Share

9

last update publish date: 2026-10-11 22:37:25

"เพราะแบบนี้แม่ถึงได้ตั้งชื่อว่านุ่มนิ่มไงคะ" หญิงสาวยิ้มตอบด้วยความไร้เดียงสา

"แล้วตรงนี้นุ่มนิ่มสมกับชื่อด้วยหรือเปล่า" นิ้วเรียวของชายหนุ่มชี้ตรงที่ร่างกายบริเวณส่วนเนินอกของอีกคน

"......" หัวใจดวงน้อยจากเดิมที่ยังโลดแล่น กลับอึ้งตะลึงหนักขึ้นกว่าเดิม แอบเต้นระรัวเร็วขึ้นหลายจังหวะ

"ไม่มีปากหรือไง?" คีย์แหงนหน้าขึ้นมามองใบหน้าของหญิงสาวอย่างหลงใหล ถึงแม้ว่าสมองจักสั่งให้เฉยชา ห้ามรู้สึกสักแค่ไหน แต่หัวใจเจ้ากรรมที่หน้าอกข้างซ้ายกลับเต้นระทึกแลดูย้อนแย้ง

"เอ่อ..คุณไม่ไปทำงานหรอคะ ฉันหายดีแล้ว"ใบหน้าสวยฉีกยิ้มหวาน แต่ก็แทบหุบปากยิ้มไม่ทัน เมื่อเห็นสีหน้าดุดันของคนด้านล่างที่จ้องเธอราวกับจะเขมือบกินทั้งตัว

"เปลี่ยนเรื่องเก่งนะเราอ่ะ" ใบหน้าคมคายสงบนิ่งจนมองอารมณ์ไม่ออก ประกอบกับพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น ทำให้หญิงสาวต้องรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นทันที

"คุณลุกออกจากตักหนูได้แล้วค่ะ" หญิงสาวพูดบอกชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน โดยไม่ได้หันกลับมามองหน้าของเขาเลยแม้แต่น้อย

"เรียกฉันว่าพี่คีย์สิ" ชายหนุ่มเอื้อมมือไปจับมือเล็กของหญิงสาวมาวางไว้บนแผงอกแกร่งของตนเอง ก่อนที่จะค่อยๆเลื่อนขึ้นมาบนใบหน้าพร้อมกับใช้ริมฝีปากจุมพิตเบาๆ จมูกสันโด่งได้รูปตวัดไปมาเสียดสีกับหลังมือของคนตัวเล็ก

"....." หญิงสาวนั่งนิ่งพูดอะไรไม่ถูก ริมฝีปากเม้มเข้าหากัน สายตาเล็กทั้งสองข้างจ้องมองใบหน้าของชายหนุ่มด้วยอารมณ์ที่หลากหลายปะปนกันอยู่

"เรียกฉันว่าพี่คีย์ นี่คือคำสั่ง" คีย์ออกคำสั่งกับนุ่มนิ่มอีกครั้งหนึ่ง และเชื่อว่าเธอจะต้องยอมทำตามคำร้องขอของเขาแต่โดยดี โดยไม่มีข้อกังขาใดๆ

"ค่ะ พี่คะ..คีย์" เมื่อได้ยินประโยคนี้ออกจากปากของหญิงสาว ใบหน้าของเขาก็เริ่มเห่อร้อน หัวใจที่เคยเปล่าเปลี่ยวไร้ซึ่งความรู้สึกรักใคร่แต่อย่างใด ตอนนี้แลดูเหมือนว่าจะมีชีวิตชีวาขึ้นกว่าเก่า

"ว่านอนสอนง่ายแบบนี้สิน่ารัก" มือหนาเลื่อนขึ้นไปหยิกแก้มอวบยุ้ยของหญิงสาวอย่างหมั่นเขี้ยว ก่อนที่เปลือกตาของเขาจะถูกปิดลงอย่างช้าๆ

