Bad Night | คืนร้ายพ่ายสวาท 의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 30

ภายในห้องรับแขกของคฤหาสน์หลังใหญ่ที่แยกตัวออกมาจากอีกสองหลังถูกปกคลุมไปด้วยบรรยากาศคล้ายมีเมฆก้อนใหญ่มาบดบังแสงสว่าง ไพรศรี ศรีสมรและอินทราช นั่งหันหน้าเครียดขรึมเข้าหากันอย่างกำลังใช้ความคิด ตระกูลราชภิรมย์ภักดีมีอยู่สามครอบครัวใหญ่ๆ ซึ่งแต่ละครอบครัวก็อาศัยอยู่ในคฤหาสน์คนละหลัง ทว่าทุกๆ หลังอยู่ในพื้นที่เดียวกัน ระยะห่างจากอีกหลังไปสู่อีกหลังไกลกันไม่ถึงสามกิโล “นี่เราจะขัดขวางการขึ้นเป็นผู้นำตระกูลของไอ้เหมมันยังไงดีวะเนี่ย” ศรีไพรตบหน้าขาของตัวเองอย่างรุนแรงด้วยอารมณ์เลือดร้อน แผนการที่จะส่งอินทราชไปสร้างความร้าวฉานให้กับความสัมพันธ์ระหว่างชญานินท์และเหมราชก็พังไม่เป็นท่า ไอ้หลานชายตัวดีดันหันมาสนใจดูแลเมียจนลูกชายเขาไม่สามารถแทรกกลางได้‘น่าเจ็บใจจริงๆ’“นั่นน่ะสิคะ เดือนหน้ายัยหนูนั่นก็ท้องครบห้าเดือนพอดี คงจะได้รู้เพศลูกอย่างชัดเจนแล้ว นี่ถ้าหากว่าเป็นผู้ชายจริงๆ เราแย่แน่ๆ เลยค่ะคุณ” เมื่อนึกมาถึงตรงนี้ศรีสมรก็มีสีหน้าตื่นตระหนก หากปล่อยไว้แบบนี้มีหวังตำแหน่งสูงสุดของตระกูลที่อินทราชควรจะได้ต้องหายวับไปกับตาแน่“หรือเรา..จะทำให้แม่หนูคนนั้นแท้งดี..” ความคิดชั่วร้ายผุดขึ้นใน

หลังจากที่หยาดพิรุณหนีกลับออกไป เหมราชก็พาร่างของตัวเองไปนั่งคิดทบทวนเรื่องราวที่ผ่านมาในมุมสงบของสวนดอกไม้ เขารู้ดีว่าเรื่องนี้เขามีส่วนผิด แต่เขาก็อยากให้หยาดพิรุณเข้าใจเขามากกว่านี้ ไม่เข้าใจไม่เท่าไหร่ แต่เธอยังมาต่อว่าถึงครอบครัวของเขาแบบเสียๆ หายๆ ยิ่งทำให้ความรู้สึกของเขาที่เคยมั่นคงต่อเธอเพียงคนเดียวสั่นคลอนลงไปอีก แต่ในขณะเดียวกันความรู้สึกที่มีต่อชญานินท์กลับดีขึ้นเรื่อยๆ อย่างที่ทราบกันดีว่าความรักของเขากับหยาดพิรุณเกิดขึ้นด้วยการที่เขาเป็นฝ่ายตามจีบเธอก่อน ในช่วงเวลานั้นเหมราชต้องใช้ความพยายามอย่างมาก เขาต้องทุ่มเท ดูแล และเอาใจใส่เธออย่างที่ไม่เคยทำกับใครมาก่อน ทว่าเธอกลับไม่แม้แต่จะสนใจสนการกระทำของเขา เหมราชใช้เวลาจีบเธอ ตามใจเธอ และเห็นเธอเป็นคนสำคัญอยู่นานพอสมควรกว่าที่เธอจะยอมเปิดใจให้กับเขา ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่ยอมเรียกกันว่า ‘แฟน’ สักที แต่เหมราชก็ทนได้ทว่า..หลายๆ อย่างมันเพิ่งมาเปลี่ยนแปลงไปก็ตอนที่ชีวิตเขามีชญานินท์ก้าวเข้ามา การเปรียบเทียบที่เกิดขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจชี้ชัดให้เขาได้เห็นถึงความแตกต่างยามอยู่กับหยาดพิรุณ เขากลายเป็นคนที่ต้องยอมเธอทุกอย่าง แม้กระท

เหมราชและชญานินท์ใช้เวลาทั้งวันไปกับอรพินจวบจนกระทั่งท้องนภาเริ่มมืดครึ้ม ทั้งสองจึงขอตัวกลับก่อนเพราะช่วงเวลานี้รถค่อนข้างติดกันอย่างแออัด เกรงว่าจะถึงบ้านดึก ชีวิตเรียลๆ ของชญานินท์ในวันนี้ทำให้เหมราชรู้สึกสบายตาและสบายใจเป็นอย่างมาก เธออาจไม่ได้สวยงามราวนางฟ้านางสวรรค์ ทว่าเขากลับไม่อาจละสายตาไปจากเธได้เลยสักนิดเดียวกว่าที่ทั้งคู่จะกลับมาถึงบ้าน เวลาก็ปาเข้าไปเกือบสามทุ่ม การจราจรในกรุงเทพช่างติดขัดได้น่ากลัวจริงๆ ขนาดเผื่อเวลาเอาไว้แล้วก็ยังมิวายมาถึงช้ากว่ากำหนด “ฉันเตรียมเสื้อผ้าและน้ำอุ่นไว้ให้แล้ว คุณไปอาบน้ำเถอะค่ะ เดี๋ยวฉันจะลงไปอาบข้างล่าง” หลังจากเตรียมความพร้อมในการอาบน้ำให้สามีแล้ว ชญานินท์ก็เดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวรวมถึงชุดนอนเพื่อจะลงไปอาบน้ำที่ชั้นล่าง วันนี้เธอค่อนข้างเหนียวตัวจึงรอเขาอาบก่อนไม่ไหว “เดี๋ยวสิ” ทว่าร่างบางยังไม่ทันก้าวเดินไปถึงประตู ขาเรียวก็เป็นต้องชะงักเมื่อเอวบางถูกท่อนแขนแข็งแรงโอบรั้งไว้จากทางด้านหลัง“คะ..คุณเหม..” หัวใจของชญานินท์เต้นถี่ระรัว ใบหน้าเธอร้อนผ่าวจนแก้มนวลเปลี่ยนเป็นสีแดงเรื่อเหมราชรวบผมของเธอไปกองไว้ด้านข้างแล้วไล้ปลายจมูกลากผ่าน

