Lahat ng Kabanata ng สยบรักแม่ทัพไร้ใจ: Kabanata 31 - Kabanata 40

“ทะ ท่านอ๋องอยากได้ราชโองการอภิเษกสมรสหรือพ่ะย่ะค่ะ” ขันทีใหญ่อุทานออกมา คนทั้งจวนแม่ทัพต่างตกใจกันหมด“ใช่...ข้าปรารถนาอยากอภิเษกกับสตรีนางหนึ่งที่ข้าชอบนาง แต่ว่าเกรงว่านางจะไม่ยินยอมแต่โดยดี” หยางลี่หมิงเอ่ยเพียงเท่านั้นก็ขอตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าพร้อมกับเข้าวังไปกับขันทีใหญ่ฝั่งบ้านตระกูลหลิน หลินเจียงเห็นบุตรีเอาแต่นั่งถอนหายใจและเหม่อลอยมานานหลายชั่วยามก็เข้ามาปลอบใจ นางกับสามีล้วนเข้าใจดีว่าเรื่องความรักไม่สามารถบีบบังคับหัวใจกันได้ ยิ่งได้เห็นว่าหลินชิวเยว่แสดงออกเช่นไรในตอนที่แม่ทัพใหญ่สิ้นชีพ ท่าทางและสีหน้าที่เจ็บปวดเจียนตายนั้นไม่ว่าใครต่างก็มองออกว่านางรักหยางลี่หมิงมากเพียงใด“เยว่เอ๋อหิวหรือไม่ แม่สั่งขนมกุ้ยฮวาจากภัตตาคารเสียหรู ของโปรดเจ้ามาด้วย” หลินเจียงยิ้มแย้มแล้วเดินเข้าไปหาบุตรีที่นั่งเหม่ออยู่ในศาลาริมน้ำ“ท่านแม่ ข้าทำให้พวกท่านอับอายขายหน้ามากหรือไม่เจ้าคะ” เมื่อเช้านี้นางมิอาจควบคุมตัวเองได้ ถึงได้วิ่งไปขวางขบวนของแม่ทัพใหญ่เช่นนั้น เรื่องราวมากมายไหลเวียนกลับมาอีกครั้งจึงทำให้ความรู้สึกของนางไม่เป็นสุขเลยสักนิดหลินเจียงส่ายหน้าแช่มช้าทว่าแววตาเต็มไปด้วยความหนั

“หม่อมฉันกับท่านอ๋องพวกเราไม่ได้หมั้นหมายกันแล้วนะเพคะ” สตรีโฉมสะคราญพูดเตือนสติ ถึงกระนั้นก็ยังคงใช้ใบหน้างดงามซบที่หน้าอกอบอุ่น แค่ได้ยินเสียงหัวใจบุรุษเต้นนางก็มีความสุขแล้วหยางลี่หมิงสีหน้าเศร้าสลดและดันตัวหลินชิวเยว่ออก ใช้ฝ่ามือหนาช้อนปลายคางสตรีให้เงยหน้าสบตากัน “เจ้าจะให้โอกาสข้าอีกครั้งได้หรือไม่”สายตาที่เต็มไปด้วยความอ้อนวอนนั้นทำให้หัวใจโฉมสะคราญหวั่นไหว ทว่านางก็แค่อยากกลั่นแกล้งคนเล่น “หม่อมฉันค่อยให้คำตอบท่านอ๋องได้หรือไม่เพคะ”หยางลี่หมิงเงียบไปชั่วอึดใจจากนั้นก็ยอมพยักหน้า “แต่ว่าข้าให้เวลาเจ้าแค่สามวันเท่านั้น” หลังจากพูดจบรถม้าอ๋องชิงโจวก็หยุดลงที่หน้าสวนบุปผาหลวง“น้อยไปเพคะ ช่วงนี้หม่อมฉันงานยุ่ง ขอเป็นเจ็ดวัน” หลินชิวเยว่ขืนตัวออกแล้วต่อรอง ถึงอย่างไรแล้วนางก็เป็นแม่ค้าขายผ้าย่อมไม่ยอมเสียเปรียบแววตาหยางลี่หมิงเข้มขึ้นแต่ไม่ได้พูดอะไร เพราะด้านนอกรถม้ามีเสียงขันทีเอ่ยขึ้นว่า “ถึงสวนบุปผาหลวงแล้วพ่ะย่ะค่ะ”ฝ่ามือหนาจึงจับจูงมือโฉมสะคราญลงจากรถม้าแล้วพานางเข้าไปเยี่ยมชมดอกไม้ที่เพิ่งออกดอกไม้ในฤดูนี้ หลินชิวเยว่ไม่ได้ขัดขืน ความจริงนางก็รู้สึกประหลาดใจมากที่คนอย่

