All Chapters of สยบรักแม่ทัพไร้ใจ: Chapter 51 - Chapter 60

หยางลี่หมิงรับจอกสุรามาโดยไม่ปฏิเสธ เขาดื่มไปหลายจอกเลยทีเดียว หลินชิวเยว่เห็นสุราดีก็อยากจะลิ้มลองบ้างจึงเอ่ยขึ้นว่า“ท่านพ่อข้าขอดื่มด้วยเจ้าค่ะ” สตรียื่นจอกสุราใบใหม่ให้บิดา หลินซ่งเป็นคนใจกว้างไม่เคยบังคับบุตรี จึงรินสุราให้หลินเจียงและหลินชิวเยว่ด้วย“เช่นนั้นพ่อกับแม่ขออวยพรให้วันพรุ่งนี้ท่านอ๋องและลูกเดินทางไปเมืองชิงโจวโดยสวัสดิภาพและปลอดภัย” หลินซ่งยกจอกสุราขึ้นมาตามธรรมเนียน จึงทำให้ทุกคนต้องยกจอกสุราขึ้นมาจรดริมฝีปาก“ดื่ม!” เมื่อบิดาสั่ง คนทั้งหมดก็ลิ้มรสชาติของสุราเลิศรสหลินชิวเยว่ไอออกมาเล็กน้อย เนื่องจากเคยชิมเหมาไถเป็นครั้งแรก หยางอ๋องจึงรินน้ำชาให้นางดื่มแก้สำลักสุรา จากนั้นก็ดึงจอกสุราออกจากมือนาง“เจ้าชิมรสเท่านี้ก็เพียงพอแล้ว” บุรุษตำหนิเสียงเบาเพราะเกรงว่าเมื่อนางเมาจะแผลงฤทธิ์ขึ้นมาอีก หลินชิวเยว่จึงมุ่นคิ้วมองหน้าหยางอ๋องที่คล้ายยิ้มไม่คล้ายยิ้ม“ห้ามดื้อ! เจ้าต้องเป็นเด็กดีเข้าใจหรือไม่” บุรุษเอื้อมมือที่อยู่ใต้โต๊ะมาจับมือสตรีแน่น หลินชิวเยว่ขัดขืนไม่ได้จึงได้แต่ยอมให้หยางอ๋องเอาจอกสุราของนางไป หลินเจียงกับหลินซ่งมองหน้ากันแล้วอมยิ้มมองหนุ่มสาวด้วยสายตาเอ็นดู

“ถ้าหนาวก็บอกข้านะ” หยางลี่หมิงเตรียมเตาอุ่นมือให้หลินชิวเยว่ รถม้าคันนี้กว้างขวางมาก สามารถนอนพักได้ตามปกติ“ท่านอ๋องซื้อรถม้ามาใหม่หรือเจ้าคะ” หลินชิวเยว่เพิ่งสังเกตเห็นว่าไม่ใช่รถม้าคันเดิมที่นางเคยนั่ง ความรู้สึกบอกว่ารถม้าคันนี้ใหญ่และโอ่อ่ามากกว่าที่คิด“ข้าให้คนทำเพิ่มเติมขึ้นมาใหม่เพื่อเจ้าเลย ด้านหลังมีเตียงนอน หากง่วงก็เข้าไปนอนได้” หยางอ๋องเปิดประตูด้านหลังที่นั่งให้ดู หลินชิวเยว่ต้องตกตะลึงไปทันทีเพราะยังมีพื้นที่ให้ตั้งตั่งเล็ก ๆ อยู่อันหนึ่ง ตั่งนั้นถูกปูด้วยขนสัตว์อย่างหนามีหมอนและผ้าห่มอยู่ด้วย“ขอบพระทัยมากเพคะ” สตรีโฉมสะคราญให้รางวัลบุรุษองอาจด้วยการจุมพิตที่ข้างแก้มเบา ๆ แต่ว่าเขากลับไม่ยอมปล่อยผ่าน“มีรางวัลให้เท่านี้เองหรือ” หยางลี่หมิงกระซิบถามแล้วต้อนหลินชิวเยว่ไปติดที่ผนังรถม้าด้านหนึ่ง“ที่นี่ไม่ได้นะเพคะ” มือเรียวสวยดันใบหน้าหล่อเหลาออก“เหตุใดจะไม่ได้เล่า...” หยางอ๋องหันหน้ากลับมาแล้วประกบริมฝีปากมาครอบครองริมฝีปากแต้มชาดทันที หลินชิวเยว่ขัดขืนพอเป็นพิธีแล้วก็คล้อยตามร่างกายที่ต่างก็เรียกร้องคนตรงหน้าด้วยเช่นเดียวกัน“อื้อ” เสียงครางผะแผ่วอยู่ในลำคอ หยางลี่ห

