LOGINShare
6. คฤหาสน์ของไฮดรา
publish date:
2026-10-15 14:53:58กอหญ้ายืนกอดอกอยู่หน้าคลินิก มองรถสีดำคันหรูที่จอดรออยู่ริมถนนด้วยสีหน้าระแวงเล็กน้อย ข้างรถนั้น โลแกนยืนพิงประตูอย่างสบายใจในเสื้อเชิ้ตสีเทาเข้มพับแขนถึงข้อศอก ผมสีเทาเงินถูกจัดอย่างเป็นธรรมชาติ ใบหน้าหล่อเหลายังมีรอยยิ้มแบบเดิมที่ดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูดเสมอ
“ไม่ต้องทำหน้าระแวงขนาดนั้นก็ได้ครับ”
กอหญ้าหรี่ตา
“คุณบอกจะพาไปดูอดีตของฉัน แล้วมารับด้วยรถแบบนี้ ใครจะไม่ระแวง”
“กลัวผมลักพาตัว?”
“นิดหนึ่ง”
“ถ้าจะลักพาตัว คงไม่จอดรถหน้าคลินิกคุณหรอกครับ”
“คนร้ายสมัยนี้ฉลาดนะคะ”
โลแกนหัวเราะ
“งั้นถือว่าผมพลาด”
ประตูคลินิกเปิดออกด้านหลัง ลูคัสเดินออกมา เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีดำเรียบกับกางเกงเข้ารูปสีเดียวกัน ร่างสูงใหญ่ทำให้ประตูคลินิกดูเล็กลงไปทันที ใบหน้าคมเข้มเย็นจัดตั้งแต่ยังไม่ทันมองโลแกนเต็มตา
“ข้าจะไปด้วย”
โลแกนยิ้ม
“ใครเชิญ”
“ไม่จำเป็นต้องเชิญ”
กอหญ้าถอนหายใจ
“เราตกลงกันแล้วนะว่าจะไม่กัดกัน”
ลูคัสหันมามอง
“ข้าไม่เคยกัดมัน”
โลแกนยกคิ้ว
“แต่เคยพยายามฉีกหัวข้าออก”
“เพราะเจ้าน่ารำคาญ”
“เห็นไหมครับหมอ นี่แหละนิสัยจริง”
“พอค่ะ”
กอหญ้ายกมือห้าม
“ถ้าจะไปก็ไปดีๆ ทั้งคู่”
โลแกนเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารให้
“เชิญครับ”
ลูคัสเดินแทรกไปยืนข้างประตูทันที
“นางนั่งกับข้า”
กอหญ้ามองเขา
“รถเขาค่ะ”
“ข้าขับรถตาม”
“แล้วจะยุ่งยากทำไม”
“ไม่ยุ่ง”
“ยุ่ง”
“กอหญ้า”
“ลูคัส”
ทั้งคู่สบตากันอยู่สองวินาที สุดท้ายลูคัสถอนหายใจแล้วเปิดประตูหลัง
“นั่งหลัง”
โลแกนหัวเราะ
“เจ้าออกคำสั่งกับรถข้าด้วย?”
“ถ้าไม่พอใจ ข้าซื้อรถคันนี้”
กอหญ้าหันขวับ
“ห้ามพูดเรื่องซื้ออีก!”
ลูคัสเงียบ โลแกนกลั้นหัวเราะไม่อยู่
“น่าเหลือเชื่อจริงๆ”
“อะไรคะ”
“ข้ารู้จักมันมาหลายพันปี ไม่เคยเห็นใครทำให้มันเงียบได้ด้วยประโยคเดียว”
กอหญ้ายิ้มอย่างพอใจ
“ก็ต้องฝึกค่ะ”
ลูคัสหันมองทันที
“ข้าไม่ใช่สัตว์เลี้ยง”
“ยังไม่ได้พูดเลยนะ”
“สีหน้าเจ้าพูด”
“เรียนรู้เร็วนี่”
โลแกนหัวเราะจนต้องหันหน้าไปอีกทาง สุดท้ายทั้งสามขึ้นรถด้วยข้อตกลงที่ไม่มีใครพอใจนัก กอหญ้านั่งด้านหลังกับลูคัส ส่วนโลแกนเป็นคนขับ ระหว่างทางบรรยากาศเงียบอยู่พักใหญ่จนเธอรู้สึกอึดอัด
“คฤหาสน์อยู่ไกลไหมคะ”
“ประมาณสี่สิบนาที”
“อยู่มานานแล้วเหรอ”
“หลายร้อยปี”
“บ้านเดียว?”
“สร้างใหม่หลายครั้ง แต่ที่ดินเดิม”
กอหญ้าพยักหน้า
“คุณก็รวยมากเหมือนกันสินะ”
โลแกนมองผ่านกระจกหลัง
“พอใช้ครับ”
ลูคัสส่งเสียงหึ
“พอใช้ของมันคือมีที่ดินครึ่งภูเขา”
“พูดเหมือนของเจ้าน้อย”
“ข้าไม่ได้ถาม”
กอหญ้ามองทั้งคู่
“พวกคุณนี่แข่งขันกันทุกเรื่องเลยหรือไง”
“ไม่ได้แข่ง”
ทั้งสองตอบพร้อมกัน เธอถอนหายใจ
“ตอบพร้อมกันอีก”
รถเคลื่อนออกจากเมืองเข้าสู่ถนนที่เงียบขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดก็เลี้ยวผ่านประตูเหล็กสูงที่เปิดอัตโนมัติ ด้านในเป็นถนนยาวทอดผ่านแนวต้นไม้ใหญ่ ก่อนอาคารหลังหนึ่งจะปรากฏขึ้น กอหญ้ามองออกไปนอกกระจก
“นี่เรียกคฤหาสน์?”