ทั้งสองอยู่ในกิริยาอาการแบบนี้อยู่นานเกือบ 30 นาที จนกระทั่งชายหนุ่มเอ่ยปากพูดบางอย่างออกมา เพื่อเปลี่ยนบรรยากาศที่เปล่าเปลี่ยว ไร้ร้าง เงียบสงัดราวกับป่าช้าเช่นนี้

"นุ่มนิ่ม!" เขาลืมตาขึ้นมามองใบหน้าของหญิงสาว และเรียกชื่อหล่อนด้วยน้ำเสียงจริงจัง คนตัวเล็กที่นั่งสัปหงกใกล้จะหลับ ก็สะดุ้งขึ้นมาด้วยความตื่นตระหนก

"คะ คะ" เธอพูดตอบกลับอย่างร้อนรน

"เธอมีแฟนยัง" ชายหนุ่มเอ่ยปากถามอย่างลังเล เพราะเขาไม่รู้แน่ชัดว่าคำตอบที่ได้รับ จะเป็นคำตอบที่ตนเองพอใจหรือไม่

"เอ่อ...คือ.."

"อย่ามัวโยกโย้ให้เสียเวลา ฉันถามก็ตอบมา" คีย์พูดบอกอย่างฉุนเฉียว เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กมัวแต่ เอ่อ อ่า ชักช้าลีลาไม่ยอมตอบเขามาตามตรง

"ถ้าสมมุติว่าหนูมีแฟนแล้ว คุณจะทำไมหรอคะ คุณจะเลิกยุ่งกับหนูหรอคะ.." หญิงสาวถามยอกย้อนกลับมา

"ถ้าเธอมีแฟนแล้ว ฉันก็ไม่สนใจ แล้วทำไมฉันต้องยอมแพ้ไอ้ผู้ชายคนนั้นด้วย ในเมื่อฉันทั้งหล่อทั้งรวย และเพียบพร้อมกว่า เหอะ!" ชายหนุ่มตอบกลับอย่างหน้าตาย พร้อมกับยักไหล่เบาๆ แลดูกวนตีน

'แล้วคุณจะถามหนูทำไมเนี่ย..'นุ่มนิ่มทำได้เพียงคิดอยู่ในใจ แต่ก็ไม่กล้าพูดออกมา

"หนูยังไม่มีแฟนหรอกค่ะ ไม่มีเวลาไปคิดเรื่องแฟนเลยด้วยซ้ำ และที่สำคัญผู้ชายที่ไหนจะมาชอบผู้หญิงจนๆแบบนี้ล่ะ คบไปก็เป็นภาระเขาเปล่าๆ"

หญิงสาวตอบกลับมาด้วยประโยคเรียบเรียบ แต่มันกลับทำให้ใบหน้าของชายหนุ่มที่เคยบูดเบี้ยว กลับระรื่นชื่นบาน ริมฝีปากหนาเผลอยิ้มออกมาอย่างลืมตัว

"งั้นเป็นแฟนกันป่ะ" เขาหลุดปากถามออกมา อย่างที่ใจตนเองคิด

"....." มันทำให้อีกฝ่ายสตั้นไปชั่วครู่ นุ่มนิ่มคิดว่าเราทั้งสองคนพบเจอกันเพียงชั่วข้ามคืน มันจะสามารถพัฒนาความสัมพันธ์ไปได้รวดเร็วขนาดนั้นเชียว? ผู้ชายหล่อเพียบพร้อม มีทุกอย่างเช่นคีย์ จะไม่มีลูกเมียคอยอยู่ที่บ้านจริงๆหรือ

"ฉันจริงจังกับเธอนะนุ่มนิ่ม ถึงแม้ว่ามันจะเร็วไปไหนก็ตาม แต่ไม่รู้ว่ะ ฉันอยากได้เธอ" เขาพูดออกมาอย่างหน้าตาน พร้อมกับยกยิ้มส่งให้แก่หญิงสาว ที่นั่งทำหน้าสงบนิ่งไม่เปล่งปรากฏความรู้สึกแต่อย่างใดผ่านสีหน้าออกมาเลย

