Share

คลั่งรักเด็กยี่สิบ
คลั่งรักเด็กยี่สิบ
Author: เม็ดขนุน

1

last update publish date: 2026-10-11 22:36:11

"จากที่ผมวินิจฉัย คุณภมรเกิดภาวะกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือด หรือที่เริ่มต้นมาจากโรคหลอดเลือดโคโรนารี เกิดจากความผิดปกติของหลอดเลือดแดงโคโรนารีเเข็ง จึงทำให้ไปเลี้ยงหัวใจไม่พอจึงเกิดภาวะกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือด" แพทย์ผู้เชี่ยวชาญทางด้านหัวใจเบอร์ 1 ของโรงพยาบาล KK อย่างคีย์ เขาเป็นทั้งแพทย์ผู้เชี่ยวชาญและทายาทคนเดียวของโรงพยาบาลแห่งนี้เอ่ยบอกกับญาติคนไข้

"แล้วแบบนี้สามีของดิฉันจะเป็นอะไรมากรึเปล่าครับคุณหมอ" เพียงเพ็ญภรรยาของภมรเอ่ยถามชายหนุ่มด้วยความกังวล

"สามารถกลับคืนสู่ภาวะปกติได้ครับ โชคดีที่พาคนไข้มาโรงพยาบาลได้ทันเวลา มิเช่นนั้นหากปล่อยให้นานกว่านี้เซลล์กล้ามเนื้อหัวใจส่วนนั้นก็จะได้รับความเสียหายจากการขาดออกซิเจน และไม่สามารถกลับคืนสู่ภาวะปกติได้ จะส่งผลให้กล้ามเนื้อหัวใจตายอาจเกิดภาวะแทรกซ้อนหลายๆอย่าง หรือจบลงด้วยการเสียชีวิต" ชายหนุ่มพูดจบก็ใช้มือหนาปิดแฟ้มเอกสารที่ วางอยู่ด้านหน้าบนโต๊ะทำงาน

"ขอบคุณคุณหมอมากเลยนะคะ" เพียงเพ็ญลุกขึ้นยืนพร้อมกับเอ่ยอีกขอบคุณชายหนุ่ม

"มันเป็นหน้าที่ของหมออยู่แล้วครับ" ชายหนุ่มตอบไปตามความจริง ก่อนที่จะเรียนเชิญเพียงเพ็ญให้ออกไปจากห้อง เขาเอนตัวราบลงบนเก้าอี้หนังตัวโปรด ด้วยความเหนื่อยล้าหลังจากเข้าห้องผ่าตัดเป็นระยะเวลาหลายชั่วโมง

แกร๊ก!🚪 จู่ๆก็มีบุคคลปริศนาถือวิสาสะเปิดประตูเข้ามาโดยไม่เคาะประตู สำหรับเขาแล้ว คงจะมีแค่คนเดียวนั่นแหละที่จะทำเช่นนี้ได้

"ฉันมีอะไรจะคุยกับแก" คุณกรรชัย พ่อของคีย์เดินเข้ามานั่งที่เก้าอี้ตรงข้ามกับเขา

"อะไรครับพ่อ" ชายหนุ่มดันตัวเองให้กลับมานั่งในท่าสุภาพ เอาสองมือประสานกันแล้ววางไว้บนโต๊ะ

"แกจำหนูออมสิน ลูกสาวคนเดียวของคุณอรรถพลเพื่อนสนิทฉันได้มั้ย?" คุณกรรชัยถามด้วยแววตาเรียบนิ่งเจือรอยยิ้มเล็กน้อย ฉายความปรารถนาของตัวเองออกมาอย่างชัดเจน

"จำไม่ได้ครับ" ชายหนุ่มตอบออกไปตามความจริง มือหนาก็เลื่อนไปเปิดแฟ้มเอกสารขึ้นมาดูอีกครั้งหนึ่ง เขารู้ว่าผู้เป็นพ่อต้องการอะไร

"คุยกับฉันห้ามทำอย่างอื่น!" คุณกรรชัยตวาดเสียงดังใส่ลูกชาย แล้วเอื้อมมือไปหยิบแฟ้มเอกสารลงกับพื้นอย่างแรงจนเกิดเสียงดัง

ปั้ง!