โลแกนยิ้ม
“ไม่เหมือนที่คิด?”
“ฉันนึกว่าจะเป็นปราสาทเก่าๆ”
“ผมอยู่ยุคปัจจุบันนะครับ”
สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเป็นบ้านสมัยใหม่ขนาดมหึมา กระจกเต็มผนัง ผสมหินสีเข้มและไม้ ดูหรูแต่ไม่ฟุ่มเฟือยจนเกินไป รอบบ้านมีสวนกว้างและสระน้ำยาวไปตามตัวอาคาร กอหญ้าหันไปมองลูคัส
“บ้านคุณใหญ่กว่านี้?”
“อืม”
“ถามจริง”
“จริง”
“พวกคุณสองคนเอาเงินมาจากไหนเยอะแยะ”
โลแกนตอบ
“อยู่มาหลายพันปี ถ้ายังจนอยู่ก็ต้องพิจารณาตัวเองแล้วครับ”
กอหญ้าหลุดหัวเราะ ลูคัสไม่ขำด้วย พอรถจอด คนรับใช้วัยกลางคนสองคนออกมาต้อนรับ พวกเขาก้มศีรษะให้โลแกนด้วยท่าทีเคารพก่อนสายตาจะหยุดที่กอหญ้า ทั้งคู่ชะงักชัดเจน
“คุณ…”
หญิงสูงวัยคนนั้นยกมือขึ้นปิดปากดวงตาเริ่มแดง กอหญ้าหันไปหาโลแกน
“เขารู้จักฉัน?”
โลแกนเงียบ หญิงคนนั้นรีบก้มศีรษะ
“ขอโทษค่ะ ดิฉันเสียมารยาท”
“ไม่เป็นไรค่ะ”
กอหญ้ายังงง
“เราเคยเจอกันเหรอคะ”
หญิงสูงวัยมองโลแกนเหมือนขออนุญาต เขาพยักหน้าเล็กน้อย
“ดิฉันไม่เคยพบคุณโดยตรงค่ะ แต่ตระกูลของดิฉันรับใช้คุณโลแกนมาหลายชั่วอายุคน ภาพของคุณ…อยู่ที่นี่มาตลอด”
หัวใจกอหญ้ากระตุก
“ภาพฉัน?”
“ค่ะ”
เธอหันไปมองโลแกน
“นี่แหละสิ่งที่ผมอยากให้คุณเห็น”
เขานำทางเข้าไปในบ้าน ลูคัสเดินชิดข้างกอหญ้ามากกว่าเดิมอย่างเงียบๆ ภายในคฤหาสน์ตกแต่งเรียบหรูแต่มีของเก่าแทรกอยู่หลายจุด ทั้งแจกัน ภาพวาด เครื่องดนตรีและสิ่งของที่ดูเก่าเกินกว่าจะประเมินอายุได้ง่าย โลแกนพาไปยังทางเดินชั้นสองสุดทางมีประตูไม้บานหนึ่ง ก่อนเปิดเขาหันกลับ
“ถ้าไม่พร้อม เรากลับได้”
กอหญ้าส่ายหน้า
“มาถึงแล้ว เปิดเถอะ”
โลแกนเปิดประตู ห้องด้านในมืดเล็กน้อยม่านหนาถูกปิดไว้เกือบทั้งหมดกลิ่นไม้เก่าและผ้าลินินลอยอยู่ในอากาศ กลางห้องมีภาพวาดขนาดใหญ่แขวนอยู่ กอหญ้าหยุดทันที หญิงสาวในภาพมีใบหน้าเหมือนเธอแทบทุกอย่าง ดวงตา รูปหน้า รอยยิ้มต่างเพียงทรงผมและเสื้อผ้าที่เป็นแบบโบราณ หญิงสาวในภาพนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ มือหนึ่งวางอยู่บนหัวสุนัขสีดำขนาดใหญ่ ส่วนอีกข้างมีงูสีเขียวเข้มพันอยู่รอบแขนอย่างเชื่อง กอหญ้ารู้สึกขนลุก
“นี่…”
เสียงของเธอเบาจนแทบไม่ได้ยิน โลแกนยืนด้านหลัง
“คุณ”
ลูคัสสีหน้าเปลี่ยนไปชัดเจนตั้งแต่เห็นภาพ กอหญ้าเดินเข้าไปใกล้
“วาดเมื่อไหร่”
“ประมาณสามพันปีก่อน”
เธอหันขวับ
“สามพัน?”
“อืม”
ลูคัสตอบแทน กอหญ้ามองภาพอีกครั้ง
“งั้นนี่คือ…ฉันในชาติก่อน?”
