LOGINตอนที่ 3: ชำระกายในสระสรง (The Royal Bath)
แสงอัสดงสีทองส้มค่อยๆ ลับหายไปเบื้องหลังหลังคาตำหนักหลวง ทิ้งไว้เพียงความมืดสลัวและความเงียบสงัดที่เข้าปกคลุม ทว่าภายในตำหนักลึกสุดขององค์รัชทายาท บรรยากาศกลับอบอวลไปด้วยความตึงเครียดอันแผ่วเบา เกาเต๋อ ขันทีอาวุโสยืนประสานมืออยู่หน้าประตูบานยักษ์ นัยน์ตาที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมานานเหลือบมองสัญญาณบางอย่างจากภายใน ลมหายใจขององค์รัชทายาทที่ดังถี่กระชั้นและกระด้างขึ้นทีละน้อย เป็นสัญญาณเตือนว่า ‘พิษบุปผาราคะ’ ที่ฝังลึกในวรกายกำลังเริ่มแผ่ซ่านอีกครั้ง เกากงกงไม่รอช้า รีบส่งสัญญาณมืออันเฉียบขาดให้ทหารองครักษ์เวรยามถอยร่นออกไปล้อมรอบกำแพงชั้นนอก ปิดตายตำหนักในทันที บนหลังคาสีเข้มที่อาบไปด้วยแสงจันทร์ จ้าวเยี่ย หัวหน้าองครักษ์เงาผู้นิ่งสนิทราวก้อนหิน ทรุดกายลงนั่งชันเข่าในมุมมืด ดาบโบราณคู่กายวางพาดตัก นัยน์ตาคมกริบกวาดมองรอบทิศทาง หน้าที่ของเขาในค่ำคืนนี้คือการเป็นปราการหูและตา ไม่ยอมให้สรรพเสียงเร่าร้อน หรือเสียงคร่ำครวญอันแสนเย้ายวนใดๆ เล็ดลอดผ่านกำแพงตำหนักนี้ออกไปได้แม้เพียงครึ่งคำ ภายในห้องบรรทมอันกว้างขวางและมืดสลัว มีเพียงแสงเทียนเล่มน้อยที่สั่นไหวตามแรงลม หลินเยว่ฉี ในชุดคลุมผ้าไหมสีขาวบางเบากำลังพยายามพยุงร่างกายที่อ่อนเปลี้ยลุกขึ้นจากแท่นบรรทม ผิวเนื้อที่โผล่พ้นสาบเสื้อนั้นขาวจัดดุจน้ำนมชั้นดี ทว่ากลับมีรอยรักสีกุหลาบจางๆ จากค่ำคืนก่อนประดับอยู่ตามลาดไหล่และลำคอระหง ขาเรียวทั้งสองข้างสั่นระริกจนแทบไม่มีแรงหยัดยืน ความร้อนรุ่มจากพิษไข้ผสมผสานกับความเหนื่อยล้าทำให้ริมฝีปากบางเผยอออกเพื่อกอบโกยอากาศเข้าปอด ปัง! เสียงบานประตูเปิดออกพร้อมกับร่างสูงใหญ่กำยำของ หยางเฟยหลง ที่ก้าวเข้ามาด้วยท่วงท่าทรงอำนาจและดุดัน ใบหน้าหล่อเหลาคมคายนั้นบึ้งตึง คิ้วเข้มพาดเฉียงขมวดมุ่นจนดูน่าเกรงขาม นัยน์ตาคู่คมวาวโรจน์ไปด้วยไฟราคะและสัญชาตญาณสัตว์ป่าที่ตื่นขึ้นจากการถูกพิษบีบคั้น ลำแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อแข็งแกร่งราวกับสลักจากหินผาเบียดดันสาบเสื้อคลุมมังกรให้แยกออกเล็กน้อย เผยให้เห็นแผงอกกว้างที่มีเหงื่อกาฬซึมชื้น