جميع فصول : الفصل -الفصل 30

ขณะกำลังกลัดกลุ้ม ก็มีผู้หนึ่งกางร่มเดินฝ่าสายฝนเข้ามา เป็นหมอทหารอู๋ผู้คอยตรวจรักษาอาการของบิดานั่นเอง“คุณหนูหลิว” หมอทหารอู๋โบกมือเรียกนางจากระยะหนึ่ง“ท่านหมอหรือเจ้าคะ เชิญเข้ามาเถิด”หลิวชิงหลียินดี รีบเชิญเขาเข้ามาด้านใน หยิบเสื้อผ้าและรองเท้าของท่านพ่อให้เขาเปลี่ยน ฝนตกหนัก ร่างของเขาเปียกชุ่มไปหมดหมอทหารอู๋ยืนอยู่ตรงประตู โบกมือปฏิเสธ “ไม่จำเป็นหรอกคุณหนูหลิว ข้ามาตามคำสั่งเพื่อส่งยา ส่งเสร็จก็ต้องไปแล้ว”เขาก้มหน้าหยิบขวดยาหลายขวดจากหีบยาวางลงบนโต๊ะ จากนั้นก็ยังคงค้นหาในหีบต่อดวงตาของหลิวชิงหลีสว่างวาบ นางเปิดขวดหนึ่งขึ้นดม เป็นเครื่องหอมชนิดเดียวกับที่หลี่เหยียนเคยให้มาก่อนหน้า ไม่ผิดเพี้ยนแน่“ขอบคุณท่านหมอเจ้าค่ะ ยาที่ให้ไว้ก่อนหน้ากำลังจะหมดพอดี ข้ากำลังกังวลอยู่ทีเดียว ท่านช่างมีน้ำใจยิ่งนัก ได้รับการดูแลเช่นนี้ วันหน้าหากมีโอกาส ข้าจะขอเลี้ยงอาหารดีๆ ตอบแทนสักมื้อ”“อย่าได้กล่าวเช่นนั้นเลย ข้าละอายใจนัก ช่วงนี้ในกองทัพมีทหารเจ็บป่วยมาก งานรุมเร้าจนลืมมาดูท่านแม่ทัพ หากมิใช่ท่านอ๋องกำชับ ข้าคงยังไม่ทันนึกถึง คุณหนูควรขอบคุณท่านอ๋องเถิด”หมอทหารอู๋หยิบกล่องผ้าไหมสองกล่

ลำแสงทองสาดลงมาเฉียงๆ ส่องประกายเจิดจ้า อากาศอึมครึมตลอดหนึ่งเดือนในที่สุดก็ปลอดโปร่ง ฟ้าเปิดรับฟ้าครามเมฆขาว กระต่ายป่าที่หลบซ่อนมานานเริ่มวิ่งวุ่นไปทั่ว ราวกับออกมาเฉลิมฉลองหลิวชิงหลีกับเฉียวเฉียวนำเสื้อผ้าและผ้าห่มที่กองหมักจนมีกลิ่นอับออกมาซัก ทั้งสองง่วนอยู่จนเที่ยงวันจึงซักเสร็จได้สองตะกร้าหลังจากช่วยกันตากเสื้อผ้าเสร็จ ก็ขึ้นไปนั่งพักบนไหล่เขาอากาศหลังฝนชุ่มเต็มไปด้วยกลิ่นหญ้าและดอกไม้ป่าพอเหมาะ ทั้งชื่นใจทั้งชวนเคลิบเคลิ้ม สายลมรักอิสระแต่แฝงความอ่อนหวาน ลูบไล้ข้างขมับหลิวชิงหลีอย่างแผ่วเบาและอาลัยอาวรณ์นางเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว หลับตา ซึมซับเสรีภาพและความสงบในชั่วขณะนี้วัยเยาว์นั้น มักไร้กังวล ครั้นเป็นภรรยา เป็นมารดา ก็สิ้นเปลืองเรี่ยวแรงไปกว่าครึ่งชีวิต ต้องโชคดีเพียงใดจึงได้หวนกลับสู่จุดเริ่มต้น ทว่าเหตุใดหัวใจกลับว่างเปล่าเสมอ“อาหลี พรุ่งนี้ข้าต้องกลับแล้ว”เฉียวเฉียวมองอาหลีที่อาบแสงอาทิตย์ หลุบตากลั้นความอาวรณ์ ก่อนจะเอนกายนอนบนผืนหญ้า สายตาเผลอทอดไปยังค่ายทหารเบื้องล่างของไหล่เขา“เฉียวเฉียว เจ้าจงจำไว้ ข้ากับท่านพ่อจะเป็นที่พึ่งของเจ้าเสมอ หากคิดถึงพวกเรา ก็ให้