ชายหนุ่มมองตามแฟ้มเอกสารของตัวเองอย่างชินชา ทุกครั้งที่ผู้เป็นพ่อไม่พอใจ เขาก็มักจะทำแบบนี้อยู่เป็นประจำ ไม่ว่าจะเป็นการทำลายข้าวของหรือเฆี่ยนตีเขาด้วยไม้หวาย

"ฉันจะไม่อ้อมค้อมเลยก็แล้วกัน! ฉันต้องการให้ แกทำความรู้จักกับหนูออมสินเอาไว้ ทำความรู้จักกันไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ ในอนาคตข้างหน้า ถ้าถึงวันที่แกจะต้องแต่งงานกับหนูออมสินจะได้ไม่ปรับตัวยาก" คุณกรรชัยพูดความประสงค์ของตัวเองออกมาจนหมดสิ้น เขาต้องการจะให้สองครอบครัวรวบเข้าเป็นทองแผ่นเดียวกัน เพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจสีเทา

"แล้วผมปฏิเสธอะไรได้ด้วยเหรอครับ" ชายหนุ่มตอบออกไปเรียบๆ ทำให้พ่อของเขายกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ

"เข้าใจง่ายๆก็ดี พรุ่งนี้ตอนเย็นไปรับหนูออมสิน มาทานข้าวที่บ้าน ฉันจะส่งโลเคชั่นที่อยู่ของหนูออมสินไปให้แก" พูดจบคุณกรรชัยก็เดินออกไปจากห้องทันที ร่างหนาเอนตัวลงไปกับเก้าอี้หนังด้วยความเหนื่อยล้าอีกคราหนึ่ง สองดวงตาคมค่อยๆปิดลง

ย้อนกลับไปเมื่อ 12 ปีที่แล้ว

ปั้ง!!!! ใบเกรดเฉลี่ยจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ของทางโรงเรียนเอกชนชื่อดัง ฟาดลงบนใบหน้าหล่อของชายหนุ่มอย่างแรงด้วยความไม่พอใจจากผู้เป็นพ่อ

"ทำไมเกรดถึงออกมาได้แค่นี้!!" คุณกรรชัยตวาดเสียงถามชายหนุ่มอย่างดังลั่นทั่วบ้าน ทำให้เหล่าแม่บ้านแตกตื่น รีบวิ่งแจ้นออกมาดู

"ผมทำเต็มที่แล้วจริงๆนะพ่อ.." ชายหนุ่มพยายามพูดอธิบายให้ผู้เป็นพ่อเข้าใจ แต่ทว่าคุณกรรชัยกับไม่ยอมรับฟังคำแก้ตัวแต่อย่างใด

เพี๊ยะ!!!

ฝ่ามือหนาจากผู้เป็นพ่อฟาดเข้าไปที่แก้มของชายหนุ่มเต็มแรง ทำให้ใบหน้าหล่อหันไปตามแรงตบ ที่มุมปากมีเลือดสีแดงไหลซิบเล็กน้อย เขาใช้นิ้วหัวแม่โป้งบดขยี้เพื่อซับเลือดออก

"คุณผู้ชาย!! อย่าทำอะไรคุณหนูเลยนะคะ" ป้าชื่น คือ แม่นมที่เลี้ยงคีย์มาตั้งแต่เด็กๆ เธอเปรียบเสมือนแม่คนที่ 2 ของชายหนุ่ม ส่วนเธอเองก็รักและเอ็นดูชายหนุ่มอย่างกับลูกในไส้

"ชื่นขอเถอะนะคะคุณผู้ชาย"ป้าชื่นรีบวิ่งมาโอบกอดตัวชายหนุ่มเอาไว้

"ป้าชื่นออกไปก่อนเถอะครับ" ชายหนุ่มหันหน้าไปบอกป้าชื่น เพราะเขาเองไม่อยากจะเป็นต้นเหตุ ที่ต้องทำให้ป้าชื่นพลอยเดือดร้อนไปด้วย

"แต่คุณหนูคะ.."

