เด็กพี่ได้ไหม

อุตส่าห์ทำใจกล้าส่งข้อความไปหาพี่ไฟ ทว่าสองวันแล้วที่เขาเปิดแชทอ่าน แต่ไม่ตอบ ฉันก็ไม่เป็นอันทำอะไร

วันหยุดเสาร์อาทิตย์ไม่คิดไปไหนก็ได้แต่นอนกลิ้งเกลือกอยู่ในห้องอย่างร้อนใจเพราะเหมือนว่าถ้าไม่มีหลักฐานยืนยันชัดเจน ไอ้พี่โจจะยังไม่ยอมรามือที่จะเคลมฉัน

ล่าสุดเขาส่งรูปอนาจารมาให้ อย่าให้พูดว่าตรงไหนของร่างกาย บอกได้แค่ว่าสามนิ้วเท่านั้นยังอยากจะโชว์

[ช้ากว่านี้ไม่ได้แล้วนะยิ้ม เดี๋ยวฉันไปเป็นเพื่อน]

"เอาจริงเหรอหยา กลัวพี่เขาแหกหน้าฉันน่ะสิ"

ฉันกับปั้นหยาคุยกันว่าจะบุกไปที่ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ที่พี่ไฟเรียนพรุ่งนี้เพื่อจัดการเรื่องนี้ให้จบ

แต่แค่ส่งแชทไปแล้วเขาไม่ตอบ ก็เหมือนลางจะไม่ค่อยดีเสียเท่าไหร่

[ไม่ลองไม่รู้ พี่ไฟไม่เอาก็ไปพี่วินซ์ พี่เก้าก็ดือเห็นว่าละมุนเว่อร์ หรือจะพี่เดย์ ไม่สิ! คนนั้นไม่โสดหลงแฟนสุดๆ พี่มังกรๆ หล่อรวยลูกชายเจ้าสัวเบอร์โต]

"สรุปงานนี้หาผัวเนอะ ไม่ใช่หาคนคุ้มกะลาหัว"

[ก็เผื่อเผลอๆ ได้ผัวเป็นผลพลอยได้ไง]

"แกเอาเองไหม"

[แหะๆ ไม่เอาอ่า ฉันกลัว]

"ย่ะ แต่ยัดเยียดฉันให้ตายก่อนวัยอันควรสุดๆ เฮ้อ! เอาเป็นว่าพรุ่งนี้แกต้องไปกับฉันนะ คนเดียวหัวหาย สองคนเพื่อนตาย"

[เพื่อนที่หมายถึงแกนั่นแหละอียิ้ม แค่นี้ก่อนนะ แกจะได้มีเวลานอนทำใจ บาย]

ปั้นหยาวางสาย ฉันก็ก็กดเข้าไปดูเฟซบุ๊คของพี่ไฟที่อัปเดตล่าสุดเมื่อห้าชั่วโมงที่แล้ว เขาโปรโมทสนามแข่งรถของตัวเอง คอมเม้นต์นับร้อยต่างเรียกเขาว่าเฮีย หนึ่งในนั้นคือไอ้พี่โจ

"เหอะ! ขนาดยืนยันด้วยการโทรแล้วยังไม่เชื่อ เดี๋ยวเจอเปิดตัวแล้วมึงจะอึ้ง ไอ้โรคจิต!!"

วันถัดมาเวลาเก้าโมง ฉันกับปั้นหยามายืนเกาะอยู่ข้างตึกวิศวกรรมศาสตร์ ชะโงกมองไปยังใต้ตัวตึกหาเป้าหมายที่เห็นว่ารถจอดอยู่ในลานจอดรถของคณะแล้ว

"นั่นพี่เดย์กับแฟนนี่ แล้วคนอื่นไปไหนกันหมดอ่า" ปั้นหยาตาดีกว่าชี้ไปยังจุดที่มีคู่รักนั่งคุยกันกระหนุงกระหนิงอยู่

"แต่เขามาแล้วนี่"

รถซูเปอร์คาร์จอดเรียงรายอยู่สามสี่คันเท่ากับว่าเขาต้องมากันครบแก๊งแล้ว

"อาจจะอยู่ข้างบน เราขึ้นไปกันเลยไหม"

"ยัยบ้า!" ฉันตีบ่าเพื่อนที่ย่อตัวนั่งอยู่ด้านล่างไม่แรงนัก "นี่ไม่ใช่ตึกเรานะ รอก่อนสิ แกจะมาใจร้อนกว่าฉันไม่ได้นะยะ"

"ก็ตึกนี้ผู้ชายเยอะ เผื่อจะเจออาหารตาดีๆ"

ในที่สุดปั้นหยาก็เผยจุดประสงค์ ยัยบ้าผู้ชายเอ๊ย!

