Lahat ng Kabanata ng สยบรักแม่ทัพไร้ใจ: Kabanata 21 - Kabanata 30

ณ บ้านตระกูลหลิน ผ่านมาสองวันแล้วที่คุณหนูรองกลับมาจากค่ายทหาร หลิงเอ๋อตรวจดูก็เห็นว่ามีบาดแผลเล็กน้อย อาการเจ็บข้อเท้าดีขึ้นแล้วสามารถเดินเหินไปตามปกติ แต่สีหน้าและอารมณ์ของหลินชิวเยว่ไม่เบิกบานใจเหมือนเช่นเคย นางเอาแต่มองจดหมายปิดผนึกของแม่ทัพใหญ่กับเสื้อคลุมกันลมอยู่นานสองนาน คล้ายกับว่าลังเลว่าจะเปิดจดหมายอ่านดีหรือไม่กระทั่งพ่อบ้านเฉียงว่ารายงานว่า “คุณหนู คนจากจวนแม่ทัพมาขอรับของหมั้นคืนขอรับ” เฉียงเหว่ยมีสีหน้าดีใจ แตกต่างกับโฉมสะคราญที่อยากถอนหมั้นตั้งแต่ครั้งแรกที่ลืมตาตื่นขึ้นมา ยามนี้สีหน้านางเฉยชาและไร้อารมณ์“อย่างนั้นหรือ...” นางขานรับเพียงเท่านั้นก็ล้มตัวลงนอนหลิงเอ๋อเห็นสภาพคุณหนูไม่ดีนักก็รีบถามเซ้าซี้ “คุณหนูไม่ดีใจหรือเจ้าคะ ที่แม่ทัพใหญ่ยอมถอนหมั้นเสียที”หลินชิวเยว่ทำสีหน้าเฉยชาดังเดิม“ดีใจสิ เหตุใดข้าจะไม่ดีใจ”“แต่ว่า...” หลิงเอ๋อทำท่าจะพูดอะไรอีก แต่ถูกพ่อบ้านเฉียงปรามเอาไว้พร้อมกับส่ายหน้า“เช่นนั้นข้ากับหลิงเอ๋อจะไปตรวจนับของดูอีกครั้งขอรับ” แล้วพ่อบ้านเฉียงก็ลากแขนหลิงเอ๋อออกจากห้องนอนของคุณหนูรองไปสตรีรู้สึกใจคอไม่ดีนักเพราะนางได้ยินข่าวว่าจะเกิดสงครามข

“ตามกำหนดจะมาถึงเช้าวันพรุ่งนี้ขอรับ” รองแม่ทัพเอ่ยบอกด้วยสีหน้ากังวลใจ“เช่นนั้นเจ้ามีหน้าที่ไปรอรับเสบียงอาหารที่จะเดินทางมาในวันพรุ่งนี้ พากันคุ้มกันให้ดี ฝั่งแคว้นเลี่ยงจะต้องไม่ยอมปล่อยโอกาสนี้เอาไว้แน่” เดิมทีหยางลี่หมิงวางแผนเอาไว้ทั้งหมดแล้ว แต่เกิดเหตุขัดข้องไม่เป็นไปตามที่วางแผนเอาไว้ ทหารหลายนายบาดเจ็บมียารักษาโรคไม่เพียงพอ การมารบครั้งนี้เหมือนมีเคราะห์ซ้ำกรรมซัด“ขอรับ” ฉินโจวรับคำสั่งหยางลี่หมิงมองออกไปที่ด้านนอก สายตาของเขานั้นจรดที่ปลายขอบฟ้ายามนี้กำลังมืดสนิทลงอีกครั้งแล้ว หัวใจของเขาถูกกัดกินด้วยความรู้สึกผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่าตั้งแต่วันนั้นที่พบหลินชิวเยว่เป็นครั้งสุดท้าย ร่างสูงเดินกลับเข้ามาภายในกระโจมที่ใช้ซุกหัวนอน อาหู่ที่ตามมารับใช้ท่านแม่ทัพก็รีบยกอาหารเข้ามา“กินข้าวเย็นเถิดขอรับ” บนโต๊ะมีเพียงหมั่นโถวและเนื้อสัตว์ย่างเล็กน้อย“เจ้ากับข้าแบ่งกันกินเถิด” หยางลี่หมิงเอ่ยขึ้นแล้วนั่งลง ถึงอย่างไรก็ต้องกินเพื่อมีชีวิตสู้ต่อไปในวันพรุ่งนี้ อาหู่ส่ายหน้าปฏิเสธ“ข้ามีหมั่นโถวแล้วขอรับ ท่านแม่ทัพต้องใช้แรงกายมาก ท่านกินเถิด” อาหู่ส่งยิ้มไปให้“เจ้าพอจะหาสุรามาให้ข้าสักไ