ไม่มีใครตอบทันทีคำตอบจึงชัดเจน เธอยกมือแตะกรอบภาพทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส ความรู้สึกเหมือนไฟฟ้าแล่นผ่านร่าง ภาพในห้องหายไปกลายเป็นสวนกว้าง เสียงนกร้อง เสียงหัวเราะของผู้หญิงกอหญ้าเห็นตัวเองหรือผู้หญิงที่มีใบหน้าเหมือนเธอกำลังนั่งอยู่บนพื้นหญ้า ข้างหนึ่งเป็นสุนัขดำขนาดใหญ่อีกข้างเป็นชายผมสีเทาที่กำลังบ่น
“เหตุใดเจ้าจึงลูบหัวมันก่อนข้า”
หญิงสาวหัวเราะ
“เพราะมันเจ็บ”
“ข้าก็เจ็บ”
“ตรงไหน”
ชายผมเทาชี้หน้าอก
“ตรงนี้”
หญิงสาวตีแขนเขาเบาๆ
“เจ้าโกหก”
เสียงคำรามต่ำดังจากสุนัขดำ ชายผมเทาหันไป
“เงียบไปเลย เจ้าหมา”
ร่างสุนัขเปลี่ยนเป็นมนุษย์ ใบหน้าของลูคัส
“พูดอีกครั้ง ข้าจะกัดหัวเจ้า”
หญิงสาวหัวเราะจนตัวงอ ภาพเปลี่ยน ค่ำคืนหญิงสาวกำลังร้องเพลงลูคัสนั่งเงียบอยู่ใกล้ๆ โลแกนนอนพิงต้นไม้ ทั้งสองมองเธอด้วยสายตาเดียวกัน สายตาของคนที่รัก ภาพเปลี่ยนอีก เลือดมากมาย หญิงสาวล้มอยู่บนพื้นลูคัสคุกเข่ากอดร่างเธอไว้ โลแกนยืนอยู่ข้างๆ ด้วยใบหน้าเปื้อนเลือดเสียงกรีดร้องของลูคัสดังจนพื้นสะเทือน
“อย่า!”
หญิงสาวยกมือแตะแก้มเขา
“อย่าทะเลาะกันอีกนะ…”
“ไม่”
“สัญญา…”
“ข้าไม่สัญญาอะไรทั้งนั้น เจ้าต้องอยู่”
โลแกนคุกเข่าลง
“เราจะพาเจ้าไปหาเทพรักษา”
หญิงสาวส่ายหน้า
“ไม่ทันแล้ว”
เลือดไหลออกจากมุมปาก เธอมองทั้งคู่
“ขอโทษนะ…”
จากนั้นภาพก็ดับ กอหญ้าสะดุ้งถอยลูคัสคว้าตัวเธอไว้ทันที
“กอหญ้า!”
เธอหอบแรงน้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว
“ฉัน…”
โลแกนเดินเข้ามา
“เห็นอะไร”
กอหญ้ามองหน้าเขาแล้วหันไปมองลูคัส
“ฉันตาย”
ทั้งสองนิ่ง
“ฉันเห็นตัวเองตาย”
ลูคัสกอดเธอแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
“พอแล้ว”
“เพราะอะไร”
ไม่มีคำตอบ
“ฉันตายเพราะอะไร”
โลแกนเบือนหน้า ลูคัสพูด
“เพราะเรา”
กอหญ้าชะงัก
“หมายความว่าไง”
“ศัตรูของเราตามหาเจ้า”
ลูคัสพูดช้าๆ
“พวกมันรู้ว่าเจ้าคือจุดอ่อนของเรา”
“แล้ว?”
“เจ้าถูกใช้เป็นเหยื่อ”
โลแกนกำหมัด
“และนางเลือกช่วยพวกเราแทนที่จะหนี”
กอหญ้าหันไปมอง
“ฉันช่วยยังไง”
โลแกนสบตาเธอ
“ใช้พลังทั้งหมดของคุณปิดผนึกประตู”
“ประตูยมโลก?”
“ใช่”
ห้องทั้งห้องเงียบลง กอหญ้ามองภาพตัวเองในอดีต
“งั้นพลังฉันเกี่ยวกับประตู?”
“มากกว่าที่คิด”
ลูคัสตอบ เธอหันไป
“แล้วที่วิญญาณตามฉัน?”
“เพราะพลังนั้นกำลังตื่น”
“ทำไมตอนนี้”
โลแกนตอบ
“เพราะคุณมาเจอพวกเราอีกครั้ง”
กอหญ้าหัวเราะเบาๆ อย่างไม่มีอารมณ์ขัน
“ดีเลย ชีวิตฉันจากหมอสัตว์ธรรมดากลายเป็นกุญแจยมโลกในสองวัน”
โลแกนเกือบยิ้ม ลูคัสกลับไม่ขำกอหญ้าสูดหายใจลึก
“ขออยู่คนเดียวสักพักได้ไหม”
ลูคัสไม่อยากปล่อยแต่สุดท้ายยอมคลายแขน
“ข้าอยู่หน้าห้อง”
“ฉันไม่ได้จะหนี”
“รู้”
“งั้นไปค่ะ”
เขามองเธออีกครั้งก่อนเดินออก โลแกนกำลังตามไปกอหญ้าพูด
“คุณอยู่ก่อน”
ลูคัสหยุดที่ประตูหันกลับทันที โลแกนก็ชะงัก กอหญ้ามองลูคัส
“ขอคุยกับเขา”
“เรื่องอะไร”
“ลูคัส”
น้ำเสียงเธอจริงจัง เขานิ่งสุดท้ายเดินออกไปแต่โดยดี ประตูปิดลงห้องเหลือเพียงกอหญ้ากับโลแกนเธอมองภาพ
“ชาติก่อน…ฉันรักคุณไหม”
โลแกนเงียบ
“ตอบได้ไหม”
เขาเดินไปหยุดข้างเธอ
“รัก”
หัวใจเธอกระตุก
“แล้วลูคัส?”