เฟยหลงไม่พูดพร่ำทำเพลง สายตาของเขาจับจ้องไปยังร่างโปร่งบางที่กำลังซวนเซอยู่ข้างเตียง ราวกับพบลำธารเย็นฉ่ำท่ามกลางทะเลทรายอันร้อนระอุ เขาก้าวประชิดตัวเยว่ฉีในชั่วพริบตา ก่อนจะช้อนวงแขนแกร่งเข้าใต้ข้อพับเข่าและแผ่นหลังเนียน อุ้มร่างของพระชายาขึ้นแนบอกหนาอย่างรวดเร็วและทรงพลัง “ฝ่าบาท... จะ... จะพาหม่อมฉันไปที่ใดพะยะค่ะ” เยว่ฉีอุทานแผ่วเบาด้วยความตกใจ มือเรียวบางรีบยกขึ้นเกาะเกี่ยวบ่ากว้างของสวามีไว้ตามสัญชาตญาณ ใบหน้าหวานงดงามละมุนตาซบลงกับอกแกร่ง ลมหายใจอุ่นๆ รดรินผิวเนื้อของเฟยหลงจนชายหนุ่มต้องขบกรามแน่นจนขึ้นสันนูน “เจ้าจะไปอาบน้ำไม่ใช่หรือ? เปิ่นไท่จื่อจะพาไป” สุรเสียงของเฟยหลงทุ้มต่ำและแหบพร่าอย่างน่ากลัว ทรงไม่ได้รอคำตอบจากริมฝีปากบาง แต่กลับสาวเท้าสวบๆ พาคนในอ้อมแขนเดินตรงไปยังบานประตูแกะสลักด้านหลังตำหนัก ซึ่งเป็นทางเชื่อมต่อไปยังสระน้ำอุ่นส่วนพระองค์ ทันทีที่ผลักบานประตูเข้าไป ไอหมอกสีขาวละมุนตาก็ตลบอบอวลเข้ามากระทบผิวกาย บรรยากาศภายในห้องสระสรงหลวงนั้นมืดสลัว มีเพียงโคมไฟฝังผนังที่ส่องแสงสีส้มรำไร กลิ่นหอมของเครื่องหอมสมุนไพรชั้นเลิศและบุปผานานาพันธุ์ที่ เหวินมาม่า และเหล่านางกำนัลจัดเตรียมอบร่ำไว้ล่วงหน้า ลอยมาเตะจมูก ช่วยกระตุ้นความรู้สึกและผ่อนคลายประสาทสัมผัส ผิวน้ำในสระกว้างกระเพื่อมไหวเป็นระลอกคลื่นสะท้อนแสงไฟดูงดงามราวกับแดนสุขาวดี เฟยหลงก้าวลงบันไดหินอ่อนอย่างมั่นคง น้ำอุ่นค่อยๆ ไต่ระดับขึ้นมาอยู่ที่เอวหนา เขาค่อยๆ วางร่างของเยว่ฉีลงในผืนน้ำอย่างแผ่วเบา ผิดกับท่าทางดุดันก่อนหน้านี้ ชุดคลุมผ้าไหมสีขาวของเยว่ฉีเมื่อสัมผัสน้ำก็แนบเนื้อทันที เผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งของทรวดทรงโปร่งบางและผิวกายขาวผ่องใต้น้ำที่ดูเย้ายวนใจเกินกว่าจะห้ามใจไหว รัชทายาทหนุ่มก้าวตามลงมา นั่งซ้อนหลังร่างบางในระยะประชิด จนแผ่นหลังเนียนของเยว่ฉีบดเบียดเข้ากับแผงอกแกร่งที่อุดมไปด้วยกล้ามเนื้อ ฝ่ามือหนาที่หยาบกร้านจากการจับอาวุธยกขึ้น ลูบไล้ไปตามลาดไหล่และแผ่นหลังเนียนละเอียดอย่างช้าๆ ทำทีเป็นช่วยชะล้างคราบไคลและหยาดเหงื่อให้ ทว่า... ผิวสัมผัสที่ลื่นไหลนุ่มละมุนดุจเนียนเนื้อทารกใต้น้ำอุ่น