"ผมขอนะครับป้า" ป้าชื่นพยักหน้าเป็นการตอบรับ แล้วจำใจยอมเดินออกไปยืนดูอยู่ห่างๆอย่างห่วงห่วง

"บอกฉันมาสิ! ทำไมเทอมนี้แกถึงได้เกรดแค่ 3.98! ทำไม" คุณกรรชัยจ้องใบหน้าชายหนุ่มอย่าง เอาเรื่อง พร้อมกับเดินไปหยิบไม้หวายคู่ใจออกมาถึงเล่น

"ผมไม่รู้เหมือนกันกับพ่อ.." ชายหนุ่มตอบไปตามความจริง เพราะเขาทำทุกอย่างเต็มที่ที่สุดแล้ว ไม่ว่าจะเป็นการส่งงานหรือการสอบ

"วิชาสุขศึกษาและพลศึกษา? แกไม่ได้วิชานี้เนี่ยนะ" คุณกรรชัยก้มหน้าลงไปหยิบใบเกรดเฉลี่ยของชายหนุ่มพร้อมกับอ่านออกเสียง ก่อนที่จะแหงนหน้ากลับมาคุยกับเขาต่อ

"ได้คะแนน 79 เต็มร้อย พ่อผิดหวังในตัวจริงๆ" คุณกรรชัยพูดด้วยน้ำเสียงผิดหวัง แล้วฟาดกระดาษใบนั้นลงบนพื้นอีกครั้งหนึ่ง

"ลุกขึ้น!!" คุณกรรชัยใช้มือดึงแขนของชายหนุ่มให้ยืนขึ้นด้วยความสูงเต็มที่อย่างแรง พร้อมกับใช้ไม้หวายฟาดเข้าไปที่ก้นของเขาหลายๆที

ฟาด!! ฟาด!!!

"ฮึก..ฮะ." ชายหนุ่มพยายามเก็บเสียงร้องไห้ของตัวเองไม่ให้เล็ดลอดออกมา จนรู้สึกว่าตอนนี้เขาเริ่มจะชินชากับการกระทำป่าเถื่อนของผู้เป็นพ่อไปเสียแล้ว

ฟาด!! ฟาด!!! ฟาด!!

"คราวนี้ฉันจะยึดโทรศัพท์ และหักเงินค่าขนมของแกเป็นระยะเวลา 1 เดือน พร้อมกับกักบริเวณอยู่แต่บ้าน แกจะต้องอ่านหนังสือเตรียมสอบเข้าม.4 และที่สำคัญแกจะต้องเรียนสายวิทย์คณิตเท่านั้น!!" คุณกรรชัยตวาดอย่างใส่อารมณ์ แล้วผลักร่างของชายหนุ่มให้ออกห่างจากกาย

ตุ้บ!!

ก้นของคีย์ล้มลงกระแทกกับพื้นกระเบื้องหรูอย่างแรง ก่อนที่ป้าชื่นจะรีบมาพยุงตัวของเขาขึ้นไปพักผ่อนบนห้อง เพราะขืนชักช้าไปมากกว่านี้คงจักต้องเป็นที่ระบายอารมณ์ของผู้เป็นพ่อแน่ๆ

@ห้องนอนคีย์

"คุณหนูเจ็บมากหรือเปล่าคะ" ป้าชื่นเปิดประตูเข้ามาในห้องอย่างที่เคยทำอยู่เป็นประจำ พร้อมกับในมือถือถาดสแตนเลสขนาดเล็ก  วางไว้บวางไว้บนลิ้นชักข้างหัวเตียง 