“เจ้าอย่าโดนอากาศเย็นมากไปนัก เดี๋ยวจะล้มป่วยได้” ร่างสูงปิดม่านหน้าต่างลงแล้วยัดถ้วยชาใส่มือร่างบาง หลินชิวเยว่เป่าชาร้อนจนไอระเหยออกมา“ท่านอ๋องวางแผนอยากมีลูกสักกี่คนหรือเพคะ” อยู่ดี ๆ สตรีโฉมสะคราญก็เอ่ยถามขึ้น นางเพิ่งนึกได้ว่าไม่เคยถามเรื่องนี้กับหยางอ๋องเลยสักนิด บุรุษองอาจส่งยิ้มมาให้พลางพูดว่า“สำหรับข้าขึ้นอยู่กับเจ้า การมีลูกสำหรับสตรีนั้นก็เหมือนได้ก้าวเท้าไปสู่ความตายแล้วครึ่งหนึ่ง ถ้าหากเจ้าหวาดกลัวก็ไม่ต้องมีก็ย่อมได้” หยางลี่หมิงพูดออกมาจากใจจริง เขาสบนัยน์ตาหงส์นิ่งงัน ชีวิตชาตินี้นั้นเขาปรารถนาได้อยู่ร่วมกับนางก็เพียงพอแล้วหลินชิวเยว่รู้สึกซาบซึ้งใจ นางไม่เคยคิดว่าเขาจะใส่ใจกันมากถึงขนาดนี้ “จริงหรือเพคะ ถ้าหากหม่อมฉันไม่มีลูกขึ้นมาจริง ๆ ท่านอ๋องจะยินยอมได้หรือ” ในสังคมแคว้นฉินนั้นการไม่มีลูกสืบเชื้อสายเป็นเรื่องใหญ่ และยิ่งนางมีกิจการร้านผ้าไหมที่มากมายย่อมต้องการทายาท ส่วนท่านอ๋องมีตำแหน่งเจ้าเมืองก็ต้องการให้สกุลหยางยิ่งใหญ่สืบไป เขาพูดเรื่องสำคัญพวกนี้ได้อย่างปล่อยวางได้อย่างไรกันหยางลี่หมิงโอบตัวหลินชิวเยว่มาปลอบประโลมใจ “สำหรับข้าแล้ว การไปเยือนเส้นทางน้ำพุเ

