LOGINShare
7. รอยแผลจากอดีต
publish date:
2026-10-15 14:54:10เช้าวันถัดมา กอหญ้าตื่นขึ้นพร้อมความรู้สึกหนักอึ้งในอก ทั้งที่เมื่อคืนพยายามบอกตัวเองว่าจะไม่คิดมาก แต่ภาพดอกไม้สีขาวกับอักขระสีแดงยังวนอยู่ในหัวไม่ยอมหาย คำว่า “คืนกุญแจมา” ทำให้เธอรู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ชีวิตทีละน้อย เธอลงมาชั้นล่างเร็วกว่าปกติเล็กน้อยทันทีที่เปิดประตูห้องพักก็ต้องหยุด ลูคัสนอนอยู่ตรงโซฟาในร่างสุนัขสีดำ ตัวใหญ่พอจะกินพื้นที่โซฟาแทบทั้งหมด หางยาวตกลงมาข้างเบาะขาหน้าพาดทับหมอนเหมือนเจ้าของบ้านเสียเอง กอหญ้ายืนมองอยู่นาน
“นี่บ้านฉันหรือบ้านคุณกันแน่”
หูสีดำขยับนิดหนึ่ง แต่เจ้าตัวยังไม่ลืมตากอหญ้าเดินเข้าไปใกล้
“ลูคัส”
เงียบ
“ตื่น”
ยังเงียบ เธอยื่นมือไปแตะหัวขนสีดำหนานุ่มกว่าที่คิด กอหญ้าเกาเบาๆ หลังหูหางที่ห้อยอยู่ข้างโซฟากระดิกหนึ่งครั้ง เธอชะงักแล้วยิ้ม
“ชอบจริงด้วย”
หางหยุดทันที กอหญ้าหัวเราะ
“อย่าทำเป็นเนียน”
สุนัขดำลืมตา ดวงตาสีแดงมองเธอเหมือนไม่พอใจ
“เมื่อกี้หางกระดิก”
ลูคัสเปลี่ยนกลับเป็นมนุษย์ทันทีร่างสูงใหญ่ปรากฏบนโซฟาแทนที่ กอหญ้าถอยแทบไม่ทัน
“เฮ้ย! เตือนก่อนสิ!”
ลูคัสนั่งพิงพนักด้วยสีหน้าเรียบ
“เจ้าแกล้งข้า”
“ตรงไหน”
“เกาหู”
“แล้วชอบไหม”
เขาไม่ตอบ กอหญ้ายิ้ม
“เงียบแปลว่าชอบ”
“ข้าไม่ได้บอก”
“แต่หางบอก”
ลูคัสถอนหายใจ
“เจ้านี่…”
กอหญ้าหัวเราะก่อนเดินไปเปิดม่าน แสงเช้าสาดเข้ามาแต่เพียงไม่กี่วินาทีเธอก็รู้สึกว่าบรรยากาศไม่ปกติ ลูคัสเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน
“อย่าไปใกล้หน้าต่าง”
กอหญ้าหยุด
“อีกแล้ว?”
“มีคนมอง”
“ใคร”
ลูคัสลุกขึ้นดวงตาเปลี่ยนเป็นสีแดง เขาเดินเข้าหาหน้าต่างอย่างระวัง ด้านล่างถนนยังดูปกติรถผ่านไปมาคนเดินตามฟุตปาธไม่มีอะไรผิดสังเกต แต่ลูคัสกลับมองไปยังตึกฝั่งตรงข้าม
“ออกมา”
ไม่มีอะไรเกิดขึ้น กอหญ้าเดินเข้ามา
“เห็นอะไร”
“ไม่ใช่คน”
เธอชะงัก
“วิญญาณ?”
“ไม่”
“แล้วอะไร”
ลูคัสนิ่ง
“ผู้รับใช้ของมัน”
ยังไม่ทันถามต่อ เงาดำบนดาดฟ้าฝั่งตรงข้ามก็เคลื่อนไหว เร็วมากจนดูแทบไม่ทันลูคัสหันกลับ
“วันนี้ปิดคลินิก”
กอหญ้าหันขวับ
“ไม่ได้”
“ต้องปิด”
“ฉันมีนัดคนไข้”
“ยกเลิก”
“ลูคัส”
“มันรู้ตำแหน่งเจ้าแล้ว”
“แล้วฉันจะหยุดใช้ชีวิตเพราะกลัวมันตลอดไปหรือไง”
เขานิ่ง กอหญ้าพูดต่อ
“ถ้าฉันปิดคลินิกทุกครั้งที่มีอะไรน่ากลัวโผล่มา สุดท้ายฉันก็เหลือแต่ชีวิตที่ต้องหลบซ่อน”
“ข้ายอมให้เจ้าเกลียดข้า ดีกว่าให้เจ้าตาย”
“ฉันไม่ได้เกลียดคุณ”
เธอหยุด
“แต่ถ้าคุณคิดแทนฉันทุกอย่าง เราจะทะเลาะกันทุกวัน”
ลูคัสมองเธอ
“งั้นจะทำอย่างไร”
“เปิดคลินิกตามปกติ”
“กอหญ้า”
“แต่คุณอยู่ด้วย”
เขาชะงัก เธอยิ้มบางๆ
“แบบนี้โอเคไหม”
ลูคัสเงียบอยู่ครู่หนึ่ง
“ข้าอยู่ข้างเจ้า”
“ดี”
“ตลอดเวลา”
กอหญ้าหรี่ตา
“ไม่ถึงขั้นเข้าห้องน้ำด้วยนะ”
เขานิ่ง เธอตาโต
“คุณคิดจริงเหรอ!”