"ผู้ชายที่เพียบพร้อมแบบคุณน่ะหรอ ที่จะมาจริงจังกับผู้หญิงจนๆแบบหนู" เธอถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ก่อนที่จะตัดสินใจพูดออกไป นุ่มนิ่มไม่ต้องการที่จะมานั่งโศกเศร้า เสียใจ เพราะเลือกคู่ชีวิตผิด คิดจนตัวตาย

"เออหนะสิ ฉันยังไม่มีลูกเมียหรอกนะ แต่ไม่ว่าเธอจะตอบตกลงหรือไม่ตกลง เธอก็จะต้องเป็นแฟนกับฉัน!" บนใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยความดุดัน ประกอบกับน้ำเสียงจริงจังที่เปล่งออกมา

"โอเค ตอนนี้เราเป็นแฟนกันแล้ว" ใบหน้าดุดัน แปรเปลี่ยนเป็นยิ้มระรื่นภายในเศษเสี้ยววินาที ก่อนที่จะลุกขึ้นนั่งหลังตรงสง่าผ่าเผย แล้วจับมือลากตัวของหญิงสาวลงไปด้านล่างคอนโด

"คุณจะพาฉันไปไหน.." หญิงสาวเอ่ยทักทวงด้วยสรรพนามเรียกชื่อที่เปลี่ยนไป ทำให้ชายหนุ่มไม่พอใจเป็นอย่างมาก

"ฉันบอกแล้วไงว่าให้เรียกฉันว่าพี่ แล้วที่สำคัญเธอก็ต้องแทนตัวเองว่าหนูแบบที่เคยพูดนั่นแหละ ฉันไม่ชอบเลยแทนตัวเป็นว่าฉันเนี่ย มันดูไม่ค่อยลื่นหูสักเท่าไหร่ เข้าใจนะ?"

'ที่ตัวเอง ยังแทนตัวเองว่าฉันได้เลย' นุ่มนิ่มคิดในใจ 

ชายหนุ่มหันมาพูดตอบกลับหญิงสาว แล้วมุ่งหน้าเดินตรงต่อไปจนถึงชั้นล่างสุด ผู้คนมากหน้าหลายตาต่างจับจ้องมาที่นุ่มนิ่ม ด้วยสายตาของความอิจฉาริษยา

"คุณ.." ทันใดที่สรรพนามนี้หลุดออกมาจากปากของหญิงสาว อีกฝ่ายก็รีบหันมาจ้องด้วยสายตาเขม้น

"พี่คีย์จะพาหนูไปไหนล่ะคะ.." เขาคลี่ยิ้มออกอย่างพึงพอใจ ก่อนที่จะเลื่อนมือหนามาจับเอวคอดของหญิงสาวไว้เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ

"ฉันก็จะพาเธอไปเลือกซื้อเสื้อผ้าไง มาอยู่คอนโดกับฉันแล้ว  เวลาเธอไปเรียนก็ต้องมีเสื้อผ้าใส่ ถูกป่ะ? " เขาพูดเองเออเองว่าจะให้หญิงสาวมาอยู่ร่วมคอนโดเดียวกับเขา โดยไม่ได้ถามความสมัครใจของเธอเลยสักนิด

"ค่ะ"

@ห้างสรรพสินค้า

"เธออยากได้เสื้อผ้าชุดไหน หยิบได้เลยนะ เดี๋ยวป๋าจะเปย์เต็มที่" เขาเอ่ยบอกหญิงสาวในขณะที่กำลังเดินดูเสื้อผ้าอยู่ในร้านแฟชั่นสุดหรูของห้างสรรพสินค้าแห่งนี้

