Lahat ng Kabanata ng สยบรักแม่ทัพไร้ใจ: Kabanata 11 - Kabanata 20

“ปกติคุณหนูจะห้อยหยกข้างเอวตลอด บ่าวไม่ทันสังเกตว่าหยกหลุดไปตอนไหน…” หลิงเอ๋อพูดตามความจริง ทว่ากลับทำให้หลินชิวเยว่นึกถึงเหตุการณ์เมื่อวานนี้ จะต้องเป็นตอนที่หยางลี่หมิงรังแกนางอย่างแน่นอน“ข้าพอจะรู้แล้วว่าหยกนั่นอยู่ที่ใด” แววตาของสตรีโฉมสะคราญวาววับขึ้น นั่นก็ทำให้พ่อบ้านเฉียงและหลิงเอ๋อหันมองหน้ากันรู้สึกถึงลางที่ไม่ดีสี่วันต่อมา ณ จวนแม่ทัพ ยามเหม่า[1]เช้าวันนี้หยางลี่หมิงจะต้องออกไปฝึกทหารที่ค่ายทหาร และครั้งนี้เขาตั้งค่ายอยู่นอกเมืองมีระยะห่างออกไปราวยี่สิบห้าลี้[2] ซึ่งตามกำหนดการที่วางไว้ ถึงแม้ว่าในช่วงนี้บ้านเมืองจะเข้าสู่ความสงบและเรียบร้อยแต่ทว่าก็ไม่อาจประมาทศัตรูได้ ก่อนเดินทางออกจากเมืองหลวงแม่ทัพใหญ่จึงกำชับเสี่ยวตงไว้ว่าถ้าหลินชิวเยว่ส่งของหมั้นคืนมาอีกครั้งก็ไล่ให้กลับไปเหมือนครั้งก่อน ราวกับว่าเขาหาทางหลบหน้าคุณหนูรองอย่างไรอย่างนั้น“ท่านแม่ทัพเหม่อมองอะไรหรือขอรับ” รองแม่ทัพสอบถามเมื่อเห็นว่าแม่ทัพใหญ่ไม่ออกเดินทางเสียที ตอนนี้พวกเขาขี่ม้ามาหยุดอยู่ที่หน้าบ้านตระกูลหลินซึ่งเป็นทางผ่านก่อนออกจากเมืองหลวงพอดีหยางลี่หมิงอยากจะขอโทษหลินชิวเยว่อีกครั้งหนึ่งที่เขาทำ

“รีบตามไปสิ นางคงหาทางออกจากวังไม่เจอหรอกกระมัง”สิ้นคำนั้นของกุ้ยเฟย แม่ทัพใหญ่ก็เดินตามคุณหนูรองไป ท่ามกลางความงุนงงของขันทีเฉิน“ให้กระหม่อมติดตามไปด้วยดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ” ขันทีเฉินเอ่ยถามกุ้ยเฟย เซี่ยอันหนิงจึงส่ายหน้าแช่มช้าสีหน้าเต็มไปด้วยความสนุกสนาน“ไม่ต้อง...ข้าเปิดโอกาสให้เขาเช่นนี้ หากง้องอนคุณหนูหลินไม่ได้ ข้าคงจะช่วยอะไรไม่ได้อีกแล้ว” เซี่ยกุ้ยเฟยทอดสายตาไปบนผิวน้ำที่กระเพื่อมเบา ๆ ด้วยสีหน้าสบายใจอีกด้านหนึ่งสตรีโฉมสะคราญที่สวมชุดผ้าไหมสีฟ้าเดินอย่างเร่งรีบเพื่อออกจากวังหลวง เซี่ยกุ้ยเฟยเป็นพวกเดียวกับแม่ทัพใหญ่ หากนางยังอยู่ที่นี่มีหวังคงได้อึดอัดจนหายใจไม่ออก พี่น้องนิสัยเผด็จการเหมือนกันไม่มีผิดเพี้ยน เพราะมัวแต่เร่งรีบมากจนเกินไปเลยทำให้เท้าของนางสะดุดชายกระโปรงกำลังจะหกล้มหน้าคะมำ“วะ ว้าย!”ฝ่ามือหนารีบเอื้อมมาฉุดข้อมือสตรีโฉมสะคราญเอาไว้ได้ทันกาล มิเช่นนั้นนางคงล้มหน้ากระแทกพื้นเป็นแน่“เจ้าเป็นอะไรหรือไม่” เสียงทุ้มกระซิบถามด้วยความเป็นห่วง ขณะที่เขากอดเอวคอดกิ่วไว้แน่น หูก็ได้ยินเสียงผิดปกติที่ด้านหลังหลินชิวเยว่ดิ้นขลุกขลักเล็กน้อย เพียงเอ่ยว่า “ปล่อยข้าเจ้าค

