Bad Night | คืนร้ายพ่ายสวาท 의 모든 챕터: 챕터 31 - 챕터 40

เขายักคิ้วใส่เธออย่างเจ้าเล่ห์ ให้ตายสิ ลุคแบดบอยแบบนี้ทำเอาหัวใจของชญานินท์กระตุกเต้นไม่เป็นจังหวะเอาเสียเลย “ยังจะมาทะลึ่งอยู่อีก ทำไมคุณชอบแกล้งนินจังเลยคะ” “ก็เธอน่าแกล้งนิ เอาเป็นว่าพรุ่งนี้ฉันจะพาเธอเข้าไปทำเรื่องดร็อปเรียนด้วยกันนะ” ฝ่ามือหนาเลื่อนขึ้นมาลูบศีรษะของคนตัวเล็กเบาๆ“ค่ะ แล้วหลังจากนี้จะให้นินอยู่บ้านเฉยๆ เหรอคะ ถ้าเป็นอย่างนั้นนินคงจะเบื่อแย่เลย”“ไม่หรอก ขืนปล่อยเธออยู่บ้านคนเดียวพวกหมาลอบกัดมันก็ได้โอกาสน่ะสิ”“หมายความว่ายังไงคะ”วันต่อมา..ความเคลือบแคลงของชญานินท์ก็ได้รับความกระจ่าง หลังจากที่เหมราชพาเธอไปดร็อปเรียนแล้วเขาก็หิ้วเธอมาที่บริษัทด้วยกัน สายตาทุกคู่ของพนักงานต่างพากันจับจ้องมายังร่างบางที่ถูกว่าที่ประธานบริษัทจับมือไว้อย่างแน่นหนาด้วยแววตาสงสัย พวกหล่อนจำได้ว่าคนที่เขากำลังคบหาดูใจด้วยอยู่คือหยาดพิรุณไม่ใช่หรือ? แล้วไหงเป็นนักศึกษาสาวคนนี้ไปได้ล่ะ “คุณเหมคะ..นินว่านินกลับดีกว่าค่ะ” เธอบอกเขาอย่างเกร็งๆ เมื่อมาถึงที่ห้องทำงาน ไม่ชอบเลยที่กลายเป็นจุดสนใจของคนไปทั่วทั้งบริษัท เธอแอบได้ยินเสียงซุบซิบของพนักงานพวกนั้นด้วย แม้จะจับใจความไม่ได้แต่เธอ

สีหน้าของชายหนุ่มซีดเผือดราวไม่มีเลือดไปหล่อเลี้ยง ริมฝีปากหนาเหยอแล้วเผยออีกคล้ายอยากเอ่ยบางอย่างทว่ายังเรียบเรียงคำพูดไม่ถูก ดวงตาคมจ้องมองเธออย่างขอร้องวิงวอน ขอร้องให้เธออย่าเพิ่งหมดความเชื่อใจในตัวเขายิ่งเห็นเขาเงียบชญานินท์ก็ยิ่งวาบหวิวในโพรงอก เธออดคิดไปเองไม่ได้ว่า ‘ความเงียบคือคำตอบที่ดีที่สุด’ สรุปแล้วเขาโกหกเธอจริงๆ หรือ“นินขอตัวกลับก่อนนะคะ” เธอหยิบกระเป๋าสะพายขึ้นมาคล้องบ่าแล้วหยัดกายลุกขึ้นยืน รู้สึกโกรธและน้อยใจกับการกระทำของคนตรงหน้าเอามากๆ ทว่ายังไม่ทันที่ขาเรียวจะได้ก้าวเดิน เหมราชก็รีบวิ่งมาขวางหน้าเธอเอาไว้ “นินฟังฉันก่อนได้มั้ย” ถึงเขาจะยังไม่รู้ว่าควรอธิบายอย่างไร แต่ก็ไม่อยากให้เธออยู่ไกลกัน เพราะเขากลัว.. กลัวว่าช่วงเวลาที่ห่างกันจะทำให้เธอตัดใจไปจากเขา“งั้นคุณก็พูดมาสิคะ”“คือฉัน..ฉะ..ฉัน..” เขาอึกอัก “ถ้าพร้อมตอบเมื่อไหร่เราค่อยคุยกันก็ได้นะคะ” ชญานินท์ทำท่าจะเดินเลี่ยงไปอีกทาง ทว่าเขาก็ตามมาขวางไว้อีกครั้ง “ฉันเคยจีบหยาดก็จริง แต่นั่นมันก็เมื่อนานมาแล้ว” เหมราชโกหกคำโต เหตุเพราะไม่อยากเสียเธอไป“ฉันจีบหยาดแต่หยาดไม่ได้สนใจฉัน เขาคิดกับฉันแค่เพื่อน เร

