ตอนที่ 2: ร่องรอยของโอสถมนุษย์ (The Morning After) 2

กลิ่นกายหอมละมุนดุจดอกไม้ป่าของเยว่ฉี ที่บัดนี้ผสมผสานกับกลิ่นน้ำรักเข้มข้นจากค่ำคืนที่ผ่านมา ลอยเข้าสู่โสตประสาทของมังกรหนุ่ม กลิ่นฟีโรโมนพิเศษของ ‘โอสถมนุษย์’ นี้เองที่เป็นตัวกระตุ้นชั้นยอด

ตึกตัก... ตึกตัก...

หัวใจของเฟยหลงเต้นระรัว โลหิตในกายเริ่มเดือดพล่าน เศษพิษบุปผาราคะที่ยังตกค้างอยู่ในส่วนลึกของร่างกายแล่นริ้วข้ามชีพจรขึ้นมาอีกครั้งดั่งสัญชาตญาณสัตว์ร้ายที่ตื่นจากการจำศีล แววตาสีดำสนิทเริ่มมีประกายสีแดงฉานพาดผ่าน ความต้องการทางร่างกายตื่นตัวขึ้นมาอย่างรวดเร็วและรุนแรงเกินกว่าจะควบคุม

“อ๊ะ... องค์รัชทายาท...?” เยว่ฉีสัมผัสได้ถึงรังสีคุกคามที่เปลี่ยนไป ดวงตาเรียวรีเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก ร่างกายบอบบางสั่นสะท้านเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่ดุที่บัดนี้เต็มไปด้วยตัณหาราคะ

เฟยหลงไม่รับฟังเสียงใดๆ คนหน้าดุคว้าหมอนหนาใบใหญ่มาวางตรงหน้า จากนั้นขยับฝ่ามือหนาแข็งแกร่งดุจคีมเหล็กตะโบมจับสะโพกผายที่บวมช้ำของเยว่ฉี พลิกกระชากร่างบางให้อยู่ในท่านอนคว่ำลงกับหมอนหนาทันที!

“พะ... พี่เฟยหลง... อย่า... ได้โปรด... ข้ายังระบมอยู่... อ๊า!”

เยว่ฉีร้องห้ามเสียงสั่นเครือ ร่างกายเบื้องล่างระบมจนแทบจับไข้ ทว่ามือหนากลับกดแผ่นหลังบางของเขาให้แนบชิดลงกับที่นอน พร้อมกับกระชากยกสะโพกผายขึ้นสูงจนลอยเด่นเด่นชัด ท่าทางโก้งโค้ง ทำให้ความงดงามและช่องทางรักสีหวานที่บวมเป่งปรากฏแก่สายตามังกรหนุ่มอย่างชัดเจน

ไร้ซึ่งการเล้าโลม ไร้ซึ่งความปรานี

เฟยหลงความต้องการพุ่งทะลุขีดสุด ท่อนเนื้อร้อนผ่าวขนาดใหญ่โตมโหฬารที่ตื่นตัวจนเส้นเลือดปูดโป่ง ขยับเข้าจ่อที่ปากทางรักอันอ่อนนุ่ม ก่อนที่เอวหนาจะกระแทกสวนสอดใส่เข้ามาจากด้านหลังรวดเดียวจนสุดความยาว!

“อ๊าาาาา!—อื้ออออ!”

เยว่ฉีแผดเสียงร้องลั่น คราบน้ำตาที่เพิ่งแห้งไปไหลอาบแก้มอีกครั้ง ความอึดอัด อัดอั้น และความเจ็บปวดปนเสียวซ่านรุนแรงแล่นพล่านจนสมองขาวโพลน ช่องทางที่ยังไม่ได้รับการเยียวยาถูกบดขยี้ด้วยความใหญ่อวบจนแทบฉีกขาด ร่างบางสั่นสะท้าน สองมือเรียวขยำหมอนหนาแน่นจนเล็บแทบหัก

เฟยหลงไม่รอให้ร่างเล็กได้ปรับตัว เอวหนาเริ่มขยับขับเคลื่อนบทรักอย่างดุดันและเอาแต่ใจ พระองค์ทรงตอกตรึงสะโพกหนาเน้นๆ ลึกซึ้ง ทุกจังหวะที่กระแทกกระทั้นเข้ามาดังกึกก้องแผ่วเบาในห้องบรรทม แขนแกร่งทั้งสองข้างโอบรัดรอบเอวคอดกิ่วของเยว่ฉี ดึงรั้งเข้าหาตัวอย่างแรงจนร่างบางแทบจะจมลึกลงไปในฟูกพระบรรทม

“ซี๊ด... เยว่ฉี... เจ้าช่าง... หอมเหลือเกิน...” เฟยหลงคำรามต่ำในลำคอ เสียงหายใจพรั่งพรูดุจสัตว์ป่าที่ได้ขย้ำเหยื่อดวงใจ

“ฮึก... อ๊ะ... อ๊า... เบา... เบาก่อน... พะ... พี่เฟยหลง... ข้าเจ็บ...” เยว่ฉีสะอื้นไห้ ซุกใบหน้าอันงดงามลงกับหมอนหนา ครางเครืออย่างสิ้นท่าท่วงทำนอง ร่างกายโปร่งบางโยกคลอนไปตามแรงส่งอันมหาศาลจากเบื้องหลัง

ทว่า สิ่งที่น่าละอายและย้อนแย้งที่สุดในจิตใจของเยว่ฉี คือร่างกายของตนเอง...

