พี่ไฟคนโหด

@ตึกคณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง

ข้างตัวตึกซึ่งมีโต๊ะม้าหินอ่อนเรียงรายอยู่สามสี่ชุด หนึ่งชุดถูกจับจองโดยฉันกับปั้นหยา พวกเรากำลังนั่งเก็บโค้ดส่วนลดในแอปพลิเคชั่นช้อปปิ้งหนึ่งที่ช่วงนี้แจกกระจุยกระจายให้กับลูกค้าเพื่อตีตลาดแพลทฟอร์มอื่นๆ

“อมยิ้ม แกกดไปเท่าไหร่แล้ว” ปั้นหยาชะโงกหน้ามาดูบนหน้าจอมือถือของฉัน “เฮ้ย! น้อยจัง”

“สิ้นเปลืองสุดๆ เอาแค่พองามก็พอ”

"ก็มันเสียดาย ส่งฟรี นี่ก็ส่งฟรี อันนี้ด้วย อยากได้ไปหมด"

"ถ้าแกไม่เดือดร้อนก็กดไปสิ ฉันอยากประหยัด" ฉันเลือกจิ้มแค่น้ำพริกกากหมูเจ้าเด็ดราคาหกสิบเก้าบาทใส่ส่วนลดส่งฟรีไม่มีขั้นต่ำ กดจ่ายเงินก็เป็นอันเสร็จสิ้น รอน้ำพริกมาส่งเอามากินคลุกกับข้าวในวันพรุ่งนี้แค่นั้นก็พอ ฉันไม่ได้มีเงินมากมายเอาไว้ผลาญเหมือนปั้นหยาที่มีครอบครัวคอยซัพพอร์ต

นึกถึงครอบครัวใบหน้าพ่อแม่ที่เสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุไปเมื่อสามปีก่อนก็ลอยเข้ามา พวกท่านทิ้งเงินประกันชีวิตเอาไว้ให้ฉันใช้ดำรงชีวิตหนึ่งล้านบาท หน้าที่ของฉันคือใช้เงินนั้นให้เป็นประโยชน์ที่สุด จะช็อปปิ้งก็ต้องคิดหน้าคิดหลัง อีกอย่างฉันจะต้องใช้ชีวิตให้ได้โดยไม่หันหลังกลับไปหาป้าแมวพี่สาวของแม่ที่อาสาเป็นผู้ปกครองให้เด็ดขาด ไม่ใช่ว่าฉันมีปัญหากับป้าหรอกนะ ลูกชายของแกต่างหาก...

นึกถึงคนนั้น มือถือของฉันก็มีข้อความแชทเด้งเข้ามาจากเฟซบุ๊คที่ชื่อว่า 'โจคลองตัน'

ซึ่งบ้านไม่ได้อยู่คลองตัน แต่เอาตัวเองไปรวมกลุ่มแก๊งกับนักเลงแถวนั้นเลยอุปโลกชื่อตามเขา

เขาเป็นลูกเลี้ยงของป้าแมวที่เข้ามาเป็นครอบครัวเดียวกันนานเกินสิบปี แต่เมื่อสองปีก่อน พี่โจก็แสดงปฏิกิริยาที่เรียกว่าคุกคามทางสายตามองฉันโลมเลียอย่างเปิดเผย หนักถึงขั้นเดินเข้ามาขอมีเซ็กซ์ด้วยง่ายๆ ในห้องนอน เป็นเหตุให้ฉันต้องย้ายออกมาเช่าห้องอยู่ตามลำพังเพื่อความปลอดภัย ป้าแมวก็ดันดุด่าลูกเลี้ยงไม่ได้เพราะเกรงใจผัว กรรมตกมาที่ฉันจนถึงตอนนี้ที่เขายังคงไม่เลิกตอแย...

โจคลองตัน : มึงเป็นเด็กเฮียไฟ? ถึงได้ขึ้นรถไปกับเขา

AomyimWan : เสือก

ฉันตอบกลับอย่างไม่ต้องคิดเยอะเลยล่ะ อยากด่าแม่มันด้วย ติดที่แม่มันตาย แม่เลี้ยงเป็นป้าฉันนี่แหละ

โจคลองตัน : เดี๋ยวมึงถูกกูเย็บแน่ เล่นตัวกับกูนัก เดี๋ยวกูจะขนพวกไปทั้งบาง

"โห! แรงขึ้นทุกวันแล้วนะยิ้ม ทำไมแกไม่บล็อก" ปั้นหยาชะโงกหน้ามาอ่านแชทด้วย ยัยนี่รับรู้เรื่องที่พี่โจคุกคามฉันมาตลอด

"จะได้มีหลักฐานจัดการมันไง"

"แล้วนี่อะไร ขึ้นรถพี่ไฟไหน"

"พี่ไฟวิศวะปีสี่"

"เฮ้ย! ได้ไง เมื่อไหร่ เกิดอะไรขึ้น"

ยัยเพื่อนสาวของฉันทำหน้าตาตื่น แต่ไม่เท่ากับฉันเมื่อวานนี่หรอกตอนที่เห็นว่าตัวเองกำลังนั่งตักของใครอยู่