"นั่นไงๆ พวกพี่เขาลงมาแล้ว"

กลุ่มแก๊งเด็กวิศวะกรรมศาสตร์คอมพิวเตอร์ชั้นปีที่สี่ที่เปล่งออร่าความหล่อกระจายเดินลงมาจากบันไดสี่คน พวกเขามารวมตัวกับพี่เดย์ นั่งคุยกันอยู่ราวห้านาที พี่ไฟกับพี่วินซ์ก็แยกตัวเดินออกไปทางลานจอดรถ ฉันกับปั้นหยาจึงต้องรีบวิ่งตามไปให้ทันก่อนพวกเขาจะหลุดมือ

"พี่คะ! พี่.." เป็นฉันที่ตะโกนเรียกชะงักขาของพวกเขา พี่วินซ์หันมาก่อน เขาชี้นิ้วเข้าหาตัวเองสลับกับพี่ไฟที่ขมวดคิ้วมองหน้าฉัน

บอกตรงๆ เลยนะ พอมาเจอหน้าเขาจังๆ ฉันก็แอบใจปอด ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาจะต้องตีหน้าโหดขนาดนี้ด้วย

"พี่หรือมันครับ"

"เอ่อ... พี่ไฟค่ะ"

พี่วินซ์เก็บมือนั้นยัดใส่กระเป๋ากางเกง เขาส่งยิ้มให้ ก่อนจะส่งสัญญาณบอกพี่ไฟด้วยการเอียงหัวมาทางฉัน

"น้องมีธุระกับมึง กูไปรอที่โน้นก่อนแล้วกัน" เขาตบบ่าพี่ไฟแล้วเดินไปที่รถคันสีแดงแล้วขับขี่ออกไป

ทิ้งคนโหดเอาไว้กับสองสาวที่ตัวหดเหลือเท่ามด แต่มาถึงขนาดนี้แล้ว และเพื่อนก็ผลักฉันหน้าคะมำจนหัวแทบจะชนหน้าอกพี่ไฟขนาดนี้แล้วก็คงถอยไม่ได้แล้วล่ะ

"คือ.. เอ่อ.. สวัสดีค่ะ"

ดวงตาคมกริบดุกร้าวพามือที่พนมไหว้แอบสั่น ฉันย่อขาถอนสายบัวด้วยความประหม่า

"ฉันมีเวลาให้เธอแค่หนึ่งนาที"

"ห๊ะ! เอ่อ.."

หนึ่งนาทีเนี่ยนะ ฉันออกอาการลนลานปากสั่นพับๆ แต่พอคิดว่าทุกวินาทีมีค่าก็เลยเลือกพูดประโยคที่สำคัญที่สุดออกไป

"พี่มีแฟนไหม ขอหนูเป็นเด็กพี่ได้ไหมคะ"

วิ๊ง! ฟิ้ว! สิ้นประโยคทุกอย่างรอบตัวก็เงียบสงัด อากาศร้อนจัดแต่กลับหนาวยะเยือกในความรู้สึกของฉันเมื่อดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อยคล้ายกับประเมินสถานการณ์

ฉันหันกลับไปมองยัยปั้นหยาที่ก็เงียบไปเหมือนกันเพื่อหาตัวช่วย แต่ปรากฏว่าว่างเปล่า พื้นที่ที่เพื่อนฉันยืนไม่มีแม้แต่เงา

อีปั้นหยา!! สองคนเพื่อนตาย แต่นี่เพื่อนฉันหายเฉยเลย

"ไปขึ้นรถ"

"คะ?"

จู่ๆ พี่ไฟก็ตอบกลับมา ฉันหันมาสนใจเขาอีกครั้ง

"หรือจะไม่ไปก็แล้วแต่เธอ"

เขาเอ่ยอีกครั้งแล้วเดินไปยังรถคันสีดำ ไม่ไปก็โง่เต็มที อ้อยเข้าปากช้าง ช้างก็ขอคาบเอาไว้ก่อนล่ะงานนี้

ฉันเข้ามานั่งในรถคันเดียวกับครั้งที่แล้ว แต่วันนี้พี่ไฟรับหน้าที่ขับ แต่เพราะมันเป็นรถซูเปอร์คาร์ไง ฉันไม่เคยนั่งเลยหาสายเข็มขัดนิรภัยไม่เจอ ฉันหันซ้ายมองขวาเกาหัวแกรกๆ ด้วยเพราะสงสารพี่เขาเลยเอี้ยวตัวมาดึงให้

อือหือ! กลิ่นตัวของเขาหอมมาก หอมเหมือนวันนั้นที่ฉันนั่งตักของเขาเลย แต่เพียงไม่นานเขาก็ผละออกไปตั้งใจขับรถ ระหว่างรถเคลื่อนตัวออกจากมหาวิทยาลัยฉันเลยใช้โอกาสนี้ลอบมองหน้าเขา

กลุ่มแก๊งของพวกเขาหล่อทุกคนเลยนะ หุ่นดีรูปร่างดีสูงโปร่ง ผิวเนียนละเอียดประหนึ่งเข้าหัตถการความงามทุกสัปดาห์ ฉันเคยเห็นรูปในเฟซบุ๊คของพี่ไฟที่โชว์ท่อนบนเปลือยเปล่า ซิ๊กแพ๊คแน่นจนต้องยกนิ้วให้ ไหนจะความรวย ความมีอำนาจจากการเป็นลูกนักการเมืองอีก โปรไฟล์ดีหล่อเลิศ ถ้าไม่กลัวความโหดห่ามน่ากลัว ใครได้ไปทำสามีน่าจะฟิน

เอี๊ยด! จู่ๆ รถก็เบรคกะทันหัน ฉันที่กำลังเหม่อมองคนหล่อหัวเกือบชนคอนโซลรถ ดีนะที่พี่ไฟหยิบแก้วน้ำมากันเอาไว้ให้ แต่แก้วน้ำมันต่างจากไอ้คอนโซลตรงไหนล่ะคะคุณพี่ วัสดุเปลือกแข็งเหมือนกันเลย

ฉันรับแก้วน้ำมาถือเอง มืออีกข้างลูบหน้าผากแล้วมองไปรอบๆ ว่าเขามาจอดรถที่ไหน มันคือซอยหลังมหาวิทยาลัยที่ฉันมาเจอกับเขารอบที่แล้วนั่นแหละ

"พูดมาใหม่ดิ จะเป็นอะไรนะ" พี่ไฟโยนคำถามมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง เขาเบี่ยงตัวมาเล็กน้อย แขนข้างขวาพาดอยู่บนพวงมาลัยในท่วงท่าส่งหมัดได้ถนัดและตรงเป้า เป้าที่ว่าก็คือฉันถ้าไม่รีบพูด

"หนูคือคนที่ขึ้นบนรถพี่วันนั้นและคือคนที่โทรหา.."

"อมยิ้มหวาน"

"ค่ะ ชื่อเฟซบุ๊คหนูเอง ก่อนอื่นพี่มีแฟนไหมคะ เอ่อ.. คนคุยอะไรแบบนี้.."

พี่ไฟหรี่ดวงตาลงคิ้วขมวด ฉันช้าไปสินะ

"พี่โสดไหมคะ ถ้าโสดแบบโสดสนิท ขอหนูเป็นเด็กพี่ไฟได้ไหม"

"ทำไมถึงอยากเป็นเด็กฉัน"

"หนูพูดตรงๆ จากใจจริงและจริงใจ" ฉันยกมือทาบอกข้างซ้าย ปั้นสีหน้าจริงจังสุดๆ "หนูอยากมีพี่ไฟเป็นคนปกป้องหนู"

"จากอะไร"

"จาก.. พี่ชาย ไม่สิ! ไอ้โรคจิตคนหนึ่งที่พยายามจะคุกคามทางเพศหนู"

"เธอควรไปแจ้งตำรวจ มันไม่ใช่เรื่องของฉัน"

มือที่อยู่บนพวงมาลัยรถยื่นมาเปิดประตูฝั่งฉันตามมาด้วยการปลดล็อคสายเข็มขัดนิรภัย ฉันรีบจับแขนเขา ส่งสายตาวิงวอน

"ไอ้คนที่คุกคามหนูมันกลัวพี่ วันก่อนที่หนูโทรหาพี่ พอมันได้ยินเสียงพี่มันก็เผ่นแหนบไปเลย ไม่อย่างนั้นหนูคงไม่มาขอเป็นเด็กพี่ให้พี่คุ้มครองหรอกค่ะ ช่วยหนูหน่อยได้ไหมคะ"

"เธอมาขอเป็นเด็กฉัน เธอรู้ไหมว่ามันต้องทำอะไรบ้าง" เขาพยายามดึงแขนกลับ แต่ฉันยังรั้งเอาไว้ด้วยแรงทั้งหมด

"หนูรู้ค่ะ แต่หนูแค่ขอความคุ้มครอง เราน่าจะตกลงกันได้"

พี่ไฟพ่นลมหายใจแรงๆ ก่อนจะขบกัดกรามข่มอารมณ์ ไม่นานเขาก็กระชากแขนกลับไป "ไปซะ อย่ามากวนใจฉัน"

"หนูขอร้อง.."

ดวงตาคมกริบตวัดมองทันทีเมื่อเจอฉันดื้อดึงอีกครั้ง พี่เขาจะสังเกตเห็นไหมนะว่าแววตาของฉันมันเว้าวอนแค่ไหน ฉันรู้ว่าแจ้งตำรวจคือสิ่งแรกที่ควรทำ แต่การขอให้เขาช่วยมันคือทางออกเดียวที่จะได้ผลลัพธ์อย่างรวดเร็ว

"อย่าให้ฉันเจอเธออีก ไม่อย่างนั้น... อมยิ้มหวานอาจแหลกคามือฉันได้"

หล่อแต่ใจดำที่หนึ่ง.. ฉันจะจำให้ขึ้นใจเลย