กลับไม่ช่วยให้โทสะและไฟราคะในกายลดน้อยลงเลยแม้แต่นิดเดียว ตรงกันข้าม ความนุ่มหยุ่นและกลิ่นกายหอมละมุนเฉพาะตัวของเยว่ฉีกลับเป็นดั่งน้ำมันชั้นดีที่ราดรดลงบนกองเพลิงอันบ้าคลั่ง ลำแขนแกร่งตระกองกอดเอวบางไว้แน่นขึ้น ฝังนาสิกคมสันลงบนซอกคอขาวระหง สูดดมความหอมอย่างหิวกระหาย ขณะที่มือหนาเริ่มลูบไล้ต่ำลงไปยังสะโพกมนใต้วารี “อือ... ฝ่าบาท...” เยว่ฉีครางแผ่วในลำคอ ร่างกายเริ่มอ่อนระทวยเมื่อถูกสัมผัสอันเร่าร้อนคุกคาม ความร้อนจากผืนน้ำและความร้อนจากฝ่ามือของเฟยหลงกำลังทำให้สติของเขาเริ่มพร่าเลือน เฟยหลงไม่ปล่อยให้เวลาล่วงเลยไป สัญชาตญาณมังกรคลั่งถูกปลุกเร้าจนถึงขีดสุด เขาจับไหล่บางของเยว่ฉีให้หันกลับมาเผชิญหน้ากัน นัยน์ตาคมกริบดุดันสบประสานกับดวงตากลมโตที่ฉ่ำปรือไปด้วยแรงอารมณ์ของพระชายา มือหนาช้อนใต้ข้อพับเข่าทั้งสองข้างของเยว่ฉีขึ้น ยกเหนือน้ำเล็กน้อย ก่อนจะบังคับให้เรียวขาบางแยกออกกว้าง โอบรัดรอบเอวสอบหนาของตนเอาไว้ในท่าอุ้มแตงกลางสระน้ำ ความต่างของขนาดร่างกายปรากฏเด่นชัด ร่างของเยว่ฉีดูเล็กจ้อยและบอบบางเหลือเกินเมื่อเทียบกับโครงสร้างกำยำของรัชทายาทหนุ่ม ผิวขาวจัดดุจน้ำนมตัดกับผิวสีเข้มสุขภาพดีของบุรุษนักรบอย่างสิ้นเชิง"เฟยหลง... ฮึก มันสูงเกินไป... ตรงนี้คือบัลลังก์หลวงนะพะยะค่ะ" เยว่ฉีประท้วงแผ่วเบา ใบหน้าหวานซบลงกับไหล่หนา ร่างกายสั่นสะท้านเมื่อสัมผัสได้ถึงแกนกายใหญ่โตและร้อนผ่าวของสวามีที่ดุนดันอยู่ใต้ร่มผ้าขยับขยายจนตึงเครียด"บัลลังก์นี้เป็นของข้า แผ่นดินนี้เป็นของข้า และเจ้า... ก็เป็นของข้า" เฟยหลงกระซิบเสียงพร่า สองมือหนาบีบเฟ้นสะโพกกลมกลึงขาวผ่องอย่างแรงจนเกิดรอยนิ้วมือนิ้วแดงระเรื่อราวกับดอกกุหลาบที่ผุดขึ้นบนหิมะมังกรหนุ่มไม่ปล่อยให้เวลาล่วงเลยไป สัญชาตญาณสัตว์ป่าที่ต้องการตีตราเป็นเจ้าของตื่นขึ้นอย่างเต็มที่ เขาจับสะโพกบางขยับตั้งมุม ก่อนจะกดสะโพกของเยว่ฉีลงมาอย่างเฉียบขาด ดุดัน และรวดเร็วในคราเดียว!"อ๊างงงงงงง! เฟย... เฟยหลง!"เยว่ฉีแหงนหน้าขึ้น ครางหวานลั่นท้องพระโรงอันกว้างใหญ่ ความใหญ่โต ร้อนผ่าว และแข็งแกร่งกลืนกินเข้าสู่ร่างกายบอบบางทีเดียวจนสุดทาง ความคับแน่นและกระสันซ่านแล่นริ้วเข้าสู่ขั้วหัวใจ พลังพิเศษในกายของเยว่ฉีเริ่มทำงานโดยอัตโนมัติ มันแผ่ซ่านออกไปปลอบประโลมความร้อนรุ่มและพิษรักในกายของเฟยหลง ทว่าในเวลาเดียวกัน ร่างกายที่ทรยศกลับตอบรับความดุดันนั้นอย่างลึกล้ำ ช่องทางรักโอ