"ป๋า? ทำไมต้องแทนตัวเองว่าป๋าด้วยคะ พี่คีย์ไม่ใช่เป็นพ่อหนูสักหน่อย" ชายหนุ่มหันมามองใบหน้าของหญิงสาว พร้อมกับถอนหายใจเฮือกใหญ่

"ช่างเถอะมันไม่ใช่เรื่องของเด็ก แล้วสรุปจะเอาเสื้อผ้าชุดไหน หรือว่าจะเหมาทั้งร้านเลยดีป่ะ?" คีย์บอกแก่หญิงสาว เพราะเห็นว่าเธอยังไม่ยอมเลือกซื้อเสื้อผ้าซักชุดหนึ่งเลย

"เสื้อผ้าแพงๆทั้งนั้นเลยค่ะ หนูไม่มีปัญญาจ่ายหรอก" หญิงสาวตอบกลับออกมาตามความจริง เพราะโดยปกติแล้ว เสื้อผ้าที่หล่อนซื้อสูงสุด ราคาก็ไม่เกิน 200 บาท แต่เสื้อผ้าที่ชายหนุ่มพามาเลือกซื้อนี้ ราคาหลักพันเฉียดหลักหมื่นก็มีในบางตัว

"เธอเป็นเมียฉัน ไม่ต้องห่วงเรื่องค่าใช้จ่ายหรอก ฉันจัดการเต็มที่ เอ่อ.." พูดจบชายหนุ่มก็เดินออกห่างเธอ ก่อนที่จะใช้สายตาอันเฉียบแหลมมองร่างกายของเธอตั้งแต่หัวจรด

"ฉันว่าเธอใส่ชุดนี้สวย" เขาหันไปด้านข้างพร้อมกับหยิบชุดเดรสสายเดี่ยวสีแเดงแจ๋ ความสั้นเพียงคืบเดียวจากสะเอว แล้วเอามาทาบลงบนตัวของร่างบาง

"มันโป๊ไปนะคะ.."

"แล้วใครจะให้เธอใส่ออกไปด้านนอกล่ะ ฉันจะให้เธอใส่ ไว้ให้ฉันดูคนเดียวต่างหาก" พูดจบมือหนาก็เอื้อมไปหยิบชุดเดรสและเสื้อผ้าชิ้นเล็กชิ้นน้อยเกือบ 20 ชุดจากราวส่งให้กับพนักงาน 

"แล้วก็เอาชุดพวกนั้นด้วย เอามาทั้งหมดเลยนะ" เขาหันไปพูดกับพนักงาน พร้อมกับใช้นิ้วเรียวชี้ไปยังบริเวณราวแขวนเสื้อผ้าเดรสยาวเรียบร้อยสไตล์ลูกคุณหนู

"มันมากเกินไปนะคะ.." หญิงสาวเอ่ยบอกด้วยความเกรงใจ แต่ก็ไม่เป็นผล เขาไม่ได้สนใจในคำพูดของเธอเลยสักนิด 

"ทั้งหมด 567,349 บาทค่ะ" พนักงานตรงเคาน์เตอร์เอ่ยบอกกับคีย์ ก่อนที่เขาจะส่งบัตรเครดิต ให้กับพนักงานคนนั้น 

"5 แสนกว่าบาท....ทำไมมันเยอะแยะขนาดนี้" เธอตกตะลึงกับราคาเสื้อผ้าที่ชายหนุ่มซื้อให้  

"แค่นี้ขนหน้าแข้งฉันไม่ร่วงหรอกนะ  เรื่องจิ๊บจ๊อย ถ้าเธออยากได้อะไร เธอบอกฉันเลย แม้แต่พระจันทร์ฉันก็จะไปเอามาให้เธอ" พูดจบเขาก็แอบขโมยหอมแก้มนิ่มของหญิงสาวฟอดใหญ่

ฟอด!! 

