บททั้งหมดของ สยบรักแม่ทัพไร้ใจ: บทที่ 41 - บทที่ 50

สตรีโฉมสะคราญเกิดความสับสนขึ้นในใจ อยู่ ๆ น้ำตาของนางก็ไหลริน “สามปีที่ข้าอดทนรอคอยท่านกลับมาจากสนามรบ แต่ท่านกลับหลอกลวงหาเรื่องถอนหมั้นทำให้ข้าเสียใจ มาวันนี้ท่านเปลี่ยนใจแล้วใช้สมรสพระราชทานมาบังคับให้ข้าแต่งงาน” จู่ ๆ เรื่องราวเก่า ๆ ก็ไหลเวียนกลับมา ไม่ใช่ว่านางไม่ยอมละทิ้งความทุกข์แต่มีฝังอยู่ในก้นบึ้งของจิตใจ ใบหน้าเนียนใสที่เปื้อนไปด้วยหยดน้ำตาถูกประคองด้วยฝ่ามือหนาอย่างอ่อนโยน“เยว่เอ๋อ ข้าผิดที่คิดน้อย ทำร้ายจิตใจเจ้า เจ้าก็เคยตายไปครั้งหนึ่ง ส่วนข้าก็เคยตายไปครั้งหนึ่งแล้ว พวกเราลืมอดีตมาเริ่มต้นกันใหม่ได้หรือไม่” สิ่งที่หลินชิวเยว่ไม่เคยคาดคิดมาก่อนนั่นก็คือหยางลี่หมิงคุกเข่าลงต่อหน้านาง“ทะ ท่านอ๋องทำอะไรเพคะ” เพราะการคุกเข่าต่อหน้าสตรีจะทำให้บุรุษเสียเกียรติ ยิ่งเป็นบุรุษที่มีตำแหน่งใหญ่อย่างเขาด้วยแล้ว บ่าวรับใช้ในจวนอ๋องต่างพากันตกใจที่เห็นท่านอ๋องทำเช่นนั้นหลินชิวเยว่แม้ว่าจะปลงไม่ตกในเรื่องอดีตอยู่บ้างแต่นางก็ไม่ได้ต้องการให้หยางลี่หมิงต้องลดศักดิ์ศรีของตัวเองเช่นนี้ จึงรีบช่วยประคองไหล่หยางอ๋องหวังให้เขาลุกขึ้น“ข้าจะไม่ลุกจนกว่าเจ้าจะยอมให้อภัยแล้วเริ่มต้นใหม่ด้วย

ณ ตำหนักนอนของหยางอ๋อง นางกำนัลก้มหน้าลงไม่กล้ามองไปที่ท่านอ๋องและคุณหนูรองแม้แต่น้อย“เจ้าเตรียมน้ำร้อนด้วย” หยางลี่หมิงพูดขึ้นมา นางกำนัลที่อยู่บริเวณนั้นรีบรับคำสั่งทันที ส่วนหลินชิวเยว่ซ่อนใบหน้าลงกับหน้าอกกว้างไม่กล้าสู้หน้าผู้ใดทั้งนั้น กระทั่งถูกพามาที่เตียงนอนสตรีถูกวางลงบนนั้นก็รีบลุกขึ้นทันที“หม่อมฉันว่าทำเช่นนี้ไม่เหมาะสมนะเพคะ” สตรีโฉมสะคราญพยายามเอาตัวรอด ไม่ใช่ว่านางจะไม่ตอบแทนเรื่องใบผ่านทางนั่นแต่ว่ายังไม่พร้อมสำหรับเรื่องพวกนี้ต่างหากมือเรียวสวยถูกดึงรั้งเอาไว้ส่งผลทำให้ร่างบอบบางตกลงให้อ้อมกอดของบุรุษองอาจที่ล้มลงไปนอนบนเตียงเช่นเดียวกัน“วะ ว้าย!” หลินชิวเยว่พยายามไม่ส่งเสียงดัง เพราะเกรงว่านางกำนัลที่เฝ้าด้านนอกจะได้ยิน ในยามนี้นางนอนแผ่ไปเตียงกว้างขวางโดยมีเขาคร่อมทับตัวเอาไว้“แล้วทำเช่นไรถึงจะเหมาะสม แบบนี้ใช่หรือไม่” สายตาคมแฝงไปด้วยประกายที่ไม่น่าไว้วางใจ เขาดูเจ้าเล่ห์มากนักอย่างที่นางไม่เคยคาดคิดมาก่อน นับว่าวันนี้เต็มไปด้วยเรื่องที่ไม่ได้คาดฝันเลยแม้แต่น้อยริมฝีปากหยักสวยของหยางลี่หมิงประกบลงมาดูดดึงริมฝีปากแต้มชาดของหลินชิวเยว่ด้วยความมันเขี้ยว ความรู้ส

