Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

@ตึกคณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งข้างตัวตึกซึ่งมีโต๊ะม้าหินอ่อนเรียงรายอยู่สามสี่ชุด หนึ่งชุดถูกจับจองโดยฉันกับปั้นหยา พวกเรากำลังนั่งเก็บโค้ดส่วนลดในแอปพลิเคชั่นช้อปปิ้งหนึ่งที่ช่วงนี้แจกกระจุยกระจายให้กับลูกค้าเพื่อตีตลาดแพลทฟอร์มอื่นๆ“อมยิ้ม แกกดไปเท่าไหร่แล้ว” ปั้นหยาชะโงกหน้ามาดูบนหน้าจอมือถือของฉัน “เฮ้ย! น้อยจัง”“สิ้นเปลืองสุดๆ เอาแค่พองามก็พอ”"ก็มันเสียดาย ส่งฟรี นี่ก็ส่งฟรี อันนี้ด้วย อยากได้ไปหมด""ถ้าแกไม่เดือดร้อนก็กดไปสิ ฉันอยากประหยัด" ฉันเลือกจิ้มแค่น้ำพริกกากหมูเจ้าเด็ดราคาหกสิบเก้าบาทใส่ส่วนลดส่งฟรีไม่มีขั้นต่ำ กดจ่ายเงินก็เป็นอันเสร็จสิ้น รอน้ำพริกมาส่งเอามากินคลุกกับข้าวในวันพรุ่งนี้แค่นั้นก็พอ ฉันไม่ได้มีเงินมากมายเอาไว้ผลาญเหมือนปั้นหยาที่มีครอบครัวคอยซัพพอร์ตนึกถึงครอบครัวใบหน้าพ่อแม่ที่เสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุไปเมื่อสามปีก่อนก็ลอยเข้ามา พวกท่านทิ้งเงินประกันชีวิตเอาไว้ให้ฉันใช้ดำรงชีวิตหนึ่งล้านบาท หน้าที่ของฉันคือใช้เงินนั้นให้เป็นประโยชน์ที่สุด จะช็อปปิ้งก็ต้องคิดหน้าคิดหลัง อีกอย่างฉันจะต้องใช้ชีวิตให้ได้โดยไม่หันหลังกลับไปหาป้าแมวพี่สาวของแม่ที่อา

อุตส่าห์ทำใจกล้าส่งข้อความไปหาพี่ไฟ ทว่าสองวันแล้วที่เขาเปิดแชทอ่าน แต่ไม่ตอบ ฉันก็ไม่เป็นอันทำอะไรวันหยุดเสาร์อาทิตย์ไม่คิดไปไหนก็ได้แต่นอนกลิ้งเกลือกอยู่ในห้องอย่างร้อนใจเพราะเหมือนว่าถ้าไม่มีหลักฐานยืนยันชัดเจน ไอ้พี่โจจะยังไม่ยอมรามือที่จะเคลมฉันล่าสุดเขาส่งรูปอนาจารมาให้ อย่าให้พูดว่าตรงไหนของร่างกาย บอกได้แค่ว่าสามนิ้วเท่านั้นยังอยากจะโชว์[ช้ากว่านี้ไม่ได้แล้วนะยิ้ม เดี๋ยวฉันไปเป็นเพื่อน]"เอาจริงเหรอหยา กลัวพี่เขาแหกหน้าฉันน่ะสิ"ฉันกับปั้นหยาคุยกันว่าจะบุกไปที่ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ที่พี่ไฟเรียนพรุ่งนี้เพื่อจัดการเรื่องนี้ให้จบแต่แค่ส่งแชทไปแล้วเขาไม่ตอบ ก็เหมือนลางจะไม่ค่อยดีเสียเท่าไหร่[ไม่ลองไม่รู้ พี่ไฟไม่เอาก็ไปพี่วินซ์ พี่เก้าก็ดือเห็นว่าละมุนเว่อร์ หรือจะพี่เดย์ ไม่สิ! คนนั้นไม่โสดหลงแฟนสุดๆ พี่มังกรๆ หล่อรวยลูกชายเจ้าสัวเบอร์โต]"สรุปงานนี้หาผัวเนอะ ไม่ใช่หาคนคุ้มกะลาหัว"[ก็เผื่อเผลอๆ ได้ผัวเป็นผลพลอยได้ไง]"แกเอาเองไหม"[แหะๆ ไม่เอาอ่า ฉันกลัว]"ย่ะ แต่ยัดเยียดฉันให้ตายก่อนวัยอันควรสุดๆ เฮ้อ! เอาเป็นว่าพรุ่งนี้แกต้องไปกับฉันนะ คนเดียวหัวหาย สองคนเพื่อนตาย"[เพื่อน