"ไม่เจ็บหรอกครับป้า ผมชินแล้ว" น้ำตาของชายหนุ่มที่เอ่อนองอยู่ภายด้านใน พยายามอดกลั้นเอาไว้อย่างเต็มที ไม่ให้มันไหลออกมาแสดงความอ่อนแอต่อใครได้เห็น 

"เอายาแก้อักเสบ แล้วก็อย่าทาพกช้ำมาให้คุณหนูแล้วนะคะ" ป้าชื่นยืนมองชายหนุ่มที่นั่งเหม่อลอยด้วยความอดสงสารไม่ได้  เพราะเขาเองก็ต้องกำพร้าแม่ตั้งแต่เด็ก จำใจระเหเร่ร่อนมาอยู่กับผู้เป็นพ่อ ซึ่งผู้เป็นพ่อก็ไม่เคยดูดำดูแดงเขาเลยสักนิด มีแต่บังคับ ขู่เข็ญ ให้กระทำตามใจตนเองอยู่ร่ำไป 

"ป้าชื่นครับ ทำไมพ่อไม่เคยรักผมเลย" ป้าชื่นตกใจไม่น้อยที่เห็นชายหนุ่มเอ่ยถามหล่อนแบบนี้ ที่ผ่านมาเขาไม่เคยแม้แต่จะพูดถึงเลยด้วยซ้ำ 

"ไม่มีพ่อคนไหนไม่รักลูกหรอกค่ะ คุณผู้ชายหนะรักคุณหนูมากเลยนะคะ แต่ที่คุณผู้ชายทำแบบนี้ก็เพราะอยากให้คุณหนูได้ดี พ่อแม่แต่ละคนมีวิธีการแสดงความรักต่อลูกไม่เหมือนกัน" ชายหนุ่มใช้มือหนาของเขาดึงร่างกายของป้าชื่นมา กอดไว้  ทุกครั้งที่เขาได้ซบหน้าอกของผู้หญิงคนนี้ ก็มักจะรู้สึกปลอดภัยและอบอุ่นราวว่าอยู่กับแม่แท้ๆ

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • คลั่งรักเด็กยี่สิบ   20

    "ไม่ว่านุ่มนิ่มไปทำผิดอะไรมา ขอให้หนูรู้ไว้เสมอนะ ว่าพี่พร้อมจะให้อภัยทุกๆเรื่องโดยไม่มีข้อกังขาใดๆเลย" ชายหนุ่มเลื่อนมือหนาไปจับสองมือเล็กของหญิงสาวขึ้นมาตั้งเสมออกแกร่ง พร้อมกับกดริมฝีปากจุมพิตอย่างนุ่มนวล คำพูดสองแง่สองง่ามของชายหนุ่ม ทำให้อีกฝ่ายเริ่มจะหายใจไม่ทั่วท้อง เพราะไม่รู้แน่ชัดว่าเขาต้องการที่จะสื่อถึงเรื่องใดกันแน่?"........" หญิงสาวเงียบสตั้นไปชั่วครู่ พลางเลี่ยงสายตาเบี่ยงเบนความสนใจไปทางอื่น เธอไม่กล้าสบมองประสานกับใบหน้าหล่อเหลาในตอนนี้เสียเลยเพราะมันดูมีเลศนัยน์อะไรบางอย่างแฝงซ่อนอยู่ภายใต้ตาดำสนิทคู่นั้น"นุ่มนิ่มรู้มั้ย ว่าทั้งชีวิตของพี่ตอนนี้ มีแค่นุ่มนิ่มที่เป็นความสุขเพียงสิ่งเดียว ไม่ว่าจะเป็นตายร้ายดียังไง พี่ก็จะรักและเทิดทูนนุ่มนิ่มให้เป็นที่หนึ่งในใจเสมอ" สองมือหนาเลื่อนขึ้นไปประคับประคองใบหน้างดงามของหญิงสาวให้หันมาตรงเสมอกับใบหน้าหล่อเหลาของเขา"ค่ะ หนูก็รักพี่เหมือนกัน" หญิงสาวตอบกลับด้วยเสียงสั่นเครือ ในสมองของเธอตอนนี้มีแต่ความกลุ้มใจหว่านล้อมเต็มไปหมด'หรือว่าเขาจะรู้เรื่องของเราแล้วนะ! แต่มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน ในเมื่อเรื่องนี้ไม่มีใครรู้นอกจากฉั