หลินชิวเยว่ช้อนตามองหยางอ๋องด้วยแววตาเหลือเชื่อ พลางส่งยิ้มหวาน “ถ้าท่านอ๋องไม่เบื่อเรื่องการค้าไปเสียก่อน ก็แล้วแต่พระองค์จะตัดสินพระทัยเพคะ” โฉมสะคราญพูดจบก็เดินหลบตัวบุรุษองอาจไปอีกทาง หยางลี่หมิงไม่เคยเห็นหลินชิวเยว่ยิ้มหวานมากให้ขนาดนี้มาก่อน ภายในใจก็เกิดอาการหวั่นไหวขึ้นมา ไม่น่าเชื่อว่าตายเพียงครั้งเดียวเขาจะเปลี่ยนความรู้สึกที่มีต่อนางได้มากมายเช่นนี้“ให้ตายเถิด...” ร่างสูงพูดพึมพำกับตัวเอง ไม่นานเสี่ยวตงก็เดินเข้ามาหาหยางลี่หมิง“ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ”“เจ้าเฝ้าหน้าห้องเอาไว้” แล้วหยางลี่หมิงก็รีบเดินตามหลินชิวเยว่เข้าไปในห้องรับรองที่มีไว้ต้อนรับแขกสำคัญของทางร้านไป่เหอ“พ่ะย่ะค่ะ” เสี่ยวตงรับคำแล้วยืนขวางหน้าห้องเอาไว้ไม่ให้ใครเข้าอีก หลังจากที่ท่านอ๋องเสด็จเข้าห้องรับรองไปแล้วทั้งคุณชายเหยียนและคุณชายหยวนเมื่อได้พบเถ้าแก่เนี้ยของร้านผ้าไป่เหอก็ปิดบังอาการตื่นเต้นเอาไว้ไม่อยู่ พวกเขาสองคนรวมหัวกันเอะอะโวยวายขึ้นมาก็เพื่ออยากพบหลินชิวเยว่เป็นการส่วนตัว ทว่าสายตาที่มองมาอย่างกะลิ้มกะเหลี่ยต้องหยุดชะงักลงทันที เพราะว่าสัมผัสได้ถึงสายตาเย็นชาที่จ้องมองมา“อะ เอ่อ...”“พวกเจ้าหาร

