ภัยร้าย

วันนั้นฉันลงจากรถของพี่ไฟทันที มองตามท้ายรถที่ลับหายออกไปจากซอยดวงตาละห้อย เขาไม่สนใจจะช่วยแมวน้อยตาดำๆ อย่างฉันจริงๆ จนฉันคิดว่าตัวเองควรเปลี่ยนเป้าหมายใหม่อย่างที่ปั้นหยาบอก ฉันพุ่งเป้าไปที่พี่วินซ์ ผู้ชายที่ดูใจดีกว่าเขาคนนั้นนิดหนึ่ง

แต่เพราะได้รับข่าวจากป้าแมวว่าแกลื่นล้มในห้องน้ำจนต้องแอดมิทที่โรงพยาบาล เลยต้องพับเรื่องพี่วินซ์เอาไว้ก่อน

บ่ายวันถัดมาฉันจึงนั่งรถแท็กซี่มาเยี่ยมป้า แอบถามป้าแมวมาแล้วว่าพี่โจอยู่หรือไม่ และเพราะป้าอยู่ข้างฉันไง แกเป็นสายสืบให้ฉันบอกว่าไอ้โรคจิตนั่นเห็นว่าไปคุมบ่อนพนันให้นักเลงแถวคลองตันยังไม่กลับมาง่ายