ผู้มีอิทธิพลคนหนึ่ง

พอเจอว่าพี่โจมาหาถึงมหาวิทยาลัย ฉันก็ต้องเริ่มระแวดระวังตัวมากขึ้นด้วยการสวมใส่หมวกแก็ปอำพรางตัว เรื่องที่ปั้นหยาแนะนำฉันมาคิดดูแล้วว่าน่าสนใจระดับหนึ่ง แต่คงต้องหาข้อมูลของพี่ไฟให้มากกว่านี้หน่อยเพราะจู่ๆ จะเดินเข้าไปพูดว่า ‘ช่วยเป็นผัวหนูและคุ้มครองหนูหน่อยนะคะ’ พี่ไฟคงจะอุ้มฉันไปโยนในพงหญ้าแล้วเป่ากระหม่อมด้วยปืนสักกระบอกที่เขามี

วันนี้ฉันเปลี่ยนมาขึ้นรถโดยสารประจำทางที่หน้ามหาวิทยาลัยเพราะทางนี้ผู้คนจะเดินไปมาขวักไขว่ จุดหมายปลายทางคือห้องพักอย่างเดียวไม่ไปอื่น ทว่าเพียงขาพ้นประตูรั้วออกมาฉันก็ต้องสะดุ้งเพราะไอ้พี่โจมันโผล่หน้ามาเจอะเจอกันเหมือนรอกันอยู่ก่อนแล้ว

ไอ้บ้าเอ๊ย!

เขารู้ได้ยังไงว่าฉันเลิกเรียนกี่โมงแล้วจะมาทางนี้น่ะ ไม่มาคนเดียวด้วยนะ ยกพวกมาอีกสองคนตามที่พูดเป๊ะๆ

“ไง อีเด็กปากดี”

พี่โจทักทายฉันด้วยประโยคแสนจะไพเราะ แม้ฉันจะกลัวและหวาดหวั่นเพียงไหน หากเราไม่แสดงออกเสียอย่าง ศัตรูก็ไม่มีทางอ่านความคิดเราได้ ฉันเลยเชิดหน้าสู้กลับ

“ไง ไอ้สารเลว มึงจะอะไรกับกูนักหนาวะ”

"ถ้ามึงไม่ไปฟ้องป้ามึงว่ากูหวังเคลม บ่อเงินบ่อทองกูคงไม่หาย เห็นย้ายออกจากบ้านกูก็ว่าจะปล่อยไปแล้วนะเว้ย แต่เพราะมึงมันหาเรื่องให้กู"

"สมน้ำหน้า โตเป็นควายมือตีนมี แต่ดันเกาะพ่อแม่แดก นี่ล่ะเวรกรรม"

ไอ้พี่โจดูไม่สะเทือนกับคำด่าของฉัน เขากับเพื่อนหัวเราะลั่นและย่างสามขุมเข้าหาจนฉันต้องถอยหลังหนีเรื่อยๆ

"แต่เวรกรรมที่มึงทำกับกูจะช่วยให้มึงขึ้นสวรรค์นะอียิ้ม เป็นเมียกูคนเดียวไม่ชอบ แต่ดันอยากเป็นเมียเพื่อนกูด้วย ป่ะ พวกกูพร้อมมาก อยากเอามึงจะแย่"

"ไอ้ทุเรศ! ไอ้สัตว์นรก"

ฉันชี้นิ้วด่ากราด หัวสมองครุ่นคิดว่าจะเอาตัวรอดอย่างไรดี หันซ้ายมองขวาก็ไม่มีใครคิดสนใจ ฟ้าฝนก็ดันจะมาตกเอาตอนนี้ด้วย

รอยยิ้มของพี่โจดูชอบใจไม่น้อยที่เห็นสีหน้าเป็นกังวลที่ฉันเผลอแสดง การพาเพื่อนมาครั้งนี้เขาดูมั่นอกมั่นใจไม่น้อยด้วยว่าจะปิดดีลฉันสำเร็จ

แต่ไม่มีทางให้มันสำเร็จ ในจังหวะที่เขาก้าวเข้าถึงตัวและจับหมับแขนของฉัน หัวสมองอันน้อยนิดคิดหาหนทางเจอในที่สุดด้วยการหยิบมือถือออกมากดโทรออกหาใครบางคน… ไม่รอให้อีกฝ่ายรับสาย ฉันก็กรอกเสียงลงไปประหนึ่งพูดคุยกับทางนั้น

“พี่ไฟ ช่วยหนูด้วยค่ะ”

