LOGINตอนที่ 2: ร่องรอยของโอสถมนุษย์ (The Morning After)
แสงอรุณเบิกฟ้าสาดส่องผ่านรอยแยกของผ้าม่านโปร่งสีทองอร่าม ภายในห้องบรรทมอันกว้างขวางของตำหนักบูรพาอบอวลไปด้วยกลิ่นอายที่ชวนให้ลุ่มหลง กลิ่นเครื่องหอมสุคนธรสอันหรูหราที่แฝงความเย็นเยียบของราชสำนัก บัดนี้กลับถูกกลบด้วยกลิ่นอายดิบเถื่อนอันร้อนแรงกลิ่นหยาดเหงื่อ กลิ่นน้ำรัก และกลิ่นกายหอมละมุนดุจดอกกล้วยไม้ป่าของพระชายาที่ถูกบดบี้จนแหลกลาญตลอดค่ำคืนที่ผ่านมา บนแท่นบรรทมแกะสลักลายมังกรคาบแก้ว หยางเฟยหลง องค์รัชทายาทผู้เกรียงไกรค่อยๆ ลืมเนตรขึ้นอย่างช้าๆ บัดนี้ สติสัมปชัญญะของพระองค์กลับคืนมาครบถ้วนสมบูรณ์แล้ว แววตาสีแดงฉานดุจโลหิตที่คลุ้มคลั่งด้วยฤทธิ์ของ ‘พิษบุปผาราคะ’ เมื่อคืนนี้ ได้จางหายไปสิ้น คงเหลือเพียงดวงตาคมกริบสีดำสนิทดุจพยับหมอก คิ้วเข้มพาดเฉียงดั่งกระบี่ และใบหน้าหล่อเหลาที่ดุดัน กระด้าง และเย็นชาจนผู้คนพากันหวาดกลัว ลุคของบุรุษผู้ทรงอำนาจเหนือผู้ใดกลับคืนมาบดบังเรือนร่างกำยำล่ำสันทันที เฟยหลงขยับกายศิโรราบ ความทรงจำในค่ำคืนอันป่าเถื่อนไหลบ่าเข้ามาในสมองดั่งกระแสน้ำหลาก พระองค์ทรงหันสายตาคมดุไปมองร่างบางที่นอนคู้ตัวสั่นเทาอยู่ข้างกาย... หลินเยว่ฉี พระชายาเอกผู้เปรียบเสมือนโอสถมนุษย์ของพระองค์ ภาพที่ปรากฏแก่สายตาทำให้หัวใจของมังกรหนุ่มกระตุกวูบ เยว่ฉีนอนขดตัวอยู่บนฟูกหนาหนุ่ม ผิวขาวจัดดุจน้ำนมบริสุทธิ์ที่เคยเนียนละเอียด บัดนี้กลับเต็มไปด้วยร่องรอยการเคี่ยวกรำอย่างบ้าคลั่ง รอยขบกัดสีแดงเข้มที่ลำคอระหง รอยบีบเค้นจากฝ่ามือหนาที่ตราตรึงอยู่บนเอวคอดกิ่วและสะโพกผาย ทั้งยังมีรอยช้ำแดงสีกุหลาบกระจายไปทั่วทั้งเรือนร่างโปร่งบาง ปลายจมูกและขอบตาของร่างเล็กยังคงแดงช้ำจากการร้องไห้สะอื้นยาวนานหลายชั่วสัจจะ “...อึก...” เสียงครางแผ่วเบาในลำคอดังมาจากร่างที่สลบไสล บ่งบอกถึงความเจ็บปวดที่ฝังลึกข้ามคืน เสียงแผ่วเบานั้นดึงเอาความเงียบสงัดเข้ามาในห้อง ประตูบานใหญ่ถูกผลักเปิดออกอย่างแผ่วเบาและไร้เสียง มาม่าเหวิน นางกำนัลอาวุโสฝ่ายภูษาผู้เก็บความลับเก่งเป็นเลิศ ก้าวเข้ามาพร้อมกับ เสี่ยวหลาน นางกำนัลคนสนิทของเยว่ฉี ทั้งสองประคองอ่างน้ำอุ่นและผ้าสะอาดเข้ามาปรนนิบัติอย่างเงียบเชียบที่สุด โดยมี เกากงกง คอยคุมเชิงอยู่ด้านนอกเพื่อไม่ให้ผู้ใดล่วงรู้ความเคลื่อนไหว เสี่ยวหลานเมื่อเห็นสภาพของเจ้านายตนเอง นางถึงกับเบิกตากว้าง มือที่ถือผ้าเช็ดหน้าสั่นระริกด้วยความเวทนา