Lahat ng Kabanata ng Bad Night | คืนร้ายพ่ายสวาท : Kabanata 51 - Kabanata 60

ชญานินท์เบิกตากว้าง ริมฝีปากอ้าค้างอย่างคนพูดไม่ออก ร่างกายเธอแข็งทื่อ ความเหน็บหนาวเกาะกุมหัวใจ กระแสไฟฟ้าขุมใหญ่แล่นพล่านจากปลายเท้าวิ่งขึ้นสู่แกนสมองสั่นสะท้านไปทั้งกายหญิงสาวหลุบแววตาสั่นระริกลง เอ่ยถามตัวเองในใจว่าควรทำอย่างไรดี เธอหวาดกลัวและหวาดระแวงจนทำอะไรไม่ถูก สิ่งใดกันที่ทำให้ชายหนุ่มเกิดความสงสัยในเรื่องของเด็กคนนั้น เด็กที่เธอเบ่งคลอดเขาออกมาอย่างยากลำบากเมื่อสามปีก่อน!ใช่แล้ว ชญานินท์ไม่ได้ทำแท้งแต่อย่างใด ยอมรับว่าตอนแรกเธอขาดสติและเบาปัญญาถึงขนาดนั่งรถไปยังคลินิกเถื่อนโดยไม่รู้ตัว ได้สติกลับมาอีกทีก็ตอนที่อินทราชวิ่งเข้ามาเขย่าตัวเรียก ส่วนรายนั้นรู้ว่าเธอออกไปข้างนอกด้วยท่าทีที่ไม่ปกติมาจากเพื่อนสนิทที่ไหว้วานให้ไปเช่าห้องอยู่ข้างๆ เธอ เป็นอย่างที่คาดไว้ไม่มีผิดว่าชญานินท์ต้องเผลอคิดสั้นแน่ๆ โชคดีที่เขาตามมาช่วยเอาไว้ทัน ไม่อย่างนั้นป่านนี้ณเรราชหรือน้องเนมคงไม่ได้ลืมตาขึ้นดูโลกหลังได้สติกลับมาแล้วชญานินท์ก็ร้องไห้อย่างหนัก เธอรู้สึกผิดและโกรธตัวเองมากที่มีความคิดชั่วช้าผุดขึ้นมาในหัว แม้จะเพียงแค่ครู่เดียว แต่มันก็เป็นเรื่องที่ไม่น่าให้อภัย และเหตุการณ์นี้ก็

เจ้าหล่อนตะคอกเสียงถามอีกฝ่ายด้วยอารมณ์ขุ่นมัว เพราะคิดว่าชญานินท์คงไม่กล้าตอบโต้กลับ นางหัวอ่อนเสียยิ่งกว่าอะไร ทว่า หยาดพิรุณคิดผิด.. “แล้วทำไมฉันจะต้องอับอายจนไม่กล้ามาด้วยล่ะคะในเมื่อคนที่ทำผิดคิดชั่ว..ไม่ใช่ฉันสักหน่อย” หญิงสาวสาดคำเหน็บกลับไปพร้อมเงยหน้าจ้องหล่อนอย่างไร้ความเกรงกลัว หยาดพิรุณอ้าปากค้าง รู้สึกเจ็บใจและคาดไม่คิดจนพูดอะไรไม่ออก เหตุใดอยู่ๆ คนจีบปากจีบคออย่างชญานินท์ถึงได้กล้าตีฝีปากกับเธอเช่นนี้ อ๋อ..สงสัยเมื่อก่อนที่เห็นเรียบร้อยๆ นั่นคงจะเป็นเพียงการแสดง โถ..แล้วกล้าว่าคนอื่นว่าเล่นละครเก่งทั้งๆ ที่ตัวเองก็ตอแหลไม่แพ้กัน แกมันนังงูพิษ! “ออกลายเร็วดีนี่ หายไปสามปีปากดีขึ้นเยอะเลยนะ” หยาดพิรุณปรับตัวกับการเปลี่ยนแปลงได้อย่างรวดเร็ว แววตาเธอแพรวพราวไปด้วยความท้าทายและความร้ายกาจ “คนเราต้องรู้จักเปลี่ยนแปลงตัวเองบ้างค่ะ หากมัวแต่แสนดีมากเกินไปก็จะตกเป็นเป้าให้กับคนชั่ว” ชญานินท์คลี่ยิ้มเย็นเยียบ พูดอย่างคนมีวุฒิภาวะทางอารมณ์ “นินไม่เหมือนคุณหยาดหรอกค่ะ ที่ยังคง...เหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง” เธอเว้นระยะการพูดแล้วใช้สายตาที่สื่อว่า ‘สันดานไม่ดี’ แทนการเอ่ยออก