"หอม" ชายหนุ่มยักคิ้วส่งให้แก่หญิงสาว 

"คุณ..พะ..พี่คีย์อายคน"  มือเล็กเลื่อนขึ้นมาจับใบหน้าของตนเองที่โดนขโมยหอมไปเมื่อครู่ด้วยความเขินอาย 

"ไว้มาอุดหนุนใหม่นะคะคุณคีย์ ขอบพระคุณมากเลยค่ะ" พนักงานสาวพูดด้วยน้ำเสียงหวานจ๊ะจ๋า แล้วก้มลงไหว้ชายหนุ่มด้วยความนอบน้อม 

"เสื้อผ้านี้เดี๋ยวผมจะให้ลูกน้องมาเอานะครับ" คีย์หันไปมองถุงเสื้อผ้าเกือบๆ 20 ถุงที่ตั้งอยู่บนเคาน์เตอร์ แล้วก็เอ่ยบอกกับพนักงานอีกที  

"ค่ะ" เมื่อพนักงานตอบรับคีย์ก็เดินโอบเอวคอดของหญิงสาวออกไปจากร้านเสื้อผ้าแฟชั่น แล้วเข้าไปยังร้านขายชุดนักศึกษาต่อ 

#คุณหมอของเราเปย์น้องเต็มที่ค่ะทุกคน55555

#แต่อะไรมันจะรวดเร็วเวอร์ป่านน้านคะอีคุณพรี่!!  ปุ๊บปั๊บขอน้องเป็นแฟนซะงั้น55555

#ฉายาคุณหมอหัวใจหิน คงจะใช้ไม่ได้แล้วล่ะมั้ง   

#ต่อไปจะรับบทเป็นคุณหมอคลั่งรักแล้วนะคะ❤️

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • คลั่งรักเด็กยี่สิบ   20

    "ไม่ว่านุ่มนิ่มไปทำผิดอะไรมา ขอให้หนูรู้ไว้เสมอนะ ว่าพี่พร้อมจะให้อภัยทุกๆเรื่องโดยไม่มีข้อกังขาใดๆเลย" ชายหนุ่มเลื่อนมือหนาไปจับสองมือเล็กของหญิงสาวขึ้นมาตั้งเสมออกแกร่ง พร้อมกับกดริมฝีปากจุมพิตอย่างนุ่มนวล คำพูดสองแง่สองง่ามของชายหนุ่ม ทำให้อีกฝ่ายเริ่มจะหายใจไม่ทั่วท้อง เพราะไม่รู้แน่ชัดว่าเขาต้องการที่จะสื่อถึงเรื่องใดกันแน่?"........" หญิงสาวเงียบสตั้นไปชั่วครู่ พลางเลี่ยงสายตาเบี่ยงเบนความสนใจไปทางอื่น เธอไม่กล้าสบมองประสานกับใบหน้าหล่อเหลาในตอนนี้เสียเลยเพราะมันดูมีเลศนัยน์อะไรบางอย่างแฝงซ่อนอยู่ภายใต้ตาดำสนิทคู่นั้น"นุ่มนิ่มรู้มั้ย ว่าทั้งชีวิตของพี่ตอนนี้ มีแค่นุ่มนิ่มที่เป็นความสุขเพียงสิ่งเดียว ไม่ว่าจะเป็นตายร้ายดียังไง พี่ก็จะรักและเทิดทูนนุ่มนิ่มให้เป็นที่หนึ่งในใจเสมอ" สองมือหนาเลื่อนขึ้นไปประคับประคองใบหน้างดงามของหญิงสาวให้หันมาตรงเสมอกับใบหน้าหล่อเหลาของเขา"ค่ะ หนูก็รักพี่เหมือนกัน" หญิงสาวตอบกลับด้วยเสียงสั่นเครือ ในสมองของเธอตอนนี้มีแต่ความกลุ้มใจหว่านล้อมเต็มไปหมด'หรือว่าเขาจะรู้เรื่องของเราแล้วนะ! แต่มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน ในเมื่อเรื่องนี้ไม่มีใครรู้นอกจากฉั