หลินเยว่อิ๋นบุตรีบุญธรรมของเจ้ากรมโยธาธิการปีนี้เติบโตเป็นโฉมสะคราญที่เลื่องชื่อและเป็นที่จับตามองของผู้คนมากมาย“อาอิ๋น เจ้าคิดดีแล้วหรือยังว่าจะเลือกแต่งงานกับใคร” บิดาบุญธรรมเรียกบุตรีที่เขารับเลี้ยงตั้งแต่กำเนิดมาสอบถามโฉมสะคราญที่มีรูปร่างอรชรอ้อนแอ้นยืนก้มหน้านิ่ง บุรุษพวกนั้นไม่ได้อยู่ในสายตานางเลยสักเพียงนิด มีเพียงองค์ชายเจ็ดผู้นั้นที่นางเฝ้ามองเขาอยู่ห่าง ๆ มาตลอดตั้งแต่ที่อายุย่างสิบสามปี“ลูกยังอยากอยู่ตอบแทนท่านพ่อและท่านแม่ก่อนเจ้าค่ะ” หลินเยว่อิ๋นปฏิเสธทางอ้อม เจ้ากรมโยธาธิการพึงพอใจมาก แน่นอนว่าเขาก็ยังไม่อยากให้บุตรีบุญธรรมเลือกใครทั้งนั้น นางมีประโยชน์สามารถใช้เป็นหมากทางการเมืองได้ แน่นอนว่าเขารอจังหวะที่เหมาะสม“ก็ดี...ปีนี้เจ้าเพิ่งอายุย่างสิบเจ็ดอย่าเพิ่งรีบมีครอบครัวเลย” แล้วหลินสิงก็เดินออกจากห้องรับรองไป หลินเยว่อิ๋นทอดถอนลมหายใจ นางไม่รู้ว่าตัวเองจะปฏิเสธไปได้สักกี่น้ำตกกลางคืน ร่างบอบบางในชุดคลุมมิดชิดรีบเดินออกมาจากที่ซ่อนตัวคืนนี้นางมีนัดกับคุณหนูใหญ่ตระกูลเจียงเรื่องวางแผนเข้าพบองค์ชายเจ็ด ทว่าเจียงหนีว์ไม่มาเสียที“อยู่ที่ไหนนะอาหนีว์” หลินเยว่อิ๋นชะเง

ความรักสำหรับสตรีหรือชายหนุ่มที่มีโลกสวยงามย่อมเป็นสิ่งที่สวยงามแต่ทว่าสำหรับหยางหมิงนั้นมันคือความทุกข์ระทม“ข้าขอร้องเจ้า อาเยว่ พวกเราออกมาคุยกันดี ๆ เถิดนะ” หยางหมิง บัณฑิตที่บ้านมีฐานะยากจนเข้าขั้นอดมื้อกินมื้อ แต่เพราะว่าเขามีความขยันขันแข็งไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตาจึงพยายามสอบจอหงวนให้ได้ แต่ทว่าเพราะขาดทุนทรัพย์จึงไม่สามารถคว้าตำแหน่งที่ต้องการได้เสียทีหลินเยว่สตรีที่อยู่ข้างบ้านหยางหมิงเป็นสตรีที่เกิดมาไม่เหมือนคนยากจน นางมีรูปร่างและใบหน้างดงามเหนือสตรีอื่นอย่างมากแต่ทว่าเมื่อตอนเป็นเด็กไร้เดียงสามากไปเสียหน่อยจึงหลงรักหยางหมิงที่มีรูปโฉมสง่างามไม่เหมือนชายที่มีฐานะยากจนเช่นเดียวกัน“ข้าไม่อยากคุยกับเจ้าแล้ว จะกี่ปีต่อกี่ปีเจ้าก็สอบจอหงวนไม่ได้เสียที” หลินเยว่โวยวายด้วยความโกรธเคือง หยางหมิงที่ยืนทุบประตูบ้านของนางอยู่หมดแรงไปในทันที“ไม่ใช่ว่าข้าไม่พยายาม ข้าพยายามแล้วเจ้าก็น่าจะรู้นะ” หยางหมิงท้อแท้ในโชคชะตา เขาไม่ใช่คนหัวไม่ดีออกจากเรียนเก่งมากด้วยซ้ำแต่ทว่ากลับสู้เส้นสายของตระกูลใหญ่ไม่ได้ จึงทำให้ถูกเบียดเบียนเอาตำแหน่งที่ควรจะเป็นของเขาไปจนหมด“เจ้าไปเถอะ วันนี้ข้าอยากอยู่เ