“เผื่อฉุกเฉิน”
“ไม่ได้!”
เสียงหัวเราะต่ำดังขึ้น กอหญ้ารู้ตัวทีหลังว่าโดนแกล้ง
“ลูคัส!”
“เจ้าเริ่มเชื่อทุกอย่างที่ข้าพูดแล้ว”
“อย่าได้ใจ”
เธอเดินลงไปเปิดคลินิก ช่วงเช้าผ่านไปค่อนข้างสงบแต่ลูคัสไม่เคยออกห่างเกินสิบก้าว จนลูกค้าหลายคนเริ่มมอง มิ้นท์เองก็เริ่มสังเกต
“หมอคะ”
“ว่า”
“คุณลูคัสตามหมอเหมือนบอดี้การ์ดเลย”
กอหญ้าถอนหายใจ
“เขาคิดว่ามีคนจะฆ่าฉัน”
มิ้นท์ชะงัก
“หา?”
“ล้อเล่น”
“หน้าหมอไม่ได้ล้อเลยนะคะ”
กอหญ้ารีบหันกลับ
“ทำงานค่ะ”
แต่ก่อนมิ้นท์จะถามต่อประตูก็เปิด โลแกนเดินเข้ามา วันนี้เขาแต่งตัวเรียบกว่าปกติเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสีเข้ม ไม่มีรอยยิ้มมากเหมือนทุกครั้ง กอหญ้ามองหน้า
“คุณเป็นอะไร”
โลแกนมองลูคัสก่อน
“เมื่อคืนมีคนส่งของมาให้ผม”
“ดอกไม้?”
เขาพยักหน้า ลูคัสเดินเข้ามา
“เขียนว่าอะไร”
โลแกนมองกอหญ้า
“คืนกุญแจมา”
เธอสีหน้าเปลี่ยน
“เหมือนกัน”
บรรยากาศตึงขึ้นทันที มิ้นท์มองทั้งสามคนสลับไปมา กอหญ้าหันไป
“มิ้นท์ วันนี้กลับก่อนก็ได้”
“แต่—”
“ไม่มีอะไร เดี๋ยวฉันจัดการเอง”
มิ้นท์ยังลังเลแต่สุดท้ายยอม หลังประตูปิดโลแกนเดินเข้าไปหลังเคาน์เตอร์
“เมื่อคืนข้าตามร่องรอย”
ลูคัสขมวดคิ้ว
“ได้อะไร”
“พวกมันไม่ได้อยู่ในโลกนี้เต็มตัว”
กอหญ้าฟังอย่างตั้งใจ
“หมายความว่าไง”
“เหมือนเงาที่สอดเข้ามาระหว่างประตู”
“แล้วคนที่ส่งดอกไม้?”
“น่าจะเป็นคนเป็น”
ลูคัสพูด
“ผู้ที่ยอมทำสัญญากับมัน”
กอหญ้ากอดอก
“สรุปฉันมีทั้งผี ทั้งคน แล้วก็สัตว์เทพสองตัวตามติด?”