หลิวเจิ้นหยวนไม่เคยระแวดระวังบุตรสาวคนโปรดของตนเลย เพียงนางเอ่ยว่าขอชมตราแม่ทัพ เขาก็รีบวิ่งแจ้นเข้าไปในกระโจม หยิบออกมาวางไว้ตรงหน้านางโดยไม่ถามสักคำว่าขอดูเพื่อสิ่งใดตราประทับขนาดเท่าฝ่ามือ งานฝีมือประณีต บนตัวตราเป็นหยกเขียวแกะสลักเป็นสิงโตตัวน้อย ท่าทางดุดันน่าเกรงขาม ใต้ฐานสลักอักษรว่า “ตราแม่ทัพซ้ายจงหลาง” เอกสารคำสั่งทุกฉบับของหลิวเจิ้นหยวนล้วนต้องประทับตรานี้หลิวชิงหลีหยิบตราแม่ทัพขึ้นมาเล่นอย่างเกียจคร้าน ขนตายาวงอนทอดต่ำ กำลังครุ่นคิดหาทางจะเบี่ยงบิดาออกไป กลับมีคนเรียกเขาเสียก่อนทหารนายหนึ่งในชุดเกราะ มือถือทวนยาวรีบร้อนเข้ามา เมื่อเห็นหลิวเจิ้นหยวนก็ประสานมือคุกเข่ารายงาน“รายงานท่านแม่ทัพ มีข่าวศึกเร่งด่วน ท่านอ๋องมีคำสั่งให้ท่านไปประชุมโดยด่วน”เพียงพริบตาเดียว บิดาก็วิ่งจากไปดุจสายลม หลิวชิงหลีได้แต่ทอดสายตามองแผ่นหลังที่ห่างไกลออกไป ช่างดีนัก ไม่ต้องให้นางเสียแรงคิดเองแล้วนางหันกลับเข้ากระโจมของตน ใช้ตราแม่ทัพประทับลงบนกระดาษขาวหลายแผ่น ครั้นประทับเสร็จก็หยิบพู่กันขึ้น เขียนตัวอักษรหวัดยุ่งเหยิงจนอ่านไม่ออก ปกคลุมเต็มแผ่นกระดาษเมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้น แสงอาทิตย์ยามเ