  • คลั่งรักเด็กยี่สิบ   19

    "ชอบสิคะ ชอบมากๆเลย" ปลายจมูกโด่งซอกไซร้ลำคอระหงของเรือนร่างเล็กอย่างหลงใหล ก่อนที่จะฝังรอยจุมพิตหนักๆลงบนสองแก้มนุ่มยุ่นด้วยความหมั่นเขี้ยว "พูดแล้วนะคะว่าชอบ อย่ามาเปลี่ยนใจทีหลังก็แล้วกัน" นุ่มนิ่มพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ใบหน้าหวานไม่มีรอยยิ้มล้อเล่นแม้แต่นิดเดียว "พี่ไม่มีวันเปลี่ยนใจอะไรง่ายๆหรอก" มือหนาเลื่อนไปจับปลายคางของหญิงสาวให้เชิดเงยขึ้น 2 สายตาแหลมคมสบประสานกันกับสายตาของเธออย่างตั้งใจ "วันหนึ่งพี่อาจจะเกลียดหนู จนไม่อยากมองหน้าเลยก็ได้นะคะ" น้ำเสียงนุ่มนวลเปล่งออกมาจากริมฝีปากสีชมพูอ่อน แต่ทว่ากลับแฝงความนัยน์ลึกซึ้ง ภายในดวงตาคู่นั้นลึกล้ำเกินกว่าที่เขาจะสามารถคาดเดาได้ ถ้าคำพูดเชิงนี้มาจากปากของคนอื่นเขาก็คงจะรู้สึกเฉยๆ แต่เมื่อออกจากปากของหญิงที่ตนรัก เขากลับรู้สึกราวกับว่ามีมือปริศนาของใครสักคนมาบีบก้อนเนื้อหัวใจจนปวดหน่วงอย่างบอกไม่ถูก "ทำไมถึงพูดแบบนี้ล่ะคะ?" ชายหนุ่มเลิกคิ้วถามอย่างเคลือบแคลงสงสัย"อนาคตของเรามันไม่มีอะไรแน่นอน เมื่อวานยังรักกันหวานฉ่ำน้ำตาลเรียกพี่ แต่พอมาวันนี้อาจจะแตกหัก ร้าวฉาน จนถึงขั้นมองหน้ากันไม่ติด" น้ำเสียงฉะฉาน ยกข้อเท็จจริงของส

  • คลั่งรักเด็กยี่สิบ   18

    "เอ๋... ถ้าคิดแบบนี้เนี่ยใครกันน๊าที่เป็นเมียน้อย?" ใบหน้าสะสวยฉีกยิ้มหวานส่งให้กับคนเบื้องหน้าตอบกลับไป"อีนุ่มนิ่ม!!!" ออมสินลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับนุ่มนิ่ม นัยน์ตาคมมีไฟความโกรธขึ้งจ้องมองอย่างเอาเรื่อง เธอหน้าแดงแจ๋ โมโหจนตัวสั่น อยากจะพุ่งเข้าไปตบคนตรงหน้าให้เลือดกลบปากเลยทีเดียว"เรียกน้องทำไมหรอคะ" ดวงตาดำสนิทจ้องมองสีหน้าร้อนรนของออมสินอย่างพึงพอใจ ก่อนที่จะหย่อนก้นล้มตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตัวโปรดของสามี พร้อมกับยกขาเรียวขึ้นมาไขว่ห้าง สองมือเล็กเลื่อนไปลูบไล้พนักตั้งแขนทั้งสองข้าง แสดงตัวราวกับเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ"แกมันร้ายกว่าที่ฉันคิดจริงๆ! ต่อหน้าคีย์ ทำใสซื่อไร้เดียงสา แต่พอลับหลังก็เปิดเผยธาตุแท้ความเป็นตัวตนออกมาสินะ แกมันก็อยากได้ผู้ชายไม่ต่างจากฉันนั่นแหละ!!" ออมสินตะคอกด้วยความโมโหออกมาอย่างเกรี้ยวกราด เสียงแหลมปรี๊ดของเธอที่เปล่งดังสนั่นไปทั่วห้องสี่เหลี่ยมสีขาวนี่ แก้วหูแทบจะแตกเธอนะหรือ? จะยอมให้เด็กกะโปโลไร้หัวนอนปลายเท้าจากที่ไหนก็ไม่รู้มาชุบมือเปิบบ่อเงินบ่อทองของตระกูลไปได้ง่ายๆ ทั้งๆที่หล่อนและครอบครัวอุตส่าห์ดั้นด้นพยายามกันมาตั้งหลายปี!!"ไม่เหมือนกันสิ เพราะฉ