"แต่ที่มึงกำลังจะฟาดนั่นเด็กกูนะ"เฮือก! เสียงแปลกปลอมจากบุคคลอื่นที่ลอยมาทำฉันชะงักตกใจ คนที่ตกใจกว่าน่าจะเป็นพี่โจ เขาหันขวับมองไปยังด้านหลังที่ประตูยังคงเปิดแย้มอ้าพี่ไฟยืนเท้าสะเอวมองมาทางนี้ มืออีกข้างจุดบุหรี่สูบดูไม่ยี่หระกับสถานการณ์ฉุกเฉินขั้นสุดของฉัน"เฮีย! เฮียไฟ"พี่โจลนลานลงจากรถสวมใส่กางเกงกลับเข้าที่ เขาหันมองหน้าพี่ไฟที มองฉันที ทั้งสีหน้าและแววตาบอกให้รู้ว่าเขากำลังหวาดกลัวฉันกระเสือกกระสนเอาตัวเองลงมายืนตัวงออยู่ข้างตัวรถ ดีนะที่มันมัวแต่ถอดเสื้อผ้าของตัวเองก่อนถอดของฉัน ความยุ่งยากจึงอยู่ที่มันมากกว่า พี่ไฟกำลังรอให้พี่โจสวมใส่กางเกงให้เสร็จ ซึ่งมือสั่นๆ ก็ทำให้เขาติดกระดุมผิดๆ ถูกๆ ไม่เสร็จเสียที จนพี่ไฟคงอดรนทนไม่ไหวเขาโยนมวนบุหรี่ทิ้ง ใช้รองเท้าหนังหัวแหลมบดบี้มันก่อนจะก้าวเดินเข้าไปหาพี่โจ กระชากคอเสื้อจนอีกฝ่ายสองเท้าลอยจากพื้นเชื่อไหม.. ใบหน้าหล่อเหลายังคงอยู่ในโหมดปกติที่ฉันเคยเห็น แม้ท่าทีจะเหมือนโกรธไม่พอใจ แต่พี่ไฟยังคงแสดงสีหน้าเหมือนเดิม"มึงกำลังทำอะไร""ผะ ผม""ให้เวลาห้าวินาทีในการตอบ หนึ่ง สอง..""เอาอียิ้ม ผมกำลังจะเอาอียิ้ม" พี่โจลนลานตัวสั่น

