้องเนมต้องเป็นลูกของเขาแน่ ไม่มีทางที่แม่ของเธอจะยอมเลิกเหล้าเพื่อเลี้ยงลูกของคนอื่น หัวใจของชายหนุ่มเจ็บปวดและบีบรัดจนมันแทบจะแตกเป็นเสี่ยงๆ ลูกชายของเขายังมีชีวิตอยู่ น่าแปลกที่เขากลับไม่ดีใจเลยสักนิด นั่นก็เป็นเพราะความเสียใจจากคำโกหกของชญานินท์มีมากกว่าความดีใจหลายเท่าตัว เหตุใดเธอต้องโกหกเขา โกหกครั้งเดียวยังพอเข้าใจ แต่ทำไมวันนั้นที่เขาถามหลังจากเจอน้องเนมเธอถึงไม่ยอมบอกความจริง มิหนำซ้ำยังเอาใบรับรองแพทย์ปลอมมาแสดงให้เขาดูอีกด้วย ความผิดที่เขาทำมันเลวร้ายจนถึงขั้นที่เธอต้องโกหกซ้ำแล้วซ้ำเล่าเลยอย่างนั้นหรือ ถ้าอย่างนั้นที่เธอเคยบอกเขาว่าจำเป็นต้องส่งแม่กลับไปอยู่ต่างจังหวัดเพราะไม่มีเงินพอที่จะเลี้ยงดู รวมถึงการที่ตัวเธอต้องอาศัยอยู่ที่บ้านหลังเก่า ทั้งหมดนั่นเป็นเพียงแค่เรื่องโกหกใช่หรือไม่…แล้วตัวตนของเธอที่เขาเจออยู่ทุกวันนี้เป็นตัวตนจริงๆ หรือเพียงแค่หลอกให้เขาดีใจ เจ็บปวด…เจ็บปวดเหลือเกิน“นิน…ฮึก…ทำไมต้องโกหกกันขนาดนี้” น้ำตาของลูกผู้ชายหยดเผาะลงบนพื้น ดวงตาของเขาแดงก่ำและเปียกชุ่ม มีแต่ความโศกเศร้าที่ถูกฉายออกมาเหมราชเดาว่าเธอคงจะต้องการแก้แค้

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายคงไม่ยอมใจอ่อนง่ายๆ เขาก็ก้มลงหมายจะกราบลงตรงแทบเท้า ทว่าอรพินไม่อาจปล่อยให้เหตุการณ์ไม่เหมาะสมแบบนี้เกิดขึ้นได้ “คุณเหมอย่าค่ะ อย่าทำแบบนี้ ฉันยอมทำตามที่คุณขอก็ได้ค่ะ” อรพินใช้มือเธอรับมือหนาของเหมราชที่เกือบจะแตะลงที่เท้าเอาไว้ได้ทัน ก่อนจะยอมใจอ่อนในที่สุด ที่ยอม ไม่ใช่แค่เพราะสงสารเขา แต่เธอสงสารณเรราช เธอคลุกคลีและอยู่กับเด็กน้อยบ่อยกว่าใครๆ จึงย่อมรู้ว่าหลานชายคนนี้ต้องการมีพ่อมากแค่ไหน เหมราชดีใจจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เขาหยัดกายลุกขึ้นยืนแล้วขอบคุณเธอไม่รู้กี่สิบรอบ “พอแล้วค่ะ ถ้าอย่างนั้นฝากคุณคุยและดูน้องเนมก่อนนะคะ ฉันขอเอาของไปเก็บก่อน”“ครับ”หลังจากที่อรพินเดินถือของเข้าไปในห้องแล้ว เหมราชก็เดินไปหย่อนตัวนั่งลงข้างๆ ลูกชายของตัวเอง เขาจ้องมองเด็กน้อยเล่นหุ่นยนต์โดยไม่ได้เอ่ยอะไร “คุงพ่อ...คุงพ่อเล่งกับน้องเนมมั้ยคั้บ” “คุณพ่อเล่นด้วยได้เหรอครับ” “เล่งได้คั้บ!” ณเรราชไม่พูดเปล่าแต่ยังยื่นหุ่นยนต์ตัวโปรดให้ผู้เป็นพ่อ“ขอบคุณครับ แต่ก่อนเล่นคุณพ่อมีบางอย่างอยากให้น้องเนมช่วย”“ช่วยคั้บช่วย เนมเก่งเนมจะช่วยคุงพ่อ” เด็กน้อยกระโดดดีใจเพราะนึกว่าเป็นเร