พี่โจกับพวกชะงักไปทันที ใบหน้าถอดสีหันมองกันเลิกลั่กพร้อมกับปล่อยแขนของฉัน

ชัดเลย! พวกเขาดูเกรงและกลัวพี่ไฟอย่างเห็นได้ชัด ฉันมาถูกทางแล้ว ฉันดึงมือถือออกห่างหูเพื่อมองดูหน้าจอแล้วเปิดสปีกเกอร์โฟนในจังหวะที่ตัวเลขวินาทีเริ่มวิ่งบอกให้รู้ว่าทางนั้นรับสาย ก่อนจะโชว์ให้พวกพี่โจดู ฉันมองจนแน่ใจแล้วว่าแอคเคาน์เฟซบุ๊คที่ฉันจิ้มชื่อว่า ‘Thanapob Darakon’ รูปโปรไฟล์เป็นผู้ชายคนหนึ่งนั่งถือแก้วน้ำชาเขียวอยู่ในคาเฟ่ด้วยใบหน้าดุเข้ม และเสียงที่เปล่งออกมาจากมือถือก็ช่วยยืนยันอีกแรงว่าฉันโทรหาไม่ผิดตัว

[ฮัลโหล]

“เสียงเฮียไฟ กูไม่เอานะเว้ย”

“ไอ้เหี้ยโจ หาเรื่องตายแล้วว่ะ”

เพื่อนของเขาสองคนวิ่งหนีไปทันที พี่โจหน้าเสียออกอาการลนลานหันมองซ้ายขวา ฉันเลยยื่นมือถือเข้าไปใกล้มากขึ้นให้เขาเห็นชัดๆ ว่าฉันน่ะโทรหาพี่ไฟจริงๆ พี่โจมองหน้าฉันหายใจฟัดฟัด ชี้หน้าฉันคาดโทษอย่างไม่คิดสำนึก

“ฝากเอาไว้ก่อนเถอะอียิ้ม อย่าเผลอนะมึง” แล้วเขาก็วิ่งหนีไป

มองจนแน่ใจว่าหางจุกตูดกันไปหมดฉันก็ถอนหายใจออกมา มือยกลูบหน้าอกปลอบประโลมตัวเองให้หายหวาดกลัว ทว่าเสียงที่ลอยออกมาจากมือถืออีกครั้งทำให้ฉันนึกขึ้นได้ว่าเรื่องนี้มันยังไม่จบ

[โหล!] เสียงตวาดลั่นอย่างไม่สบอารมณ์ดังขึ้น ฉันนึกใบหน้าพี่เขาออกเลยล่ะ เผลอๆ จะยกปืนขึ้นมาจ่อที่มือถือแล้วด้วย

“ขอบคุณค่ะ” และนี่คือประโยคเดียวที่ฉันคิดได้ในตอนนี้ก่อนจะรีบร้อนวางสาย วิ่งปรู๊ดหนีฝนขึ้นรถเมล์ที่มาจอดเทียบป้ายโดยสารประจำทางพอดิบพอดี

[ไฟ Part]

[ขอบคุณค่ะ] จากนั้นสายก็ตัดไป ผมมองหน้าจอมือถือด้วยความหงุดหงิด

ยัยบ้าที่ไหนโทรมาก่อกวนก็ไม่รู้ แต่ผมดันบ้ากว่าที่กดรับสายทั้งที่ไม่เคยจะรับสายใครเลยทางแชทเฟซบุ๊ค

“พรุ่งนี้กูจะเอาคันใหม่มาลอง ไอ้มังกรแต่งเครื่องมาให้กูอย่างจี๊ดเลยว่ะ เฮ้ย! มึงดูเหี้ยอะไร ได้ฟังกูไหม”

ไอ้วินซ์ยื้อแย่งมือถือจากในมือผมไปดู มันกำลังฉายภาพโปรไฟล์เฟซบุ๊คของผู้หญิงที่โทรเข้ามาเมื่อครู่ ผมกำลังนึกว่าเคยเจอหน้าเธอที่ไหน จะว่าคนที่เคยมีซัมธิงด้วยกันก็ไม่น่าใช่ว่าเพราะดูจากเทสต์การแต่งตัวไม่ผ่านสายตาตั้งแต่แรกแน่นอน

“น้องคนเมื่อวานนี่หว่า”

“คนเมื่อวานไหนวะ”

“ที่ขึ้นมานั่งตักมึงไง กูจำสีผมได้”