สรุปแล้วฉันไม่ได้กลับห้อง ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าครั้งสุดท้ายพี่ไฟจบที่กี่โมง ตอนเช้าพี่ไฟให้ฉันยืมเสื้อผ้าของเขาสวมใส่ จากนั้นก็พาฉันมาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าที่อะพาร์ตเม้นต์ อย่าคิดว่าเขาจะตามขึ้นมาด้วยกัน กดดันฉันด้วยการนั่งรออยู่ในรถ เดือดร้อนให้ฉันต้องรีบแต่งตัว และแต่งหน้าได้เพียงบางๆ เขียนคิ้วกับทาลิปกลอสเปลี่ยนสีเท่านั้นก็ต้องกลับลงมา"ไหนกระเป๋าเสื้อผ้า" พี่ไฟถามขึ้นทันทีเมื่อฉันกลับขึ้นมานั่งบนรถ"เอ่อ.. ต้องเตรียมไปด้วยเหรอคะ""เธอต้องไปนอนกับพี่ทุกคืน""ทุกคืน!""อย่างแรกที่เธอควรรู้คือการเป็นเด็กพี่ต้องมาบริการทุกคืนและเก่งเรื่องเซ็กซ์"เขานั่งกอดอก คิ้วขมวดไม่เลิกจนฉันอยากเอานิ้วไปรูดให้มันคลายตัวลง"สักวันเดี๋ยวหนูก็เก่งเองนั่นแหละ" ความอับอายทำให้ฉันก้มหน้างุด จะพูดว่าฉันห่วยก็บอกมาเถอะ"ฉะนั้นเธอต้องฝึกฝนบ่อยๆ""กับพี่เหรอ"หมับ! พี่ไฟจับหมับต้นแขนฉันแล้วออกแรงบีบ "เป็นเด็กพี่เธอห้ามยุ่งกับคนอื่น เธอต้องฝึกกับพี่ดิวะ""พี่ก็ต้องห้ามยุ่งกับคนอื่นเหมือนกัน"เราจ้องตากันอย่างจริงจัง หากเขามั่วไปนอนกับคนอื่นฉันอาจจะทำอะไรไม่ได้ แต่หากเป็นไปได้ ฉันก็อยากให้เขามีแค่ฉันคนเดียว"แล้วห

จัดการตัวเองเสร็จพี่ไฟก็ลงไปที่ทำงาน ส่วนฉันก็หลับเพราะเหน็ดเหนื่อยจากการเรียนและถูกเขาขย้ำ ไม่รู้ว่าพี่ไฟกลับมานอนเมื่อไหร่ แต่ฉันรับรู้ได้ถึงการกดทับช่วงเอวทั้งคืน ตอนเช้าด้วยความเคยชินฉันตื่นนอนก่อน แรงกดทับที่รู้สึกคือท่อนแขนใหญ่ที่พาดผ่านเอว เขานอนกอดฉัน พอฉันจะลุกเขาก็เพิ่มแรงกอดแน่นขึ้นแล้วซุกใบหน้ามาที่ซอกคอ “ไปไหน วันหยุด” “จะกลับไปเอากระเป๋าย้ายมาอยู่กับพี่ไงคะ” “เดี๋ยวพาไป” เหมือนเขาจะหลับไปอีกหนทันที สงสัยจะกลับขึ้นมานอนดึก เขาอาจเหน็ดเหนื่อยฉันเลยไม่คิดกวน สอดมือหยิบมือถือที่ซุกอยู่ใต้หมอนมาส่งข้อความหาป้าแมวแทนการโทร ทว่าป้ามีกระแสจิตหรือไงถึงได้โทรมาพอดี ฉันกดปิดเสียงเอี้ยวคอไปมองเขาพลางกดรับสายพูดคุยด้วยเสียงเบาที่สุด“จ้ะป้า ป้าเป็นไงบ้าง”[กลับบ้านแล้ว ไม่ต้องห่วงเลย ป้าแค่จะโทรมาส่งข่าวว่าคนที่เข้าไปนอนหยอดน้ำข้าวต้มคือไอ้โจ ไม่รู้ไปเหยียบตีนใครเขา ถูกยำจนเละเลย]ตีนผัวหนูเอง..“สมน้ำหน้า"[ป้าก็สมน้ำหน้า แต่พูดไม่ได้ เกรงใจผัว หุหุ]"โธ่ ป้า"[เออๆ อย่างน้อยมันก็คงไม่มีแรงไปกวนเอ็งอีกนานล่ะนะ ป้าวางนะ เดี๋ยวจะไปกรึบ