แม้จะเจ็บปวดจนแทบขาดใจ แม้จิตใต้สำนึกจะร่ำร้องว่านี่คือความป่าเถื่อน ทว่าขากลางที่สั่นระริกกลับค่อยๆ แยกออกกว้างขึ้น ร่างกายของโอสถมนุษย์ที่เสพติดรสสัมผัสอันดิบเถื่อนนี้กลับตอบสนองอย่างลึกซึ้ง สะโพกผายเริ่มเบียดกระแซะย้อนเข้าหาความใหญ่วันนั้นอย่างโหยหา ร่างกายมันเสพติดการถูกเติมเต็มอย่างรุนแรงจากชายตรงหน้าไปเสียแล้ว พลังพิเศษในกายเริ่มทำงาน ซึมซับเอาความร้อนและพิษร้ายจากแก่นกายหนาเข้ามาเยียวยาตนเองปนเปไปกับความเสียวซ่านที่ทวีคูณ

พั่บ! พั่บ! พั่บ!

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องอย่างต่อเนื่อง เฟยหลงเพิ่มความเร็วและแรงตอกอัดสลับลึกสุดโคน สะโพกมนของเยว่ฉีแดงเถือกจากรอยฝ่ามือที่กดทับย้ำๆ ใบหน้าหล่อเหลาดุดันของรัชทายาทซุกไซ้ก้มลงขบกัดแผ่นหลังบางและลาดไหล่ระหง สร้างรอยตีตราความเป็นเจ้าของเพิ่มขึ้นอย่างไม่รู้จักพอ จังหวะสุดท้ายเร่งเร้าจนเกิดเสียงครวญครางประสานแผ่วเบา ร่างบางเกร็งกระตุก พลันปลดปล่อยน้ำรักสีขาวขุ่นเลอะเทอะหมอนหนา ก่อนที่เฟยหลงจะกระแทกย้ำลึกที่สุดและปลดปล่อยลาวาร้อนสีขาวขุ่นอัดฉีดเข้าเต็มช่องทางรักของพระชายาจนล้นทะลักไหลย้อยตามโคนขาขาว

พายุราคะสงบลง ทิ้งไว้เพียงเสียงหอบหายใจโรยรินและกลิ่นอายคละคลุ้ง

หยางเฟยหลงผละถอนแก่นกายออกอย่างช้าๆ น้ำรักสีขาวขุ่นผสมปนเปหลากไหลออกมาจากช่องทางที่บวมเป่งของพระชายา มังกรหนุ่มยืนขึ้นเต็มความสูง บัดนี้แววตาสีแดงฉานหายไปสิ้น เหลือเพียงความเยือกเย็นตามเดิม พระองค์ทรงก้าวเดินไปสวมฉลองพระองค์สีดำปักดิ้นทองเงียบๆ โดยไม่เอ่ยคำใด

บนเตียงกว้าง เยว่ฉีนอนหอบหายใจรวยริน ร่างกายอ่อนเปลี้ยเพลียแรงจนไม่สามารถขยับเขยื้อนได้ แม้แต่ปลายนิ้วก็ไร้เรี่ยวแรง ดวงตาเรียวปรือปรอยเต็มไปด้วยคราบน้ำตา นอนมองแผ่นหลังกว้างของสวามีด้วยความรู้สึกกึ่งรักกึ่งหวาดกลัว

ก่อนที่เฟยหลงจะก้าวพ้นประตูห้องบรรทม พระองค์ทรงชะงักฝีพระบาท แล้วหันกลับมามองร่างบางที่นอนทอดกายอยู่บนฟูกที่เปรอะเปื้อน

แววตาของคนหน้าดุในยามนี้... ไม่ได้มีความเย็นชาหรือกระด้างเหลืออยู่เลย

มันแฝงไปด้วยความหวงแหนอย่างบ้าคลั่ง ความต้องการครอบครองแต่เพียงผู้เดียว และที่สำคัญที่สุด... มันมีความรู้สึกผิดอันรุนแรงฉายชัดอยู่ในเนตรคมคู่นั้น พระองค์ทรงมองรอยช้ำและคราบน้ำตาของชายาด้วยความสะท้านในอก ก่อนจะตัดใจสาวเท้าเดินออกจากห้องไป เพื่อปล่อยให้โอสถมนุษย์ของพระองค์ได้พักผ่อนจากการเคี่ยวกรำอันแสนยาวนาน