Lahat ng Kabanata ng Bad Night | คืนร้ายพ่ายสวาท : Kabanata 41 - Kabanata 50

ชญานินท์วอนขอให้อินทราชมาส่งเธอที่คอนโดละแวกใกล้เคียง คืนนี้และวันต่อๆ ไป เธอก็กะว่าจะอาศัยอยู่ที่นี่ไปก่อน เพราะยังไม่อยากกลับบ้านและตอบคำถามของผู้เป็นแม่ในเวลานี้ หัวใจของเธอยังอ่อนแรงและเจ็บปวดเกินกว่าจะเอ่ยถึงผู้ชายคนนั้น ผู้ชายที่ตีค่าเธอด้วยเงินและมองเธอเป็นเพียงแม่พันธุ์ที่หลอกใช้ให้คลอดลูก ไม่อยากเชื่อเลยว่าเขาจะกล้าทำกับเธอถึงเพียงนี้ ทั้งๆ ที่เธออุตส่าห์ไว้เนื้อเชื่อใจเขา แต่เขากลับ... อันที่จริงจะไปโทษเขาฝ่ายเดียวก็คงจะไม่ถูก บทเรียนราคาแพงในครั้งนี้เธอต้องโทษตัวเองด้วยที่ไว้ใจคนง่ายเกินไป เธอผิดเองที่คิดว่าเขาจะจริงใจกับเธออย่างที่เธอจริงใจกับเขา ก่อนหน้านี้ชญานินท์เชื่อมาตลอดว่าหากเราอยากให้ใครจริงใจกับเรา เราก็ควรจริงใจกับเขาก่อน ทว่าวันนี้เธอคงต้องปรับเปลี่ยนความคิดและบันทึกหนึ่งอีกบทเรียนใส่หัวเอาไว้ว่า.. ใจแลกใจใช้ไม่ได้กับทุกคน “ขอบคุณคุณอินมากนะคะที่ขับรถมาส่งนิน” ชญานินท์ทราบซึ้งในน้ำใจของอินทราชมาก อันที่จริงเขาไม่ควรต้องมาเดือดร้อนเพราะปัญหาของเธอเลยด้วยซ้ำ “ไม่เป็นไรครับ ถ้าคุณนินมีอะไรให้ผมช่วยบอกได้เลยนะครับ” อินทราชทั้งสงสารเธอและทั้งรู้สึกผิด ปฏ

หัวใจของเหมราชหล่นร่วงลงไปกองอยู่ที่ตาตุ่ม ดวงตาคมเบิกกว้าง ริมฝีปากอ้าค้างคล้ายคนเกิดอาการช็อกอย่างเฉียบพลัน หัวใจแกร่งบีบรัดจนปวดหนึบ โพรงอกวูบโหวงจนใจหาย ‘นะ..นี่เราเสียลูกไปแล้วอย่างงั้นเหรอ..’ “ยังไงฉันขอตัวก่อนนะคะ ไว้คุณตัดสินใจเกี่ยวกับการรับฉันเข้าฝึกงานได้แล้วก็บอกด้วย” ชญานินท์รู้สึกขมขื่นเกินกว่าที่จะยืนอยู่ตรงนี้ ไม่ใช่ว่าเธอยังทำใจไม่ได้ ทว่าเธอไม่อยากเห็นท่าทีที่ดูเหมือนเสียใจของเขา เพราะรู้ว่ามันไม่จริง... “ฉันจะโทรแจ้งเธอพรุ่งนี้” เขาดึงสติกลับมา พยายามทำตัวให้เป็นปกติ เพราะยิ่งเขาอ่อนแอต่อหน้าเธอเท่าไร มันก็ยิ่งรู้สึกสมเพชตัวเองมากเท่านั้น “ค่ะ ฉันไปนะคะ สวัสดีค่ะ” หญิงสาวไหว้เขาตามมารยาท ก่อนจะหมุนตัวเตรียมหันหลังเดินออกไป “เดี๋ยวนิน..” เหมราชรั้งเธอเอาไว้ด้วยน้ำเสียงวิงวอน เขาเงียบไปครู่หนึ่งเพื่อครุ่นคิดว่าควรเอ่ยคำนั้นกับเธอดีหรือไม่ “ฉัน..ฉัน” “ขอตัวนะคะ ฉันไม่มีเวลาว่างมาฟังเรื่องของคุณ” พูดจบเธอก็เปิดประตูแล้วเดินออกไปในทันที ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันกับที่เขาโพล่งคำๆ นั้นออกมา “ฉันคิดถึงเธอนะ!” เสียงของเหมราชเงียบลงพร้อมกับบานประตูที่ถูกปิด แน่นอน