เสียงครางกระเส่าดังลอดออกมาจากลำคอเล็ก ชญานินท์จิกเล็บลงกับแผ่นหลังกว้างขวาง เมื่อความซ่านสยิวพุ่งลงสู่กึ่งกลางกาย ท้องน้อยเธอหดเกร็งและรู้สึกบิดมวลไปหมดเหมราชตวัดเรียวลิ้นสากหยอกเย้าจุกนมเธอรัวๆ ขณะที่นิ้วมือข้างซ้ายไล้เกลี่ยปลายถันแข็งชันชูช่อ และนิ้วมือข้างขวาสอดเข้าไปในแพนตี้ตัวจิ๋ว บดคลึงติ่งเนื้อนุ่มเป็นจังหวะพร้อมเพรียงกัน ชญานินท์แทบขาดใจตายเสียตรงนั้น“มะ...ไม่ไหวแล้ว...อื้อ” ความทรมานขุมใหญ่ที่ก่อตัวขึ้นภายในโพรงสวาท ใกล้จะนำพาหญิงสาวไปสู่ปลายทางอันแสนหวาน ชายหนุ่มกระตุกยิ้ม ก่อนจะถอนริมฝีปากออกจากหน้าอกอวบ สองมือหนาคลายออกจากเรือนร่างเธอ อยากแกล้งเขาดีนัก โดนเอาคืนเสียบ้าง “ใกล้เสร็จแล้วเหรอ?”“คุณเหม…ยะ…หยุดทำไมคะ” เธอถามอย่างขัดใจ อีกนิดเดียวก็จะเสร็จสมอยู่แล้วเชียว “เธอแกล้งฉัน ฉันก็แกล้งเธอคืนไง” เขายักคิ้วอย่างยียวน หญิงสาวปั้นหน้าบูด ทำทีจะลุกออกจากหน้าตักแกร่ง ไม่ทำก็ไม่ทำ เธอไม่ง้อเขาหรอก ทว่าพอเธอจะลุกออกไปจริงๆ เหมราชกลับกอดรั้งเอวบางเอาไว้ เขาบดจูบเธออีกครั้ง สอดนิ้วเรียวกลับเข้าไปในแพนตี้แล้วปัดปลายนิ้วผ่านติ่งเนื้อเบาๆ ขณะที่มือหนาอีกข้างรีบเปลื้องท่อนล่

คอนโดนอกเมือง “อยู่ข้างในน่ะค่ะ ฝากคุณดูแป๊บนึงนะคะ ฉันจะลงไปซื้อของทำอาหารเย็นสักหน่อย” อรพินบอก เธอไว้ใจเขามากขึ้นเพราะรู้ว่าเหมราชคงไม่กล้าทำเรื่องเลวร้ายอย่างเช่น...ขโมยณเรราชหนี...“ได้ครับ” เหมราชเดินย่องเข้าไปในห้องเมื่อบานประตูถูกเปิดออกโดยอรพิน เขากวาดสายตามองหาณเรราชที่กำลังเล่นรถบังคับอยู่ในห้องของเล่น คอนโดแห่งนี้แม้จะอยู่ใกล้พื้นที่ชนบท ทว่าภาพรวมของห้องพักก็หรูหราและมีราคาไม่น้อย อย่างห้องที่อรพินอาศัยอยู่กับหลานชายเป็นห้องพักแบบสองห้องนอน สามห้องน้ำ และหนึ่งห้องว่าง คราแรกกะจะทำเป็นห้องนอนเพิ่ม ทว่านับวันพอณเรราชเริ่มโตเจ้าตัวก็มีของเล่นผุดขึ้นมาเรื่อยๆ จนสุดท้ายทุกคนก็ลงความเห็นร่วมกันว่าควรสร้างห้องของเล่นไว้ให้เด็ก ห้องนี้ไม่ใช่แค่เพียงเอาไว้เล่น แต่ยังเป็นห้องที่มีทั้งหนังสือและอุปกรณ์เสริมสร้างความรู้ รวมไปถึงการเพิ่มพัฒนาการของเด็กเล็ก แต่ส่วนใหญ่เจ้าตัวแสบจะเลือกเล่นเสียมากกว่า ถึงกระนั้นเมื่อถึงเวลาที่ต้องเรียนรู้จริงๆ เด็กน้อยก็ตั้งใจและมีความพยายามมากเลยทีเดียว “น้องเนมครับ” เขาเอ่ยเรียกลูกชายตัวน้อย ทางณเรราชเมื่อได้ยินเสียงของคนที่เฝ้ารอเจอมาทั้งอาทิ