โลแกนยิ้มบางๆ
“ก็รัก”
กอหญ้าหันมองทันที
“ฉันรักทั้งคู่?”
“ความรู้สึกตอนนั้นซับซ้อนกว่าคำว่ารัก”
“แปลว่าอะไร”
“คุณรักลูคัสเหมือนคนที่หัวใจเลือกก่อน”
เขาหยุดเล็กน้อย
“ส่วนข้า…เป็นคนที่คุณไม่เคยอยากเสียไป”
กอหญ้านิ่ง
“แล้วคุณโอเค?”
โลแกนหัวเราะเบาๆ
“ไม่เลย”
“ตรงดี”
“ข้าเกลียดมันมาก”
เขาพูด
“แต่ข้าก็รักคุณมากกว่าจะบังคับ”
กอหญ้ามองเขา วันนี้ไม่มีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ไม่มีมุกมีเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่รอมานานมาก
“คุณรอฉันจริงๆ เหรอ”
“ทุกชาติที่หาเจอ ข้าไปดู”
“หาเจอ?”
“บางชาติคุณมีชีวิตสั้น บางชาติอยู่ไกล บางชาติไม่มีพลังและบางครั้ง…”
โลแกนเงียบ
“อะไร”
“ข้าไปช้า”
กอหญ้ารู้ทันทีว่าเขาหมายถึงอะไร เธอยื่นมือไปแตะแขน
“เสียใจด้วยนะ”
โลแกนมองมือเธอ แล้วหัวเราะเบาๆ
“ประโยคนี้แปลกดี”
“ทำไม”
“คนที่ตายกำลังปลอบคนที่อยู่”
กอหญ้าหลุดยิ้ม
“ก็ตอนนี้ฉันยังไม่ตาย”
โลแกนเงยหน้าแววตาเปลี่ยนทันที
“อย่าพูดคำนั้น”
เธอชะงัก น้ำเสียงเขาหนักแน่นกว่าที่เคย
“ข้ารอมามากพอแล้ว”
กอหญ้าจ้องเขาความเงียบเกิดขึ้น โลแกนยกมือแตะแก้มเธอ แต่หยุดก่อนสัมผัสจริง
“ได้ไหม”
เธอพยักหน้า ปลายนิ้วจึงแตะแก้มอย่างเบามากกอหญ้าหลับตาชั่วครู่ความทรงจำอีกภาพวาบเข้ามาโลแกนในชุดโบราณนั่งพิงเสา หัวของเขาวางอยู่บนตักเธอ
“ถ้าเกิดใหม่อีก เจ้ายังจะชอบเจ้าหมานั่นหรือ”
หญิงสาวหัวเราะ
“ถามอะไรแบบนั้น”
“ตอบ”
“ไม่รู้สิ”
“งั้นเลือกข้า”
“เจ้านี่จริงๆ เลย”
ภาพหายไปกอหญ้าลืมตา โลแกนมองเธอ
“เห็นอะไรอีก?”
“คุณเคยขอให้ฉันเลือกคุณ”
เขายิ้ม
“อ๋อ”
“อ๋อ?”
“ผมขอบ่อย”
เธอหัวเราะ
“ไม่เปลี่ยนเลยนะ”
“ข้าอดทนขึ้น”
“ตรงไหน”
“ตอนนี้ถามก่อนจูบ”
ใบหน้ากอหญ้าร้อนทันที
“ไม่ต้องพูดเรื่องนั้น”
โลแกนหัวเราะ
“น่ารัก”
“อย่าแซว”
“แล้วถ้าข้าขออีกครั้ง?”
เธอเงยหน้า
“ขออะไร”
“จูบ”
กอหญ้านิ่ง โลแกนไม่ได้ขยับเข้าใกล้
“ไม่ต้องตอบเพราะสงสาร”
เขาพูด
“ถ้าไม่ต้องการ ข้าจะไม่แตะ”
กอหญ้ามองหน้าเขา ความรู้สึกเมื่อคืนที่สะพานยังจำได้แต่ตอนนี้มันต่างออกไปมีอดีตเข้ามาปะปนและเธอยังไม่แน่ใจว่าสิ่งที่รู้สึกเป็นของตัวเองหรือความทรงจำเดิม สุดท้ายเธอส่ายหน้า
“วันนี้ยัง”
โลแกนพยักหน้าทันที
“ได้”
ไม่มีการตื้อ ไม่มีสีหน้าไม่พอใจ เพียงถอยออกกอหญ้ารู้สึกโล่งแต่ก็มีอะไรบางอย่างอ่อนลงในใจ
“ขอบคุณ”
“เรื่องอะไร”
“ที่ยอมฟัง”
โลแกนยิ้ม
“ข้าบอกแล้วว่าเก่งกว่าเจ้าหมานั่น”
เสียงคำรามดังจากหน้าประตูทันที กอหญ้าหันไป
“คุณแอบฟัง?”