โลแกนยิ้ม
“ถ้ามองแง่ดี อย่างน้อยสองตัวหลังหล่อ”
เธอหลุดหัวเราะ ลูคัสมองเขา
“ไม่ตลก”
“ผมไม่ได้พูดกับเจ้า”
กอหญ้ารีบพูด
“พอ”
โลแกนเดินเข้ามาใกล้โต๊ะ
“เราควรพาคุณไปที่หนึ่ง”
“ที่ไหน”
“ที่ที่ผนึกครั้งแรกเกิดขึ้น”
ลูคัสตอบทันที
“ไม่ได้”
โลแกนถอนหายใจ
“เจ้าจะพูดคำอื่นเป็นไหม”
“สถานที่นั้นอันตราย”
“แต่ถ้านางไม่รู้วิธีใช้พลัง สุดท้ายก็อันตรายกว่า”
กอหญ้าหันไปหาลูคัส
“เขาพูดถูกไหม”
ลูคัสนิ่ง คำตอบชัดเจน
“งั้นไป”
“กอหญ้า”
“ฉันไม่อยากรอให้ศัตรูมาหาอย่างเดียว”
เธอมองทั้งคู่
“ถ้าพลังนี้เป็นของฉัน ฉันต้องรู้ว่าจะใช้ยังไง”
โลแกนพยักหน้า ลูคัสถอนหายใจ
“ข้าจะไปด้วย”
“แน่นอน”
กอหญ้าพูด
“ฉันไม่ไปกับงูตัวเดียวหรอก”
โลแกนยกมือทาบอก
“เจ็บนะครับ”
“คุณไม่ตายง่ายๆ หรอก”
“ถ้าเป็นคำพูดจากคุณ ผมก็ยอมเจ็บ”
ลูคัสหันไป
“เลิกจีบ”
“ไม่”
กอหญ้าส่ายหน้า
“ถ้ายังเถียงกัน ฉันไม่ไปกับใครทั้งนั้น”
เงียบทันที เธอพยักหน้าอย่างพอใจ
“ดีมาก”
โลแกนหันไปกระซิบลูคัส
“นางน่ากลัวขึ้น”
“เพราะเจ้า”
“เกี่ยวอะไรกับข้า”
“ตั้งแต่เจ้ามา นางดุขึ้น”
กอหญ้าหันขวับ
“ได้ยินนะ”
สองคนเงียบพร้อมกัน สถานที่ที่โลแกนพูดถึงอยู่ชานเมือง เป็นพื้นที่ป่าขนาดเล็กที่ถูกปิดมานาน ภายนอกดูเหมือนที่รกร้างธรรมดา แต่ทันทีที่กอหญ้าก้าวผ่านแนวต้นไม้ อากาศก็เปลี่ยน เย็นลงหนักขึ้นและเงียบผิดปกติิ ไม่มีเสียงนก ไม่มีเสียงแมลง ลูคัสเดินข้างซ้ายโลแกนข้างขวา กอหญ้ามองทั้งคู่
“นี่ฉันมีบอดี้การ์ดสองคน?”
โลแกนตอบ
“คู่แข่งสองคนมากกว่า”
ลูคัสไม่พูด เธอมองเขา
“ยังหึงอยู่เหรอ”
“เปล่า”
โลแกนหัวเราะ
“หึง”
“หุบปาก”
กอหญ้าส่ายหน้า
“เด็กจริงๆ”
ทั้งสองหันมาพร้อมกัน
“ใครเด็ก”
เธอหัวเราะ
“ทั้งคู่”
เดินเข้าไปอีกไม่ไกลก็พบซากอาคารหินเก่า กอหญ้าหยุด หัวใจเต้นแรงขึ้นทันที
“ฉันเคยมาที่นี่”
ลูคัสมอง
“จำได้?”
“ไม่ทั้งหมด”
เธอเดินเข้าไปช้าๆ พื้นหินแตกร้าวเต็มไปหมด ตรงกลางมีวงกลมขนาดใหญ่สลักอยู่ กอหญ้าคุกเข่าปลายนิ้วแตะรอยสลักทันใดนั้นภาพในหัวก็เปิดขึ้น เสียงกรีดร้อง เปลวไฟ ลูคัสในร่างเซอร์เบอรัสสามหัว โลแกนในร่างงูยักษ์หลายหัวและตัวเธอในอดีตยืนอยู่ตรงกลางวงผนึก เลือดไหลจากฝ่ามือ เสียงผู้ชายตะโกน
“อย่าทำ!”
หญิงสาวหันกลับ ใบหน้าเปื้อนน้ำตา
“ถ้าไม่ปิด ประตูจะกลืนทุกคน”
ลูคัสพยายามวิ่งเข้าหาแต่กำแพงพลังขวางไว้ โลแกนฟาดหางใส่ผนึกจนพื้นแตก
“หยุดนาง!”
ไม่มีใครเข้าไปได้ หญิงสาวยิ้มทั้งน้ำตา
“ขอบคุณนะ…”
แสงสีทองระเบิด กอหญ้าสะดุ้งกลับลมหายใจถี่ลูคัสรีบประคอง
“กอหญ้า”
เธอจับแขนเขาแน่น
“ฉันฆ่าตัวเอง?”
“ไม่”
เสียงลูคัสหนัก
“เจ้าช่วยทุกคน”
“แต่ฉันรู้ว่าจะตาย”
เขาไม่ตอบ กอหญ้ามองโลแกนเขาเองก็เงียบน้ำตาเริ่มขึ้นในดวงตา
“แล้วพวกคุณก็เห็น?”
ลูคัสกำมือแน่น
“ใช่”
โลแกนเบือนหน้า ความรู้สึกผิดเก่าหลายพันปีปรากฏชัด กอหญ้าค่อยๆ ลุก
“เพราะงั้นพวกคุณถึงไม่ยอมบอก?”