เช้าวันต่อมา รองแม่ทัพถูกเรียกให้เข้าเฝ้าหยางอ๋อง ฉินโจวที่ตั้งค่ายทหารรออยู่นอกเมืองที่เดิมจึงรีบเดินทางมาพบทันที“ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ” รองแม่ทัพในชุดเกราะอ่อนค้อมศีรษะลงทำความเคารพ สายตาคมของหยางลี่หมิงจ้องมองอย่างสำรวจ“เจ้าขยันถึงเพียงนี้เลย” นี่เป็นคำทักทายแรกของหยางอ๋อง“กระหม่อมมิบังอาจพ่ะย่ะค่ะ แม้ไฟสงครามถูกดับไปแล้วแต่ไม่มีอะไรแน่นอน กระหม่อมจึงเตรียมพร้อมอยู่ตลอดเวลา” ฉินโจวพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นท่าทางมั่นคง“ดี!” หยางลี่หมิงลุกขึ้นจากเก้าอี้ยืนเต็มความสูงเดินเข้ามาใกล้ฉินโจวช้า ๆ“เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเรียกให้มาพบเพื่อสิ่งใด” หยางลี่หมิงหยั่งเชิงฉินโจวครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วพูดด้วยความสัตย์จริงว่า “ไม่ทราบพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมทำตามรับสั่งของท่านอ๋อง ถ้าหากพระองค์ประสงค์สิ่งใดกระหม่อมพร้อมทำตามทั้งสิ้น” เพราะรับคำสั่งแม่ทัพใหญ่มานาน รองแม่ทัพจึงชินชากับเรื่องพวกนี้ ฝ่ามือหนาตบที่บ่าแข็งแรงของสหายร่วมรบ“ฉินโจวถึงเวลาที่เจ้าต้องเติบโต เจ้าทำงานกับข้ามานานย่อมได้เรียนรู้ไปไม่น้อยต่อจากนี้ก็อ่านตำราพิชัยสงครามให้มาก ต้องมาทำหน้าที่แทนข้าให้ได้” เพราะการเป็นแม่ทัพไม่ใช่แค่ใช้เรี่ยวแรง