“แล้วแต่คุณก็แล้วกันค่ะ ฉันไม่ใช่เจ้าของผับไม่สามารถไปบังคับให้ใครไปหรือไม่ไปได้” เธอตอบอย่างมีชั้นเชิง ไม่อยากให้เหมราชคิดว่าเธอกำลังอนุญาตให้เขาไป“ถ้าอย่างนั้นให้ฉันไปรับนะ” “ค่ะ ฉันขอกลับไปเตรียมตัวก่อนนะคะ” บอกลาเสร็จร่างเล็กก็ก้าวเท้าเดินออกจากห้องทำงานไปทันทีคล้อยหลังเธอเดินออกไป เหมราชตบเข่าฉาดด้วยความดีใจจนลืมไปเสียสนิทว่ามีระเบิดลูกใหญ่กำลังรอเขาอยู่ เอาล่ะ ด่านต่อไปคือต้องหาทางปฏิเสธหยาดพิรุณที่ป่านนี้คงจะกำลังแต่งตัวสวยๆ เพื่อรอไปดินเนอร์กับเขา18:40น.เมื่อได้ยินเสียงรถยนต์คันหรูบวกกับมองดูจนแน่ใจแล้วว่าเป็นเหมราช หญิงสาวในชุดเดรสรัดรูปแนบกับเรือนร่างก็ค่อยๆ เดินนวยนาดออกจากบ้านแล้วตรงไปยังรถคันนั้น หัวใจเธอเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ ไม่ค่อยมั่นใจกับการแต่งตัวแนวนี้ หากแต่ไม่ได้แสดงออกทางสีหน้า เหมราชดับเครื่องยนต์พร้อมเปิดประตูก้าวลงจากรถเพื่อจะไปเปิดประตูฝั่งข้างคนขับให้ชญานินท์ ทว่าร่างสูงในชุดสูทก็เป็นต้องชะงักเรียวขาและเบิกตาด้วยความตะลึงเมื่อได้พบเธอในเวอร์ชันที่โคตรเด็ดร่างระหงอยู่ในชุดเดรสสีดำสนิท ซึ่งช่วยขับผิวพรรณที่ขาวนวลเนียนอยู่แล้วให้น่าสัมผัสขึ้นไปอีก เนินอกอิ่มอึ

หลังจากที่ชญานินท์เล่าเรื่องการแก้แค้นจบไปได้ไม่นาน เหมราชก็เดินกลับมาพอดี เธอลอบถอนหายใจเบาๆ เพราะคาดเดาได้ว่าเขาคงไม่ทันได้ยิน ชลลี่และบังอรเองก็โล่งอกตามไปด้วย “ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะคะ” เธอเอ่ยถามด้วยความร้อนรนที่พยายามซ่อนเอาไว้ เมื่อเห็นสีหน้าที่ผิดปกติไปของเหมราชชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยสายตาว่างเปล่า เพียงแค่ครู่เดียวความว่างเปล่านั้นก็ถูกแทนที่ด้วยความเหนื่อยหน่าย “บอกแค่ว่าสายเมื่อกี้คือหยาดได้มั้ย?” คิดว่าตอบไปเท่านี้เธอก็น่าจะพอรู้ถึงสาเหตุ เมื่อครู่หยาดพิรุณโทรมาต่อว่าและวีนเหวี่ยงใส่เขาแบบจัมโบ้คอมโบเซต เหมราชไม่ได้โต้อะไรกลับเลยสักคำ เขาเพียงแค่ฟังและกล่าวคำขอโทษไม่รู้กี่ร้อยกี่พันรอบก็คราวนี้เขาเป็นฝ่ายผิดเองจริงๆ เขาเพิ่งเข้าใจความเจ็บปวดของหล่อนอย่างถ่องแท้ก็ตอนที่ได้กลับมาเจอกับชญานินท์อีกครั้ง รู้ซึ้งแล้วว่าเวลาคนที่เคยรักเรามากๆ เปลี่ยนไปเป็นเย็นชาและเฉยเมยมันทรมานมากเพียงใด“หูชาหรือยังคะ” เธอแซวปนเสียงหัวเราะ ไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมหน้าเขาถึงบูดแบบนั้น “เอาล่ะค่ะๆ เครื่องดื่มทยอยมาเสิร์ฟแล้ว วางเรื่องเครียดแล้วมาสนุกกันดีกว่า” ชลลี่โพล่งขึ้นอย่างกระดี้กระด

เขากระซิบถามเสียงแหบพร่าข้างใบหูเธอ ขณะที่ปลายนิ้วกลางลากผ่านยอดอกเบาๆ ราวใช้ความเสียวบังคับให้เธออนุญาต“..อื้อ..” ยังไม่ทันที่เธอจะได้เอ่ยตอบ อุ้งปากร้อนระอุก็ครอบงำเต้าอิ่มลงมาอย่างอุกอาจ โพรงปากทำหน้าที่ดูดดุนอย่างหิวกระหาย ส่วนเรียวลิ้นร้อนตวัดเลียหยอกเย้ารอบปานจุกเร็วระรัว ชญานินท์หอบหายใจกระชั้นถี่ ท้องน้อยเธอขดแล้วขดอีก กึ่งกลางกายซ่านเสียวจนภายในวาบหวิวด้วยความหิวโหย หยาดน้ำใสเหนอะไหลทะลักออกมาทีละนิดตามแรงขมิบ เสียงครางทุ้มต่ำดังลอดออกมาจากลำคอของเหมราช นมเธอหวานหยดจนเขาไม่อยากผละปากออก กลิ่นกายสาวหอมกรุ่นและยั่วเย้าจนเขาเริ่มควบคุมตัวเองไม่อยู่ เขาเลื่อนฝ่ามือข้างหนึ่งลงไปสัมผัสกลางกายเธอผ่านแพนตี้เปียกชุ่มเบาๆ ขณะที่มือหนาอีกข้างฟอนเฟ้นทรวงอกอวบอย่างสนุกมือ “อื้อ..ยะ..อย่านะคะ..ตรงนั้นมัน..” คำห้ามของเธอเปรียบเสมือนการยั่วยุความดื้อด้านของชายหนุ่ม เขาไม่ฟังคำขอของร่างเล็ก สอดนิ้วเรียวเข้าไปในแพนตี้ ใช้หลังนิ้วไล้เกลี่ยติ่งสีแดงพอให้เธอได้วาบหวิว “แฉะขนาดนี้เลยเหรอ แปลว่าพร้อมแล้วใช่มั้ย” เหมราชลากนิ้วกลางผ่านรอยกลีบผีเสื้อคู่สวย ก่อนจะนำนิ้วนั้นกลับขึ้นมาดูดชิมหยาดน