All Chapters of Bad Night | คืนร้ายพ่ายสวาท : Chapter 11 - Chapter 20

เสียงทุ้มเส้นใหญ่ดังขึ้นพร้อมกับร่างของเหมราช เขารีบตรงเข้ามาปัดมือหนาของอินทราชออกอย่างแรง แล้วดึงร่างของชญานินท์เข้าไปโอบไหล่เอาไว้แน่น หัวใจของคนโดนโอบเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ การกระทำของเขาเหมือนกับกำลังหึงหวงเธอยังไงอย่างงั้น “ถ้าหวงเมียขนาดนี้ทีหลังมึงก็อย่าปล่อยให้เธออยู่คนเดียวสิวะ” อินทราชเอามือล้วงกระเป๋าก้าวเท้าเข้ามาพูดกระแทกหน้าเหมราชอย่างท้าทาย “แมวน้อยที่หน้าตาน่ารักใครเห็นเขาก็อยากจะเก็บไปเลี้ยงกันทั้งนั้น..กูเองก็ด้วย” พูดจบก็กระตุกยิ้มร้ายกาจให้เขาหนึ่งที“ไอ้อิน!” “ยะ..อย่านะคะคุณเหม” เหมราชตั้งท่าง้างกำปั้นหมายจะซัดใส่หน้าของอีกฝ่าย ทว่ากลับถูกคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างๆ รั้งท่อนแขนเอาไว้ก่อน “ขอบคุณนะครับคุณนินที่ปกป้องผม และเพื่อเป็นการตอบแทน หากหลังจากนี้คุณนินต้องถูกทิ้งให้ยืนอยู่คนเดียวนานๆ แบบนี้อีกล่ะก็เดินไปตามผมที่คฤหาสน์หลังท้ายสุดได้เสมอเลยนะครับ” อินทราชหว่านคำหวานใส่หญิงสาวเพื่อยั่วโทสะของเหมราช “ขอบคุณคุณอินมากนะคะ” ชญานินท์ขอบคุณที่เขามีน้ำใจและเห็นอกเห็นใจผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างเธอ โดยหารู้ไม่ว่าเธอกำลังทำให้ว่าที่สามีที่ยืนอยู่ข้างๆ เกิดอาการไม่พอใจ

หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบจะกระดอนออกมานอกอก รู้สึกตื่นเต้นและประหม่าจนทำตัวไม่ถูก รู้ดีว่าเขาต้องการและอยากได้อะไร แน่นอนว่าเธอเต็มใจจะให้แต่แค่ยังหวั่นเกร็ง ถึงจะเคยมีอะไรกันไปแล้ว..แต่นั่นก็เป็นตอนที่เธอเมา..ฉะนั้นนี่ก็เหมือนเป็นครั้งแรกของเธอและเขา “ยะ..อยากได้อะไรล่ะคะ” เธอแกล้งถามทั้งๆ ที่รู้อยู่แก่ใจ“ถ้าบอก..” เขาพลิกร่างเธอให้หันกลับมาหา “..แล้วจะยอมเหรอ?” ใบหน้าและแววตาของเหมราชหื่นกระหายอย่างเห็นได้ชัด ชญานินท์รีบก้มหน้าหลบตาเขาทันที อยู่ๆ ก็รู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วใบหน้า แถมมันยังแดงระเรื่อขึ้นอีกต่างหาก “ว่าไง..จะยอมไหม..หื้ม” ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาไซ้ปลายจมูกไปกับซอกคอของเธอ พร้อมพ่นลมหายใจร้อนๆ ออกมาอีกครั้ง “อื้อ..คุณเหม..” ชญานินท์เงยหน้าและหลับตารับสัมผัสด้วยความซ่านสยิว ก่อนที่เธอจะถูกเหมราชผลักให้นอนลงบนเตียงแล้วจัดการกับชุดเจ้าสาวจนเหลือเพียงเรือนร่างเปลือยเปล่า เหมราชกวาดสายตามองเธอทุกสัดส่วน โดยเฉพาะส่วนตรงกลางที่ร่างเล็กกำลังหนีบขาปิดบังมันเอาไว้ “สวยมาก..”เขากระตุกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ แล้วรีบจัดการกับเสื้อผ้าของตัวเอง จากนั้นก็ขึ้นมาคร่อมร่างของเธอ ดวงตาคมจดจ้อง