ประตูเปิด ลูคัสยืนอยู่
“ไม่ได้แอบ”
“ยืนหน้าประตูแล้วฟังเรียกว่าอะไร”
“เฝ้า”
โลแกนหัวเราะ
“หมาเฝ้าประตูสมตำแหน่งจริงๆ”
เงาดำเริ่มไหลออกจากตัวลูคัส กอหญ้ารีบเดินไปยืนกลาง
“หยุดเลยค่ะ”
ทั้งสองเงียบ เธอมองซ้ายมองขวา
“ฉันเพิ่งเห็นตัวเองตายเมื่อสามพันปีก่อน ยังไม่มีอารมณ์มาห้ามสัตว์เทพตีกันนะ”
ลูคัสชะงัก โลแกนหุบยิ้ม กอหญ้าถอนหายใจ
“กลับบ้านกันเถอะ”
ระหว่างทางกลับกอหญ้านั่งเงียบลูคัสอยู่ข้างเธอโลแกนขับรถ ทุกคนต่างมีเรื่องคิด เมื่อกลับถึงคลินิกท้องฟ้ามืดแล้ว โลแกนลงจากรถ
“คืนนี้ผมจะให้คนเฝ้าบริเวณรอบๆ”
ลูคัสพูดทันที
“ไม่ต้อง”
“ข้าไม่ได้ถามเจ้า”
กอหญ้าส่ายหน้า
“พอค่ะ”
โลแกนมองเธอ
“ถ้ามีอะไรผิดปกติ โทรหาผม”
ลูคัสเงียบ กอหญ้าเปิดประตูคลินิกแล้วเดินเข้าไป แต่พอขึ้นถึงชั้นสองเธอก็หยุด บนโต๊ะกลางห้องมีดอกไม้สีขาววางอยู่หนึ่งดอก ดอกเดียวกับในความทรงจำ
“ลูคัส”
เขาเดินเข้ามา ทันทีที่เห็นสีหน้าก็เปลี่ยน
“อย่าแตะ”
กอหญ้าชะงัก
“ทำไม”
ลูคัสหยิบผ้าขึ้นมาคลุมดอกไม้พลังสีดำปรากฏที่มือ ดอกไม้เหี่ยวลงทันที ภายในกลีบมีอักขระสีแดงเรืองขึ้น กอหญ้าหน้าเสีย
“อะไร”
“ตราของผู้เปิดประตู”
“ใครเอามา”
ลูคัสมองหน้าต่าง
“มันรู้แล้วว่าเจ้าอยู่ที่นี่”
ความเย็นแล่นขึ้นตามแผ่นหลัง กอหญ้ามองดอกไม้ที่กลายเป็นเถ้า
“มันต้องการอะไรจากฉัน”
ลูคัสหันกลับ
“สิ่งเดียวกับเมื่อสามพันปีก่อน”
“พลังฉัน?”
“ไม่”
เขาสบตาเธอ
“ชีวิตเจ้า”
ห้องทั้งห้องเงียบลง กอหญ้ากำมือแน่นก่อนพูดสิ่งที่ทำให้ลูคัสชะงัก
“งั้นครั้งนี้ฉันจะไม่ยอมตาย”
ดวงตาของเขาเปลี่ยน กอหญ้ามองตรง
“ฉันไม่รู้ว่าชาติก่อนเกิดอะไรขึ้น แต่ชาตินี้ฉันมีคลินิก มีคนไข้ มีชีวิตของฉันเอง แล้วฉันก็ยังไม่ได้รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองจะเลือกหมาหรืองู”
ลูคัสขมวดคิ้วทันที
“ไม่ต้องมีงู”
เธอหลุดหัวเราะ
“เห็นไหม ฉันยังมีเรื่องให้ทำเยอะ”
เขามองรอยยิ้มนั้นอยู่นาน ก่อนยื่นมือมา
“ข้าสัญญา”
“อะไร”
“ครั้งนี้เจ้าจะไม่ตาย”
กอหญ้ามองมือเขา แล้ววางมือตัวเองลงไป
“แล้วคุณก็ห้ามตายเหมือนกัน”
“ข้าไม่ตายง่าย”
“ฉันไม่สน ง่ายหรือยากก็ห้าม”
ลูคัสนิ่งก่อนยิ้มบางๆ
“ตามบัญชา คุณหมอ”
กอหญ้าหัวเราะแต่ทั้งสองไม่รู้เลยว่า ที่อีกด้านหนึ่งของเมืองโลแกนกำลังยืนอยู่กลางห้องมืด บนพื้นตรงหน้ามีดอกไม้สีขาวแบบเดียวกันและอักษรสีแดงเพียงประโยคเดียว
“คืนกุญแจมา”
ดวงตาของไฮดราเปลี่ยนเป็นสีเขียวเข้ม เงางูหลายหัวปรากฏขึ้นด้านหลัง รอยยิ้มของโลแกนหายไปทั้งหมด
“ลองมาเอาเองสิ”
เสียงฟ่อของงูนับสิบดังขึ้นพร้อมกัน เพราะครั้งนี้ ไม่ว่าจะต้องฆ่าอีกกี่วิญญาณ ไม่ว่าจะต้องทำลายประตูอีกกี่บาน เขาก็จะไม่ยอมให้กอหญ้าตายซ้ำเป็นครั้งที่สอง
Latest chapter
