All Chapters of เกิดใหม่อีกครา ข้าไม่ขอแต่งกับท่าน: Chapter 11 - Chapter 20

เขาจึงทำได้เพียงทุ่มเทเอาชีวิตเข้าแลกศึกสงคราม สะสมความชอบทางทหาร ใช้ผลงานเหล่านั้นบวกกับการร้องทุกข์อยู่เนืองๆ ในที่สุดจึงสามารถพาบุตรสาวมาอยู่ในค่าย ใกล้กระโจมของตน เพื่อจะได้ดูแลได้สะดวกแต่ถึงอย่างไรหลิวชิงหลีก็ยังไม่อาจพบท่านอ๋องได้ กฎในค่ายทหารเข้มงวด ทุกคนล้วนต้องอยู่ในขอบเขตที่กำหนด“เหตุใดท่านแม่ทัพจึงเอ่ยถึงท่านอ๋องขึ้นมา”หลิวเจิ้นหยวนนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุบตาลง โบกมือซ้ำๆ “ไม่มีอะไร แค่ถามไปอย่างนั้น เรารีบกลับกันเถิด”เมื่อกลับถึงกระโจม เห็นบุตรสาวที่กำลังมีไข้สูง ร่างกายซูบผอมลงไปมาก หลิวเจิ้นหยวน บุรุษผู้เคยหาญกล้าฝ่าฟันสนามรบ ฆ่าศัตรูโดยไม่เคยหวาดหวั่น กลับมีขอบตาแดงก่ำ น้ำตาเอ่อคลอจนไม่อาจกลั้นไว้ ไหลลงตามหนวดเคราหนาแน่นของเขา“อาหลี เป็นเพราะพ่อไม่ดีเอง ดูแลเจ้าให้ดีไม่ได้”เมื่อย้อนคิดถึงสิ่งที่บุตรสาวเคยประสบมา เขายิ่งรู้สึกว่าชีวิตของนางไม่เคยราบรื่นเลยแม้แต่น้อย ความรู้สึกผิดและความปวดร้าวเอ่อล้นในอก ดุจคลื่นซัดโถมจนแทบกลืนเขาจมลงไปคนบนเตียงพลันส่งเสียงครางแผ่ว มือสองข้างโผล่ออกมาจากผ้าห่ม ไอร้อนยังอวลอยู่ เห็นได้ชัดว่าอึดอัดจนอยากเตะผ้าห่มทิ้งเฉียวเฉียวต

หลิวเจิ้นหยวนพักได้เพียงวันเดียว ก็ถูกบุตรสาวไล่ให้กลับไปปฏิบัติหน้าที่ ทว่าในใจยังมีเรื่องค้างคา ใบหน้าจึงเย็นชาในทุกวัน เขาฝึกทหารและควบคุมกองกำลังราวกับยมทูตหน้าเหล็ก จนไม่มีผู้ใดกล้าเข้าใกล้ในลานฝึกทหาร เสียงโอดครวญของเหล่าทหารดังระงม คนเหล่านี้ล้วนติดตามแม่ทัพของตนฝ่าดงคมดาบและความเป็นความตายมานาน แค่เดาก็รู้ทันทีว่าต้องมีเรื่องไม่ปกติเกิดขึ้นกับแก้วตาดวงใจของท่านแม่ทัพเป็นแน่ทุกคนจึงปรึกษากัน ส่งนายกองอวี๋ซึ่งเป็นคนสนิทที่หลิวเจิ้นหยวนไว้วางใจที่สุดไปสอบถามให้รู้ความ หากเกิดเรื่องใหญ่จริง คนมากย่อมช่วยกันคิดช่วยกันแก้ ย่อมง่ายกว่าปล่อยให้ท่านแม่ทัพแบกไว้เพียงลำพังยามเที่ยง นายกองอวี๋จึงอาศัยจังหวะเข้าไปนั่งถามตรงๆ หลิวเจิ้นหยวนเผชิญกับอาการผิดปกติของบุตรสาวมาหลายวัน จนหมดหนทางจะรับมือ จึงเล่าเท่าที่พอจะเล่าได้ยังไม่ทันพูดจบ นายกองอวี๋ก็ตบต้นขาฉาด สีหน้าตกตะลึง“อาหลีจะถูกของเข้าหรือไม่ขอรับ บ้านเกิดข้ามีญาติผู้หนึ่งก็เป็นเช่นนี้ เพ้อพกทั้งวันทั้งคืน หญิงสาวยังมิได้ออกเรือน กลับกอดหมอนไว้แนบอกราวกับเลี้ยงลูก สุดท้ายต้องเชิญนักพรตมาทำพิธี ให้ดื่มน้ำยันต์ เพียงวันเดียวก็หายเป็น

