Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

เสียงโซ่เหล็กครูดกับพื้นหินดังแกรก…แกรก…แกรก… กอหญ้ายืนอยู่กลางหมอกสีดำที่หนาจนแทบมองไม่เห็นปลายเท้าตัวเอง อากาศรอบกายเย็นจัดจนลมหายใจกลายเป็นไอขาว แต่แปลกเหลือเกินที่สถานที่แห่งนี้กลับให้ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด ทั้งที่เธอแน่ใจว่าไม่เคยมาที่นี่มาก่อน ตรงหน้าเธอคือประตูหินขนาดมหึมาสูงจนยอดจมหายเข้าไปในความมืด บานประตูเต็มไปด้วยรอยสลักประหลาดคล้ายอักษรโบราณ บางจังหวะมันเรืองแสงสีแดงวาบราวกับมีชีพจรของตัวเอง เสียงครางต่ำดังขึ้นจากด้านหลัง กอหญ้าชะงักหัวใจเต้นแรงจนได้ยินชัดอยู่ในอก มาอีกแล้ว… เธอค่อยๆ หันกลับไป ดวงตาสีแดงสามคู่ลอยอยู่ท่ามกลางหมอก วินาทีต่อมาร่างมหึมาของสุนัขสีดำก็ค่อยๆ ก้าวออกมา มันใหญ่เกินกว่าจะเรียกว่าสุนัขธรรมดา ลำตัวสูงเกือบถึงไหล่ของเธอ กล้ามเนื้อใต้ขนสีดำสนิทขยับตามทุกย่างก้าว เขี้ยวขาววาวสะท้อนกับแสงสีแดงจากประตู และที่สำคัญ… มันมีสามหัว“อย่าเข้ามานะ”กอหญ้าถอยหลังหนึ่งก้าว เจ้าสัตว์ประหลาดหยุด หัวตรงกลางจ้องเธอนิ่งส่วนอีกสองหัวส่งเสียงคำรามต่ำอยู่ในลำคอเหมือนกำลังไม่พอใจที่เธอถอยหนี“ฉันบอกว่าอย่าเข้ามาไง”มันก้าวต่อ กอหญ้าถอยอีก“นี่ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อ

กอหญ้ายืนอยู่หน้ากระจกในห้องน้ำอยู่นานกว่าปกติ เธอมองตัวเองในเงาสะท้อนแล้วถอนหายใจเป็นรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ ผมยาวถูกรวบขึ้นลวกๆ ใบหน้าหวานยังมีรอยอ่อนเพลียจากการนอนน้อย ส่วนความทรงจำเมื่อคืนกลับชัดเจนเสียจนแค่คิดก็ทำให้แก้มร้อนขึ้นมาอีก“ตั้งสติค่ะกอหญ้า”เธอชี้นิ้วใส่ตัวเองในกระจก“เขาเป็นคนไข้”เงียบ“คนไข้ที่เป็นหมา”เงียบอีก“ไม่ใช่สิ เป็นปีศาจ”กอหญ้าหลับตา ยิ่งพูดยิ่งแปลก เมื่อคืนเธอยอมรับได้อย่างไรว่าเจ้าหมาดำบาดเจ็บที่เก็บมาจากข้างถนนคือเซอร์เบอรัส ผู้เฝ้าประตูยมโลกในตำนานกรีก แถมยัง…“พอ!”เธอตบแก้มตัวเองเบาๆ“ไม่คิดแล้ว”กอหญ้าเปิดประตูห้องน้ำออกมาแล้วต้องหยุดทันที ลูคัสยืนพิงผนังอยู่ตรงหน้าห้อง เขาเปลี่ยนไปใส่เสื้อเชิ้ตสีดำกับกางเกงขายาวที่ไม่รู้ไปหามาจากไหน ผมดำยาวถูกมัดหลวมๆ ไว้ด้านหลัง รูปร่างสูงใหญ่เกือบแตะกรอบประตูทำให้ทางเดินแคบลงไปถนัดตา เธอมองตั้งแต่หัวจรดเท้า“เสื้อผ้ามาจากไหน”“คนของข้าเอามาให้”“คนของคุณ?”“อืม”“เข้ามาตอนไหน”“ตอนเจ้าอาบน้ำ”กอหญ้าตาโต“มีคนเข้าบ้านฉันตอนฉันอาบน้ำ?”“ข้าอนุญาตแล้ว”“แต่ฉันไม่ได้อนุญาต!”ลูคัสขมวดคิ้วเหมือนไม่เข้าใจว่าปัญหาอยู่ต