ลูคัสตอบ
“ข้าไม่อยากให้เจ้าจำความเจ็บนั้น”
“แต่ฉันก็ต้องรู้”
“รู้แล้วได้อะไร”
“อย่างน้อยฉันจะรู้ว่าทำไมคุณถึงกลัวฉันตายขนาดนี้”
คำพูดนั้นทำให้เขาเงียบ กอหญ้าเดินเข้าไปใกล้
“คุณยังเห็นภาพนั้นทุกวันใช่ไหม”
ลูคัสหลบตานั่นคือคำตอบ เธอแตะแก้มเขา
“ชาตินี้ฉันยังอยู่”
ดวงตาสีแดงสั่นไหวเล็กน้อย
“ข้ารู้”
“งั้นมองฉัน”
เขาค่อยๆ เงยหน้า
“ฉันไม่ใช่คนเดิมที่ต้องตายเหมือนเดิมทุกครั้ง”
ลูคัสยกมือจับข้อมือเธอ
“ข้าจะไม่ยอมให้เกิด”
“งั้นต้องให้ฉันเรียนรู้ ไม่ใช่ซ่อน”
เขานิ่งอยู่นานก่อนพยักหน้า
“ได้”
โลแกนยืนมองอยู่ไม่ไกลแววตาอ่อนลงิกอหญ้าหันไป
“คุณก็เหมือนกัน”
“ผม?”
“ห้ามปิดบัง”
โลแกนยิ้ม
“ถ้าคุณถาม ผมจะตอบเท่าที่ตอบได้”
“คำตอบนั้นเจ้าเล่ห์”
“ก็ผมเป็นงู”
เธอหลุดหัวเราะ ในจังหวะนั้นเองพื้นใต้เท้าสั่นรอยผนึกที่กอหญ้าแตะเริ่มเรืองแสงสีแดง ลูคัสหันกลับทันที
“ถอย!”
สายเกินไป มือสีดำหลายสิบมือพุ่งขึ้นมาจากพื้นกอหญ้าถูกจับข้อเท้า
“กรี๊ด!”
ลูคัสกระโจนเข้าหาแต่กำแพงสีแดงระเบิดขึ้นขวาง โลแกนแปลงร่างบางส่วนทันทีเกล็ดสีเขียวเข้มปรากฏตามแขนดวงตากลายเป็นสีทอง
“มันเปิดจากใต้ผนึก!”
มือดำลากกอหญ้าลงไป เธอกัดฟันพยายามดึงตัวเองออก ลูคัสคำราม ร่างมนุษย์เปลี่ยนเป็นเซอร์เบอรัสขนาดมหึมาคราวนี้เป็นตัวสามหัวปรากฏเต็มรูป กอหญ้าชะงักแม้อยู่ในสถานการณ์อันตรายนี่คือร่างจริง ยิ่งใหญ่ น่ากลัวและงดงามอย่างประหลาด หัวทั้งสามคำรามพร้อมกันไฟสีดำพุ่งเข้าใส่กำแพงพลัง โลแกนเองแปลงร่างเต็มตัวงูยักษ์หลายหัวปรากฏขึ้นอีกด้าน พื้นทั้งผืนสะเทือน กอหญ้ามองสองสัตว์เทพกำลังทำลายกำแพงเพื่อเข้าหาเธอ ภาพในอดีตซ้อนทับ ครั้งหนึ่งเธอเคยอยู่ตรงกลางแบบนี้และเลือกใช้ชีวิตตัวเองแลกทุกอย่างไม่ ครั้งนี้ไม่เหมือนเดิม เธอก้มมองมือที่จับข้อเท้าความกลัวค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความโกรธ
“ปล่อย”
มือดำยิ่งรัด กอหญ้าหลับตา จำเสียงเพลงที่ตัวเองชอบร้องให้สัตว์ฟัง เธอเริ่มร้องเบาๆ ทำนองง่ายๆ อบอุ่น เสียงของเธอกระจายไปทั่วซากวิหารลูคัสชะงัก โลแกนหยุด แสงสีทองค่อยๆ ปรากฏรอบตัวกอหญ้า มือดำเริ่มไหม้เสียงกรีดร้องดังขึ้นใต้พื้นเธอลืมตาดวงตาเรืองแสงสีทองชั่วขณะ
“ฉันบอกให้ปล่อย”
แสงระเบิดออก มือดำทั้งหมดสลายกำแพงสีแดงแตกกระจาย ลูคัสพุ่งเข้ามารับตัวเธอทันที ร่างกลับเป็นมนุษย์กลางอากาศแล้วกอดแน่น
“กอหญ้า!”
