Todos los capítulos de พิษราคะพันธนาการรักพระชายา: Capítulo 1 - Capítulo 10

ตอนที่ 2: ร่องรอยของโอสถมนุษย์ (The Morning After)แสงอรุณเบิกฟ้าสาดส่องผ่านรอยแยกของผ้าม่านโปร่งสีทองอร่าม ภายในห้องบรรทมอันกว้างขวางของตำหนักบูรพาอบอวลไปด้วยกลิ่นอายที่ชวนให้ลุ่มหลง กลิ่นเครื่องหอมสุคนธรสอันหรูหราที่แฝงความเย็นเยียบของราชสำนัก บัดนี้กลับถูกกลบด้วยกลิ่นอายดิบเถื่อนอันร้อนแรงกลิ่นหยาดเหงื่อ กลิ่นน้ำรัก และกลิ่นกายหอมละมุนดุจดอกกล้วยไม้ป่าของพระชายาที่ถูกบดบี้จนแหลกลาญตลอดค่ำคืนที่ผ่านมาบนแท่นบรรทมแกะสลักลายมังกรคาบแก้ว หยางเฟยหลง องค์รัชทายาทผู้เกรียงไกรค่อยๆ ลืมเนตรขึ้นอย่างช้าๆบัดนี้ สติสัมปชัญญะของพระองค์กลับคืนมาครบถ้วนสมบูรณ์แล้ว แววตาสีแดงฉานดุจโลหิตที่คลุ้มคลั่งด้วยฤทธิ์ของ ‘พิษบุปผาราคะ’ เมื่อคืนนี้ ได้จางหายไปสิ้น คงเหลือเพียงดวงตาคมกริบสีดำสนิทดุจพยับหมอก คิ้วเข้มพาดเฉียงดั่งกระบี่ และใบหน้าหล่อเหลาที่ดุดัน กระด้าง และเย็นชาจนผู้คนพากันหวาดกลัว ลุคของบุรุษผู้ทรงอำนาจเหนือผู้ใดกลับคืนมาบดบังเรือนร่างกำยำล่ำสันทันทีเฟยหลงขยับกายศิโรราบ ความทรงจำในค่ำคืนอันป่าเถื่อนไหลบ่าเข้ามาในสมองดั่งกระแสน้ำหลาก พระองค์ทรงหันสายตาคมดุไปมองร่างบางที่นอนคู้ตัวสั่นเทาอยู่ข้

ตอนที่ 4: ความลับที่เล็ดลอด (The Whispers)แสงตะวันยามเที่ยงวันสาดส่องลงกระทบหลังคากระเบื้องเคลือบของตำหนักบูรพา ทว่าบรรยากาศภายในกลับสลัวรางและอัดแน่นไปด้วยความกดดันอันเงียบงัน เสียงฝีเท้าข้าราชบริพารด้านนอกย่ำเหยียบบนพื้นหินอย่างระแวดระวัง ผิดกับเสียงซุบซิบกระซิบกระส่ายของเหล่าขุนนางชั้นผู้ใหญ่ที่เริ่มหนาหูขึ้นเรื่อยๆ ที่บริเวณท้องพระโรงด้านนอก"องค์รัชทายาทไม่ยอมออกว่าราชการติดต่อกันหลายวันแล้ว... หรือว่าข่าวกระแสเรื่องพระวรกายจะทรงพระประชวรหนักจะเป็นความจริง?""ชู่... เบาเสียงของท่านหน่อย อยากหัวหลุดจากบ่าหรืออย่างไร ไอสังหารจากตำหนักในยังไม่จางหายไปเลยนะ"ภายในห้องทรงอักษรที่ตกแต่งด้วยไม้แกะสลักสีเข้ม กลิ่นกำยานกฤษณาถูดจุดโชยอ่อนๆ เพื่อสะกดกลิ่นอายอันร้อนรุ่มที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่กำยำของ หยางเฟยหลง มังกรทะยานฟ้าผู้ทรงอำนาจ พระขนงเข้มพาดเฉียงดุจกระบี่ขมวดมัดเป็นปม ใบหน้าดุดันคมคายซับสีเลือดฝาดจางๆ จากพิษร้ายที่กำลังพลุ่งพล่านอยู่ภายในสายเลือด ดวงตาคมกร้าววาวโรจน์ไปด้วยประกายไฟที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งหมอหลวงกู้ หรือกู้หมิง เจ้ากรมหมอหลวงผู้กุมความลับของราชวงศ์ ค่อยๆ ถอนนิ้วมือที