CERBERUS พันธนาการรักแห่งยมโลก 10. ประตูใต้คฤหาสน์
“ถ้าอยากรู้…ลงมาหาข้าสิ”เสียงนั้นดังขึ้นจากรอยแยกใต้พื้นอย่างชัดเจนจนกอหญ้ารู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง ดวงตาสีแดงคู่หนึ่งลอยอยู่ในความมืดด้านล่างจ้องตรงมาที่เธอราวกับมองทะลุร่างกายได้ ลูคัสกระชับมือเธอทันที“อย่าฟัง”โลแกนเองก็ขยับเข้ามาใกล้อีกด้าน“มันกำลังยั่วให้คุณลงไป”กอหญ้ายืนมองรอยแยกนิ่ง“แต่ถ้าฉันไม่ลง เราจะรู้ได้ยังไงว่ามันต้องการอะไร”ลูคัสหันขวับ“ไม่จำเป็นต้องรู้ทุกอย่าง”“นี่แหละปัญหาของคุณ”“อะไร”“ชอบบอกว่าฉันไม่จำเป็นต้องรู้”เธอดึงมือกลับจากเขาเล็กน้อย“เรื่องมันเกี่ยวกับฉันโดยตรงนะลูคัส”“เพราะเกี่ยวกับเจ้า ข้าถึงไม่อยากให้เสี่ยง”“แล้วจะให้ฉันนั่งรอจนศัตรูบุกมาถึงเตียงอีกหรือไง”โลแกนพยักหน้าเบาๆ“นางพูดถูก”ลูคัสหันไป“เจ้าเงียบ”“ข้าแค่บอกความจริง”“ความจริงของเจ้าทำให้นางเสี่ยงทุกครั้ง”“แต่การซ่อนความจริงก็เคยทำให้นางตายมาแล้ว”ประโยคนั้นทำให้บรรยากาศแข็งทื่อทันที กอหญ้ามองสลับไปมา ลูคัสกำหมัดแน่น“อย่าพูดเรื่องนั้น”โลแกนสีหน้าเย็นลง“เจ้ากลัวความจริงเพราะมันทำให้เจ้ารู้สึกผิด ไม่ใช่เพราะนางไม่ควรรู้”“พอค่ะ”กอหญ้าแทรก ทั้งคู่เงียบ เธอถอนหายใจ“ฉันยังไม่ลงไป
CERBERUS พันธนาการรักแห่งยมโลก 9. ผู้บุกรุกในคฤหาสน์
ไฟทั้งคฤหาสน์ดับลงในพริบตาเดียว ความมืดหนาทึบเข้าปกคลุมทุกอย่างจนกอหญ้ามองไม่เห็นแม้แต่มือของตัวเอง เสียงหัวเราะที่ดังมาจากชั้นล่างยังคงก้องอยู่ตามผนัง เหมือนมีใครบางคนกำลังเดินวนอยู่รอบบ้าน ทั้งที่ไม่เห็นเงาแม้แต่ร่างเดียว“กุญแจอยู่ที่นี่…”เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง กอหญ้ากำมือแน่น แสงสีทองค่อยๆ ปรากฏขึ้นที่ปลายนิ้ว ส่องให้เห็นใบหน้าของลูคัสกับโลแกนที่ยืนขนาบอยู่คนละด้าน ดวงตาของลูคัสเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้ม ส่วนโลแกนมีประกายสีเขียวอมทองพาดผ่านม่านตา ไม่มีใครยิ้มอีกแล้ว“อยู่ใกล้ข้า”ลูคัสพูดเสียงต่ำ“ไม่”กอหญ้าตอบทันที เขาหันมอง“อะไร”“ฉันจะไม่หลบอยู่ข้างหลังอีกแล้ว”“นี่ไม่ใช่เวลาขัด”“ฉันไม่ได้ขัด”เธอยกมือที่มีแสงสีทองขึ้น“ฉันจะช่วย”โลแกนมองมือเธอ“ถ้ารู้สึกเวียนหัวหรือหมดแรง ให้หยุดทันที”กอหญ้าพยักหน้า ลูคัสกลับทำหน้าไม่พอใจ“ข้ายังไม่อนุญาต”เธอหันไป“คุณเป็นใครถึงต้องอนุญาต”“คนที่กำลังปกป้องเจ้า”“งั้นก็ปกป้องไป ส่วนฉันจะปกป้องตัวเอง”โลแกนหลุดหัวเราะเบาๆ“นางชนะ”ลูคัสหันขวับ“เงียบ”เสียงบางอย่างขูดพื้นดังมาจากชั้นล่างครืด…กอหญ้าชะงัก“มันอยู่ตรงไหน”ลูคัสสูดลมหายใจ“สาม
CERBERUS พันธนาการรักแห่งยมโลก 8. กลิ่นของผู้บุกรุก