เหมราชไม่พูดเปล่าแต่ยังถือวิสาสะช้อนร่างเธอขึ้นในท่าเจ้าสาวแล้วพาเธอมาวางเธอลงบนเบาะข้างคนขับอย่างเบามือ ก่อนจะรีบบึ่งรถไปยังโรงพยาบาลละแวกใกล้เคียง โดยไม่เว้นระยะเวลาให้เธอได้ขัดขืนเลย หลังจากทำการตรวจและเอ็กซเรย์เสร็จ หมอบอกว่าเธอไม่ได้เป็นอะไรมากแค่ขาแพลงนิดหน่อยให้งดการลงน้ำหนักที่เท้าขวาสักสามสี่วันเดี๋ยวอาการก็ดีขึ้น เหมราชได้ยินเช่นนั้นก็โล่งใจ เขาอนุญาตให้เธอลางานได้จนกว่าจะหายดีโดยไม่หักเงินเดือน ไม่เพียงเท่านั้นแต่เขายังขับรถมาส่งหญิงสาวถึงที่บ้านอีกด้วย “เธอยังอยู่ที่บ้านหลังนี้อยู่อีกเหรอ” เหมราชแปลกใจมากที่เธอยังอยู่บ้านหลังเดิมที่สภาพซอมซ่อลงจากเมื่อสามปีก่อนเป็นอย่างมาก เพราะหลังจากที่หย่ากันหญิงสาวก็ได้เงินตามสัญญาในฉบับนั้นไปอยู่ไม่น้อย แม้สุดท้ายมันจะถูกเซ็นยกเลิก แต่เขาก็เต็มใจที่จะให้เธอ ถือเป็นสินสมรสด้วย “ค่ะ ฉันไม่มีเงินมากพอขนาดจะไปซื้อบ้านใหม่หรอกค่ะ” หญิงสาวโกหกเขาคำโต แท้จริงแล้วนี่ก็เป็นอีกหนึ่งในแผนการที่เธอจะใช้แก้แค้นเขา “แล้วแม่เธอยังอยู่ที่นี่ด้วยหรือเปล่า” “ไม่แล้วค่ะ ฉันให้แม่กลับไปอยู่กับญาติที่ต่างจังหวัดนานแล้ว” “อย่าบอกนะว่าที่เธอต้องส่งแม

ชญานินท์รีบปล่อยมือออกจากคิวทันทีอย่างลืมตัว ทำเอาคิวชะงักไปครู่หนึ่ง เขามองเธออย่างอึ้งๆ ด้วยความหวั่นใจก่อนจะพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ‘เราต้องเชื่อใจท่องไว้คิว’ “ฉันซื้อของมาฝากนิน ฝากคุณเอาให้เธอด้วยก็แล้วกัน” เหมราชกล่าวประชดพร้อมยื่นถุงในมือให้กับคิว ซึ่งคิวก็รับมาถือไว้อย่างเลี่ยงไม่ได้ “ขอบคุณสำหรับของฝากค่ะ แต่พี่คิวเขาจะกลับแล้วไม่ต้องเอาไปฝากเขาหรอกค่ะ” เธอเอ่ยเป็นเชิงรั้งเมื่อเห็นเหมราชเตรียมตัวจะหันหลังกลับ ชายหนุ่มชะงักฝีเท้าโดยพลัน ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมาหาร่างเล็กที่ยืนอยู่ข้างหลังด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสน คาดเดาไม่ได้เลยว่าที่เธออธิบายเป็นเพราะไม่อยากให้เขาเข้าใจผิดหรืออยากให้เขาอยู่ที่นี่ต่อกันแน่ “ขอบคุณที่มาเยี่ยมนะคะพี่คิว ยังไงนินขอตัวเข้าบ้านก่อนนะคะ” ชญานินท์หันกลับไปเล่นละครกับคิวแล้วเอื้อมมือไปรับถุงของฝากมาถือไว้เอง ก่อนจะเดินขากะเผลกกลับเข้าไปภายในบ้าน โดยไม่ลืมเหลือบมองเหมราชด้วยหางตาตามตำรามารยาหญิง คิวหันไปมองเหมราชอย่างไม่ไว้ใจหลังคนตัวเล็กเดินหายเข้าไปในบ้านแล้ว ทว่าเขาก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากจำใจเดินไปขึ้นรถแล้วขับจากไปอย่างเงียบๆ เหมร

“คุงคับ คุงค้าบ” เมื่อเห็นคนโตกว่าเงียบไปเด็กหนุ่มจึงสะกิดเรียกเขาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่ออดอ้อนขึ้นกว่าเดิม หลากหลายความรู้สึกตีปนกันอยู่ในใจของเหมราชจนอธิบายไม่ถูก เขาไม่เข้าใจว่าทำไมถึงได้รู้สึกผูกพันธ์กับเด็กชายตรงหน้าราวกับว่าเคยรู้จักกันมาก่อน นอกจากนั้นเขายังรู้สึกอิ่มเอมใจยามที่คนเด็กกว่าเอ่ยเรียกอย่างไพเราะ “คุณเหมคะ คุณเหม คุณเหม!” เสียงเรียกที่ดังขึ้นเรื่อยๆ ของจุรีพรช่วยดึงสติของเหมราชให้กลับมา เขากะพริบตาเบาๆ แล้วหันไปมองหญิงสาวเป็นเชิงถามว่า ‘มีอะไร’“น้องเขารอคุณป้อนหมูอยู่นะคะ” เธอบอกปนหัวเราะ ไม่คิดว่าเหมราชจะมีมุมเก้ๆ กังๆ กับเขาด้วย “อ้อ..โทษทีนะที่ให้รอ” เหมราชบอกกับเด็กหนุ่มอย่างใจดี ก่อนจะคีบหมูชิ้นใหม่ลวกใส่ในน้ำซุป ทว่าในขณะนั้นเอง“เนม! มาหายายเดี๋ยวนี้!” เส้นเสียงเล็กดังขึ้นพร้อมกับร่างของหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งที่เดินเข้ามาตามหลานชายวัยสามขวบพร้อมยกกระเป๋าขึ้นปิดบังใบหน้าเอาไว้เหมราชเพ่งมองหญิงวัยกลางคนด้วยความเคลือบแคลง เหตุใดเธอจึงต้องปิดบังใบหน้าของตัวเองด้วย มิหนำซ้ำเขายังรู้สึกคุ้นทั้งรูปร่างและน้ำเสียงของอีกฝ่ายราวกับเคยรู้จักกันมาก่อน “ให้น้องกินก่