ตอนที่ 20: พิษสวาทเคียงบัลลังก์ (The Forever Bond - Finale) เสียงประโคมดนตรีมงคลที่ดังกึกก้องมาตลอดทั้งวันบัดนี้ได้เงียบลงไปแล้ว พิธีสถาปนาฮ่องเต้พระองค์ใหม่และแต่งตั้งตั้งฮองเฮาคู่บัลลังก์อันยาวนานและแสนเหน็ดเหนื่อยได้ผ่านพ้นไปด้วยความเกรียงไกร แผ่นดินต้าหยางบัดนี้ตกอยู่ภายใต้การปกครองของ "หยางเฟยหลง" มังกรทะยานฟ้าผู้ทรงอำนาจเด็ดขาดเหนือผู้ใด และเคียงข้างกายเขาก็คือ "หลินเยว่ฉี" อดีตพระชายาผู้มีพลังพิเศษในการซึมซับพิษร้าย ซึ่งบัดนี้ได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นองค์ฮองเฮาผู้อยู่เหนือมาตุภูมิทั้งปวง ท่ามกลางความมืดมิดของรัตติกาลอันเงียบสงัด ภายในท้องพระโรงหลวงอันกว้างขวางและโอ่อ่า ประตูบานยักษ์สลักลายมังกรคาบแก้วถูกปิดตายลงกลอนอย่างแน่นหนาจากภายนอก ด้วยคำสั่งเฉียบขาดของ "เกากงกง" หรือเกาเต๋อ ขันทีอาวุโสผู้รู้ใจนายเหนือหัวยิ่งกว่าใคร รวมถึงความอารักขาขั้นสูงสุดจาก "จ้าวเยี่ย" หัวหน้าองครักษ์เงาที่นำกำลังเร้นกายอยู่บนหลังคาและรอบบริเวณตึกหลวง เพื่อกั้นอาณาเขตศักดิ์สิทธิ์นี้มิให้ผู้ใดกล้าก้าวล่วงเข้ามาขัดจังหวะค่ำคืนเฉลิมฉลองส่วนพระองค์ ไร้ซึ่งข้าราชบริพาร ไร้ซึ่งนางกำนัลคอยหมอบกราบ มีเพียงแ
มือหนาไม่รอช้า จัดการกระชากเสื้อคลุมผ้าไหมสีขาวสะอาดของเยว่ฉีออกอย่างรวดเร็ว สาบเสื้อแยกออกจากกันเผยให้เห็นผิวพรรณขาวจัดดุจน้ำนมชั้นดีที่ซ่อนอยู่ภายใน เรือนร่างโปร่งบางสะท้านไหวเมื่อต้องลมเย็นในห้อง ทว่าเพียงพริบตาความร้อนจากฝ่ามือและผิวกายหนาของเฟยหลงก็เข้าทดแทนที่ รัชทายาทหนุ่มโน้มตัวลงซุกไซ้ซอกคอขาวระหง สูดดมกลิ่นหอมละมุนดุจดอกราตรีอันเป็นเอกลักษณ์ของเยว่ฉีอย่างหิวกระหาย ฟันคมขบเม้มเบาๆ ลากไล้ลงมาจนถึงไหปลาร้ามน สร้างรอยรักสีแดงระเรื่อประดุจกลีบกุหลาบฝังลึกลงบนผิวเนียน"อ๊า... ฝ่าบาท... อือ..."