  • คลั่งรักเด็กยี่สิบ   19

    "ชอบสิคะ ชอบมากๆเลย" ปลายจมูกโด่งซอกไซร้ลำคอระหงของเรือนร่างเล็กอย่างหลงใหล ก่อนที่จะฝังรอยจุมพิตหนักๆลงบนสองแก้มนุ่มยุ่นด้วยความหมั่นเขี้ยว "พูดแล้วนะคะว่าชอบ อย่ามาเปลี่ยนใจทีหลังก็แล้วกัน" นุ่มนิ่มพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ใบหน้าหวานไม่มีรอยยิ้มล้อเล่นแม้แต่นิดเดียว "พี่ไม่มีวันเปลี่ยนใจอะไรง่ายๆหรอก" มือหนาเลื่อนไปจับปลายคางของหญิงสาวให้เชิดเงยขึ้น 2 สายตาแหลมคมสบประสานกันกับสายตาของเธออย่างตั้งใจ "วันหนึ่งพี่อาจจะเกลียดหนู จนไม่อยากมองหน้าเลยก็ได้นะคะ" น้ำเสียงนุ่มนวลเปล่งออกมาจากริมฝีปากสีชมพูอ่อน แต่ทว่ากลับแฝงความนัยน์ลึกซึ้ง ภายในดวงตาคู่นั้นลึกล้ำเกินกว่าที่เขาจะสามารถคาดเดาได้ ถ้าคำพูดเชิงนี้มาจากปากของคนอื่นเขาก็คงจะรู้สึกเฉยๆ แต่เมื่อออกจากปากของหญิงที่ตนรัก เขากลับรู้สึกราวกับว่ามีมือปริศนาของใครสักคนมาบีบก้อนเนื้อหัวใจจนปวดหน่วงอย่างบอกไม่ถูก "ทำไมถึงพูดแบบนี้ล่ะคะ?" ชายหนุ่มเลิกคิ้วถามอย่างเคลือบแคลงสงสัย"อนาคตของเรามันไม่มีอะไรแน่นอน เมื่อวานยังรักกันหวานฉ่ำน้ำตาลเรียกพี่ แต่พอมาวันนี้อาจจะแตกหัก ร้าวฉาน จนถึงขั้นมองหน้ากันไม่ติด" น้ำเสียงฉะฉาน ยกข้อเท็จจริงของส

  • คลั่งรักเด็กยี่สิบ   18

    "เอ๋... ถ้าคิดแบบนี้เนี่ยใครกันน๊าที่เป็นเมียน้อย?" ใบหน้าสะสวยฉีกยิ้มหวานส่งให้กับคนเบื้องหน้าตอบกลับไป"อีนุ่มนิ่ม!!!" ออมสินลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับนุ่มนิ่ม นัยน์ตาคมมีไฟความโกรธขึ้งจ้องมองอย่างเอาเรื่อง เธอหน้าแดงแจ๋ โมโหจนตัวสั่น อยากจะพุ่งเข้าไปตบคนตรงหน้าให้เลือดกลบปากเลยทีเดียว"เรียกน้องทำไมหรอคะ" ดวงตาดำสนิทจ้องมองสีหน้าร้อนรนของออมสินอย่างพึงพอใจ ก่อนที่จะหย่อนก้นล้มตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตัวโปรดของสามี พร้อมกับยกขาเรียวขึ้นมาไขว่ห้าง สองมือเล็กเลื่อนไปลูบไล้พนักตั้งแขนทั้งสองข้าง แสดงตัวราวกับเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ"แกมันร้ายกว่าที่ฉันคิดจริงๆ! ต่อหน้าคีย์ ทำใสซื่อไร้เดียงสา แต่พอลับหลังก็เปิดเผยธาตุแท้ความเป็นตัวตนออกมาสินะ แกมันก็อยากได้ผู้ชายไม่ต่างจากฉันนั่นแหละ!!" ออมสินตะคอกด้วยความโมโหออกมาอย่างเกรี้ยวกราด เสียงแหลมปรี๊ดของเธอที่เปล่งดังสนั่นไปทั่วห้องสี่เหลี่ยมสีขาวนี่ แก้วหูแทบจะแตกเธอนะหรือ? จะยอมให้เด็กกะโปโลไร้หัวนอนปลายเท้าจากที่ไหนก็ไม่รู้มาชุบมือเปิบบ่อเงินบ่อทองของตระกูลไปได้ง่ายๆ ทั้งๆที่หล่อนและครอบครัวอุตส่าห์ดั้นด้นพยายามกันมาตั้งหลายปี!!"ไม่เหมือนกันสิ เพราะฉ