ในภาพเธอสวมใส่เสื้อตัวเล็กสีชมพูโชว์เอวนิดๆ เข้าคู่กับกางเกงยีนส์สีเข้ม ใบหน้าเรียบเฉยไม่ได้ยิ้มใดๆ ทว่าในมือมีอมยิ้มอันจิ๋ว เส้นผมสีบลอนด์ทองซึ่งก็ไม่ใช่เธอคนเดียวเสียหน่อยที่มีผมสีนี้ แต่จะว่าไปผมก็เริ่มจะคุ้นๆ ขึ้นมาบ้างเพราะเมื่อวานก็เห็นในระยะประชิดอยู่สักพัก

“น้องมาจีบมึงเหรอวะ อย่าบอกนะว่าเมื่อวานที่ขึ้นมาบนรถเพราะจุดประสงค์นี้ โห ใจกล้าสัส”

ผมยักไหล่ไม่สนใจแล้วหันกลับมาอ่านบัญชีของสนามแข่งรถธุรกิจของผม ที่ลูกน้องมือดีเพิ่งเอามาวางไว้ให้ตรวจสอบก่อนเบิกจ่ายเงินในทุกวัน

“เฮ้ย! ไม่สนใจหน่อยเหรอวะ น่ารักอยู่นะ”

“มึงดูสภาพยัยนั่นด้วย”

“อ่อ ของมึงต้องนมโตเอวคอด แขนขาเป็นตะเกียบ ดีกรีเน็ตไอดอลตามติ๊กต๊อก กูลืม โทษทีเพื่อน”

มือถือลอยละลิ่วกลับมาใส่มือผมที่รอรับได้ทัน ก่นด่าไอ้วินซ์ในใจไปหลายตลบเพราะมือถือเพิ่งถอยมาใหม่ ในราคาครึ่งหมื่นจะมาแตกยับเพราะความขี้เกียจเดินของมัน

“กูบอกว่าพรุ่งนี้จะเอาคันใหม่มาลงสนาม ไอ้มังกรยกเครื่องมาให้กูเรียบร้อยว่ะ”

“มันแค่อยากขูดเลือดขูดเนื้อเอากำไรมึง”

“ก็เหมือนมึงที่ไม่ลดแม้กระทั่งค่าเมมเบอร์ให้กู ไอ้ขี้งก”

เป็นอีกครั้งที่ผมยักไหล่ เรื่องเงินไม่เข้าใครออกใครทั้งนั้น แต่ถึงผมจะไม่ลดค่าสมาชิกให้เพื่อน สนามแข่งรถ ‘The One’ แห่งนี้ก็ไม่ต่างอะไรจากธุรกิจของพวกมัน มากิน มานอนค้างคืน มาทำอะไรก็แล้วแต่ที่อยากทำได้ตามใจ ค่าสมาชิกนิดๆ หน่อยๆ ก็ถือว่าเป็นค่าน้ำค่าไฟให้ผมไป

ก๊อกๆๆ "เฮียไฟ แก๊งต่างจังหวัดมาดวลกันอีกแล้วครับ มันขอให้เฮียไปเปิดให้มันหน่อย"

ผมถอนหายใจสุดเซ็งใส่ไอ้แมนลูกน้องคนสนิท เปิดที่ว่าคือการไปยืนดูตอนแข่งขันรอบแรกเพื่อเอาฤกษ์เอาชัย ก็ไม่ค่อยเข้าใจนักว่าทำไมจะต้องเป็นแบบนั้น ทว่าตั้งแต่กลุ่มแก๊งเหล่านี้เริ่มเข้ามาใช้บริการที่นี่ก็เหมือนจะนับถือและยกย่องผมในฐานะผู้มีอิทธิพลอันน่าเกรงขาม อาจเพราะพ่อผมเป็นนักการเมืองมีชื่อเสียง อำนาจเลยตกมาที่ผมผู้เป็นลูกชายเพียงคนเดียวไปด้วย

"สิบห้านาที เดี๋ยวกูไป"

ประตูปิดลง ผมก็ปัดสมุดบัญชีรายวันออกไปด้านข้างแล้วทิ้งตัวนั่งพิงผนักเก้าอี้เพื่อผ่อนคลาย ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาดูหน้าจอเพราะมีเสียงข้อความดังขึ้นหนึ่งครั้ง

Aomyimwan : พี่มีแฟนยังคะ

เหอะ! ยัยเด็กคนนั้นหวังจีบผมจริงๆ อย่างที่ไอ้วินซ์มันว่า สงสัยจะไม่เคยเข้าใกล้ไฟถึงไม่รู้ว่ามันร้อนจนต้องวิ่งหนีแทบไม่ทัน

[ไฟ End]