กอหญ้าตามลูคัสกลับมาถึงคลินิกในเวลาที่ท้องฟ้าเริ่มมืดสนิท แต่คนที่เดินนำหน้ากลับไม่ยอมพูดกับเธอสักคำ ตั้งแต่เดินออกจากสวนจนถึงหน้าประตูคลินิก ชายร่างสูงเพียงเดินเงียบๆ ด้วยสีหน้าเรียบเฉยจนดูน่ากลัวกว่าเวลาที่เขาคำรามเสียอีก กอหญ้าปลดล็อกประตูแล้วหันกลับ“จะเงียบอีกนานไหม”ลูคัสเดินผ่านเธอเข้าไปข้างใน“ไม่ได้เงียบ”“ตั้งแต่สวนจนถึงนี่พูดอยู่สามคำ”“ก็ยังพูด”กอหญ้าหลับตาช้าๆ“นี่เรียกว่างอนค่ะ”ลูคัสหยุดเดิน“ข้าไม่งอน”“งั้นหันมาคุยกันดีๆ”เขาไม่หัน กอหญ้ากอดอก“คุณลูคัส”“ว่า”“หันมา”เงียบ“ลูคัส”สุดท้ายเขาจึงหันกลับ ดวงตาสีเข้มจับจ้องเธอ“พอใจหรือยัง”“ยัง”เธอเดินเข้าไปใกล้“คุณโกรธที่ฉันจูบโลแกน?”กรามของเขาเกร็งทันที“ข้าไม่ได้โกรธ”“โกหก”“ไม่ได้โกหก”“งั้นมองหน้าฉันแล้วพูด”ลูคัสจ้องเธอ“ข้าไม่ได้โกรธ”“มือคุณกำจนเส้นเลือดขึ้นหมดแล้ว”เขาก้มมองมือตัวเองก่อนคลายออกช้าๆ กอหญ้าหลุดหัวเราะ“เห็นไหม”“มันตลกหรือ”“นิดหน่อย”สายตาเขาเย็นลง“กอหญ้า”“คะ”“อย่าหัวเราะตอนข้ากำลังพยายามอดทน”น้ำเสียงทุ้มต่ำทำให้เธอชะงัก“อดทนอะไร”ลูคัสไม่ตอบ เขาเพียงมองริมฝีปากเธอกอหญ้ารู้ทันที ใบหน้า

เช้าวันถัดมา กอหญ้าตื่นขึ้นพร้อมความรู้สึกหนักอึ้งในอก ทั้งที่เมื่อคืนพยายามบอกตัวเองว่าจะไม่คิดมาก แต่ภาพดอกไม้สีขาวกับอักขระสีแดงยังวนอยู่ในหัวไม่ยอมหาย คำว่า “คืนกุญแจมา” ทำให้เธอรู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ชีวิตทีละน้อย เธอลงมาชั้นล่างเร็วกว่าปกติเล็กน้อยทันทีที่เปิดประตูห้องพักก็ต้องหยุด ลูคัสนอนอยู่ตรงโซฟาในร่างสุนัขสีดำ ตัวใหญ่พอจะกินพื้นที่โซฟาแทบทั้งหมด หางยาวตกลงมาข้างเบาะขาหน้าพาดทับหมอนเหมือนเจ้าของบ้านเสียเอง กอหญ้ายืนมองอยู่นาน“นี่บ้านฉันหรือบ้านคุณกันแน่”หูสีดำขยับนิดหนึ่ง แต่เจ้าตัวยังไม่ลืมตากอหญ้าเดินเข้าไปใกล้“ลูคัส”เงียบ“ตื่น”ยังเงียบ เธอยื่นมือไปแตะหัวขนสีดำหนานุ่มกว่าที่คิด กอหญ้าเกาเบาๆ หลังหูหางที่ห้อยอยู่ข้างโซฟากระดิกหนึ่งครั้ง เธอชะงักแล้วยิ้ม“ชอบจริงด้วย”หางหยุดทันที กอหญ้าหัวเราะ“อย่าทำเป็นเนียน”สุนัขดำลืมตา ดวงตาสีแดงมองเธอเหมือนไม่พอใจ“เมื่อกี้หางกระดิก”ลูคัสเปลี่ยนกลับเป็นมนุษย์ทันทีร่างสูงใหญ่ปรากฏบนโซฟาแทนที่ กอหญ้าถอยแทบไม่ทัน“เฮ้ย! เตือนก่อนสิ!”ลูคัสนั่งพิงพนักด้วยสีหน้าเรียบ“เจ้าแกล้งข้า”“ตรงไหน”“เกาหู”“แล้วชอบไหม”

ไฟทั้งคฤหาสน์ดับลงในพริบตาเดียว ความมืดหนาทึบเข้าปกคลุมทุกอย่างจนกอหญ้ามองไม่เห็นแม้แต่มือของตัวเอง เสียงหัวเราะที่ดังมาจากชั้นล่างยังคงก้องอยู่ตามผนัง เหมือนมีใครบางคนกำลังเดินวนอยู่รอบบ้าน ทั้งที่ไม่เห็นเงาแม้แต่ร่างเดียว“กุญแจอยู่ที่นี่…”เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง กอหญ้ากำมือแน่น แสงสีทองค่อยๆ ปรากฏขึ้นที่ปลายนิ้ว ส่องให้เห็นใบหน้าของลูคัสกับโลแกนที่ยืนขนาบอยู่คนละด้าน ดวงตาของลูคัสเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้ม ส่วนโลแกนมีประกายสีเขียวอมทองพาดผ่านม่านตา ไม่มีใครยิ้มอีกแล้ว“อยู่ใกล้ข้า”ลูคัสพูดเสียงต่ำ“ไม่”กอหญ้าตอบทันที เขาหันมอง“อะไร”“ฉันจะไม่หลบอยู่ข้างหลังอีกแล้ว”“นี่ไม่ใช่เวลาขัด”“ฉันไม่ได้ขัด”เธอยกมือที่มีแสงสีทองขึ้น“ฉันจะช่วย”โลแกนมองมือเธอ“ถ้ารู้สึกเวียนหัวหรือหมดแรง ให้หยุดทันที”กอหญ้าพยักหน้า ลูคัสกลับทำหน้าไม่พอใจ“ข้ายังไม่อนุญาต”เธอหันไป“คุณเป็นใครถึงต้องอนุญาต”“คนที่กำลังปกป้องเจ้า”“งั้นก็ปกป้องไป ส่วนฉันจะปกป้องตัวเอง”โลแกนหลุดหัวเราะเบาๆ“นางชนะ”ลูคัสหันขวับ“เงียบ”เสียงบางอย่างขูดพื้นดังมาจากชั้นล่างครืด…กอหญ้าชะงัก“มันอยู่ตรงไหน”ลูคัสสูดลมหายใจ“สาม