เธอหอบ
“ฉันทำได้”
ลูคัสมองหน้าเธอ
“เจ้าใช้พลังเอง”
โลแกนเดินเข้ามา สภาพเสื้อผ้ายับเล็กน้อยจากการเปลี่ยนร่าง
“ไม่ใช่แค่ใช้”
เขามองวงผนึก รอยแดงกำลังกลายเป็นสีทอง
“นางเปลี่ยนผนึก”
กอหญ้าหันไป
“หมายความว่า”
ลูคัสมองพื้น สีหน้าเคร่ง
“พลังเจ้าแข็งแกร่งกว่าชาติก่อน”
เธอเงียบ โลแกนพูด
“และนั่นหมายความว่าอีกฝ่ายจะต้องการตัวคุณมากกว่าเดิม”
กอหญ้าถอนหายใจ
“ไม่มีข่าวดีเลยหรือไง”
ลูคัสมอง
“มี”
“อะไร”
เขากอดเอวแน่นขึ้น
“เจ้าปลอดภัย”
เธอมองแขน
“ตอนนี้ใช่”
โลแกนเดินเข้ามา
“และเจ้าเริ่มสู้ได้”
กอหญ้าพยักหน้า
“นั่นนับเป็นข่าวดี”
ทันใดนั้น เสียงกระซิบดังจากใต้พื้น
“กุญแจ…”
ทั้งสามหยุด
“คืนมา…”
กอหญ้ามองลง พื้นแตกร้าวดวงตาสีแดงจำนวนมากเปิดขึ้นใต้รอยแยก
“เราควรกลับแล้วใช่ไหม”
ลูคัสตอบทันที
“ใช่”
โลแกนพยักหน้า
“เห็นด้วยอย่างยิ่ง”
กอหญ้าหันมอง
“หายากนะที่พวกคุณเห็นตรงกัน”
ลูคัสกับโลแกนพูดพร้อมกัน
“เงียบแล้ววิ่ง”
เธอหลุดหัวเราะทั้งที่กำลังกลัว
“โอเค!”
ทั้งสามรีบออกจากพื้นที่ ก่อนพ้นแนวต้นไม้ เสียงระเบิดดังขึ้นด้านหลังแต่ไม่มีใครหันกลับ เพราะทุกคนรู้ว่าสิ่งที่อยู่ใต้ผนึกกำลังตื่น คืนนั้นกอหญ้ากลับถึงบ้านด้วยอาการเหนื่อยจนแทบเดินไม่ไหว ลูคัสยกตัวเธอขึ้นทันที
“เฮ้ย! วาง”
“เจ้าหมดแรง”
“ฉันเดินได้”
“ไม่”
“ลูคัส”
“วันนี้ข้าไม่เถียง”
“นี่เรียกเถียงอยู่”
โลแกนที่ตามมาส่งหัวเราะ
“ปล่อยเขาอุ้มเถอะครับ เดี๋ยวหมาดำร้องไห้”
ลูคัสหันขวับ
“เจ้ายังไม่กลับ?”
“กำลังจะกลับ”
โลแกนเดินเข้าใกล้กอหญ้า
“คืนนี้พักมากๆ”
“ค่ะ”
เขามองลูคัส
“ถ้านางเป็นอะไร โทรหาข้า”
“ไม่จำเป็น”
“ไม่ได้พูดกับเจ้า”
กอหญ้าถอนหายใจ
“ฝันดีค่ะโลแกน”
เขายิ้มทันที
“ฝันถึงผมนะครับ”
ลูคัสปิดประตูใส่หน้าเขา ปัง! กอหญ้าหลุดหัวเราะ
“เสียมารยาท”
“มันสมควร”
“หึงอีกแล้ว”
“ใช่”
คำตอบตรงๆ ทำให้เธอนิ่งไป ลูคัสอุ้มเธอขึ้นบันได
“คุณยอมรับง่ายขึ้นนะ”
“เสียเวลาโกหก”
กอหญ้ายิ้ม
“ดีค่ะ”
พอถึงห้องเขาวางเธอลงบนเตียงอย่างเบามากกอหญ้ามองหน้าเขา
“ขอบคุณนะ”
“เรื่องอะไร”
“วันนี้”
“ข้าควรปกป้องเจ้า”
“ฉันรู้”
เธอจับมือเขา
“แต่ครั้งหน้าฉันจะปกป้องตัวเองด้วย”
ลูคัสมองมือนั้นก่อนยกขึ้นจูบหลังมือเบาๆ
“งั้นข้าจะยืนข้างเจ้า”
กอหญ้ายิ้ม
“ตกลง”
ในคืนนั้นเองลึกลงไปใต้ผืนดิน รอยผนึกสีทองเริ่มแตกร้าวจากด้านใน เสียงหนึ่งหัวเราะเบาๆ
“แข็งแกร่งขึ้นแล้วสินะ…”
เงาร่างสูงใหญ่ค่อยๆ ปรากฏหลังประตู
“ดี”
ดวงตาสีแดงเปิดขึ้นในความมืด
“เพราะครั้งนี้ ข้าต้องการมากกว่าเพียงชีวิตของนาง”
Latest chapter
CERBERUS พันธนาการรักแห่งยมโลก 10. ประตูใต้คฤหาสน์
