All Chapters of สยบรักแม่ทัพไร้ใจ: Chapter 1 - Chapter 10

รัชศกที่สิบสี่แคว้นฉินวันที่สองเดือนหนึ่งปีเสอเหนียน[1] สตรีคนหนึ่งยืนร้องไห้อยู่ลำพังท่ามกลางฝนฟ้าที่โหมกระหน่ำตกลงมาในหน้าหนาวทั้งที่ไม่ควรจะเกิดขึ้นได้ น้ำเสียงเย็นชาเสียดแทงใจทำให้หลินชิวเยว่ตาสว่างเสียที นางพยายามกะพริบไล่น้ำตาแล้วเดินกลับบ้านอย่างเชื่องช้า เนื้อตัวเปียกปอนทั้งหมดเหมือนลูกสุนัขหลงทาง หัวใจเจ็บปวดยากหาทางแก้ไขย้อนกลับไปเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ในจวนแม่ทัพ หลังจากเสร็จศึกทางใต้ที่อยู่ในเขตภูเขาสูงหยางลี่หมิงก็เดินทางกลับเมืองหลวงในทันที เขาใช้เวลาอยู่สามเดือนกว่าจะเดินทางมาถึงเพื่อให้ทันก่อนฤดูหนาวที่ใกล้มาเยี่ยมเยือน เมื่อกลับถึงจวนแม่ทัพเพียงสิบวันก็เพิ่งพบว่าตนนั้นเคยหมั้นหมายกับสตรีตระกูลหลินก่อนไปออกรบ ทว่าเขาจำไม่ได้และยังไม่คิดเรื่องแต่งงาน จึงออกอุบายกุเรื่องขึ้นว่าตนเองมีสตรีข้างกายคอยร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่ ถ้าหากหลินชิวเยว่ต้องการให้เขาแต่งงานด้วยก็ต้องให้ซูเจินแต่งงานด้วยเช่นเดียวกัน“ถ้าเจ้าไม่ยอมให้ข้าแต่งซูเจินเข้าจวนพร้อมกัน ข้าก็จะขอสมรสพระราชทานจากฝ่าบาท” หยางลี่หมิงกลั้นใจไม่หันไปมองหน้าหลินชิวเยว่ เขายืนหันหลังโดยไม่มีท่าทางสะทกสะท้านใด ๆ แม้แต่ภาพเ

หลังจากนั้นไม่นานหมอก็เดินทางมาถึง หลังจากตรวจอาการคุณหนูและฝังเข็มแล้วก็ส่ายหน้าสีหน้าไม่สู้ดีนัก “คุณหนูบ้านท่านมีเคราะห์หนักเสียแล้ว นางหายใจรวยรินเกือบขาดใจแต่ไม่ขาดใจแล้ว น่าจะเกิดจากการตรอมใจผนวกกับถูกลมเย็นเล่นงานทำให้มีไข้สูงจนหมดสติไป”พ่อบ้านกับสาวใช้มองหน้ากัน “ท่านหมอมีทางรักษาหรือไม่ พวกเรายินดีจ่ายให้ท่าน ขอเพียงรักษาชีวิตคุณหนูและทำให้นางฟื้นขึ้นมาได้”หมอมองใบหน้าคนป่วยที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง ตอนนี้หลินชิวเยว่คล้ายคนนอนหลับไปเฉย ๆ ตัวของนางร้อนเหมือนถูกไฟแผดเผาแต่มือและฝ่าเท้าเย็นเหมือนน้ำแข็ง มิหนำซ้ำยังหายใจแผ่วเบามาก อาการไม่ดีเลยสักนิดเดียว“ข้าก็ตอบไม่ได้ คืนนี้ถ้าไข้ลดลงน่าจะพอช่วยให้กลับมาเป็นปกติได้ แค่คุณหนูต้องผ่านพ้นค่ำคืนนี้ไปให้ได้ หลังจากนั้นค่อยว่ากันเถิด ข้าจะจัดเทียบยาลดไข้และบำรุงร่างกายให้ไปก่อน” ท่านหมอพูดจบก็ลุกไปจัดการปล่อยให้หลิงเอ๋อนั่งจับมือหลินชิวเยว่ไม่เหินห่าง“คุณหนู ท่านอย่าเป็นอะไรนะเจ้าคะ”ณ มิติลึกลับแห่งหนึ่ง หลินชิวเยว่เดินเหม่อลอยอย่างเชื่องช้าไปตามทางเดินที่ไม่คุ้นเคย ตามข้างทางเป็นดอกปี่อั้นส่องสว่างเป็นสีแดงสด บรรยากาศโดยรอบน่ากลัวแ

