All Chapters of Bad Night | คืนร้ายพ่ายสวาท : Chapter 81 - Chapter 90

18:40น. “คุณนินคิดไปเองหรือเปล่าครับ ไอ้เหมมันน่าจะยังไม่รู้เรื่องอะไรนะ” “คุณอินคิดแบบนั้นจริงๆ เหรอคะ แต่นินว่าพักหลังมานี้คุณเหมเขาดูแปลกๆ ไปน่ะค่ะ” เพราะทนความเคลือบแคลงที่มีต่อพฤติกรรมของเหมราชอีกไม่ไหว ชญานินท์จึงนัดอินทราชออกมากินมื้อเย็นด้วยกันเพื่อขอคำปรึกษา พวกเขาเป็นลูกพี่ลูกน้องกันน่าจะมองกันออก “แปลกไปยังไงเหรอครับ?” “เมื่อก่อนคุณเหมจะพูดจาร่าเริง บางทีก็ขี้อ้อน คือพยายามจะง้อนินนั่นแหละค่ะ แต่พักหลังมานี้เขาดูเงียบขึ้น บางครั้งก็ซึมแปลกๆ บางทีก็ชอบหัวเราะเหมือนกำลังสมเพชอะไร แล้วเมื่อกลางวันตอนเขาอวยพรวันเกิดนินแววตาเขาดูเศร้าๆ เหมือนมีเรื่องทุกข์ใจอยู่ บอกตรงๆ ว่านินไม่สบายใจเลยค่ะ” ชายหนุ่มครุ่นคิดตามคำบอกเล่าของหญิงสาว จริงๆ ก็มีความเป็นไปได้สูงว่าเหมราชอาจรู้ความจริงแล้ว แต่ที่เขาสงสัยก็คือหากรู้ทำไมถึงเงียบ ทำไมไม่โวยวายหรือถามไถ่อะไร “แล้วคุณนินมั่นใจแค่ไหนครับว่าระวังตัวดีทุกด้าน” “มั่นใจมากเลยค่ะ คุณเหมไม่เคยมาแอบดูนินหรือซักถามเรื่องนินกับคุณย่า คือโอกาสมันน้อยมากที่เขาจะรู้ แต่ท่าทางของเขามันก็เหมือนคนรู้แล้วจริงๆ” สีหน้าเธอเครียดขรึมยิ่งกว่าเดิม หา

ชญานินท์ทรุดตัวลงกับพื้น หยาดน้ำอุ่นๆ ไหลรินออกจากขอบตาทั้งสองข้าง หัวใจเธอบีบรัดจนรู้สึกเจ็บ เขารู้ความจริงตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้ได้อย่างไร แล้วทำไมถึงไม่เคยบอกเธอเลย เธอไม่รู้ว่าควรรู้สึกอย่างไร หลายสิ่งโถมเข้ามาในเวลาเดียวกันจนตั้งตัวรับแทบไม่ทัน มันทั้งเสียใจและผิดหวัง เหมราชไม่ได้รู้แค่เรื่องลูก แต่เขายังรู้เรื่องที่เธอโกหกสารพัด แล้วเหตุใดเขาถึงไม่ยอมบอกเธอว่ารู้ความจริงทั้งหมดแล้ว หรือเขาเพียงแค่อยากเห็นเธอเป็นคนโง่เลยเลือกที่จะโกหกกลับ เธอโกหกเขาก่อนมันก็ใช่ แต่หากเขารู้ความจริงแล้วเขาก็ควรที่จะบอกเธอไม่ใช่หรือ หรือหากอยากเป็นจำเลยให้เธอจริงๆ มันก็มีอีกตั้งหลายวิธี แต่คนอย่างเขาจะยอมปล่อยให้เธอแก้แค้นจริงๆ หรือ?ตอนนี้เขาเจ็บปวดแล้วเธอรู้ดี และนี่ก็เป็นเป้าหมายหลักในการมาทำงานที่นี่ของเธอ แต่น่าแปลกที่เธอกลับไม่ดีใจเลยสักนิด นอกจากนั้นมันไม่ใช่แค่เขาที่เจ็บ แต่เธอเองก็เจ็บตามไปด้วย…“นี่รู้เรื่องขนาดนี้แล้วเหรอตาเหม แล้วทำไมไม่เคยบอกย่าเลย” อารมณ์โกรธของคุณย่าในตอนแรกเบาบางลงมาก เมื่อเห็นสีหน้าที่แสดงออกถึงความเจ็บปวดของหลานชาย “ถ้าผมบอกคุณย่า คุณย่าก็พาลูกหนีผมอีกน่ะสิคร

เหมราชชวนเปลี่ยนเรื่องเพราะไม่อยากที่จะฟุ้งซ่านไปมากกว่านี้ การพุ่งความสนใจไปที่งานเป็นสิ่งเดียวที่จะช่วยเขาจากความเศร้าได้ยามที่ไม่มีลูกคอนโดแถบชนบทชญานินท์เดินเข้าคอนโดด้วยอาการเหนื่อยล้า เธอหมดเรี่ยวแรงเพียงแต่กำลังฝืนอยู่ หากมีสักคนร้องถามว่าเธอ ‘เหนื่อย’ หรือไม่ ร่างของเธอก็พร้อมที่จะทรุดลงกับพื้นแทบจะทันที หญิงสาวฝืนสังขารลากตัวเองขึ้นลิฟต์จนกระทั่งเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าห้อง กำลังจะเอื้อมมือไปกดกริ่งเรียกผู้เป็นแม่ ทว่าประตูก็ถูกเปิดออกมาจากข้างในเสียก่อน “ขอบคุณคุณน้ามากนะคะที่เลี้ยงข้าวจุรีอีกแล้ว มื้อหน้าขออนุญาตมาฝากท้องอีกนะคะ” จุรีพรกล่าวขอบคุณอรพินด้วยสีหน้าร่าเริงที่ได้กินของอร่อย โดยไม่ทันมองหญิงสาวอีกคนที่ยืนอยู่ข้างหลัง“น้าก็ขอบคุณคุณจุรีค่ะที่ช่วยกล่อมน้องเนมให้หลับ รายนั้นนอนกลางวันยากซะยิ่งกว่าอะไร” คุณน้าข้างห้องส่งยิ้มใจดีกลับไปให้“แม่...” เมื่อเสียงของชญานินท์ดังขึ้น จุรีพรก็เอี้ยวตัวหลบพร้อมหันไปมองร่างเล็กที่ยืนอยู่ข้างหลัง หล่อนเบิกตาโตด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าจะได้พบกับเลขาของเหมราชที่นี่เหมือนกัน อรพินกวาดสายตามองลูกสาวที่มีสภาพทรุดโทรมตั้งแต่ศีรษะจรดปลา