“ถ้าอยากรู้…ลงมาหาข้าสิ”เสียงนั้นดังขึ้นจากรอยแยกใต้พื้นอย่างชัดเจนจนกอหญ้ารู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง ดวงตาสีแดงคู่หนึ่งลอยอยู่ในความมืดด้านล่างจ้องตรงมาที่เธอราวกับมองทะลุร่างกายได้ ลูคัสกระชับมือเธอทันที“อย่าฟัง”โลแกนเองก็ขยับเข้ามาใกล้อีกด้าน“มันกำลังยั่วให้คุณลงไป”กอหญ้ายืนมองรอยแยกนิ่ง“แต่ถ้าฉันไม่ลง เราจะรู้ได้ยังไงว่ามันต้องการอะไร”ลูคัสหันขวับ“ไม่จำเป็นต้องรู้ทุกอย่าง”“นี่แหละปัญหาของคุณ”“อะไร”“ชอบบอกว่าฉันไม่จำเป็นต้องรู้”เธอดึงมือกลับจากเขาเล็กน้อย“เรื่องมันเกี่ยวกับฉันโดยตรงนะลูคัส”“เพราะเกี่ยวกับเจ้า ข้าถึงไม่อยากให้เสี่ยง”“แล้วจะให้ฉันนั่งรอจนศัตรูบุกมาถึงเตียงอีกหรือไง”โลแกนพยักหน้าเบาๆ“นางพูดถูก”ลูคัสหันไป“เจ้าเงียบ”“ข้าแค่บอกความจริง”“ความจริงของเจ้าทำให้นางเสี่ยงทุกครั้ง”“แต่การซ่อนความจริงก็เคยทำให้นางตายมาแล้ว”ประโยคนั้นทำให้บรรยากาศแข็งทื่อทันที กอหญ้ามองสลับไปมา ลูคัสกำหมัดแน่น“อย่าพูดเรื่องนั้น”โลแกนสีหน้าเย็นลง“เจ้ากลัวความจริงเพราะมันทำให้เจ้ารู้สึกผิด ไม่ใช่เพราะนางไม่ควรรู้”“พอค่ะ”กอหญ้าแทรก ทั้งคู่เงียบ เธอถอนหายใจ“ฉันยังไม่ลงไป
CERBERUS พันธนาการรักแห่งยมโลก 9. ผู้บุกรุกในคฤหาสน์
ไฟทั้งคฤหาสน์ดับลงในพริบตาเดียว ความมืดหนาทึบเข้าปกคลุมทุกอย่างจนกอหญ้ามองไม่เห็นแม้แต่มือของตัวเอง เสียงหัวเราะที่ดังมาจากชั้นล่างยังคงก้องอยู่ตามผนัง เหมือนมีใครบางคนกำลังเดินวนอยู่รอบบ้าน ทั้งที่ไม่เห็นเงาแม้แต่ร่างเดียว“กุญแจอยู่ที่นี่…”เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง กอหญ้ากำมือแน่น แสงสีทองค่อยๆ ปรากฏขึ้นที่ปลายนิ้ว ส่องให้เห็นใบหน้าของลูคัสกับโลแกนที่ยืนขนาบอยู่คนละด้าน ดวงตาของลูคัสเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้ม ส่วนโลแกนมีประกายสีเขียวอมทองพาดผ่านม่านตา ไม่มีใครยิ้มอีกแล้ว“อยู่ใกล้ข้า”ลูคัสพูดเสียงต่ำ“ไม่”กอหญ้าตอบทันที เขาหันมอง“อะไร”“ฉันจะไม่หลบอยู่ข้างหลังอีกแล้ว”“นี่ไม่ใช่เวลาขัด”“ฉันไม่ได้ขัด”เธอยกมือที่มีแสงสีทองขึ้น“ฉันจะช่วย”โลแกนมองมือเธอ“ถ้ารู้สึกเวียนหัวหรือหมดแรง ให้หยุดทันที”กอหญ้าพยักหน้า ลูคัสกลับทำหน้าไม่พอใจ“ข้ายังไม่อนุญาต”เธอหันไป“คุณเป็นใครถึงต้องอนุญาต”“คนที่กำลังปกป้องเจ้า”“งั้นก็ปกป้องไป ส่วนฉันจะปกป้องตัวเอง”โลแกนหลุดหัวเราะเบาๆ“นางชนะ”ลูคัสหันขวับ“เงียบ”เสียงบางอย่างขูดพื้นดังมาจากชั้นล่างครืด…กอหญ้าชะงัก“มันอยู่ตรงไหน”ลูคัสสูดลมหายใจ“สาม
CERBERUS พันธนาการรักแห่งยมโลก 8. กลิ่นของผู้บุกรุก