กอหญ้าตื่นขึ้นในเช้าวันถัดมาพร้อมความรู้สึกเหมือนร่างกายหนักกว่าปกติหลายเท่า ไม่ใช่เพราะนอนน้อยแต่เป็นเพราะเหตุการณ์เมื่อวานยังคงค้างอยู่ในหัว ทั้งภาพรอยผนึกแตก แสงสีทองจากมือของเธอ และเสียงกระซิบจากใต้พื้นว่า “กุญแจ…คืนมา” ทำให้เธอรู้สึกเหมือนชีวิตที่เคยธรรมดากำลังถูกลากเข้าไปใกล้อะไรบางอย่างมากขึ้นทุกที เธอนอนนิ่งอยู่บนเตียงครู่หนึ่งก่อนจะรู้สึกถึงความอุ่นข้างตัวกอหญ้าหันไปลูคัสนอนอยู่ข้างๆ ในร่างสุนัขสีดำ หัวขนาดใหญ่พาดอยู่ตรงขอบหมอนของเธออย่างหน้าตาเฉย กอหญ้าจ้องอยู่สองวินาที“เมื่อคืนฉันจำได้ว่าคุณนอนพื้นนะ”หูดำขยับนิดหนึ่ง“อย่าทำเป็นไม่ได้ยิน”ไม่มีปฏิกิริยา เธอยื่นมือไปดึงหูเบาๆ“ลูคัส”ดวงตาสีแดงลืมขึ้น“ลงไป”เขาหลับตาอีก กอหญ้าชะงัก“นี่เมินฉัน?”หางดำกระดิกหนึ่งครั้ง เธอหรี่ตา“คุณแกล้งหลับใช่ไหม”เงียบ“ถ้าไม่ลง ฉันจะ—”ลูคัสเปลี่ยนร่างกลับเป็นมนุษย์ทันที กอหญ้าสะดุ้งจนเกือบตกเตียง“เฮ้ย!”ชายหนุ่มนั่งพิงหัวเตียงด้วยสีหน้าง่วงนิดๆ ผมยาวสีดำยุ่งกว่าปกติ เสื้อเชิ้ตยับเล็กน้อย“เจ้ายังจะขู่เรื่องเดิมอีก?”“ได้ผลนี่”ลูคัสถอนหายใจ“ข้ากำลังเฝ้า”“เฝ้าอะไรบนเตียงฉัน”“เจ้า”“
CERBERUS พันธนาการรักแห่งยมโลก 7. รอยแผลจากอดีต
เช้าวันถัดมา กอหญ้าตื่นขึ้นพร้อมความรู้สึกหนักอึ้งในอก ทั้งที่เมื่อคืนพยายามบอกตัวเองว่าจะไม่คิดมาก แต่ภาพดอกไม้สีขาวกับอักขระสีแดงยังวนอยู่ในหัวไม่ยอมหาย คำว่า “คืนกุญแจมา” ทำให้เธอรู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ชีวิตทีละน้อย เธอลงมาชั้นล่างเร็วกว่าปกติเล็กน้อยทันทีที่เปิดประตูห้องพักก็ต้องหยุด ลูคัสนอนอยู่ตรงโซฟาในร่างสุนัขสีดำ ตัวใหญ่พอจะกินพื้นที่โซฟาแทบทั้งหมด หางยาวตกลงมาข้างเบาะขาหน้าพาดทับหมอนเหมือนเจ้าของบ้านเสียเอง กอหญ้ายืนมองอยู่นาน“นี่บ้านฉันหรือบ้านคุณกันแน่”หูสีดำขยับนิดหนึ่ง แต่เจ้าตัวยังไม่ลืมตากอหญ้าเดินเข้าไปใกล้“ลูคัส”เงียบ“ตื่น”ยังเงียบ เธอยื่นมือไปแตะหัวขนสีดำหนานุ่มกว่าที่คิด กอหญ้าเกาเบาๆ หลังหูหางที่ห้อยอยู่ข้างโซฟากระดิกหนึ่งครั้ง เธอชะงักแล้วยิ้ม“ชอบจริงด้วย”หางหยุดทันที กอหญ้าหัวเราะ“อย่าทำเป็นเนียน”สุนัขดำลืมตา ดวงตาสีแดงมองเธอเหมือนไม่พอใจ“เมื่อกี้หางกระดิก”ลูคัสเปลี่ยนกลับเป็นมนุษย์ทันทีร่างสูงใหญ่ปรากฏบนโซฟาแทนที่ กอหญ้าถอยแทบไม่ทัน“เฮ้ย! เตือนก่อนสิ!”ลูคัสนั่งพิงพนักด้วยสีหน้าเรียบ“เจ้าแกล้งข้า”“ตรงไหน”“เกาหู”“แล้วชอบไหม”
CERBERUS พันธนาการรักแห่งยมโลก 6. คฤหาสน์ของไฮดรา
