ตอนที่ 1: คืนมงคลพิษประทุ (The Wedding Night) 2

เสียงเนื้อผ้าไหมมงคลราคาแพงถูกฉีกกระชากขาดวิ่นด้วยน้ำมือทรงพลังเพียงครั้งเดียว เศษผ้าสีแดงปลิวว่อน เผยให้เห็นเรือนร่างโปร่งบาง ผิวขาวจัดดุจน้ำนมบริสุทธิ์สะท้อนแสงเทียน ความต่างของขนาดตัวยามที่ร่างใหญ่โตของรัชทายาททาบทับลงมา ทำให้เยว่ฉีดูตัวเล็กจ้อยราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ

“ฝ่าบาท... ได้โปรด... ช้าก่อนพ่ะย่ะค่ะ... อื้อออ!”

คำอ้อนวอนแผ่วเบาถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อคนหน้าดุไม่รับฟังสิ่งใดอีกต่อไป อารมณ์ดิบสั่งการให้เฟยหลงบดจูบลงมาอย่างรุนแรง ตะกรุมตะกราม และบ้าคลั่ง ริมฝีปากหนาบดขยี้เรียวปากบางอย่างไร้ความปราณี เรียวลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกเข้ามาพัวพัน ตักตวงความหวานอย่างหิวกระหาย ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดจนเยว่ฉีสมองขาวโพลน รสชาติคาวเลือดจางๆ อวลในปากจากการบดเบียดที่รุนแรง มือบางที่ถูกตรึงไว้ทำได้เพียงสั่นระริก

เฟยหลงผละริมฝีปากออกต่ำลงมา ซุกไซ้ซอกคอขาวระหง ขบเม้มจนเกิดรอยรักสีกุหลาบเข้มตัดกับผิวขาวจัดอย่างเด่นชัด มือหนาข้างหนึ่งละจากข้อมือมาบีบเคล้นสะโพกผายและต้นขาเนียนนุ่มจนขึ้นรอยมือ ความต้องการของบุรุษเพศที่ตื่นตัวเต็มที่ดุนดันอยู่ตรงกึ่งกลางกาย จนเยว่ฉีรับรู้ได้ถึงขนาดอันใหญ่โตน่ากลัว

“อึ่ก... เจ็บ... ฮึก” เยว่ฉีหลับตาแน่น น้ำตาเม็ดโตไหลรินทางหางตา เมื่อความอดทนของมังกรคลั่งสิ้นสุดลง เฟยหลงแทรกกายเข้ากึ่งกลางความงดงาม สอดประสานร่างกายอันใหญ่โตล่วงล้ำเข้ามาครั้งแรกโดยไม่มีการเบิกทางหรืออ่อนข้อใดๆ

“อ๊าาาาาาาๆ!”

เยว่ฉีกรีดร้องลั่น ความเจ็บปวดแล่นริ้วจนร่างบางเกร็งกระตุก สะโพกมนสั่นระริก ร่างกายคล้ายจะฉีกขาดด้วยความใหญ่โตเกินรับไหว ทว่าในวินาทีที่เนื้อหนังแนบชิด พลังพิเศษในกายของเยว่ฉีที่ซ่อนอยู่ก็ปะทุขึ้นมาเองโดยสัญชาตญาณ!

แสงเรืองรองสีนวลอ่อนๆ แผ่ซ่านออกมาจากผิวขาวจัดรอบกาย ไออุ่นแห่งการปลอบประโลมเริ่มทำงาน ซึมซับเอาไอพิษร้อนร้ายสีดำทมิฬที่แผ่ออกมาจากร่างของเฟยหลงเข้ามาในตัว และนั่นส่งผลกระทบต่อร่างกายของโอสถมนุษย์ทันที... จากความเจ็บปวดแปรเปลี่ยนเป็นความร้อนรุ่มลุ่มลึก ร่างกายของเยว่ฉีเริ่มทรยศต่อจิตใจ มันร้อนผ่าว ช่องทางคับแน่นเริ่มปรับตัวและตอบสนองอย่างน่าอาย ความเสียวซ่านแล่นพล่านจนสมองหมุนคว้า

“ซี๊ด... เยว่ฉี... เจ้าช่าง... ดีเหลือเกิน” เฟยหลงครามต่ำในลำคอ ใบหน้าดุดันบิดเบี้ยวด้วยความเสียวซ่านระคนสุขสม นัยน์ตาสีแดงฉานจ้องมองใบหน้าหวานที่กำลังบิดเบี้ยวด้วยความรัญจวน

ปั่ก! ปั่ก! ปั่ก!