ณ จวนแม่ทัพ ข่าวลือเรื่องที่คุณหนูรองตระกูลหลินฟื้นแล้วนั้นก็มาถึงหูหยางลี่หมิง ตอนที่เขารู้ข่าวว่านางล้มป่วยเพราะตากฝนในช่วงหน้าหนาวเดิมทีก็ไม่ได้รู้สึกอะไรมาก แต่เมื่อคนเล่าว่าเห็นว่าหลินชิวเยว่เดินร้องไห้ไปตลอดทางก็รู้สึกผิดไม่น้อย“ส่งของกำนัลไปบ้านตระกูลหลินโดยเฉพาะโสมร้อยปีบำรุงร่างกาย” ถึงแม้ว่าอยากถอนหมั้นมากเช่นไร แต่นางก็ล้มป่วยเพราะเรื่องที่เขาสร้างขึ้นมา“โสมร้อยปีเป็นของหายาก จักรพรรดิเพิ่งพระราชทานให้ท่านแม่ทัพมา ส่งไปให้นางแบบนี้จะดีหรือขอรับ” เสี่ยวตง ทหารคนสนิทแม่ทัพใหญ่ทำหน้าไม่เข้าใจ เพราะโสมนั่นมีมูลค่าสูงมากประมาณค่ามิได้“ส่งไปเถอะ ข้าหายจากอาการบาดเจ็บแล้ว ไม่จำเป็นต้องใช้” หยางลี่หมิงโบกมือตัดความรำคาญช่วงบ่ายของกำนัลจากจวนแม่ทัพก็มาส่งที่บ้านตระกูลหลิน และนี่ก็เป็นสาเหตุทำให้หลินซ่งกับหลินเจียงถกเถียงกันเรื่องนี้หน้าดำเคร่งเครียด“ท่านพี่รับของกำนัลมาทำไมเจ้าคะ ท่านแม่ทัพเป็นสาเหตุทำให้ลูกสาวเราต้องล้มป่วยนะ ท่านอย่าลืมสิ” หลินเจียงสะบัดมือออกจากผู้เป็นสามีแล้วเชิดหน้าขึ้น รู้สึกไม่พอใจสามีมากหลินซ่งกลุ้มใจที่เห็นว่าฮูหยินโกรธ “พวกเราล่วงเกินท่านแม่ทัพได้หรื

เสี่ยวตงอ้ำอึ้งไปรีบค้อมศีรษะลงทันทีและเมื่อเปิดประตูห้องหนังสือก็เห็นสตรีโฉมสะคราญคนหนึ่งยืนรออยู่ หลินชิวเยว่เดินผ่านหน้าทหารรับใช้เข้าไปในห้องทันที หลังจากประตูถูกปิดนางก็ก้าวเท้าไปยืนที่หน้าโต๊ะหนังสือของท่านแม่ทัพ “ข้าไม่ต้องการโสมร้อยปี ท่านแม่ทัพก็รับกลับคืนไปเถิดเจ้าค่ะ” นางพูดแล้วใช้สายตาสำรวจบุรุษที่นั่งเขียนบางอย่างไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองกันแม้แต่น้อย ลักษณะภายนอกของเขานั้นดีมาก หยางลี่หมิงมีรูปโฉมสง่างามสมกับเป็นบุรุษที่สตรีทั้งเมืองหลวงหมายปอง เมื่อก่อนนางน่าจะหลงใหลไปกับภาพลักษณ์เช่นนี้ถึงได้คิดโง่เขลาจนต้องลำบากตัวเองล้มป่วยในที่สุด “โสมนี้เป็นโสมที่ดีที่สุด ร่างกายเจ้าไม่แข็งแรงก็รับเอาไว้เถิด ข้าให้แล้วก็ไม่คิดจะรับคืน” หยางลี่หมิงตัดสินใจเงยหน้าขึ้นทั้งที่ไม่เคยคิดจะมองหน้าคู่หมั้นตนเองมาก่อนเลยสักนิด เดิมทีเขามองแค่ปลายกระโปรงของนางเท่านั้น ราวกับมีพลังดึงดูดสายตาคมเข้มให้จดจ้องที่ใบหน้างดงามของหลินชิวเยว่ สตรีที่น่ารำคาญคนนั้นล้มป่วยเพียงครึ่งปีเมื่อตื่นขึ้นมาก็มีรูปโฉมงดงามขึ้นมา ความจริงแล้วความคิดไร้สาระพวกนี้ไม่ควรอยู่ในหัวแม่ทัพปกป้องแคว้นเฉกเช่นเขา “ส่วนเ

“คุณหนูค่อย ๆ เดินเถิดเจ้าค่ะ” หลิงเอ๋อไม่คิดว่าคุณหนูจะโกรธมากเช่นนี้“พวกเรากลับ ข้าจะไม่มาเหยียบที่จวนนี้อีก” ร่างบางหันไปกวาดตามองให้ทั่วจวนแม่ทัพที่นางคุ้นเคยมาเนิ่นนาน ทว่าก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของสตรีคนนั้น คนที่เขาอยากให้แต่งงานพร้อมกันกับนาง“ดีเจ้าค่ะ พวกเราจะไม่มาที่นี่อีก” หลิงเอ๋อพูดสมทบแล้วพวกนางสองคนก็เดินออกจากจวนแม่ทัพใหญ่ไปขึ้นรถม้าที่จอดรออยู่“กลับบ้านเลยหรือไม่เจ้าคะ” หลิงเอ๋อถามคุณหนูที่กำลังใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดริมฝีปากอยู่“ข้าจะไปซื้อของในตลาด” หลินชิวเยว่คิดเปลี่ยนตัวเองแล้วก็จะออกไปเปิดเผยหน้าตาให้พวกชาวบ้านเห็นจะได้ไม่นินทานางกันผิด ๆ“เจ้าค่ะ” สาวใช้พยักหน้ารับแล้วสั่งให้คนขับรถม้าออกรถ รอเพียงไม่กี่อึดใจรถม้าตระกูลหลินก็เคลื่อนตัวออกไปแล้ว แม่ทัพใหญ่จึงสั่งให้เนี่ยมามาส่งโสมถ้วยนี้ไปให้หลินชิวเยว่ เสี่ยวตงมองแม่ทัพใหญ่ด้วยสายตาสับสน“ท่านแม่ทัพชอบคุณหนูรองแล้วหรือขอรับ” เสี่ยวตงถามด้วยความใคร่รู้ เพราะไม่เข้าใจความคิดของท่านแม่ทัพ“ข้ายังไม่รู้...นางทนรับเคราะห์เจ็บป่วยเพราะข้าเป็นต้นเหตุไปแล้วครึ่งปี หลังจากนี้เป็นข้าที่ต้องชดใช้ให้นาง” หยางลี่หมิงสำนึกผิดนานแ