“ไม่ดีใจหรือที่จะได้กลับบ้าน” หยางลี่หมิงพูดหยั่งเชิง ถ้าหากไม่กลัวว่าจะทำให้หลินชิวเยว่ไม่พอใจ เขาอยากพานางกลับไปค่ายทหารแล้วอยู่ด้วยกันสตรีโฉมสะคราญหลุดออกจากภวังค์ความคิดทันทีที่ได้ยินคำถามที่ดังอยู่เหนือศีรษะจึงเอ่ยขึ้นว่า “ข้าจะกลับบ้านเจ้าค่ะ”เมื่อเอ่ยจบแม่ทัพใหญ่ก็รวบเอวหลินชิวเยว่ให้เคลื่อนเข้ามาใกล้ จากนั้นก็กระซิบว่า “กอดข้าเอาไว้ ระวังจะตกม้า” พูดจบแล้วก็ใช้ขากระทุ้งตัวม้าสั่งให้มันพุ่งทะยานออกไปอย่างรวดเร็ว“วะ ว้าย!” หลินชิวเยว่ไม่ยอมทำตามคำสั่งเกือบจะตกม้าจริง ๆ นางจึงรีบคว้าเอวหยางลี่หมิงเอาไว้แล้วกอดแนบแน่นคนขี้แกล้งอมยิ้มไม่ยอมหุบ สีหน้าเช่นนี้เขาไม่ค่อยเปิดเผยให้ผู้ใดเห็นมากนัก สีหน้าที่เต็มไปด้วยความสุขและสบายใจ ควบขี่ม้ามาได้ครึ่งทางก็ถูกโจมตีด้วยฝูงธนูห่าหนึ่ง โชคดีที่สังเกตเห็นความผิดปกติก่อนจึงกระโดดลงจากหลังม้าแล้วพาสตรีหลบลงไปข้างทางได้ทันท่วงทีหลินชิวเยว่ซึ่งไม่เคยพบพานเรื่องน่ากลัวเช่นนี้มาก่อนจึงได้หลับตาแน่นตัวสั่นเทาอยู่ในอ้อมกอด กระทั่งฝนธนูหมดลงแล้วหยางลี่หมิงถึงได้ซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ใหญ่เพื่อสังเกตการณ์“หยางลี่หมิงหายตัวไปไหนแล้ว! รีบออกตามหา วั