“เอ่อคุณย่าคะ..” ชญานินท์สงสารเหมราชที่ต้องมาถูกต่อว่าเพราะมีเธอเป็นต้นเหตุ จึงพยายามจะหาทางแก้ต่างให้เขา “หนูนินอย่าเพิ่งขัดย่า” หญิงชรายกมือปราม “ย่าเปลี่ยนใจละ” “เปลี่ยนใจอะไรครับคุณย่า” ชายหนุ่มถามกลับทันควัน แววตาเขาล่อกแล่กราวกับรู้ในสิ่งที่คุณย่ากำลังจะบอก “ประธานบริษัทคนต่อไปคือเหม แต่ย่าจะยังไม่ยกตำแหน่งให้จนกว่าเหมจะเป็นทั้งประธาน เป็นสามีและเป็นพ่อที่ดีของลูกได้” หากไม่ขู่ไปแบบนี้เห็นทีเจ้าหลานชายตัวดีคงจะไม่ยอมเปลี่ยนแปลงตัวเอง การเป็นประธานบริษัทไม่ใช่เรื่องง่าย ถ้าแค่ภรรยาและลูกยังไม่มีปัญญาดูแลให้ดีได้เท่าที่ควร ท่านก็รู้สึกว่าเขายังไม่เหมาะสมกับตำแหน่งที่ต้องใช้หัวใจในการดูแลและบริหาร “คุณย่า..เดี๋ยวสิครับ..คุณย่า” หญิงชราลุกขึ้นเดินขึ้นชั้นสองไปทันทีหลังจากพูดจบ ไม่แม้แต่จะสนใจฟังเสียงวิงวอนของหลานชายเลยสักนิด โธ่เว้ย!! ทำไมอะไรๆ มันยากจังวะ เหมราชสบถในใจ ชญานินท์ใช้จังหวะนี้ค่อยๆ เดินย่องเข้าไปในครัวให้เสียงของฝีเท้าดังเบาที่สุด ทว่าเดินได้ยังไม่ทันถึงสามก้าวเจ้าตัวก็เป็นต้องหยุดชะงัก “จะไปไหน!” เสียงทุ้มโทนแข็งของเหมราชดังขึ้นขัดจังหวะจนเธอตกใจสะดุ้

หญิงสาวหน้าซีดเซียว คาดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าอินทราชจะรู้ลึกถึงเพียงนี้ “เดาได้ไม่ยากนี่ครับ แต่ผมอยากเตือนคุณนินเอาไว้นะว่าอย่าไว้ใจใครให้มาก โดยเฉพาะกับไอ้เหม” ชญานินท์รู้สึกหวั่นในใจเพราะสีหน้าและน้ำเสียงของอินทราชดูจริงจังกับเรื่องนี้มาก “....” เธอปิดปากเงียบเพราะไม่รู้ว่าควรตอบเขาว่าอย่างไร “จริงๆ เราคุยกันได้นะครับเพราะผมรู้ว่าคุณนินคงจะอึดอัดในหลายๆ อย่าง ผมสัญญาว่าต่อหน้าไอ้เหมเราจะทำเป็นไม่รู้จักกัน แต่หากตอนไหนที่คุณนินทุกข์ใจหรือต้องการระบายอะไรกับใครสักคนก็โทรหาผมได้ตลอด นี่นามบัตรผมครับ” พอบรรยายเสร็จสรรพอินทราชก็หยิบนามบัตรในกระเป๋าเสื้อนอกยื่นให้เธอ ชญานินท์ลังเลเล็กน้อยแต่สุดท้ายก็ตัดสินใจรับเอาไว้ ก่อนจะเปิดประตูก้าวลงจากรถแล้วเดินเข้าไปในมหาวิทยาลัย โดยมีอินทราชมองตามร่างบางไปด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ชญานินท์หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเมมเบอร์ของอินทราชไว้ในรายชื่อ สาเหตุที่เธอตัดสินใจรับนามบัตรจากเขาไม่ใช่เพราะกลัวจะเสียมารยาท แต่เพราะเธอสนใจในข้อเสนอของเขาจริงๆ อาจจะผิดต่อเหมราชไปมาก แต่เธอก็อยากจะมีเพื่อนเอาไว้คอยปรึกษาเรื่องราวภายในบ้าน และเธอคิดว่าอินทราชจะเป็น

“ก็..นิดหน่อยค่ะ..แล้วคุณเหมล่ะคะ” เธอคิดว่าเขาคงถามเป็นมารยาท จึงเอ่ยถามกลับไปบ้าง “เมื่อยมากเลยล่ะ การจะขึ้นเป็นประธานบริษัทได้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริงๆ” เขาตอบแกมระบายหญิงสาวเดินไปหย่อนตัวนั่งลงข้างๆ เตียง เธอคลี่ยิ้มเบาๆ แล้วพูดให้กำลังใจเขา “ยิ่งยากก็ยิ่งพิสูจน์ว่าคุณเป็นคนเก่งนะคะ”ประกายความวูบไหววาดผ่านดวงตาของเหมราช ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีใครพูดกับเขาแบบนี้เลยสักคน ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองเธออย่างอึ้งๆ ปนความประทับใจ ก่อนจะระบายยิ้มบางๆ “ขอบใจ” “เมื่อยมากไหมคะ ให้ฉันนวดให้ไหม เห็นตัวเล็กๆ แบบนี้แต่ฉันนวดเก่งนะคะ” ชญานินท์พูดติดตลกเพราะอยากให้เขารู้สึกผ่อนคลาย “ไม่เป็นไร ฉันต่างหากที่ควรจะนวดให้เธอ นอนลงสิ” “มะ..ไม่เป็นไรหรอกค่ะ” เธอดีใจที่เขาคิดที่จะทำในสิ่งที่เธอไม่เคยไปคาดหวัง แต่ที่เลือกปฏิเสธเป็นเพราะว่าเกรงใจและรู้สึกว่าเขาอยู่สูงเกินกว่าที่จะมาทำอะไรแบบนี้ให้กับเธอ “บอกให้นอนก็นอน อย่าดื้อไม่อย่างนั้นฉันจะเปลี่ยนจากนวดเป็นนาบเธอเดี๋ยวนี้” เขาสั่งเสียงเข้มด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ ทำเอาชญานินท์เขินอายและหวั่นใจจนต้องรีบนอนลงตามที่บอกเหมราชส่ายหน้าพร้อมหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเขยิ