7

"อื้อ.." เสียงดังอื้ออึงจากในลำคอระหงของหญิงสาว  เปลือกตาทั้งสองข้างค่อยๆเปิดออก และปรับจุดโฟกัสให้ชัดเจนขึ้น ด้วยสภาพของความงัวเงียเพราะพิษไข้ทำเรื่อง จึงทำให้เธอนอนหลับไปเกือบ 3 ชั่วโมงเต็มๆ 

"คะ..คุณ"  ใบหน้าเล็กแหงนขึ้นไปมองเจ้าของหน้าอกแกร่งกำยำที่เธอใช้หนุนนอนอยู่ขณะนี้ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ เมื่อเจ้าของร่างนั้นคือชายหนุ่มผู้ซึ่งช่วยชีวิตหล่อนไว้  

"......." ร่างเล็กพยายามขยับตัวอย่างช้าๆเพื่อคลี่คลายออกจากร่างใหญ่ แต่ก็ไม่เป็นผลสำเร็จ เพราะมือหนาของคนตัวโตกระชับกอดเรือนร่างเธอไว้อย่างแน่น  

"คุณคีย์..คุณ" มือเล็กเอื้อมขึ้นไปเขย่าแขนแกร่งของคนตัวโต ซึ่งวินาทีแรกที่สัมผัส ก็รู้ได้เลยว่าผ่านการออกกำลังกายมาอย่างหนักหน่วง 

"อื้ออ" เสียงดังครวญครางจากลำคอของชายหนุ่มดังขึ้นเมื่อถูกรบกวนโดยฝีมือของคนตัวเล็ก  เขาเปล่งเสียงออกมาทั้งๆที่ตาทั้งสองข้างของตนเองยังปิดสนิท ว่าพรางก็กระชับกอดเรือนร่างเล็กแน่นกว่าเดิม จนทำให้ใบหน้างดงามแนบชิดกับแผงอกแกร่งกำยำของคนตัวโต 

"........" ใบหน้าของคนตัวเล็กแนบชิดมากพอจนกระทั่งได้ยินเสียงหัวใจของอีกฝ่ายดังขึ้นตุ๊บตั๊บเช่นเดียวกับหัวใจดวงน้อยของเธอที่กระเพื่อมไหวระลอกแล้วระลอกเล่ายากจะสงบลง 

"ตื่นแล้วหรอ" น้ำเสียงแหบพร่าของคนตัวโตเอ่ยถามหญิงสาว ทันทีที่เปลือกตาของเขาเปิดสว่างออก 

"ค่ะ.." ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันเบาๆ มือไม้ของเธอทั้งสองข้างแข็งทื่อราวกับท่อนซุง ด้วยความทำอะไรไม่ถูก ส่วนต่างก็หยุดชะงัก  คงจะมีเพียงอวัยวะส่วนเดียวนั่นก็คือหัวใจเจ้ากรรมที่ยังคงดื้อด้านทำงานไม่หยุดไม่หย่อน

"ยังหนาวอยู่หรือเปล่า หืม.." คนตัวโตเปล่งเสียงถามคนตัวเล็กด้วยความเป็นห่วง แต่ก็ยังคงไม่ยอมปล่อยให้เรือนร่างนี้ได้เป็นอิสระจากอ้อมแขนอุ่นของเขาสักที 

"มะ..ไม่แล้วค่ะ" นุ่มนิ่มเอ่ยบอกคีย์ด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก   

"ปะ..ปล่อยได้แล้วค่ะ" ประโยคนี้ที่เปล่งออกมาจากปากของหญิงสาว ทำให้เจ้าของอ้อมแขนแกร่งรู้สึกตัว แล้วรีบปล่อยร่างบางให้เป็นอิสระจากตนเองทันที เขาลุกขึ้นยืนตรงอยู่ข้างๆเตียงพร้อมกับเบี่ยงเบนหน้าหนีไปทางอื่น ไม่กล้าจะสบตากับคนตัวเล็กสักเท่าไหร่ 

"แล้วนี่ยังปวดหัวอยู่หรือเปล่า" หลังจากที่ภายในห้องเงียบสงัดราวกับป่าช้า ก็มีน้ำเสียงทุ้มของชายหนุ่มเปล่งออกมากลบเกลื่อนบรรยากาศนี้เสียหมดสิ้น  

"ไม่ปวดแล้วค่ะ" หญิงสาวเองก็เช่นกัน  เธอทำได้เพียงก้มหน้าลงมองผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาดอยู่ตลอดเวลา เพราะมิกล้าแหงนขึ้นไปสบตากับเจ้าของอ้อมกอดแกร่ง 

      "ดีแล้ว" แปลกที่น้ำเสียงราบเรียบของคนด้านหน้าเอ่ยออกมาเพียงประโยคห้วนห้วนประโยคเดียว ไม่ได้มีอะไรพิศวง หวานหยาดย้อยทั้งนั้น แต่มันกลับทำให้เธอรู้สึกราวกับว่าตนเองเป็นคนพิเศษหรือคนสำคัญสำหรับชายหนุ่ม 

"ขอบคุณนะคะ ที่คุณช่วยดูแลหนู.." คนตัวเล็กแหงนขึ้นมามองชายหนุ่ม ซึ่งมันเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ชายหนุ่มกำลังจับจ้องมายังใบหน้าอันงดงามนี้  จึงทำให้สายตาของทั้งสองได้ประสบพบเจอกัน 

"ฉันไม่ได้ช่วยดูแลเธอฟรีๆหรอกนะ รู้หรือเปล่าวันนี้ฉันมีเคสผ่าตัดที่ทำเงินและมูลค่าให้กับตัวเองจำนวนหลายล้านเชียว" ชายหนุ่มหย่อนก้นนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามกับหญิงสาว พร้อมกับยกขาขึ้นมาไขว้กันอย่างอัตโนมัติ 

"ทำไมเหรอคะ?" ใบหน้าสวยขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความสงสัยและไม่เข้าใจในสิ่งที่ชายหนุ่มต้องการจะสื่อให้เธอได้ทราบ 

"ก็ฉันต้องมาอยู่ดูแลเธอที่เป็นไข้นอนซมสั่นงกงกอยู่บนเตียงโง่ๆเนี่ยไง ฉันก็เลยต้องเสียเงินมูลค่าหลายล้านในการผ่าตัดครั้งนี้  เธอรู้เปล่าว่าโรงพยาบาลฉันได้รับความเสียหายมากขนาดไหน" 

ชายหนุ่มพูดกู่เรื่องออกมาหยอกล้อเล่นๆ แต่ทว่าคนตัวเล็กกลับคิดจริงจังไปเสียได้ เธอเม้มปากเข้าหากันด้วยความรู้สึกผิด ใบหน้าสลดอย่างเห็นได้ชัดเจน ทำให้เขาแทบจะหลุดขำออกมา แต่ก็ยังคงวางมาดเข้มไว้ แล้วส่งสายตาจ้องมองเขม้นไม่กะพริบ 

"ละ..หลายล้านเลยเหรอคะ" ใบหน้าใสซื่อ ไร้เดียงสาของคนตัวเล็กแหงนขึ้นมามองชายหนุ่มด้วยความรู้สึกผิดและตกใจไปพร้อมๆกัน  '

'ลงเคสผ่าตัดเพียงไม่กี่ชั่วโมงได้เงินถึงหลักล้านเชียวหรอ' นี่คือคำถามที่วนเวียนอยู่ในศีรษะของหล่อนตอนนี้  

"ใช่ หลายล้าน เธอมีปัญญาชดใช้ให้ฉันหรือเปล่าล่ะ?" ชายหนุ่มเปล่งออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง 

"ทั้งชีวิตนี้หนูไม่เคยสัมผัสถึงคำว่าเงินแสนเลยสักคนเดียว แล้วจะไปเอาเงินล้านมาใช้คุณได้ยังไงล่ะคะ.."  หญิงสาวนั่งก้มหน้าคอตก ไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรดีถึงจะสามารถหาเงินหลักล้านมาชดใช้ให้กับชายหนุ่มได้ 

"งั้นก็เตรียมตัวติดคุกหัวโตได้เลย  หลายปีเชียวนะ" คำพูดนี้ของชายหนุ่มทำให้หญิงสาวตาลุกวาวพร้อมกับแหงนขึ้นมามองหน้าเขา ก่อนที่จะก้มกลับลงไปมองผ้าปูที่นอนบนเตียงต่อดังเดิม

"......" คราวนี้ไม่มีน้ำเสียงใดๆเล็ดลอดออกมาจากปากอวบอิ่มของคนตัวเล็ก  สายตาเจ้าเล่ห์เริ่มปรากฏบนใบหน้าของชายหนุ่ม เขาเดินเข้าไปใกล้ร่างบางมากขึ้น พร้อมกับหย่อนก้นนั่งลงบนเตียงนุ่มใกล้กับเรือนร่างของเธอ 