“ผมไม่ขอตอบว่าใช่ไปตรงๆ นะครับ เดี๋ยวคนอื่นจะมาหาว่าผมหลอกปั่นหัวคุณนินด้วยอีกคน” ชญานินท์รู้สึกคล้ายกับถูกใครกระชากหัวใจออกไปบดบีบให้แตกสลายอย่างไม่มีชิ้นดี ชัดเจนแล้วว่าทั้งสองคนเป็นมากกว่าเพื่อนกันจริงๆ อยู่ๆ อาการนอยด์โลกและความหม่นเทาก็กำซาบเข้าสู่หัวใจของเธอ..อินทราชที่เพิ่งเคยเห็นใบหน้าฉาบความเศร้าของเธออย่างจริงจังเป็นครั้งแรกก็รู้สึกวูบไหวในอก ครู่หนึ่งโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ หูเขาอื้อ ดวงตาไม่อาจละไปจากหญิงสาวตรงหน้าได้ราวกับกำลังตกอยู่ในห้วงภวังค์ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่เขาเผลอยื่นมือไปใช้ปลายนิ้วเกลี่ยหยดน้ำที่รื้นขึ้นมากองอยู่ตรงหางตาของเธอ รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เธอเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขา “คุณอิน..” ชญานินท์หวั่นไหวกับสายตาของเขา มวลลมขนาดใหญ่วนเวียนอยู่ในท้องจนเธอรู้สึกปั่นป่วน อยู่ๆ ก็รู้สึกคล้ายกับอากาศรอบๆ ตัวน้อยลงทุกนาที “เอ่อ..ขอโทษทีครับ” อินทราชตั้งสติแล้วชักมือกลับ เขาปรับสีหน้าและพยายามไล่ความคิดเมื่อครู่ออกจากหัว ตั้งแต่เกิดมาเขาไม่เคยเสียอาการให้ผู้หญิงคนไหนมาก่อนเลย ชญานินท์คือคนแรก..น่าแปลกจริงๆ“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเองก็ต้องขอโทษด้วยนะคะที่พาคุณเศร้า” ร่

“มึงอย่าทำอะไรให้มันแย่ไปกว่าเดิมได้มั้ยไอ้เหม!” ขณะที่ทั้งสามคนกำลังยื้อแย่งกันไปมาอย่างชุลมุนอยู่นั้น ประมุขของบ้านก็เดินลงมาพร้อมตะโกนห้ามปรามเสียงดังลั่น “หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!” เหมราช อินทราช และชญานินท์หยุดชะงักแล้วหันไปมองคุณหญิงศรีพิจิตรที่ยืนกอดอกมองลงมาด้วยสีหน้าไม่พอใจ “คุณย่า..” ทั้งสามพึมพำออกมาพร้อมกัน ก่อนจะรีบแยกออกจากกันอัตโนมัติ เหมราชจำต้องยอมปล่อยเธอเพราะกลัวจะถูกมองว่าไม่เหมาะสม “มีอะไรกันเสียงดังไปถึงข้างบน” ท่านถามเสียงแข็ง ขณะที่เดินลงมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าของทั้งสาม “....” ทุกคนต่างก้มหน้า ไม่มีใครกล้าตอบคำถามของคุณย่าเลยสักคน “หนูนิน เกิดอะไรขึ้นบอกย่ามา” ที่เลือกถามชญานินท์เพราะคุณย่ารู้ดีว่าเจ้าหลานชายตัวดีคงไม่ยอมตอบความจริงแน่ “คือว่า..” หญิงสาวจำใจเล่าเรื่องทั้งหมดให้คุณหญิงศรีพิจิตรฟังเพราะไม่กล้าปฏิเสธท่าน เธอเชื่อว่าเมื่อเล่าจบแล้วคุณย่าจะมอบความเป็นธรรมให้กับเธอ “นี่สรุปเราไม่ได้เลิกกับหนูหยาดจริงๆ เหรอตาเหม” คุณหญิงหันไปถามหลานชายอย่างคาดโทษหลังจากรู้ความจริงทั้งหมด “....” เหมราชได้แต่ยืนก้มหน้าเงียบๆ “ตาอินกลับบ้านไปก่อน ย่าขอเคลียร์กับส

วันต่อมาชญานินท์ตื่นนอนขึ้นแต่เช้าเพื่อลงมาทำอาหารให้คุณย่า เธอปัดกวาดเช็ดถูห้องนอนให้ขณะที่ท่านกำลังกินอาหารก่อนออกไปทำงาน เพื่อเป็นการตอบแทนในความรักและความเมตตาของท่าน เธอรู้ว่านี่ไม่อาจเทียบได้เลยสักนิด แต่นาทีนี้เธอทำได้เท่านี้จริงๆ หลังจากทำความสะอาดเสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอก็เริ่มเก็บกระเป๋าโดยไม่ลืมเลือกหยิบแค่สิ่งที่ของที่นำติดตัวมาตั้งแรก สิ่งไหนที่เพิ่งได้ตอนย้ายมาอยู่ที่นี่เธอก็จะไม่แตะต้องเพื่อจะได้ไม่เป็นปัญหาในภายหลัง หญิงสาวหันมองไปรอบห้องด้วยความอาวรณ์ ใจหายจนรู้สึกวูบโหวงในอกที่รู้ว่าจะไม่ได้อยู่ที่นี่อีกต่อไปแล้ว เธอเดินไปหย่อนตัวนั่งลงบนเตียงแล้วเอื้อมมือไปหยิบกรอบรูปเล็กๆ บนโต๊ะที่มีรูปของเธอและเขาในวันแต่งงานใส่ไว้อยู่ นิ้วเรียวลูบรูปนั้นอย่างแผ่วเบา ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มของเธอและเขาพร่ามัวขึ้นทีละนิดเพราะหยาดน้ำใสๆ ที่ไหลออกมากองรอบขอบตา ก่อนจะหยดเผาะลงบนกรอบรูป เธอรีบใช้มือเช็ดออกทันทีเพราะกลัวว่าคนที่กำลังยิ้มอยู่ในรูปจะพลอยเศร้าไปด้วย เธอรู้ว่ารูปภาพมันไม่มีความรู้สึกหรอก หากแต่ว่าเธอเองก็กำลังเสียใจและเจ็บปวดจนทำอะไรๆ ได้ไร้สติอยู่เหมือนกัน ชญานินท์วางรูปลง