รอยรักสีกุหลาบเหล่านั้นช่างดูโหดร้ายเหลือเกินบนร่างบอบบางปานแก้วเจียระไน ทว่านางมิบังอาจเอื้อนเอ่ยสิ่งใด ได้แต่ก้มหน้าซับหยาดน้ำตาเงียบๆ ความเคลื่อนไหวรอบเตียงทำให้เยว่ฉีค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก แพขนตางอนหนาแผ่ซ่านด้วยความอ่อนล้า เมื่อดวงตาเรียวรีสบเข้ากับเนตรคมดุของสวามี สัญชาตญาณความนอบน้อมและตระกูลขุนนางที่ถูกอบรมมาก็ทำให้ร่างบางพยายามหยัดกายลุกขึ้นทำความเคารพตามธรรมเนียมราชสำนัก “องค์... องค์รัชทายาท... ถวายพระพร...” เสียงของเยว่ฉีแหบพร่าจนแทบไม่ได้ยิน ร่างโปร่งบางพยายามจะก้าวลงจากแท่นบรรทม ทว่าทันทีที่ปลายเท้าแตะพื้น ความเจ็บปวดแล่นริ้วจากช่องทางเบื้องหลังที่ฉีกขาดและบวมช้ำ แล่นขึ้นมาสู่ไขสันหลัง ความระบมที่สะโพกผายและเอวคอดกิ่วทำให้ขาเรียวยาวของเขาทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นห้องอันเย็นเฉียบทันที! ตุบ! “พระชายา!” เสี่ยวหลานอุทานแผ่วเบา จะเข้าไปประคองแต่ไม่กล้า เฟยหลงที่ประทับอยู่บนเตียงเห็นภาพนั้น แววตาคมดุสั่นไหวอย่างรุนแรง ความกวนใจและความหงุดหงิดในตัวเองแล่นพล่านขึ้นมาในอก พระองค์ทรงหงุดหงิดที่ตนเองขาดการควบคุม สัญชาตญาณสัตว์ป่าเมื่อคืนนี้ทำร้ายคนตรงหน้าจนแทบแหลกสลาย แต่ทว่า... ท่ามกลางความรู้สึกผิด กลับมีความรู้สึกหวงแหนอันวิปริตแล่นริ้วขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ “ออกไปให้หมด” กระแสเสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบของหยางเฟยหลงทรงอำนาจจนบรรยากาศในห้องจับตัวเป็นน้ำแข็ง มาม่าเหวินและเสี่ยวหลานรีบก้มศีรษะลงต่ำ ถอยร่นออกจากห้องบรรทมไปอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบ ประตูหนาหนักปิดสนิทลงอีกครั้ง ทิ้งความเงียบและไอความร้อนกึ่งดิบเถื่อนไว้เบื้องหลัง เฟยหลงก้าวลงจากแท่นบรรทม ร่างกายสูงใหญ่กำยำดุจเทพสงครามย่างสามขุมขยับเข้าหาพระชายาที่นอนฟุบอยู่กับพื้น พระองค์ทรงช้อนอุ้มร่างโปร่งบางขึ้นมาในอ้อมแขน แขนแกร่งเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อรัดเอวคอดกิ่วไว้แน่น ก่อนจะวางเยว่ฉีลงบนเตียงกว้างอีกครั้งอย่างแผ่วเบา... แต่ทว่า ความใกล้ชิดนั้นกลับเป็นจุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรมรสหวาน"เฟยหลง... ฮึก มันสูงเกินไป... ตรงนี้คือบัลลังก์หลวงนะพะยะค่ะ" เยว่ฉีประท้วงแผ่วเบา ใบหน้าหวานซบลงกับไหล่หนา