ในตอนนั้นพี่ไฟไม่พูดกับฉันสักคำ ทว่าใบหน้าบึ้งตึงแบบไม่ต้องฉีดโบท็อกซ์ นัยน์ตาของเขาเหมือนมีเปลวเพลิงลุกโหมอยู่ด้านใน ฉันเคยได้ยินชื่อเสียงของเขามาบ้าง

ลูกนักการเมือง นักเลง โหด ห่าม ไม่เคยปราณีใคร

เพียงเห็นใบหน้าหล่อเหลา ตอนนั้นฉันก็เชื่อหมดใจเลยว่าเรื่องจริง

'ขอโทษค่ะ พอดีหนูกำลังต้องการความช่วยเหลือ หนูถูกผู้ชายคนนั้นคุกคาม'

'ไอ้วินซ์จอด!' เขาออกคำสั่งเสียงดังเล่นเอาฉันสะดุ้งโหยง หาที่เกาะเป็นคอนโซลด้านหน้ายกก้นลอยขึ้น แต่ก็เป็นมือของเขากดให้ฉันนั่งลงที่เดิม

'อะไรวะ น้องเขาก็บอกอยู่ว่าสถานการณ์ฉุกเฉิน'

ฉันพยักหน้าสมทบกับพี่วินซ์ แต่...

'ไม่ใช่ปัญหาของกู'

เอี๊ยด! รถจอดทันทีจากการที่พี่ไฟตบเบาะคนขับเร่งเร้า เขาจ้องหน้าฉันเขม็ง ไม่สนใจแมวน้อยตาดำๆ ที่มาขอลี้ภัยอย่างน่าสงสารสักนิดเดียว

โชคดีที่พวกเขาปล่อยฉันลงที่ป้ายรถเมล์ห่างจากจุดเดิมพอสมควรเลยสบายใจขึ้นมาเปราะหนึ่งว่าพี่โจจะไม่ตามมา แต่ก็ทำให้ฉันขอบคุณพวกเขาไม่ลงเพราะหล่อแต่ใจดำมีอยู่จริง

"เป็นฉันก็ตกใจอยู่นะ จู่ๆ แกก็พรวดพราดขึ้นรถเขาไปแบบนั้น คนเลือดร้อนอย่างเขาไม่หยิบปืนมายิงหัวก็ดีแค่ไหน"

"เป็นนักศึกษาพกปืนได้ด้วยรึไง"

"แต่สองคนนั้นลูกนักการเมืองนะ แกคิดว่าไง"

"ตะ แต่ตอนนั้นมันก็หนทางเดียวแล้ว จะให้ไอ้พี่โจมันอุ้มฉันไปข่มขืนรึไง มันกล้าขนาดตามมาถึงหน้ามอ ชีวิตฉันอันตรายแบบสุดๆ”

“เฮ้อ! หาแฟนสักคนเอาไว้คุ้มครองไหม เอาโหดๆ ให้ไอ้พี่บ้านั่นกลัวหัวหดไปเลย”

“หายากยิ่งกว่าหาเหรียญในกระเป๋าตังค์อีกนะยะ ไม่งั้นฉันไม่โสดมาจนอายุยี่สิบหรอก”

“แกเลือกมากต่างหาก คนจีบไม่ใช่ไม่มี แต่จะหาแบบอปป้าซารางเฮอย่างเดียว คบแบบนั้นนะ ไอ้พี่โจพาพวกมา เขาก็คงช่วยแกไม่ได้หรอกนะ”

“แล้วฉันจะไปหาโหดๆ จากไหนล่ะยะ”

ปั้นหยาฉีกยิ้มที่ไม่ค่อยจะน่าไว้ใจเท่าไหร่ ก่อนจะจิ้มนิ้วลงมาที่หน้าจอมือถือตรงข้อความแชทของพี่โจ

“คนนี้ไง… เรียกเฮีย คงไม่ธรรมดาใช่ไหมล่ะ”

หืม! ฉันส่ายหน้าพรืด “น่ากลัว”

“เลือกเอา ระหว่างยอมเป็นเมียไอ้โจกับพวกของมันหรือจะยอมเป็นตัวเล็กตัวน้อยให้คนหล่อคุ้มครอง แบบไหนที่แกคิดว่าดีที่สุดสำหรับชีวิต”

“ถ้าพี่ไฟเขาถีบหัวส่งฉันอีกล่ะ” ฉันก้มหน้าลงไปกระซิบประหนึ่งเป็นเรื่องลับระดับชาติ ยัยปั้นหยาก็ก้มหน้าลงมายิ้มที่มองยังไงก็ไม่น่าไว้ใจ และฉันก็เพิ่งรู้เลยนะว่ายัยคุณหนูก็ดูร้ายไม่เบาหลังจากเอื้อนเอ่ยประโยคถัดมาจบ

“ก็ยัดเยียดความซิงให้เขาไปเลย แล้วบังคับให้เขารับผิดชอบ จอบอจบ”

จบ… หมายถึงชีวิตของฉันมากกว่าที่จบ นั่นใคร.. พี่ไฟคนโหดเชียวนะ