โจวเจิ้งเป็นท่านแม่ทัพฝ่ายขวา มียศเท่ากับหลิวเจิ้นหยวน ทั้งสองมีเป้าหมายเดียวกัน คือขึ้นแทนตำแหน่งรองท่านแม่ทัพอาวุโส เดิมทีก็ไม่ถูกชะตากันอยู่แล้ว มักคอยห้ำหั่นกลั่นแกล้งกันเสมอเขาแก่กว่าหลิวเจิ้นหยวนสองปี รูปร่างกำยำ แตกต่างจากใบหน้าที่ดูเย็นชาของหลิวเจิ้นหยวน โจวเจิ้งมักยิ้มแย้ม เจ้าเล่ห์ราวสุนัขจิ้งจอกเฒ่า หางตาเชิดขึ้นเล็กน้อย แฝงความเฉียบแหลมอยู่สามส่วนกระโจมของโจวเจิ้งอยู่ไกลจากที่นี่นัก ยามค่ำแล้วยังพาคนมาถึงนี่...แย่แล้ว เจ้าหมอนี่มุ่งเป้ามาที่เขาแน่“โจวเจิ้ง เจ้ามาทำอะไรที่นี่ ไสหัวไป! ที่นี่ไม่ต้อนรับเจ้า!”หลิวเจิ้นหยวนตวาด ดวงตาลุกโชน ก้าวยาวเข้าขวางทางไว้โจวเจิ้งลูบเครา ยิ้มอย่างได้ใจ พลางเลิกคิ้วขึ้น“หลิวเจิ้นหยวนเอ๋ยหลิวเจิ้นหยวน ไม่คาดเลยว่าเจ้าจะกล้าถึงเพียงนี้ เรื่องเช่นนี้ก็ยังกล้าทำ ฮึ…คราวนี้ตกอยู่ในมือข้าแล้ว”เขาหันไปด้านหลัง กล่าวเสียงเรียบ “พาตัวไปให้หมด”ทหารด้านหลังโจวเจิ้งขยับตัวพร้อมกัน หลิวเจิ้นหยวนตะโกนเสียงดังว่าใครกล้า ทำให้หลายคนชะงักถอยแต่เมื่อโจวเจิ้งควักป้ายคำสั่งออกมาจากอก ทุกคนก็กรูกันเข้ามาทันที แม้แต่หลิวเจิ้นหยวนก็ไม่กล้าต่อต้านโดยพลการ