ร่างกายสั่นสะท้านเมื่อสัมผัสได้ถึงแกนกายใหญ่โตและร้อนผ่าวของสวามีที่ดุนดันอยู่ใต้ร่มผ้าขยับขยายจนตึงเครียด"บัลลังก์นี้เป็นของข้า แผ่นดินนี้เป็นของข้า และเจ้า... ก็เป็นของข้า" เฟยหลงกระซิบเสียงพร่า สองมือหนาบีบเฟ้นสะโพกกลมกลึงขาวผ่องอย่างแรงจนเกิดรอยนิ้วมือนิ้วแดงระเรื่อราวกับดอกกุหลาบที่ผุดขึ้นบนหิมะมังกรหนุ่มไม่ปล่อยให้เวลาล่วงเลยไป สัญชาตญาณสัตว์ป่าที่ต้องการตีตราเป็นเจ้าของตื่นขึ้นอย่างเต็มที่ เขาจับสะโพกบางขยับตั้งมุม ก่อนจะกดสะโพกของเยว่ฉีลงมาอย่างเฉียบขาด ดุดัน และรวดเร็วในคราเดียว!"อ๊างงงงงงง! เฟย... เฟยหลง!"เยว่ฉีแหงนหน้าขึ้น ครางหวานลั่นท้องพระโรงอันกว้างใหญ่ ความใหญ่โต ร้อนผ่าว และแข็งแกร่งกลืนกินเข้าสู่ร่างกายบอบบางทีเดียวจนสุดทาง ความคับแน่นและกระสันซ่านแล่นริ้วเข้าสู่ขั้วหัวใจ พลังพิเศษในกายของเยว่ฉีเริ่มทำงานโดยอัตโนมัติ มันแผ่ซ่านออกไปปลอบประโลมความร้อนรุ่มและพิษรักในกายของเฟยหลง ทว่าในเวลาเดียวกัน ร่างกายที่ทรยศกลับตอบรับความดุดันนั้นอย่างลึกล้ำ ช่องทางรักโอ
ตอนที่ 20: พิษสวาทเคียงบัลลังก์ (The Forever Bond - Finale) เสียงประโคมดนตรีมงคลที่ดังกึกก้องมาตลอดทั้งวันบัดนี้ได้เงียบลงไปแล้ว พิธีสถาปนาฮ่องเต้พระองค์ใหม่และแต่งตั้งตั้งฮองเฮาคู่บัลลังก์อันยาวนานและแสนเหน็ดเหนื่อยได้ผ่านพ้นไปด้วยความเกรียงไกร แผ่นดินต้าหยางบัดนี้ตกอยู่ภายใต้การปกครองของ "หยางเฟยหลง" มังกรทะยานฟ้าผู้ทรงอำนาจเด็ดขาดเหนือผู้ใด และเคียงข้างกายเขาก็คือ "หลินเยว่ฉี" อดีตพระชายาผู้มีพลังพิเศษในการซึมซับพิษร้าย ซึ่งบัดนี้ได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นองค์ฮองเฮาผู้อยู่เหนือมาตุภูมิทั้งปวง ท่ามกลางความมืดมิดของรัตติกาลอันเงียบสงัด ภายในท้องพระโรงหลวงอันกว้างขวางและโอ่อ่า ประตูบานยักษ์สลักลายมังกรคาบแก้วถูกปิดตายลงกลอนอย่างแน่นหนาจากภายนอก ด้วยคำสั่งเฉียบขาดของ "เกากงกง" หรือเกาเต๋อ ขันทีอาวุโสผู้รู้ใจนายเหนือหัวยิ่งกว่าใคร รวมถึงความอารักขาขั้นสูงสุดจาก "จ้าวเยี่ย" หัวหน้าองครักษ์เงาที่นำกำลังเร้นกายอยู่บนหลังคาและรอบบริเวณตึกหลวง เพื่อกั้นอาณาเขตศักดิ์สิทธิ์นี้มิให้ผู้ใดกล้าก้าวล่วงเข้ามาขัดจังหวะค่ำคืนเฉลิมฉลองส่วนพระองค์ ไร้ซึ่งข้าราชบริพาร ไร้ซึ่งนางกำนัลคอยหมอบกราบ มีเพียงแ