กอหญ้าตื่นขึ้นในเช้าวันถัดมาพร้อมความรู้สึกเหมือนร่างกายหนักกว่าปกติหลายเท่า ไม่ใช่เพราะนอนน้อยแต่เป็นเพราะเหตุการณ์เมื่อวานยังคงค้างอยู่ในหัว ทั้งภาพรอยผนึกแตก แสงสีทองจากมือของเธอ และเสียงกระซิบจากใต้พื้นว่า “กุญแจ…คืนมา” ทำให้เธอรู้สึกเหมือนชีวิตที่เคยธรรมดากำลังถูกลากเข้าไปใกล้อะไรบางอย่างมากขึ้นทุกที เธอนอนนิ่งอยู่บนเตียงครู่หนึ่งก่อนจะรู้สึกถึงความอุ่นข้างตัวกอหญ้าหันไปลูคัสนอนอยู่ข้างๆ ในร่างสุนัขสีดำ หัวขนาดใหญ่พาดอยู่ตรงขอบหมอนของเธออย่างหน้าตาเฉย กอหญ้าจ้องอยู่สองวินาที“เมื่อคืนฉันจำได้ว่าคุณนอนพื้นนะ”หูดำขยับนิดหนึ่ง“อย่าทำเป็นไม่ได้ยิน”ไม่มีปฏิกิริยา เธอยื่นมือไปดึงหูเบาๆ“ลูคัส”ดวงตาสีแดงลืมขึ้น“ลงไป”เขาหลับตาอีก กอหญ้าชะงัก“นี่เมินฉัน?”หางดำกระดิกหนึ่งครั้ง เธอหรี่ตา“คุณแกล้งหลับใช่ไหม”เงียบ“ถ้าไม่ลง ฉันจะ—”ลูคัสเปลี่ยนร่างกลับเป็นมนุษย์ทันที กอหญ้าสะดุ้งจนเกือบตกเตียง“เฮ้ย!”ชายหนุ่มนั่งพิงหัวเตียงด้วยสีหน้าง่วงนิดๆ ผมยาวสีดำยุ่งกว่าปกติ เสื้อเชิ้ตยับเล็กน้อย“เจ้ายังจะขู่เรื่องเดิมอีก?”“ได้ผลนี่”ลูคัสถอนหายใจ“ข้ากำลังเฝ้า”“เฝ้าอะไรบนเตียงฉัน”“เจ้า”“
CERBERUS พันธนาการรักแห่งยมโลก 7. รอยแผลจากอดีต
เช้าวันถัดมา กอหญ้าตื่นขึ้นพร้อมความรู้สึกหนักอึ้งในอก ทั้งที่เมื่อคืนพยายามบอกตัวเองว่าจะไม่คิดมาก แต่ภาพดอกไม้สีขาวกับอักขระสีแดงยังวนอยู่ในหัวไม่ยอมหาย คำว่า “คืนกุญแจมา” ทำให้เธอรู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ชีวิตทีละน้อย เธอลงมาชั้นล่างเร็วกว่าปกติเล็กน้อยทันทีที่เปิดประตูห้องพักก็ต้องหยุด ลูคัสนอนอยู่ตรงโซฟาในร่างสุนัขสีดำ ตัวใหญ่พอจะกินพื้นที่โซฟาแทบทั้งหมด หางยาวตกลงมาข้างเบาะขาหน้าพาดทับหมอนเหมือนเจ้าของบ้านเสียเอง กอหญ้ายืนมองอยู่นาน“นี่บ้านฉันหรือบ้านคุณกันแน่”หูสีดำขยับนิดหนึ่ง แต่เจ้าตัวยังไม่ลืมตากอหญ้าเดินเข้าไปใกล้“ลูคัส”เงียบ“ตื่น”ยังเงียบ เธอยื่นมือไปแตะหัวขนสีดำหนานุ่มกว่าที่คิด กอหญ้าเกาเบาๆ หลังหูหางที่ห้อยอยู่ข้างโซฟากระดิกหนึ่งครั้ง เธอชะงักแล้วยิ้ม“ชอบจริงด้วย”หางหยุดทันที กอหญ้าหัวเราะ“อย่าทำเป็นเนียน”สุนัขดำลืมตา ดวงตาสีแดงมองเธอเหมือนไม่พอใจ“เมื่อกี้หางกระดิก”ลูคัสเปลี่ยนกลับเป็นมนุษย์ทันทีร่างสูงใหญ่ปรากฏบนโซฟาแทนที่ กอหญ้าถอยแทบไม่ทัน“เฮ้ย! เตือนก่อนสิ!”ลูคัสนั่งพิงพนักด้วยสีหน้าเรียบ“เจ้าแกล้งข้า”“ตรงไหน”“เกาหู”“แล้วชอบไหม”
CERBERUS พันธนาการรักแห่งยมโลก 6. คฤหาสน์ของไฮดรา
