บทนำ

 'หยุดตามสักทีได้ไหม'

ความคิดของฉันคงลอยไปไม่ถึงคนที่เอาแต่เดินตามอยู่ด้านหลังมาสักระยะ เขาคือ พี่โจ ลูกชายป้าแมวพี่สาวแม่ของฉัน เราบังเอิญเจอกันที่ประตูด้านหลังของมหาวิทยาลัย ฉันไม่ได้ทักทายเขา ตั้งใจหลบหน้าและหลบเลี่ยงเดินมาในทิศทางที่ฉันไม่ได้ตั้งใจไปในคราแรก

เวลาสี่โมงเย็นในซอยด้านหลังที่เต็มไปด้วยหอพักแต่ร้างไร้ผู้คนช่างเปลี่ยว ในใจฉันเริ่มหวาดหวั่นเพราะเสียงฝีเท้าที่เดินตามอย่างเร่งรีบไม่ลดละความพยายาม

"ยุ่งอะไรกับฉันนักหนานะไอ้บ้า!"

สองขาของฉันก้าวยาวๆ มากขึ้น ไม่สนใจว่ากระโปรงพลีสจะบานแฉ่งโต้ลมมากแค่ไหน รู้แค่ว่าฉันต้องไป อย่าให้เขาเข้ามาถึงตัวได้ถ้าไม่อยากให้เกิดอันตราย

ในซอยที่ควรมีใครสักคนเดินสวนกัน ฉันกลับมองเห็นรถซูเปอร์คาร์สีดำจอดอยู่ข้างหน้า เจ้าของรถเพิ่งจะเปิดประตูผลุบหายเข้าไปในนั้น และก่อนที่ล้อรถจะเคลื่อนตัว สองขาของฉันก็ออกตัววิ่ง เป้าหมายคือประตูรถคันนั้นและหวังว่าตำแหน่งข้างคนขับจะว่างพอรองรับตัวฉัน

ฉันวิ่ง! ไอ้พี่โจวิ่งตาม ฉันก็ยิ่งวิ่ง...

พรึบ! ปึก! ปัก! ความพยายามอยู่ที่ไหนความสำเร็จอยู่ที่นั่น ในที่สุดฉันก็สามารถเข้ามานั่งหอบหายใจอยู่ภายในรถได้ทันก่อนไอ้พี่โจจะวิ่งถึงตัว

"พี่คะ ออกรถหน่อย ออกรถเลย"

ฉันร้องบอกคนขับแล้วหันกลับไปมอง ผู้ชายรูปร่างท้วมชะงักสองขาไปตั้งแต่ก่อนถึงตัวรถ ดูเขาจะตกใจไม่น้อยที่ฉันขึ้นมาบนรถคันนี้

ไม่นานภาพของพี่โจก็ค่อยๆ ไกลออกไปจากการที่รถเคลื่อนตัวออกจากจุดจอดจนเลี้ยวออกจากซอย

"เฮ้อ!" ฉันถอนหายใจอย่างโล่งอก ความรู้สึกเหมือนวิ่งหนีซอมบี้ที่เคยดูในหนังเกาหลีไม่มีผิด ถึงจะไม่ใช่แต่ผู้ชายคนนั้นก็ไม่ต่างอะไรจากสิ่งที่น่ากลัวและน่ารังเกียจแบบนั้นสักนิด

แต่เดี๋ยวนะ.. ทำไมฉันถึงรู้สึกได้ถึงลมร้อนที่เป่ารินรดใบหูล่ะ ความกรุ่นร้อนที่โอบล้อมร่างกายนี่ด้วย ฉันตวัดสายตามองไปยังคนขับ..

เขาคือพี่วินซ์ รุ่นพี่ปีที่สี่คณะวิศวกรรมศาสตร์ เขาไม่รู้จักฉัน แต่ฉันรู้จักชื่อเขาเพราะความโด่งดังคับมหาวิทยาลัย

ขณะนี้เขากำลังส่งยิ้มอย่างเป็นมิตรให้ก่อนสายตาจะเคลื่อนผ่านใบหน้าฉันไปด้านหลัง

ในขณะเดียวกันก็มีสัมผัสบางอย่างเกิดขึ้นที่สะโพก มันถูกบีบเคล้นอย่างแรงให้ฉันสะดุ้งเฮือกก้มมอง

มือคน! ฉันตวัดสายตามองเจ้าของมือ ถึงได้สานสบนัยน์ตาคมดุของเจ้าของ.. หน้าตัก! ที่รองรับบั้นท้ายของฉัน

น้ำลายเหนียวหนืดกลืนลงคออย่างลำบาก ฉันไม่คิดว่านอกจากพี่วินซ์จะมีเพื่อนของเขาอยู่บนรถคันนี้ด้วย ตอนขึ้นรถมาฉันไม่เห็นเขาจริงๆ นะ และเป็นพี่เก้า พี่มังกรหรือพี่เดย์ก็ย่อมดีกว่า... เป็นเขาคนนี้ที่มีความน่ากลัวแผ่ขยายปกคลุมตลอดเวลาสมกับชื่อของตัวเอง..... "พี่ไฟ"