"มันไม่ยากหรอกนะที่เธอจะชดใช้ให้ฉัน" มือหนาเลื่อนไปจับปลายคางมนของหญิงสาว แล้วค่อยๆยกเยื้อนให้แหงนขึ้นมาตรงกับใบหน้าของตนเอง 

"หนูต้องทำอย่างไรหรอคะ.." หญิงสาวเบี่ยงหน้าหนีไปทางอื่นด้วยความขวยเขิน เมื่อถูกล่วงละเมิด จู่โจมทางสายตาอย่างไม่ทันตั้งตัว 

"ขั้นตอนแรกคือเธอต้องนั่งอยู่เฉย แล้วทำตามที่ฉันสั่ง เงินหลายล้านที่เธอติดหนี้ของฉันอยู่ก็จะลดลงไปถึงเศษหนึ่งในสามของทั้งหมด" เมื่อได้ยินเช่นนั้นหญิงสาวก็พยักหน้าเป็นการตอบรับ 

ก่อนที่ใบหน้าหล่อจะค่อยๆเลื่อนเข้ามาใกล้กับใบหน้าสวยของเธอ  พร้อมกับบรรจงประกบจูบลงบนริมฝีปากอวบอิ่มอย่างอ่อนโยน 

"อื้ออ.." คนตัวเล็กหลังตาปี๋สนิทด้วยความไม่เคยชิน  ปากบนล่างเม้มเข้าหากันอย่างแน่นหนา แต่ก็ต้องคลายออกเมื่อถูกบุกรุกด้วยลิ้นร้ายของชายหนุ่มซึ่งกำลังเข้าไปควานหาน้ำหวานในปากของเธออย่างช่ำชอง

  "ฮื่อออ.."เสียงครางอู้อี้ในลำคอเล็ดลอดออกมาด้านนอกเพียงเล็กน้อย ทำให้ชายหนุ่มมิสามารถหักห้ามหัวใจของตัวเองก่อนที่จะรู้สึกเลยเถิดไปมากกว่านี้ได้

"แฮ่กๆ!" เมื่อริมฝีปากอวบอิ่มถูกปลดปล่อยให้เป็นอิสระ ลมหายใจแฮ่กๆหลายๆทีก็ฟืดฟาดแย่งกันออกมา  หลังจากที่ถูกรุกล้ำปกปิดด้วยริมฝีปากของอีกคนเป็นเวลานับหลายนาที 

"เธอเคยกินไอติมมั้ย?" ดวงตาเจ้าเล่ห์ฉายแววออกมาอย่างเห็นได้ชัดเจน  เขาจับจ้องมองเรือนร่างของหญิงสาวตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า  

"เคยสิคะ ตอนเด็กๆกินไอติมโบราณแท่ง 10 บาทบ่อยๆ" หญิงสาวตอบกลับมาตามความจริง อย่างใสซื่อ  จนทำให้คนตรงหน้าหล่อนกระตุกมุมปากอย่างชอบใจ 

"เคยกินแต่ไอติมแท่ง 10 บาทงั้นหรอ? มันมีรสอะไรบ้างล่ะ" ชายหนุ่มเอ่ยถามหญิงสาวอีกรอบ เธอสตั้นไปครู่หนึ่งก่อนที่จะตอบกลับมาด้วยใบหน้ายิ้มระรื่น 

"ใช่ค่ะ มีไอติมรสทุเรียน รสเผือก รสถั่วดำ  รสส้ม รสสตอเบอรี่  แล้วก็ไอ้แท่งสีขาวนั่นไม่รู้เหมือนกันว่ามันคือรสอะไร" 

"อยากกินไอติมอีกรึเปลา?" เมื่อหญิงสาวพูดจบชายหนุ่มก็รีบสวนคำถามอีกประโยคหนึ่งขึ้นมาทันที 

"อยากกินสิคะ แต่แถวนี้ไม่เห็นมีใครจะขายไอติมโบราณอย่างที่หนูเคยกินเลย" นุ่มนิ่มตอบกลับมา 

"มีสิ แต่จะมีไอติมแท่ง 56 นะ อยากจะกินหรือเปล่า?" ชายหนุ่มเอ่ยถามออกไปด้วยใบหน้าเรียบนิ่งแฝงรอยยิ้มเพียงเล็กน้อย ชวนเสียวสันหลังอย่างบอกไม่ถูกเลยทีเดียว 

"แพงจังเลยค่ะ ไอติมรสอะไรหรอคะ" 

"ไอติมรสวนิลา เธอคงจะยังไม่เคยกิน อยากจะลองชิมหรือเปล่า อร่อยมากเลยนะ"