หยางลี่หมิงแม้นเจ็บปวดที่หัวไหล่ยามนี้พิษกำลังกระจายเข้าสู่ร่างกาย ความตายคงใกล้มาเยือนเข้าแล้ว ทว่าสิ่งเหล่านี้ไม่ได้ทำให้จิตใจที่แข็งแกร่งหวาดกลัว“มีอะไรจะพูดก่อนตายหรือไม่” ร่างสูงขี่ม้าเข้าไปใกล้อ๋องซู่แล้วใช้ทวนชี้หน้า ซู่จวิ้นซีตัวสั่นเทาหันมองไปรอบตัวไม่มีผู้ติดตามมาเลยสักนิด“จะฆ่าก็ฆ่า!” ซู่จวิ้นซีไม่อ้อนวอน อ๋องแคว้นเลี่ยงเชิดใบหน้าขึ้นด้วยความหยิ่งผยองหยางลี่หมิงแสยะยิ้มเย็นชา จากนั้นก็วาดทวนคู่ใจห้ำหั่นกับอ๋องซู่ตัวต่อตัว ใช้เวลาสักพักกว่าเขาจะจัดการอ๋องกำเริบเสิบสานนี้ได้ ศีรษะซู่จวิ้นซีถูกบรรจุลงใส่กล่องไม้“ส่งไปแคว้นเลี่ยง บอกว่าเป็นของกำนัลจากข้า” หยางลี่หมิงประกาศก้อง หลังจากเสร็จภารกิจ เขาก็หมดสติร่วงหล่นลงจากหลังม้าทันที“ท่านแม่ทัพ!!!”ตกเย็นสงครามก็สิ้นสุดลง แคว้นเลี่ยงแพ้สงคราม อ๋องซู่ที่นำทัพมาสิ้นชีพด้วยฝีมือแม่ทัพใหญ่แคว้นฉิน จักรพรรดิทรงดีพระทัยมากที่หยางลี่หมิงกำจัดภัยร้ายได้สำเร็จ จึงมีราชโองการแต่งตั้งเป็นอ๋องมีหน้าที่รักษาหน้าด่านด้วยความซื่อสัตย์และแข็งขัน ทว่าคนยังไม่ทันได้รับตำแหน่งก็จะเอาชีวิตไม่รอด“ท่านหมอ ท่านแม่ทัพเป็นอย่างไรบ้างขอรับ” ฉินโจวถา