ทันทีที่หลี่เหยียนขยับเข้าใกล้ เขาก็รุกคืบเข้ามา ก้าวล่วงเข้าเขตระวังของหลิวชิงหลี ดวงตาดอกท้อคู่งามหรี่ลงเล็กน้อย น้ำเสียงแฝงอันตราย“เจ้ารู้จักข้าหรือ”สายตาที่สตรีผู้นี้มองเขาช่างผิดแปลก ราวกับรู้จักเขามาเนิ่นนาน ภายในแฝงบางสิ่งที่เขาอ่านไม่ออก แต่ไม่ว่าจะเป็นแบบใด สัญชาตญาณก็บอกชัดว่าไม่ใช่เรื่องดีหลิวชิงหลีถอยหลังหนึ่งก้าว เขากลับรุกคืบหนึ่งก้าว ดุจดั่งกระบี่เหินที่ไล่ตามไม่ยอมลดละ แข็งกร้าว หยิ่งผยองถึงขีดสุดถอยไม่ได้อีกแล้ว อกของหลิวชิงหลีอัดอั้นจนอึดอัด ใจหนึ่งฮึดสู้ขึ้นมา นางพุ่งใส่เขาอย่างดุดันราวลูกวัวคึกคะนองหลี่เหยียนชะงักไปชั่วขณะ ยังไม่ทันตั้งตัว เห็นมือสกปรกมอมแมมของนางกำลังจะสัมผัสตน เขาก็ราวเผชิญศัตรู สบถเสียงต่ำ พลันใช้วิชาตัวเบาหลบหนีออกไปดุจควัน ลอยห่างจากนางไปไกลสตรีผู้นี้บ้าไปแล้วหรือ ไม่เพียงไม่กลัวเขา ยังกล้าลงมือกับเขาอีกไม่สิ เด็กสาวบ้านนอกไร้ประสบการณ์ผู้นี้ กลับไม่ถูกความงามของเขาทำให้หลงใหล ช่างผิดสามัญยิ่งนัก“ในกองทัพนี้ จะมีผู้ใดกันที่แต่งกายฉูดฉาด แดงเขียวตลอดปีราวสาวน้อย นอกจากท่านกุนซือแล้วจะเป็นใครไปได้ ข้าเกือบลืมเสียแล้ว ท่านกุนซือภารกิจรุมเ

ต่อมาหลิวเจิ้นหยวนพบว่าเฉียวเฉียวถูกทารุณ จึงตัดสินใจอย่างเด็ดขาดพานางออกมา เลี้ยงดูร่วมกับบุตรสาวของตนในเขตครอบครัวทหาร จัดหาผู้ดูแลให้อย่างเหมาะสม ครั้นภายหลังได้รับความชอบจากการศึก เขาจึงพาทั้งสองเข้าไปพำนักในค่ายทหารถาวรหลิวชิงหลีกับเฉียวเฉียวใช้ชีวิตอย่างอิสระในค่ายทหารร่วมกันถึงห้าปี ทว่าน่าเสียดายในช่วงสองปีหลัง มารดาของเฉียวเฉียวร่ำไห้โวยวายไม่ยอมเลิกรา จะพานางกลับไปให้ได้ เฉียวเฉียวเองก็ยังเป็นห่วงมารดา สุดท้ายจึงยอมกลับไปหลิวชิงหลีจำได้ดี ช่วงเวลานั้นมารดาของเฉียวเฉียวคอยสอดส่องหาคู่ให้นางไม่หยุด เฉียวเฉียวกลับไปครั้งนี้ ย่อมไม่มีความสุขเป็นแน่เฉียวเฉียวส่ายหน้าอย่างหนักแน่น “ข้าไม่กลับ ข้าฝากข่าวไปแล้วว่าจะไม่กลับไปสักระยะหนึ่ง ท่านแม่ทัพบาดเจ็บ ข้าต้องดูแลท่านแม่ทัพ”เมื่อรับรู้ถึงความต่อต้านต่อคำว่าบ้านในใจสหาย หลิวชิงหลีก็ถอนใจ“เฉียวเฉียว ให้ท่านพ่อของข้ารับเจ้าเป็นบุตรบุญธรรมดีหรือไม่ พวกเราจะได้เป็นพี่น้องอย่างแท้จริง อยู่ด้วยกันตลอดไป ไม่ต้องพรากจากกันอีก”ในภายภาคหน้า หากเฉียวเฉียวไม่อยากแต่งงาน บิดาของนางก็จะมีเหตุอันชอบธรรมในการเข้ามาแทรกแซงได้“ไม่!”เฉียวเฉีย