“ท่านอ๋องโปรดวางพระทัย กระหม่อมทั้งสามคนจะไม่ทำให้ทรงผิดหวังพ่ะย่ะค่ะ” ฉินโจวและแม่ทัพที่ถูกแต่งตั้งใหม่อีกสองคนค้อมศีรษะลงต่อหน้าแม่ทัพใหญ่ที่แต่งกายเต็มยศด้วยชุดเกราะเหล็กทั้งตัวหยางลี่หมิงมองแม่ทัพทั้งสามคนด้วยแววตาพึงพอใจ ฉินโจวเคยเป็นรองแม่ทัพมาก่อน ส่วนอีกสองคนนั้นเป็นทหารที่มีความสามารถในการวางแผนการรบและฝีมือดีเยี่ยม แต่ก็เป็นคนที่เขาและฉินโจวคุ้นเคยและไว้วางใจมาก“เลี่ยงเหล่ย อู๋ฝาน เจ้าสองคนต้องเรียนรู้กับฉินโจวให้ดี” หยางลี่หมิงฝากฝังแม่ทัพใหม่“น้อมรับคำสั่งพ่ะย่ะค่ะ” ทั้งเลี่ยงเหล่ยและอู๋ฝานขานรับเสียงดัง พวกเขาดีใจมากที่ได้รับการไว้วางใจจากหยางอ๋อง“พรุ่งนี้เช้าพวกเจ้าก็เคลื่อนพลไปตามที่วางแผนไว้ ให้อู๋ฝานตั้งด่านที่นี่เพื่อปกป้องเมืองหลวง ส่วนฉินโจวให้ไปเมืองชิงโจวช่วยข้าซ่อมแซมเมือง และเลี่ยงเหล่ยให้ไปประจำการที่ฝั่งตะวันออก” ทหารทั้งหมดจึงชูอาวุธขึ้นเหนือหัวส่งเสียงดังอย่างฮึกเหิม เมื่อจัดการเรียบร้อยหยางอ๋องก็เสด็จกลับเมืองหลวงทันที เพราะอีกสองวันจะต้องพาหลินชิวเยว่เดินทางไกลไปเมืองชิงโจวณ ภัตตาคารลู่เหลียนเพิ่งเปิดใหม่ ยามซวี[1]“วันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่ข้าจะอยู่

“อะอื้อ” หลินชิวเยว่นัยน์ตาเบิกโพลง เพราะหยางอ๋องจุมพิตด้วยความเร่าร้อนกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา แต่สุดท้ายนางก็หลับตาลงซึมซับสิ่งนี้ด้วยความคิดถึงและโหยหา เมื่อไฟใกล้น้ำมันมีหรือว่ากิเลสตัณหาทางกายจะไม่ปะทุกว่าหยางลี่หมิงจะถอนริมฝีปากออกมาได้นั้นก็เนิ่นนานอยู่สักพัก เขาซุกไซ้ที่ซอกคอขาวโดยไม่ขอนางแล้ว สัมผัสทางกายของพวกเขาเข้ากันดีเป็นปี่เป็นขลุ่ย“อดทนหน่อย เดี๋ยวก็ถึงจวนแล้ว” บุรุษกระซิบบอกสตรี ใจจริงเขาอยากจะขย้ำและกลืนกินนางตรงนี้เลยด้วยซ้ำถ้าไม่ติดว่ามีคนขับรถม้าอยู่ หลินชิวเยว่มองใบหน้าหล่อเหลาด้วยแววตาหวานหยาดเยิ้ม และก็หัวเราะออกมาเล็กน้อย“ท่านอ๋องพระทัยร้อนหรือเพคะ” แล้วก็ใช้มือเรียวสวยประกบที่ข้างแก้มของบุรุษองอาจ มองด้วยสายตากรุ้มกริ่มจนหัวใจหยางลี่หมิงเต้นแรงแทบหลุดออกมาจากอกผ่านไปไม่นานกระทั่งคนขับรถม้าขานบอกว่ามาถึงจวนอ๋องแล้ว ร่างสูงก็รีบจัดแจงเสื้อผ้าให้สตรีแล้วอุ้มนางขึ้นมา“ท่านอ๋องค่อย ๆ ก้าวเท้าพ่ะย่ะค่ะ” คนขับรถม้าตกใจที่เห็นว่าท่านอ๋องนั้นเร่งรีบเดินลงบันไดของรถม้าจึงเกรงว่าจะเกิดอุบัติเหตุขึ้น“เจ้าไปพักเถิด” หยางลี่หมิงโบกมือให้คนขับรถม้าแล้วพาหลินชิวเยว่เดินเข