กอหญ้ายืนกอดอกอยู่หน้าคลินิก มองรถสีดำคันหรูที่จอดรออยู่ริมถนนด้วยสีหน้าระแวงเล็กน้อย ข้างรถนั้น โลแกนยืนพิงประตูอย่างสบายใจในเสื้อเชิ้ตสีเทาเข้มพับแขนถึงข้อศอก ผมสีเทาเงินถูกจัดอย่างเป็นธรรมชาติ ใบหน้าหล่อเหลายังมีรอยยิ้มแบบเดิมที่ดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูดเสมอ“ไม่ต้องทำหน้าระแวงขนาดนั้นก็ได้ครับ”กอหญ้าหรี่ตา“คุณบอกจะพาไปดูอดีตของฉัน แล้วมารับด้วยรถแบบนี้ ใครจะไม่ระแวง”“กลัวผมลักพาตัว?”“นิดหนึ่ง”“ถ้าจะลักพาตัว คงไม่จอดรถหน้าคลินิกคุณหรอกครับ”“คนร้ายสมัยนี้ฉลาดนะคะ”โลแกนหัวเราะ“งั้นถือว่าผมพลาด”ประตูคลินิกเปิดออกด้านหลัง ลูคัสเดินออกมา เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีดำเรียบกับกางเกงเข้ารูปสีเดียวกัน ร่างสูงใหญ่ทำให้ประตูคลินิกดูเล็กลงไปทันที ใบหน้าคมเข้มเย็นจัดตั้งแต่ยังไม่ทันมองโลแกนเต็มตา“ข้าจะไปด้วย”โลแกนยิ้ม“ใครเชิญ”“ไม่จำเป็นต้องเชิญ”กอหญ้าถอนหายใจ“เราตกลงกันแล้วนะว่าจะไม่กัดกัน”ลูคัสหันมามอง“ข้าไม่เคยกัดมัน”โลแกนยกคิ้ว“แต่เคยพยายามฉีกหัวข้าออก”“เพราะเจ้าน่ารำคาญ”“เห็นไหมครับหมอ นี่แหละนิสัยจริง”“พอค่ะ”กอหญ้ายกมือห้าม“ถ้าจะไปก็ไปดีๆ ทั้งคู่”โลแกนเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารใ
CERBERUS พันธนาการรักแห่งยมโลก 5. เงาสะท้อนของเซอร์เบอรัส
กอหญ้าตามลูคัสกลับมาถึงคลินิกในเวลาที่ท้องฟ้าเริ่มมืดสนิท แต่คนที่เดินนำหน้ากลับไม่ยอมพูดกับเธอสักคำ ตั้งแต่เดินออกจากสวนจนถึงหน้าประตูคลินิก ชายร่างสูงเพียงเดินเงียบๆ ด้วยสีหน้าเรียบเฉยจนดูน่ากลัวกว่าเวลาที่เขาคำรามเสียอีก กอหญ้าปลดล็อกประตูแล้วหันกลับ“จะเงียบอีกนานไหม”ลูคัสเดินผ่านเธอเข้าไปข้างใน“ไม่ได้เงียบ”“ตั้งแต่สวนจนถึงนี่พูดอยู่สามคำ”“ก็ยังพูด”กอหญ้าหลับตาช้าๆ“นี่เรียกว่างอนค่ะ”ลูคัสหยุดเดิน“ข้าไม่งอน”“งั้นหันมาคุยกันดีๆ”เขาไม่หัน กอหญ้ากอดอก“คุณลูคัส”“ว่า”“หันมา”เงียบ“ลูคัส”สุดท้ายเขาจึงหันกลับ ดวงตาสีเข้มจับจ้องเธอ“พอใจหรือยัง”“ยัง”เธอเดินเข้าไปใกล้“คุณโกรธที่ฉันจูบโลแกน?”กรามของเขาเกร็งทันที“ข้าไม่ได้โกรธ”“โกหก”“ไม่ได้โกหก”“งั้นมองหน้าฉันแล้วพูด”ลูคัสจ้องเธอ“ข้าไม่ได้โกรธ”“มือคุณกำจนเส้นเลือดขึ้นหมดแล้ว”เขาก้มมองมือตัวเองก่อนคลายออกช้าๆ กอหญ้าหลุดหัวเราะ“เห็นไหม”“มันตลกหรือ”“นิดหน่อย”สายตาเขาเย็นลง“กอหญ้า”“คะ”“อย่าหัวเราะตอนข้ากำลังพยายามอดทน”น้ำเสียงทุ้มต่ำทำให้เธอชะงัก“อดทนอะไร”ลูคัสไม่ตอบ เขาเพียงมองริมฝีปากเธอกอหญ้ารู้ทันที ใบหน้า
You May Also Like
คุณชายฮิลล์ ปล่อยฉันนะ!
ทะเลใต้205.3K viewsรักครั้งใหม่กับพี่ชายอดีตสามี
ในน้ำมีปลา62.5K viewsยั่ว
มังกรเล่นน้ำ205.9K viewsพิศวาสรักลูกหนี้ (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]
violet187.7K viewsเอาดอร์
เฮียกังฟู795 viewsปฏิบัติการสอบตกของคุณหนูตระกูลเคานต์
เซียวเหยา104 viewsOops! รักครั้งนี้แม่ให้มา
Claris34 viewsพ่ายหัวใจพี่หมอราเชนทร์
โกลัญญา26 views