หลินชิวเยว่หน้าแดงก่ำได้แต่พูดอ้ำอึ้งเสียงแผ่วเบาว่า “ขะ ข้าเดินเองได้เจ้าค่ะ ท่านแม่ทัพปล่อยเถิด” ที่นางยอมให้เขาใกล้ชิดแบบนี้เพราะเห็นแก่ที่บาดเจ็บหยางลี่หมิงไม่ฟังคำของโฉมงาม เขาเดินอุ้มนางพาเข้าเรือนพักผ่อนไปในทันที ท่ามกลางความประหลาดใจของใครหลาย ๆ คน“นั่นใครหรือขอรับ” ทหารเฝ้าหน้าประตูเรือนแม่ทัพใหญ่เอ่ยถามรองแม่ทัพด้วยความตื่นใจ ร้อยวันพันปีแม่ทัพใหญ่ไม่เคยพาสตรีคนใดเข้าค่ายทหารมาสักเพียงคนเดียวฉินโจวส่งสายตาดุดันไปให้ทหารเฝ้าหน้าประตูที่ชอบสอดรู้สอดเห็นเรื่องของเจ้านาย “เรื่องของเจ้านาย ปิดปากให้สนิท” ทหารเฝ้าประตูหน้าเจื่อนทันทีจึงรีบค้อมศีรษะลง“ขออภัยขอรับ”รองแม่ทัพเลิกสนใจทหารเฝ้าหน้าประตูเรือนแม่ทัพใหญ่แล้วจึงหันไปจัดการพวกนักฆ่าที่จับกุมตัวมา ด้วยการเอาไปขังคุกภายในเรือนรับรองของแม่ทัพใหญ่ ทุกอย่างภายในนี้ตกแต่งด้วยความเรียบง่าย หยางลี่หมิงวางตัวหลินชิวเยว่ลงบนเก้าไม้ตัวหนึ่ง จากนั้นก็เรียกทหารรับใช้“อาหู่ไปหยิบกล่องไม้ในตู้มา แล้วก็เตรียมน้ำร้อนด้วย” อาหู่ดีใจที่ท่านแม่ทัพกลับมาแล้ว แต่เมื่อเห็นสตรีโฉมสะคราญมาด้วยกันก็ทำหน้าตกตะลึงร่างสูงย่อตัวนั่งลงตรงหน้าร่างบา

หยางลี่หมิงมองเห็นหลินชิวเยว่เดินมาทางนี้แล้ว เขาก็ขมวดคิ้วทันที พวกทหารที่กำลังฝึกอยู่ไม่มีใครกล้าทำสายตาว่อกแว่ก พากันตั้งอกตั้งใจฝึกทหารต่ออย่างแข็งขัน“ท่านแม่ทัพ ข้าขอคุยด้วยสักครู่เจ้าค่ะ” หลินชิวเยว่ทำสีหน้าจริงจัง นางยืนอยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก แต่กลับดึงดูดสายตาผู้คนนับพันที่อยู่ตรงนั้นหยางลี่หมิงหันไปสั่งฉินโจวให้รับหน้าที่ต่อแล้ว เดินมาคว้าแขนหลินชิวเยว่เข้าไปในกระโจมตรงกลางสนามฝึกทหารสตรีโฉมสะคราญเดินตามไปได้ไม่กี่ก้าวก็ร้องโวยวายออกมาเสียงไม่ดังมากนักเพราะรู้สึกเจ็บที่ขา “ปล่อยเจ้าค่ะ ข้าเดินเองได้”บุรุษองอาจหันกลับมามองหน้าสตรีที่มุ่นคิ้วเรียวบางปรากฏสีหน้าดูเจ็บปวดชอบกลนัก เขาจึงก้มลงไปมองที่ด้านล่างเห็นว่าคนเดินขากะเผลกก็ตำหนิเสียงเบา“รู้ว่าตนเองบาดเจ็บที่ขา ก็ยังจะเดินออกมาตรงนี้อีก” หยางลี่หมิงพูดจบก็เปลี่ยนมาช้อนตัวหลินชิวเยว่ขึ้นมาอุ้ม ร่างบางรีบกอดคอร่างสูงทันทีเพราะทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วมาก“ขะ ข้าเดินเองได้เจ้าค่ะ” เพราะว่าได้ยินเสียงของพวกทหารอุทานออกมา ความอับอายจึงบังเกิดขึ้นแก่นางสายตาคมตวัดมองทหารพวกนั้นจนทุกคนต้องหุบปากแล้วก้มหน้าลง รองแม่ทัพเห็นว่าแม่