ทางด้านหลินชิวเยว่ที่เดินเข้าห้องนอนไปแล้วก็เก็บตัวเงียบ นางนั่งลงหน้าคันฉ่องที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง มองเห็นริมฝีปากที่บวมเล็กน้อยก็หน้าแดงระเรื่อเพราะคิดถึงเรื่องเมื่อเช้านี้ “ห้ามนึกถึงเด็ดขาด” แม้ว่าภายในจิตใจลึก ๆ นางจะหวั่นไหวอยู่มากและใจอ่อนไปแล้วก็ตาม แต่ทว่าเป็นเพราะฐานะที่เปลี่ยนแปลงไปของหยางลี่หมิงจึงทำให้ไม่มั่นใจในตัวเองขึ้นมา“คุณหนูน้ำร้อนเตรียมเสร็จแล้วเจ้าค่ะ” หลิงเอ๋อต้มน้ำให้คุณหนูรองแช่ร่างเพื่อผ่อนคลาย วันนี้คุมงานในร้านค้าจนเหนื่อยล้าและยังต้องจัดการกับลูกค้าเจ้าเล่ห์หลายราย“เดี๋ยวข้าไป…” สตรีโฉมสะคราญตะโกนบอกสาวใช้ที่ยืนอยู่หน้าห้อง นางถอดปิ่นปักผมออกทีละอันปล่อยให้เส้นผมสบายเต็มแผ่นหลัง พลางถอดเสื้อคลุมและเสื้อตัวนอกออกจนเหลือแค่ซับในสีขาว แล้วจึงเดินออกจากห้องไปยังห้องถัดไปที่อยู่ไม่ไกลหลิงเอ๋อเติมน้ำร้อนผสมกับน้ำเย็นในถังอาบน้ำจนเกือบเต็ม“คุณหนูเชิญลงเจ้าค่ะ”หลินชิวเยว่เดินไปหยุดอยู่ด้านหลังฉากกั้นแล้วถอดเสื้อผ้าออก จากนั้นก็บอกให้หลิงเอ๋อไปพักผ่อน “เจ้าไปพักเถอะ วันนี้ข้าอยากอยู่คนเดียว” สาวใช้ยอบตัวลงแล้วเดินออกจากห้องอาบน้ำไปเมื่อไม่มีคนอยู่แล้วสตรีโฉมส

เขามีนิสัยสุภาพอ่อนโยนเหมาะสมกับนางที่อายุยี่สิบปลายและหาคนแต่งงานด้วยยาก“ซูเอ๋อ ลูกแน่ใจนะว่าอยากอภิเษกสมรสกับเสนาบดีหวัง” สีหน้าจักรพรรดิไม่ปิดบังความยินดีเลย แม้ว่าจะเสียดายอดีตแม่ทัพใหญ่แต่ถ้าหากองค์หญิงสี่อภิเษกสมรสกับหวังเฉิง นางจะยังอาศัยอยู่ในเมืองหลวงไม่ได้ไปอยู่ห่างไกลเหมือนเมืองชิงโจว“แน่ใจเพคะ” เนี่ยซูซูส่งยิ้มไปให้จักรพรรดิ เนื่องจากว่านางนั้นมีใบหน้าคล้ายคลึงกับอดีตฮองเฮาที่สิ้นพระชนม์ไป จึงทำให้ทูลขอเรื่องอะไรก็ง่ายดายไปหมดหยางลี่หมิงเดินทางออกจากวังหลวงด้วยความสบายใจเป็นครั้งแรก เขารีบกลับจวนอ๋องชิงโจวทันทีเพราะวันนี้มีนัดกับหลินชิวเยว่ แต่ทว่าเมื่อถึงเวลานัดหมายกลับไม่เห็นเงาของสตรีโฉมสะคราญคนนั้นเลยสักนิดเดียว“ท่านอ๋องทรงชอบลายผ้าแบบไหนหรือพ่ะย่ะค่ะ” วันนี้เหอซวนถูกมอบหมายให้นำผ้าไหมทั้งสามสิบม้วนมาให้หยางลี่หมิงเลือก แต่บุรุษองอาจที่นอนน้อยอารมณ์ไม่ดีกลับไม่พอใจมากที่วันนี้หลินชิวเยว่ไม่มาด้วยตัวเอง“เยว่เอ๋ออยู่ที่ไหน” ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ถ้าหากวันนี้เขาไม่ได้เจอหน้านางจะต้องนอนไม่หลับอีกแน่ เหอซวนยืนอ้ำอึ้งไปไม่กล้าตอบคำถามหยางลี่หมิงเห็นพิรุธในดวงตา