เช้าวันแรกของการได้ตื่นนอนขึ้นมาในอ้อมกอดของคุณเหมทำให้ฉันรู้สึกดีและอิ่มเอมหัวใจมาก แม้เราจะแต่งงานและนอนเตียงเดียวกันมาร่วมเดือนกว่า แต่คุณเหมก็แทบจะไม่เคยแตะต้องตัวฉันเลยสักนิดอย่างมากก็แค่เผลอเอาขาหนักๆ ของเขามาพาดขาของฉันก็เท่านั้น..สาเหตุที่กอดนี้ดีต่อใจฉันมากอาจเพราะเป็นการกอดหลังจากผ่านพ้นค่ำคืนอันเร่าร้อนของเรา มันอบอุ่นและละมุนคลุ้งไปด้วยกลิ่นไอแห่งความสุขจนฉันไม่อยากจะขยับตัวไปไหนเลย อยากหยุดช่วงเวลานี้เอาไว้ไปตลอด..คุณเหมทำให้ฉันรู้สึกพิเศษ ซึ่งมันแตกต่างไปจากครั้งแรกและครั้งที่สองที่เรามีอะไรกัน สองครั้งนั้นมันเหมือนกับว่าเขาเห็นฉันเป็นเพียงแค่ที่ระบายความใคร่ ทว่าครั้งนี้ฉันกลับรู้สึกว่าเขามองฉันเป็นคนพิเศษคนหนึ่งที่จะไม่มีวันหันหลังให้หลังจากเสร็จสมอย่างเด็ดขาด มีความสุขจัง..อดยิ้มไม่ได้เลยเรา..ถึงแม้ฉันจะอยากกอบโกยอ้อมกอดจากคนข้างหลังให้นานกว่านี้มากแค่ไหน แต่ฉันก็ไม่อาจละเลยการทำหน้าที่เป็นภรรยาที่ดีได้ ฉันค่อยๆ ดันท่อนแขนของคุณเหมออกช้าๆ เพราะกลัวว่าเขาจะตื่น จากนั้นก็ค่อยๆ ดันตัวลุกขึ้นนั่งให้เสียงเบาที่สุดเท่าที่จะเบาได้ ทว่า..ในขณะที่ฉันกำลังจะวางขาลงบนพื้

เธอพูดย้ำกับตัวเองในใจอย่างร้อนรน คาดเดาถึงสาเหตุที่เขาไม่รับสายเธอไม่ได้เลย “เป็นอะไร?” เมื่อเห็นสีหน้าเธอซีดเผือดลงหลายระดับ ทศราชก็เอ่ยถามด้วยความกังขา“คุณเหมไม่รับสายเลยค่ะ ป่านนี้เขาคงจะโกรธฉันแย่แล้วที่ฉันผิดนัดเขา” “มันไม่โกรธเธอหรอก”“ทำไมคุณถึงรู้ล่ะคะ แล้วถ้าไม่โกรธทำไมคุณเหมถึงไม่ยอมรับโทรศัพท์”“ไม่รู้สิ แต่ฉันโทรไปบอกมันให้ตั้งแต่แรกแล้ว” “หมายความว่ายังไงคะ” ชญานินท์กดปุ่มสีแดงเพื่อตัดสาย คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเป็นปมด้วยอารมณ์ขุ่นมัวนิดๆ ทศราชกำลังเล่นตลกอะไรอยู่?“ฉันแค่แกล้งเล่น จริงๆ ฉันโทรไปบอกมันแล้ว” เขาตอบหน้าตายอย่างคนไร้ความรู้สึก“งั้นเหรอคะ..” ความจริงชญานินท์ควรจะโกรธที่ถูกเขาหลอก ทว่าเธอกลับไม่ได้รู้สึกเช่นนั้น ตรงกันข้ามจิตใจของหญิงสาวห่อเหี่ยวและอ่อนยวบคล้ายดอกไม้กำลังเฉา ภายในใจเอ่อล้นไปด้วยคำถาม ถ้าเหมราชทราบแล้วว่าเธอเข้าโรงพยาบาล แล้วเขาอยู่ที่ไหน? เขาควรจะรีบบึ่งรถตามมาหาเธอที่โรงพยาบาลไม่ใช่หรือ?“จะกลับเลยไหมฉันจะไปส่ง”“...ฉันไม่ต้องนอนโรงพยาบาลเหรอคะ” “ไม่ต้อง แต่หมอแนะนำมาว่าหลังจากนี้ให้เธอพักผ่อนอยู่ที่บ้าน ขยับตัวให้น้อยที่สุด”“...ค่ะ