  • คลั่งรักเด็กยี่สิบ   17

    หลายวันผ่านไป ทั้งสองคนก็ได้จดทะเบียนสมรสเป็นสามีภรรยาอย่างถูกต้องตามกฎหมายเรียบร้อยแล้ว ถือได้ว่านี่เป็นเครื่องยึดเหนี่ยวที่จะผูกมัดคนสองคนเข้าด้วยกัน เพียงแต่มันมิได้เที่ยงแท้หรือยั่งยืนเท่ากับ "ความรัก" "วันนี้ไม่มีเรียน ไปโรงพยาบาลกับพี่นะคะ" ชายหนุ่มที่กำลังยืนแต่งกาย อยู่หน้ากระจกบานใหญ่เอ่ยพูดขึ้น หลังจากวันนั้นความสัมพันธ์ของทั้งสองก็แน่นแฟ้น มีพัฒนาการไปในทางที่ดีขึ้นโดยเฉพาะเรื่องเซ็กส์ ไม่มีคืนไหนที่เขาจะยอมปล่อยให้ร่างเล็กได้นอนเต็มอิ่มเลย เว้นเสียแต่ว่าเธอเป็นวันนั้นของเดือน "ไปทำไมหรอคะ?" หญิงสาวเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัย ขณะที่ตนเองนั้นกำลังนั่งอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ แล้วรีบก้าวขาเรียวลุกขึ้นยืนด้วยความสูงเต็มที่ พร้อมกับเดินตรงไปหาอีกฝ่าย สองแขนเล็กสวมกอดแผ่นหลังหนาจากด้านหลัง ดวงหน้างดงามซบลงอย่างแนบเนื้อสนิทชิดเชื้อ "ก็ไม่อยากห่างเมียนี่คะ" น้ำเสียงสุภาพหวานหยาดย้อยเปล่งออกมาจากปากของชายหนุ่ม ภายในแววตาของเขาที่มองใบหน้าสวยสะพรั่งผ่านกระจกบานใหญ่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักใคร่ "ปากหวานจริงๆเลยนะคะ มิน่าล่ะสาวๆถึงได้ ติดกันตรึมขนาดนี้" เธอชักสีหน้าพูดด้วยน้ำเสียงแง่งอน