  • คลั่งรักเด็กยี่สิบ   17

    หลายวันผ่านไป ทั้งสองคนก็ได้จดทะเบียนสมรสเป็นสามีภรรยาอย่างถูกต้องตามกฎหมายเรียบร้อยแล้ว ถือได้ว่านี่เป็นเครื่องยึดเหนี่ยวที่จะผูกมัดคนสองคนเข้าด้วยกัน เพียงแต่มันมิได้เที่ยงแท้หรือยั่งยืนเท่ากับ "ความรัก" "วันนี้ไม่มีเรียน ไปโรงพยาบาลกับพี่นะคะ" ชายหนุ่มที่กำลังยืนแต่งกาย อยู่หน้ากระจกบานใหญ่เอ่ยพูดขึ้น หลังจากวันนั้นความสัมพันธ์ของทั้งสองก็แน่นแฟ้น มีพัฒนาการไปในทางที่ดีขึ้นโดยเฉพาะเรื่องเซ็กส์ ไม่มีคืนไหนที่เขาจะยอมปล่อยให้ร่างเล็กได้นอนเต็มอิ่มเลย เว้นเสียแต่ว่าเธอเป็นวันนั้นของเดือน "ไปทำไมหรอคะ?" หญิงสาวเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัย ขณะที่ตนเองนั้นกำลังนั่งอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ แล้วรีบก้าวขาเรียวลุกขึ้นยืนด้วยความสูงเต็มที่ พร้อมกับเดินตรงไปหาอีกฝ่าย สองแขนเล็กสวมกอดแผ่นหลังหนาจากด้านหลัง ดวงหน้างดงามซบลงอย่างแนบเนื้อสนิทชิดเชื้อ "ก็ไม่อยากห่างเมียนี่คะ" น้ำเสียงสุภาพหวานหยาดย้อยเปล่งออกมาจากปากของชายหนุ่ม ภายในแววตาของเขาที่มองใบหน้าสวยสะพรั่งผ่านกระจกบานใหญ่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักใคร่ "ปากหวานจริงๆเลยนะคะ มิน่าล่ะสาวๆถึงได้ ติดกันตรึมขนาดนี้" เธอชักสีหน้าพูดด้วยน้ำเสียงแง่งอน