มือหนาไม่รอช้า จัดการกระชากเสื้อคลุมผ้าไหมสีขาวสะอาดของเยว่ฉีออกอย่างรวดเร็ว สาบเสื้อแยกออกจากกันเผยให้เห็นผิวพรรณขาวจัดดุจน้ำนมชั้นดีที่ซ่อนอยู่ภายใน เรือนร่างโปร่งบางสะท้านไหวเมื่อต้องลมเย็นในห้อง ทว่าเพียงพริบตาความร้อนจากฝ่ามือและผิวกายหนาของเฟยหลงก็เข้าทดแทนที่ รัชทายาทหนุ่มโน้มตัวลงซุกไซ้ซอกคอขาวระหง สูดดมกลิ่นหอมละมุนดุจดอกราตรีอันเป็นเอกลักษณ์ของเยว่ฉีอย่างหิวกระหาย ฟันคมขบเม้มเบาๆ ลากไล้ลงมาจนถึงไหปลาร้ามน สร้างรอยรักสีแดงระเรื่อประดุจกลีบกุหลาบฝังลึกลงบนผิวเนียน"อ๊า... ฝ่าบาท... อือ..."เยว่ฉีแอ่นอกขึ้นตอบรับสัมผัสอย่างลืมตัว ร่างกายที่เคยถูกฝึกปรือและหลอมรวมกันมาเป็นร้อยครั้งพันครั้งทรยศต่อความนึกคิด ความเสียวซ่านแล่นริ้วจากจุดที่ถูกสัมผัสไปทั่วเรือนร่าง ยิ่งยามที่ฝ่ามือหยาบโลนของคนหน้าดุลากผ่านหน้าท้องแบนราบ ลงไปบีบเฟ้นสะโพกมนอย่างหนักหน่วง ร่างบางก็ยิ่งสั่นสะท้าน ผิวขาวละมุนเริ่มขึ้นสีชมพูระเรื่อดุน่ารังแก ดวงตาหวานฉ่ำปรือปรอยไปด้วยไฟราคะที่ถูกจุดขึ้นอย่างง่ายดายเฟยหลงจ้องมองภาพความงดงามเย้ายวนใจตรงหน้าด้วยความคลั่งไคล้ เขาถอดฉลองพระองค์ของตนเองออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็
ตอนที่ 19: พันธะนิรันดร์ (The Ultimate Healing) บรรยากาศภายในห้องบรรทมชั้นในของตำหนักบูรพายามสายยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นอายสลัวราง แสงแดดสีทองอบอุ่นพยายามส่องลอดผ่านม่านไหมปักลายมังกรทะยานฟ้าเข้ามา ทว่ากลับถูกบดบังด้วยฉากกั้นไม้แกะสลักฉลุลายอย่างแน่นหนา ทั่วทั้งห้องเงียบสงบ มีเพียงเสียงลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอของบุรุษผู้ทรงอำนาจสูงสุดในแผ่นดินที่ยังคงทอดกายพักผ่อนอยู่บนเตียงกว้าง และเสียงสวบสาบแผ่วเบาของอาภรณ์หมอหลวงอาวุโสที่กำลังบรรจงวางนิ้วมือลงบนชีพจรตรงข้อพระหัตถ์หนา หมอหลวงกู้ หรือกู้หมิง เจ้ากรมหมอหลวงผู้กุมความลับเรื่องพิษร้ายมาอย่างยาวนาน ค่อยๆ ถอนปลายนิ้วออก ใบหน้าชราที่เคยเคร่งเครียดและเต็มไปด้วยความวิตกกังวลตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา บัดนี้กลับผุดรอยยิ้มกว้างอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน เขารีบคุกเข่าลงกับพื้น ค้อมศีรษะลงจนจรดพรมทอขนสัตว์เนื้อหนา ก่อนจะเอ่ยรายงานด้วยน้ำเสียงสั่นเครือด้วยความปิติล้นพ้น "ทูลองค์รัชทายาท ทูลพระชายา... นับเป็นพระมหากรุณาธิคุณของสวรรค์โดยแท้! บัดนี้ ชีพจรขององค์รัชทายาทเต้นเป็นปกติอย่างมั่นคง พลังหยางที่เคยพลุ่งพล่านคลุ้มคลั่งด้วยฤทธิ์ของ 'พิษบุปผาราคะ' บ