  • คลั่งรักเด็กยี่สิบ   16

    #NC20+#เด็กๆ ที่มีอายุต่ำกว่า 20 ปีควรได้รับคำแนะนำ อย่าเอาเป็นเยี่ยงอย่างเด็ดขาดนะคะ แต่งขึ้นเพื่ออรรถรสในการอ่านนิยายเท่านั้น!!!"ใครมันจะไปรู้เล่า ดูซิเราใสซื่อจะตาย" มือหนาดึงจมูกของคนตัวเล็กด้วยความหมั่นเขี้ยว พร้อมกับฝังรอยจูบบนแก้มนุ่มหยุ่นทั้งสองข้าง "งั้นเราสองคนก็จดทะเบียนสมรสกันสิคะ" นุ่มนิ่มพูดจบ ก็ประกบริมฝีปากเข้าที่ริมฝีปากของชายหนุ่มอีกครั้งหนึ่ง ดวงตาร้อนแรงของเขาจับจ้องใบหน้างดงามอย่างเสน่หา ตอนนี้ไม่ว่าเธอจะพูดหรือชักนำไปทางใด เขาก็ยินดีเออออเชื่อฟังอย่างเต็มใจ "จดทะเบียนสมรสงั้นหรอ?" เขาพึมพำด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาอยู่ในลำคอระหง สัมผัสอันนุ่มนวลละมุนละไมจากฝ่ามือเล็กของหญิงสาวลูบไล้แผงอกแกร่งกำยำไล่ไปเรื่อยๆจนถึงบ่า "ถึงหนูจะไม่เข้าใจในความหมายที่พ่อของพี่คีย์พูด แต่ถ้าดูจากน้ำเสียงและแววตาที่ท่านมองหนูแล้ว มันมีแต่ความรังเกียจเดียดฉันท์ ซึ่งท่านก็คงจะไม่ชอบหนู ใช่มั้ยคะ?" เธอเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย แววตาของเธอที่แหงนขึ้นมามองใบหน้าของคนตัวเล็กแดงก่ำคล้ายคนกำลังจะร้องไห้ "อย่าร้องนะคะคนดี อย่าร้อง" คีย์พูดกล่อมนุ่มนิ่มด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พร้อมกับใช้แขนแกร่ง

  • คลั่งรักเด็กยี่สิบ   15

    #NC20+#เด็กๆ ที่มีอายุต่ำกว่า 20 ปีควรได้รับคำแนะนำ อย่าเอาเป็นเยี่ยงอย่างเด็ดขาดนะคะ แต่งขึ้นเพื่ออรรถรสในการอ่านนิยายเท่านั้น!!!"อื้ออ!" นุ่มนิ่มร้องครวญครางเสียงกระเซ่า เมื่อได้รับสัมผัสเย็นช่ำจากอุ้งปากของคนด้านบน ที่กำลังดูดคลึง คลอเคลียอยู่กับเต้าอกคู่งามทั้งสองข้างของตนแผล่บๆ!ลิ้นร้อนตวัดบนยอดปทุมถันสีชมพูอ่อนด้วยความหมั่นเขี้ยว เขาเผลอขบเม้มเนินเนื้อขาวนวลอย่างแรงจนเกิดเป็นรอยจ้ำแดง ทำให้เจ้าของภูเขาสองยอดร้องสะดุ้งโหยง พร้อมกับนิ่วหน้าออกมา"อ๊ะ! เจ็บ" นุ่มนิ่มเลยลองทักท้วง เมื่อเห็นว่าเขาชักจะทำรุนแรงเกินไปแล้ว"เจ็บหรอ พี่ขอโทษนะ" ทุกครั้งที่เขาแทนสรรพนามเรียกชื่อตัวเองด้วยคำว่า 'พี่' ก็ทำให้หัวใจดวงน้อยที่อยู่ใต้เนินภูเขาใหญ่เต้นระรัวราวกับตีกลองชุด"ไม่เป็นไรค่ะ" ใบหน้าเล็กขยับศีรษะส่ายไปมาเบาๆ ริมฝีปากนะของคนตัวโตกระตุกยิ้มอย่างพึงพอใจ ก่อนที่จะไล่ลิ้นร้ายเลื่อนต่ำลงมาเรื่อยๆจนถึงเนินโหนกอวบอูม"สวย สวยมาก" มือหนาดันขาเรียวทั้งสองข้างให้ตั้งชันเข่าขึ้นเป็นตัวM แล้วเกร็งลิ้นสากเข้าหากันจนตั้งแข็ง แหย่ในรูรักที่เริ่มจะมีน้ำหล่อลื่นไหลออกมาเปียกแชะแผล่บๆ! แผล่บๆ!"อื้อ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status