จังหวะกระแทกกระทั้นเริ่มต้นขึ้นอย่างดุดัน ถี่รัว และหนักหน่วง รัชทายาทหนุ่มโยกคลึงสะโพกสอบเข้าใส่ร่างบางอย่างไม่ลืมหูลืมตา เสียงเนื้อกระทบกันดังก้องสะท้อนสลับกับเสียงโซ่ตรวนที่สั่นไหวและเสียงฝนตกหนักด้านนอก บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวรักและความเร่าร้อน ผิวขาวจัดดุจน้ำนมของนายเอกตัดกับผิวเข้มที่มีหยาดเหงื่อเกาะพราวของพระเอกอย่างชัดเจน ทุกครั้งที่ร่างสูงใหญ่กระแทกกายลงมา ร่างบางของเยว่ฉีก็แทบจะจมหายลงไปในฟูกหนา

“อ๊ะ... อ๊า... ฝ่าบาท... ช้า... ช้าหน่อย... ฮื้อออ มันลึก... ลึกเกินไปแล้ว”

เยว่ฉีครางกระเส่า เสียงหวานสั่นเครือ สองมือที่หลุดจากการพันธนาการเปลี่ยนมาโอบกอดแผ่นหลังกว้างอันเต็มไปด้วยมัดกล้าม สองขาเรียวขาวถูกจับพาดบ่าหนาเปิดทางให้มังกรยักษ์ทะยานเข้าสู่ส่วนลึกสุดของร่างกาย ร่างบางสะโพกผายแอ่นรับจังหวะที่โหมกระหน่ำอย่างจำนน ยิ่งพลังพิเศษซึมซับพิษราคะเข้ามามากเท่าใด ความต้องการทางร่างกายก็ยิ่งทวีคูณ ร่างกายขาวผ่องขึ้นสีชมพูระเรื่อไปทั้งตัว

เฟยหลงก้มลงบดจูบพระชายาอีกครั้งเพื่อเบนความสนใจจากความเสียวซ่านที่แทบทำให้ระเบิด สะโพกสอบยังคงทำงานอย่างบ้าคลั่ง สลักลึกตอกย้ำความเป็นเจ้าของในทุกจังหวะ แรงอารมณ์ของคนหน้าดุทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนร่างบางสั่นคลอนไปตามแรงขับเคลื่อนอันทรงพลัง

เนิ่นนานราวกึ่งศตวรรษ ในที่สุดพายุราคะก็เดินทางมาถึงจุดสิ้นสุด หยางเฟยหลงคำรามลั่นในลำคอเสียงดังยาว ร่างหนาใหญ่เกร็งกระตุกรัวสะโพกเข้าใส่สามสี่ครั้งเน้นๆ ก่อนจะปลดปล่อยหยาดน้ำรักอุ่นร้อนขาวขุ่นเข้าสู่กายของพระชายาจนล้นทะลัก ไหลย้อนออกมาตามง่ามขาขาวสล้าง

เยว่ฉีหวีดร้องแผ่วเบา ร่างกายกระตุกเกร็งหน้าท้องแอ่นรับหยาดน้ำรักทุกหยด สมองขาวโพลนลอยล่อง ก่อนจะทรุดฮวบลงกับฟูกบรรยากาศเมื่อความเสียวซ่านพุ่งแตะขีดสุด

ร่างสูงใหญ่ของรัชทายาทหนุ่มฟุบซบหน้าลงกับซอกคอขาวผ่อง ลมหายใจที่เคยร้อนระอุเริ่มผ่อนคลายลง นัยน์ตาสีแดงฉานค่อยๆ จางหายไปเหลือเพียงความเหนื่อยล้า พิษร้ายในกายถูกชะล้างและสงบลงด้วยพลังของโอสถมนุษย์ ก่อนที่มังกรหนุ่มจะเข้าสู่ห้วงนิทราอันสนิทโดยที่ยังไม่ได้ถอนกายออกจากร่างบาง

ความเงียบกลับคืนสู่ห้องบรรทมอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงฝนตกซ่าที่เริ่มซาลง

หลินเยว่ฉีนอนตัวสั่นเทาอยู่ใต้ร่างหนาอันหนักอึ้ง เรือนร่างบอบบางเต็มไปด้วยรอยรักสีแดงช้ำและหยาดเหงื่อละมุกระจาย ร่างกายเหนื่อยอ่อนเพลียจนแทบไม่สามารถขยับปลายนิ้วได้ ความเจ็บระบมและ ความซาบซ่านยังคงหลงเหลืออยู่กึ่งกลางกาย

ดวงตาดอกท้อทอดมองเพดานเตียงอันมืดสลัว ในหัวคิดย้ำๆ ด้วยความรู้สึกขื่นขมระคนวาบหวาม ว่านี่คือค่ำคืนแรก... ในฐานะ ‘โอสถมนุษย์’ ของเขา และเขาจะต้องรองรับอารมณ์ดุดันเถื่อนดิบเช่นนี้ไปอีกนานแสนนาน