  • คลั่งรักเด็กยี่สิบ   16

    #NC20+#เด็กๆ ที่มีอายุต่ำกว่า 20 ปีควรได้รับคำแนะนำ อย่าเอาเป็นเยี่ยงอย่างเด็ดขาดนะคะ แต่งขึ้นเพื่ออรรถรสในการอ่านนิยายเท่านั้น!!!"ใครมันจะไปรู้เล่า ดูซิเราใสซื่อจะตาย" มือหนาดึงจมูกของคนตัวเล็กด้วยความหมั่นเขี้ยว พร้อมกับฝังรอยจูบบนแก้มนุ่มหยุ่นทั้งสองข้าง "งั้นเราสองคนก็จดทะเบียนสมรสกันสิคะ" นุ่มนิ่มพูดจบ ก็ประกบริมฝีปากเข้าที่ริมฝีปากของชายหนุ่มอีกครั้งหนึ่ง ดวงตาร้อนแรงของเขาจับจ้องใบหน้างดงามอย่างเสน่หา ตอนนี้ไม่ว่าเธอจะพูดหรือชักนำไปทางใด เขาก็ยินดีเออออเชื่อฟังอย่างเต็มใจ "จดทะเบียนสมรสงั้นหรอ?" เขาพึมพำด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาอยู่ในลำคอระหง สัมผัสอันนุ่มนวลละมุนละไมจากฝ่ามือเล็กของหญิงสาวลูบไล้แผงอกแกร่งกำยำไล่ไปเรื่อยๆจนถึงบ่า "ถึงหนูจะไม่เข้าใจในความหมายที่พ่อของพี่คีย์พูด แต่ถ้าดูจากน้ำเสียงและแววตาที่ท่านมองหนูแล้ว มันมีแต่ความรังเกียจเดียดฉันท์ ซึ่งท่านก็คงจะไม่ชอบหนู ใช่มั้ยคะ?" เธอเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย แววตาของเธอที่แหงนขึ้นมามองใบหน้าของคนตัวเล็กแดงก่ำคล้ายคนกำลังจะร้องไห้ "อย่าร้องนะคะคนดี อย่าร้อง" คีย์พูดกล่อมนุ่มนิ่มด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พร้อมกับใช้แขนแกร่ง

  • คลั่งรักเด็กยี่สิบ   15

    #NC20+#เด็กๆ ที่มีอายุต่ำกว่า 20 ปีควรได้รับคำแนะนำ อย่าเอาเป็นเยี่ยงอย่างเด็ดขาดนะคะ แต่งขึ้นเพื่ออรรถรสในการอ่านนิยายเท่านั้น!!!"อื้ออ!" นุ่มนิ่มร้องครวญครางเสียงกระเซ่า เมื่อได้รับสัมผัสเย็นช่ำจากอุ้งปากของคนด้านบน ที่กำลังดูดคลึง คลอเคลียอยู่กับเต้าอกคู่งามทั้งสองข้างของตนแผล่บๆ!ลิ้นร้อนตวัดบนยอดปทุมถันสีชมพูอ่อนด้วยความหมั่นเขี้ยว เขาเผลอขบเม้มเนินเนื้อขาวนวลอย่างแรงจนเกิดเป็นรอยจ้ำแดง ทำให้เจ้าของภูเขาสองยอดร้องสะดุ้งโหยง พร้อมกับนิ่วหน้าออกมา"อ๊ะ! เจ็บ" นุ่มนิ่มเลยลองทักท้วง เมื่อเห็นว่าเขาชักจะทำรุนแรงเกินไปแล้ว"เจ็บหรอ พี่ขอโทษนะ" ทุกครั้งที่เขาแทนสรรพนามเรียกชื่อตัวเองด้วยคำว่า 'พี่' ก็ทำให้หัวใจดวงน้อยที่อยู่ใต้เนินภูเขาใหญ่เต้นระรัวราวกับตีกลองชุด"ไม่เป็นไรค่ะ" ใบหน้าเล็กขยับศีรษะส่ายไปมาเบาๆ ริมฝีปากนะของคนตัวโตกระตุกยิ้มอย่างพึงพอใจ ก่อนที่จะไล่ลิ้นร้ายเลื่อนต่ำลงมาเรื่อยๆจนถึงเนินโหนกอวบอูม"สวย สวยมาก" มือหนาดันขาเรียวทั้งสองข้างให้ตั้งชันเข่าขึ้นเป็นตัวM แล้วเกร็งลิ้นสากเข้าหากันจนตั้งแข็ง แหย่ในรูรักที่เริ่มจะมีน้ำหล่อลื่นไหลออกมาเปียกแชะแผล่บๆ! แผล่บๆ!"อื้อ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status