ชญานินท์นั่งกินอาหารไปเรื่อยๆ ระหว่างกินก็คอยหันไปมองทางด้านหลังเพื่อดูว่าเหมราชและหยาดพิรุณกินกันเสร็จแล้วหรือยัง อันที่จริงเธอก็อยากที่จะเดินเข้าไปบอกเขาเสียตอนนี้ว่าหยาดพิรุณใส่ยาปลุกเซ็กซ์ลงไปในอาหาร ทว่าก็ไม่กล้าและเกรงว่าจะเกิดเรื่องขึ้นจนรบกวนคนอื่นๆ แล้วหลังจากนั้นอีกไม่นาน เธอก็เห็นว่าเหมราชเริ่มมีอาการผิดปกติ เขาดูร้อนรุ่มและไม่มีสติ พยายามลวนลามหยาดพิรุณอยู่ตลอด สงสัยว่ายาปลุกเซ็กซ์ที่หยาดพิรุณใส่ลงไปจะเริ่มออกฤทธิ์แล้ว เธอหันหน้ากลับมาเมื่อเห็นหยาดพิรุณค่อยๆ ประคองและพาเหมราชเดินออกจากร้าน เธอรีบโบกมือเรียกพนักงานเพื่อขอเช็กบิลแล้วตามทั้งสองคนขึ้นไปยังชั้นบนของโรงแรม เธอไม่อาจขึ้นลิฟต์ตัวเดียวกับพวกเขาได้ จึงต้องรอลิฟต์รอบต่อไป โชคดีที่โรงแรมแห่งนี้มีคุณย่าเป็นหุ้นส่วนเธอจึงได้เลขชั้นและเลขห้องที่หยาดพิรุณเปิดเอาไว้มาอย่างง่ายดาย แน่นอนว่าเธอไม่ลืมที่จะโทรบอกคุณย่าเพื่อขอให้ท่านส่งคนมาช่วยเผื่อเกิดกรณีฉุกเฉิน รอไม่นานลิฟต์รอบใหม่ก็มาถึง เธอเดินเข้าไปแล้วกดลิฟต์ขึ้นไปยังชั้นสี่ เมื่อประตูลิฟต์เปิดออกหญิงสาวก็ก้าวฉับๆ ตรงไปยังห้องหมายเลข 407 ก๊อก! ก๊อก! เคาะประตูดูท่า

เขากระซิบถามใกล้ใบหู พ่นลมหายใจอุ่นร้อนเข้าไปข้างใน ชญานินท์เอียงหลบด้วยความสยิว เหมราชถอนนิ้วออกจากกายเธอ จับมือเรียวยื่นมาชักรูดกายแกร่งจนแข็งตั้ง ปลายเห็ดบวมเป่งจนเงาวับค่อยๆ ถูขึ้นถูลงที่ร่องก้นงามงอน เมื่อเสียดสีจนร้อนรุ่มได้ที่แล้ว เขาก็จับเธอให้หันกลับมาเผชิญหน้า ยกขาเรียวขึ้นข้างหนึ่งก่อนจะสอดความใหญ่โตเข้าไปในกลีบเนื้อนุ่มอย่างอ่อนโยน “อื้อ...” หญิงสาวเบ้หน้าเมื่อถูกของแข็งลำใหญ่รุกล้ำเข้ามาในพื้นที่สงวน เธอไม่ได้เจ็บปวดมากแต่ก็รู้สึกคับแน่นและจุกท้องอยู่ไม่น้อย “อา...นินจ๋า” สองมือหนาประคองใบหน้าหวานขึ้นมาสบตาด้วยความรัก ดวงตาคมหยาดเยิ้ม หลงใหลคนตรงหน้าจนถอนตัวไม่ขึ้น เขาค่อยๆ ประทับริมฝีปากและบรรจงจูบเธออย่างนุ่มนวล ขณะที่ส่วนล่างยังคงทำหน้าที่ในการดันลำเอ็นเข้าไปให้ลึกจนสุดปลายโคน“อื้อ/อื้อ” เหมราชแช่กายแกร่งค้างเอาไว้เพื่อให้เธอคุ้นชิน ก่อนจะผละริมฝีปากออกแล้วเลื่อนใบหน้าลงมาดูดดุนยอดจุกสีชมพูสลับกับตวัดเรียวลิ้นเลียวนอย่างถี่รัว สะโพกสอบเริ่มขยับเข้าออกอย่างช้าๆ ทว่าทุกครั้งเขาจะเข้าสุดออกสุดเสมอ ชญานินท์รับรู้ได้ถึงท่อนแข็งอุ่นร้อนที่กำลังเสียดสีกับโพรงผนังเธอ