กอหญ้ายืนกอดอกอยู่หน้าคลินิก มองรถสีดำคันหรูที่จอดรออยู่ริมถนนด้วยสีหน้าระแวงเล็กน้อย ข้างรถนั้น โลแกนยืนพิงประตูอย่างสบายใจในเสื้อเชิ้ตสีเทาเข้มพับแขนถึงข้อศอก ผมสีเทาเงินถูกจัดอย่างเป็นธรรมชาติ ใบหน้าหล่อเหลายังมีรอยยิ้มแบบเดิมที่ดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูดเสมอ“ไม่ต้องทำหน้าระแวงขนาดนั้นก็ได้ครับ”กอหญ้าหรี่ตา“คุณบอกจะพาไปดูอดีตของฉัน แล้วมารับด้วยรถแบบนี้ ใครจะไม่ระแวง”“กลัวผมลักพาตัว?”“นิดหนึ่ง”“ถ้าจะลักพาตัว คงไม่จอดรถหน้าคลินิกคุณหรอกครับ”“คนร้ายสมัยนี้ฉลาดนะคะ”โลแกนหัวเราะ“งั้นถือว่าผมพลาด”ประตูคลินิกเปิดออกด้านหลัง ลูคัสเดินออกมา เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีดำเรียบกับกางเกงเข้ารูปสีเดียวกัน ร่างสูงใหญ่ทำให้ประตูคลินิกดูเล็กลงไปทันที ใบหน้าคมเข้มเย็นจัดตั้งแต่ยังไม่ทันมองโลแกนเต็มตา“ข้าจะไปด้วย”โลแกนยิ้ม“ใครเชิญ”“ไม่จำเป็นต้องเชิญ”กอหญ้าถอนหายใจ“เราตกลงกันแล้วนะว่าจะไม่กัดกัน”ลูคัสหันมามอง“ข้าไม่เคยกัดมัน”โลแกนยกคิ้ว“แต่เคยพยายามฉีกหัวข้าออก”“เพราะเจ้าน่ารำคาญ”“เห็นไหมครับหมอ นี่แหละนิสัยจริง”“พอค่ะ”กอหญ้ายกมือห้าม“ถ้าจะไปก็ไปดีๆ ทั้งคู่”โลแกนเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารใ
CERBERUS พันธนาการรักแห่งยมโลก 5. เงาสะท้อนของเซอร์เบอรัส
กอหญ้าตามลูคัสกลับมาถึงคลินิกในเวลาที่ท้องฟ้าเริ่มมืดสนิท แต่คนที่เดินนำหน้ากลับไม่ยอมพูดกับเธอสักคำ ตั้งแต่เดินออกจากสวนจนถึงหน้าประตูคลินิก ชายร่างสูงเพียงเดินเงียบๆ ด้วยสีหน้าเรียบเฉยจนดูน่ากลัวกว่าเวลาที่เขาคำรามเสียอีก กอหญ้าปลดล็อกประตูแล้วหันกลับ“จะเงียบอีกนานไหม”ลูคัสเดินผ่านเธอเข้าไปข้างใน“ไม่ได้เงียบ”“ตั้งแต่สวนจนถึงนี่พูดอยู่สามคำ”“ก็ยังพูด”กอหญ้าหลับตาช้าๆ“นี่เรียกว่างอนค่ะ”ลูคัสหยุดเดิน“ข้าไม่งอน”“งั้นหันมาคุยกันดีๆ”เขาไม่หัน กอหญ้ากอดอก“คุณลูคัส”“ว่า”“หันมา”เงียบ“ลูคัส”สุดท้ายเขาจึงหันกลับ ดวงตาสีเข้มจับจ้องเธอ“พอใจหรือยัง”“ยัง”เธอเดินเข้าไปใกล้“คุณโกรธที่ฉันจูบโลแกน?”กรามของเขาเกร็งทันที“ข้าไม่ได้โกรธ”“โกหก”“ไม่ได้โกหก”“งั้นมองหน้าฉันแล้วพูด”ลูคัสจ้องเธอ“ข้าไม่ได้โกรธ”“มือคุณกำจนเส้นเลือดขึ้นหมดแล้ว”เขาก้มมองมือตัวเองก่อนคลายออกช้าๆ กอหญ้าหลุดหัวเราะ“เห็นไหม”“มันตลกหรือ”“นิดหน่อย”สายตาเขาเย็นลง“กอหญ้า”“คะ”“อย่าหัวเราะตอนข้ากำลังพยายามอดทน”น้ำเสียงทุ้มต่ำทำให้เธอชะงัก“อดทนอะไร”ลูคัสไม่ตอบ เขาเพียงมองริมฝีปากเธอกอหญ้ารู้ทันที ใบหน้า
You May Also Like
เกิดใหม่อีกครั้งกับยัยขี้เหร่
เฉียวเหมย66.7K viewsพิศวาส แรงรัก เมีย นักโทษ ของ นายน้อย
เจ้าหน่อไม้น้อยแห่งตระกูลกู่238.3K viewsเรื่องสั้นอีโรติก HOT NC 25+++
C114.0K viewsภรรยาในนาม
ชะนีติดมันส์283.3K viewsพิษสวาทน้องเมีย
Xiaohlinz52 viewsสวีลี่ฟ่านย้อนเวลามาเป็นเถ้าแก่ร้านกาแฟ ยุค 80
Cherry Brow / เจ๊หงส์ขายเต้าเจี้ยว19 viewsที่พักใจชองนายซุปตาร์
DJArtsyStory 45 viewsคุณหมอไร้รัก
Wabibi133 views