อีกด้านหนึ่ง หลิวชิงหลีรีบขึ้นรถม้าไปหาเฉียวเฉียว หลังออกเดินทางได้ไม่นานก็พบกันพอดี เดิมทีเฉียวเฉียวทราบข่าวว่าบิดาของนางออกศึก จึงรีบมาส่ง แต่ก็ยังมาช้าไปหนึ่งก้าว“เฉียวเฉียว ของที่ข้าให้เจ้าจัดเตรียมไว้ เตรียมพร้อมแล้วหรือไม่”เฉียวเฉียวพยักหน้า แววตาเต็มไปด้วยความกังวล“อาหลี เรื่องที่เจ้าบอกไว้ในจดหมายนั้น…เป็นความจริงทั้งหมดหรือ”วันนั้นหลังจากกลับจากค่ายทหารถึงเรือน เฉียวเฉียวเปิดห่อสัมภาระหนักอึ้งด้วยความสงสัย ภายในกลับเป็นหีบทองคำแท่งจำนวนหนึ่ง ห่อด้วยเสื้อผ้าอย่างแน่นหนา ในหีบยังมีถุงแพรอีกใบ เมื่อเปิดออก ภายในมีจดหมายหนึ่งฉบับกับบัญชีรายการแผ่นหนึ่งอาหลีเขียนไว้ในจดหมายว่า ศึกซูโจวครั้งนี้ ท่านลุงหวงจะอยู่ฝ่ายตรงข้าม ท่านแม่ทัพจึงโจมตีอยู่นานไม่อาจเอาชนะ สูญเสียกำลังพลอย่างหนักส่วนในบัญชีรายการ นอกจากธนูแล้ว ยังมีเสบียงอาหาร ตั๋วแลกเงิน เสื้อผ้า และสิ่งของอื่นๆ อีกมากมาย เฉียวเฉียวอ่านแล้วกลับยิ่งไม่เข้าใจหลิวชิงหลีโน้มเข้าไปกระซิบข้างหู บอกว่ายามนางป่วย เซียนได้เข้าฝัน เล่าเรื่องราวมากมายให้ฟังหลายสิ่งในความฝันกลับกลายเป็นจริง เช่นการรุกรานของพวกเป่ยหรงที่กล่าวไว้ในจด

“อาหลีเอ๋ย แบบนี้มันจะได้ผลจริงหรือ?” ใต้กำแพงเมือง นายกองอวี๋ก้มหน้าคอตก ขมวดคิ้วจนแทบเป็นปม“ได้ผลแน่นอน ดูไปก่อนเถิด”หลิวชิงหลีทอดสายตามองหวงเจวี๋ยอี้บนกำแพงเมือง แล้วเหลือบไปยังบิดาที่อยู่ใต้หอประตูเมือง สวมเพียงเสื้อชั้นใน ร้องไห้ไปตะโกนไป นางพึงใจยิ่งนักตั้งแต่อดีตจวบจนปัจจุบัน มนุษย์ล้วนยากจะยอมรับความพ่ายแพ้ โดยเฉพาะความพ่ายแพ้ในสนามรบ ต่อให้ชนะศึกนับพันครั้ง ก็อาจได้เพียงคำชมหนึ่งประโยค แต่หากแพ้เพียงครั้งเดียว กลับถูกจารึกไว้ในพงศาวดาร เป็นความอัปยศที่คนรุ่นนี้ด่า คนรุ่นหลังด่า กลายเป็นอีกแบบหนึ่งของการถูกจดจำไปชั่วกาล ผู้ที่ประสบเหตุ แม้กาลเวลาผ่านไปกว่าครึ่งชีวิต กลางดึกกลางดื่นยังสะดุ้งตื่น ร่ำไห้ถามตนเองว่าเหตุใดจึงแพ้ครั้งนั้นบิดาเจ็บปวดใจอย่างยิ่ง จึงเขียนบันทึกหลังศึกยาวนับหมื่นอักษร ตัวอักษรของบิดานั้นดูไม่ได้เอาเสียเลย นางจึงนั่งอยู่ข้างกาย คอยจดแทนให้ทีละขีดทีละเส้น ขณะเขาเขียนไปก็ร่ำไห้ไป ความเจ็บปวดในวันนั้นยังตราตรึงไม่เคยเลือนเพราะเหตุนี้ ศึกครั้งนี้นางจึงรู้แจ้งทุกจุด ทุกจังหวะก่อนเปิดศึก สายลับของมู่หรงเฉิงในเมืองหลวงรายงานว่าจะไม่มีทัพหนุนมาถึง ทว่าหวงเ