ตอนที่ 6: สายตาของคนนอก (The Threat)สายลมต้นฤดูสารทพัดผ่านอุทยานหลวง แย้มกลีบผกาแก้วให้ร่วงหล่นลงบนพื้นหญ้าเขียวขจี บรรยากาศรอบกายเงียบสงบ ทว่าสำหรับ หลินเยว่ฉี แล้ว การได้ก้าวเท้าออกจากห้องบรรทมอันอบอ้าวและเต็มไปด้วยกลิ่นอายคุกคามของบทรักอันยาวนาน ถือเป็นความสุนทรีย์ที่หาได้ยากยิ่งเรือนร่างโปร่งบางในชุดฉลองพระองค์สีฟ้าครามเนื้อละเอียด ขับเน้นให้ผิวพรรณที่ขาวจัดดุจน้ำนมดูผุดผ่องจนเกือบจะโปร่งแสง ใบหน้างดงามละมุนตาติดจะซีดเซียวเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววอ่อนล้าทว่าแฝงความผ่อนคลาย ยามเมื่อเรียวขาบอบบางก้าวเดินอย่างเชื่องช้า โดยมี เสี่ยวหลาน นางกำนัลคนสนิทคอยประคองต้นแขนไว้อย่างทะนุถนอม“พระชายา เพลาค่ำลมเริ่มแรงแล้วกระมังเพคะ หม่อมฉันว่าเดินเล่นอีกสักเค่อ แล้วกลับไปเสวยน้ำแกงตุ๋นรังนกที่ตำหนักดีกว่าเพคะ” เสี่ยวหลานเอ่ยถามด้วยความห่วงใย ดวงตาของนางแอบเหลือบมองซอกคอขาวของเจ้านายที่แม้จะมีปกเสื้อตัวหนาบดบัง แต่ก็ยังเห็นรอยสีกุหลาบจางๆ เล็ดลอดออกมา“ข้าอยากเดินต่ออีกเสียหน่อย เสี่ยวหลาน... อยู่แต่ในห้อง ข้ารู้สึกอุดอู้จนหายใจไม่ทั่วท้อง” เสียงหวานละมุนเอ่ยแผ่วเบา รอยยิ้มบางเบาประดับบนริมฝีป

ตอนที่ 8: กลิ่นอายที่แปลกไป (The Scent of Jealousy)โคมไฟระย้าแก้วเจียระไนส่องแสงระยิบระยับอาบไล้ไปทั่วตำหนักรับรองหลวง กลิ่นอายของความหรูหราฟู่ฟ่าอบอวลไปพร้อมกับเสียงดนตรีเครื่องสายที่บรรเลงขับกล่อมอย่างแผ่วเบา ทว่าบรรยากาศในงานเลี้ยงใหญ่ของราชสำนักคืนนี้กลับซ่อนกระแสน้ำเชี่ยวอันน่าสะพรึงกลัวเอาไว้ภายใต้รอยยิ้มและจอกสุราทองคำบนแท่นประทับสูงสง่าที่ตั้งเด่นเป็นประธาน ‘หยางเฟยหลง’ องค์รัชทายาทผู้ทรงอำนาจประทับนั่งด้วยท่วงท่าดุดันน่าเกรงขาม คิ้วเข้มพาดเฉียงเหนือดวงตาคมปลาบที่ฉายแววเย็นชาจนไม่มีขุนนางคนใดกล้าเงยหน้าขึ้นสบตาโดยตรง ร่างกายสูงใหญ่กำยำในฉลองพระองค์ปักลายมังกรทะยานฟ้าดูราวกับรูปสลักหินที่พร้อมจะบดขยี้ทุกสิ่งที่ขวางหน้า ทว่าในยามนี้ ร่างกายของเขากำลังร้อนรุ่มด้วยไฟพิษบุปผาราคะที่เริ่มปะทุขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ ประกอบกับความขุ่นมัวในพระทัยที่ทวีความรุนแรงขึ้นตั้งแต่ก่อนเริ่มงานสายตาคมดุบัดนี้เหลือบมองลงไปยังกลุ่มขุนนางเบื้องล่าง โดยเฉพาะ ‘อัครเสนาบดีโม่เฉิน’ และบุตรชายอย่าง ‘คุณชายรองโม่หรัน’ ที่นั่งอยู่ไม่ไกล โม่เฉินส่งยิ้มหน้าเนื้อใจเสือพลางยกจอกสุราขึ้นคารวะ ทว่าดวงตากลับเต็

ตอนที่ 10: พันธนาการฝังลึก (Bound Body & Soul)แสงทองอร่ามแห่งรุ่งอรุณวันใหม่ค่อยๆ ทอดผ่านบานหน้าต่างฉลุลายมังกรคาบแก้วเข้ามาภายในห้องบรรทมอันโอ่โถงของตำหนักใน กลิ่นอายพายุราคะที่เคยโหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่งตลอดทั้งคืนที่ผ่านมา บัดนี้ได้สงบลงแล้ว เหลือทิ้งไว้เพียงความอุ่นซ่านที่อบอวลอยู่ใต้ผืนม่านมุ้งสีมรกตละมุนตา บรรยากาศภายในห้องยังคงคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นอายแห่งความกระสันอยากที่เพิ่งมอดดับไปได้ไม่นาน ผสมผสานกับกลิ่นเครื่องหอมสุคนธรสอันเป็นเอกลักษณ์ของตำหนักพระชายา ทว่ากลับถูกกลบด้วยกลิ่นคาวหวานอันเข้มข้นของน้ำรักที่หลั่งรินซ้ำแล้วซ้ำเล่าตลอดค่ำคืนอันยาวนานบานประตูไม้จันทน์หอมถูกแง้มออกอย่างแผ่วเบาไร้เสียง มาม่าเหวิน นางกำนัลอาวุโสฝ่ายภูษาผู้กุมความลับและเยือกเย็นที่สุด ก้าวเท้าเข้ามาในห้องบรรทมด้วยกิริยาสำรวม นัยน์ตาฝ้าฟางทว่าเฉียบคมกวาดมองความกระจัดกระจายบนพื้นห้อง—เศษฉลองพระองค์ผ้าไหมเนื้อดีชุดเก่าที่ถูกฉีกกระชากด้วยแรงอารมณ์ดิบเถื่อนขององค์รัชทายาท ยามพิษบุปผาราคะกำเริบจนคลุ้มคลั่ง ปลอกพระขรรค์และเครื่องประดับที่เคยอยู่บนวรกายแกร่งบัดนี้หล่นกระจายอยู่ตามมุมห้องอย่างไม่ไยดี คราบน้ำรั