“คะ คุณหนูตื่นเถิดนะเจ้าคะ” สาวใช้ใจคอไม่ดี รอบนี้คุณหนูล้มป่วยเพราะตรอมใจอีกครั้งแต่สาเหตุมาจากเรื่องที่บิดาและมารดาติดอยู่ในสงคราม การรักษาใช้เวลานานขึ้นเพราะร่างกายคุณหนูรองไม่แข็งแรงร่างบางขยับเปลือกตาไปมา จู่ ๆ ก็เปิดเปลือกตาขึ้น พร้อมกับค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง หัวใจของนางเต้นเร็วและแรง“เมื่อครู่ข้าฝันร้าย” หลินชิวเยว่หันไปบอกกับหลิงเอ๋อด้วยสีหน้าตื่นตระหนก“ฝันร้ายเรื่องอะไรหรือเจ้าคะ” สาวใช้โล่งใจที่คุณหนูไม่ได้เป็นอย่างที่นางคิด“ท่านแม่ทัพ...ตายแล้ว” สิ้นคำที่หลินชิวเยว่เอ่ยออกมา น้ำใสที่เอ่อล้นที่ดวงตาอย่างที่ไม่ได้เป็นมาเนิ่นนานแล้ว“คุณหนูอย่าร้องไห้เลยเจ้าค่ะ” หลิงเอ๋อรีบใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดน้ำตาให้ด้วยความสงสารมือเรียวสวยเอื้อมมาแตะที่ใบหน้าตนเองช้า ๆ หลินชิวเยว่ก็ตกตะลึงไปเช่นเดียวกันที่เห็นว่าตัวเองร้องไห้ออกมา ภาพในฝันเหมือนจริงมาก เลือดที่ไหลอาบแขนข้างขวาของเขา ในชุดสวมเกราะเหล็กออกรบ สีหน้าซีดเซียวเหมือนคนที่ป่วยหนัก ที่ผ่านมานางไม่เคยเห็นเขาในสภาพที่แย่มากเช่นนี้เลย“เรื่องจริงหรือไม่! ที่ท่านแม่ทัพตายแล้ว” อยู่ ๆ หลินชิวเยว่ก็ร้อนใจ เขาจะเคยทำไม่ดีต่อนางเช่นไรแต่หัวใจ

“จักรพรรดิทรงทราบข่าวการฟื้นของท่านแม่ทัพแล้วจึงสั่งให้ข้าพาท่านหมอหลวงมาช่วยอีกแรง พร้อมทั้งมอบสมุนไพรหายากที่มีให้เป็นของกำนัลด้วย” ขันทีใหญ่ยังคงเรียกขานตำแหน่งเดิมของหยางลี่หมิง ฉินโจวดีใจมาก เสี่ยวตงไม่ต้องออกไปหาสมุนไพรแล้ว“เช่นนั้นเชิญท่านหมอหลวงเถิด” เกาปิ่งเทียนลุกขึ้นแล้วให้หมอหลวงมาตรวจอาการแม่ทัพใหญ่ และเมื่อหมอหลวงตรวจอาการเสร็จก็เห็นพ้องต้องกันกับหมอเกาว่าควรใช้สมุนไพรบำรุงร่างกายหยางลี่หมิงให้รวดเร็วที่สุด โชคดีที่หมอเกาไล่พิษตกค้างออกจากอวัยวะภายในไปจนหมดแล้วจึงทำให้ตอนนี้ท่านแม่ทัพพ้นขีดอันตรายเป็นพระมหากรุณาธิคุณที่จักรพรรดิทรงพระราชทานสมุนไพรล้ำค่ามาให้หยางลี่หมิงจึงทำให้เขาสามารถรักษาตัวและมีชีวิตต่อไปได้โดยที่ร่างกายไม่ได้รับการกระทบกระเทือนมากนัก เว้นว่าหัวไหล่ขวาจะไม่สามารถเคลื่อนไหวได้อย่างคล่องแคล่วเหมือนเดิม และอาจจะยกหรือถือของหนักมากไม่ได้เพราะเส้นเอ็นได้รับความเสียหายอยู่มิน้อยหมดสติไปได้ไม่กี่ชั่วยามข่าวของแม่ทัพใหญ่ฟื้นคืนชีพราวกับมีปาฏิหาริย์นั้นก็แพร่สะพัดไปทั่วแคว้นฉิน จักรพรรดิจึงมีราชโองการลงมาให้ทั่วทั้งเมืองหลวงแขวนโคมไฟสีแดงเพื่อสรรเสริญเหล่าท