เยว่ฉีแอ่นอกขึ้นตอบรับสัมผัสอย่างลืมตัว ร่างกายที่เคยถูกฝึกปรือและหลอมรวมกันมาเป็นร้อยครั้งพันครั้งทรยศต่อความนึกคิด ความเสียวซ่านแล่นริ้วจากจุดที่ถูกสัมผัสไปทั่วเรือนร่าง ยิ่งยามที่ฝ่ามือหยาบโลนของคนหน้าดุลากผ่านหน้าท้องแบนราบ ลงไปบีบเฟ้นสะโพกมนอย่างหนักหน่วง ร่างบางก็ยิ่งสั่นสะท้าน ผิวขาวละมุนเริ่มขึ้นสีชมพูระเรื่อดุน่ารังแก ดวงตาหวานฉ่ำปรือปรอยไปด้วยไฟราคะที่ถูกจุดขึ้นอย่างง่ายดายเฟยหลงจ้องมองภาพความงดงามเย้ายวนใจตรงหน้าด้วยความคลั่งไคล้ เขาถอดฉลองพระองค์ของตนเองออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็
ตอนที่ 19: พันธะนิรันดร์ (The Ultimate Healing) บรรยากาศภายในห้องบรรทมชั้นในของตำหนักบูรพายามสายยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นอายสลัวราง แสงแดดสีทองอบอุ่นพยายามส่องลอดผ่านม่านไหมปักลายมังกรทะยานฟ้าเข้ามา ทว่ากลับถูกบดบังด้วยฉากกั้นไม้แกะสลักฉลุลายอย่างแน่นหนา ทั่วทั้งห้องเงียบสงบ มีเพียงเสียงลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอของบุรุษผู้ทรงอำนาจสูงสุดในแผ่นดินที่ยังคงทอดกายพักผ่อนอยู่บนเตียงกว้าง และเสียงสวบสาบแผ่วเบาของอาภรณ์หมอหลวงอาวุโสที่กำลังบรรจงวางนิ้วมือลงบนชีพจรตรงข้อพระหัตถ์หนา หมอหลวงกู้ หรือกู้หมิง เจ้ากรมหมอหลวงผู้กุมความลับเรื่องพิษร้ายมาอย่างยาวนาน ค่อยๆ ถอนปลายนิ้วออก ใบหน้าชราที่เคยเคร่งเครียดและเต็มไปด้วยความวิตกกังวลตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา บัดนี้กลับผุดรอยยิ้มกว้างอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน เขารีบคุกเข่าลงกับพื้น ค้อมศีรษะลงจนจรดพรมทอขนสัตว์เนื้อหนา ก่อนจะเอ่ยรายงานด้วยน้ำเสียงสั่นเครือด้วยความปิติล้นพ้น "ทูลองค์รัชทายาท ทูลพระชายา... นับเป็นพระมหากรุณาธิคุณของสวรรค์โดยแท้! บัดนี้ ชีพจรขององค์รัชทายาทเต้นเป็นปกติอย่างมั่นคง พลังหยางที่เคยพลุ่งพล่านคลุ้มคลั่งด้วยฤทธิ์ของ 'พิษบุปผาราคะ' บ