ตอนที่ 18: คืนฉลองชัย (The Victory Celebration)เสียงเครื่องดนตรีมโหรีปี่พาทย์และเสียงสรรเสริญเยินยาดังก้องกังวานไปทั่วทั้งพระราชวังหลวง ค่ำคืนนี้คือคืนแห่งการเฉลิมฉลองชัยชนะอันยิ่งใหญ่ การกวาดล้างกบฏและเสี้ยนหนามแผ่นดินเสร็จสิ้นลงอย่างสมบูรณ์ ราชวงศ์หยางได้รับการสถาปนาและปักหลักฐานรากอย่างมั่นคงดุจขุนเขา ทั่วทั้งตำหนักหลวงเปิดไฟโคมระย้าและโคมไฟสีแดงมงคลสว่างไสวระยิบระยับราวกับดวงดาวบนฟากฟ้าที่ร่วงหล่นลงมาสู่ผืนดิน ขุนนางใหญ่น้อยต่างพากันยกจอกเหล้าขึ้นร่วมยินดี ทว่าสายตาเฉียบคมดุดันขององค์รัชทายาท หยางเฟยหลง กลับไม่ได้จับจ้องอยู่ที่ความสำราญเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อยมังกรทะยานฟ้าผู้ทรงอำนาจเฉียบขาดบัดนี้ทอดสายตาโลมเลียไปที่เรือนร่างโปร่งบางของ หลินเยว่ฉี พระชายาคู่ชีวิตผู้เป็นดั่งแก้วตาดวงใจ ผิวขาวจัดดุจน้ำนมของเยว่ฉีต้องแสงไฟโคมจนดูนวลตาละมุนใจ ยามที่ดวงตาคู่สวยช้อนขึ้นสบตากับสวามี หัวใจของเฟยหลงก็กระตุกรัวด้วยความปรารถนาที่ยากจะควบคุม"เยว่เอ๋อร์... ที่นี่น่ารำคาญยิ่งนัก ไปกับเปิ่นไท่จื่อเถอะ" สุรเสียงทุ้มต่ำกระซิบที่ข้างใบหูบางเฟยหลงไม่รอคำตอบ เขาคว้าข้อมือเรียวเล็กแล้วพาร่างบางแยกตั
ภาพในกระจกเงาสะท้อนให้เห็นใบหน้าของเยว่ฉีที่เหยเกด้วยความเสียวซ่าน ผิวขาวจัดเปลี่ยนเป็นสีชมพูระเรื่อไปทั้งตัว ยามที่เอวหนาของคนหน้าดุเริ่มขยับสวมใส่อย่างหนักหน่วงตับ! ตับ! ตับ! ตับ!เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องสะท้อนในห้องที่เงียบสงัด เฟยหลงไม่ยอมออมแรงแม้แต่น้อย สองมือหนาบีบหมับเข้าที่สะโพกผึ่งผาย กดรั้งมันไว้แน่นแล้วส่งแรงกระแทกกระทั้นเข้าใส่รัวกระชั้น สัญชาตญาณดิบเถื่อนขับเคลื่อนให้เขาซอยสะโพกถี่รัวราวกับพายุทั่งซิ่ว ความเป็นชายขนาดยักษ์ครูดไถไปกับจุดกระสันภายในซ้ำแล้วซ้ำเล่า"อ๊ะ อ๊ะ อ๊า!... อื้อออ... แรงไป... เบาหน่อยพะยะคะ..." เยว่ฉีครางระงม ใบหน้าหวานสะบัดไปมา ร่างกายสั่นคลอนไปตามแรงส่งอันมหาศาลจากด้านหลัง ความหวาดเสียวจากการมองเห็นตัวเองถูกกระทำในกระจก ยิ่งเป็นตัวเร่งเร้าให้อารมณ์รักพุ่งสูงจนถึงขีดสุดเขาอายจนหน้าแดงแจ๋ พยายามจะหลับตาลงเพื่อหนีจากภาพตรงหน้า แต่ทว่า... มังกรหนุ่มผู้เอาแต่ใจกลับไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้นเฟยหลงเอื้อมมือหนาขึ้นมาเชิดคางบางของพระชายาขึ้น บังคับให้ใบหน้าหวานหันไปเผชิญหน้ากับภาพสะท้อนในกระจกโดยตรง นิ้วหัวแม่มือของเขากดคลึงริมฝีปากอิ่มที่บวมเจ่อ"ลืมตาเยว