ตอนที่ 18: คืนฉลองชัย (The Victory Celebration)เสียงเครื่องดนตรีมโหรีปี่พาทย์และเสียงสรรเสริญเยินยาดังก้องกังวานไปทั่วทั้งพระราชวังหลวง ค่ำคืนนี้คือคืนแห่งการเฉลิมฉลองชัยชนะอันยิ่งใหญ่ การกวาดล้างกบฏและเสี้ยนหนามแผ่นดินเสร็จสิ้นลงอย่างสมบูรณ์ ราชวงศ์หยางได้รับการสถาปนาและปักหลักฐานรากอย่างมั่นคงดุจขุนเขา ทั่วทั้งตำหนักหลวงเปิดไฟโคมระย้าและโคมไฟสีแดงมงคลสว่างไสวระยิบระยับราวกับดวงดาวบนฟากฟ้าที่ร่วงหล่นลงมาสู่ผืนดิน ขุนนางใหญ่น้อยต่างพากันยกจอกเหล้าขึ้นร่วมยินดี ทว่าสายตาเฉียบคมดุดันขององค์รัชทายาท หยางเฟยหลง กลับไม่ได้จับจ้องอยู่ที่ความสำราญเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อยมังกรทะยานฟ้าผู้ทรงอำนาจเฉียบขาดบัดนี้ทอดสายตาโลมเลียไปที่เรือนร่างโปร่งบางของ หลินเยว่ฉี พระชายาคู่ชีวิตผู้เป็นดั่งแก้วตาดวงใจ ผิวขาวจัดดุจน้ำนมของเยว่ฉีต้องแสงไฟโคมจนดูนวลตาละมุนใจ ยามที่ดวงตาคู่สวยช้อนขึ้นสบตากับสวามี หัวใจของเฟยหลงก็กระตุกรัวด้วยความปรารถนาที่ยากจะควบคุม"เยว่เอ๋อร์... ที่นี่น่ารำคาญยิ่งนัก ไปกับเปิ่นไท่จื่อเถอะ" สุรเสียงทุ้มต่ำกระซิบที่ข้างใบหูบางเฟยหลงไม่รอคำตอบ เขาคว้าข้อมือเรียวเล็กแล้วพาร่างบางแยกตั
ภาพในกระจกเงาสะท้อนให้เห็นใบหน้าของเยว่ฉีที่เหยเกด้วยความเสียวซ่าน ผิวขาวจัดเปลี่ยนเป็นสีชมพูระเรื่อไปทั้งตัว ยามที่เอวหนาของคนหน้าดุเริ่มขยับสวมใส่อย่างหนักหน่วงตับ! ตับ! ตับ! ตับ!เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องสะท้อนในห้องที่เงียบสงัด เฟยหลงไม่ยอมออมแรงแม้แต่น้อย สองมือหนาบีบหมับเข้าที่สะโพกผึ่งผาย กดรั้งมันไว้แน่นแล้วส่งแรงกระแทกกระทั้นเข้าใส่รัวกระชั้น สัญชาตญาณดิบเถื่อนขับเคลื่อนให้เขาซอยสะโพกถี่รัวราวกับพายุทั่งซิ่ว ความเป็นชายขนาดยักษ์ครูดไถไปกับจุดกระสันภายในซ้ำแล้วซ้ำเล่า"อ๊ะ อ๊ะ อ๊า!... อื้อออ... แรงไป... เบาหน่อยพะยะคะ..." เยว่ฉีครางระงม ใบหน้าหวานสะบัดไปมา ร่างกายสั่นคลอนไปตามแรงส่งอันมหาศาลจากด้านหลัง ความหวาดเสียวจากการมองเห็นตัวเองถูกกระทำในกระจก ยิ่งเป็นตัวเร่งเร้าให้อารมณ์รักพุ่งสูงจนถึงขีดสุดเขาอายจนหน้าแดงแจ๋ พยายามจะหลับตาลงเพื่อหนีจากภาพตรงหน้า แต่ทว่า... มังกรหนุ่มผู้เอาแต่ใจกลับไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้นเฟยหลงเอื้อมมือหนาขึ้นมาเชิดคางบางของพระชายาขึ้น บังคับให้ใบหน้าหวานหันไปเผชิญหน้ากับภาพสะท้อนในกระจกโดยตรง นิ้วหัวแม่มือของเขากดคลึงริมฝีปากอิ่มที่บวมเจ่อ"ลืมตาเยว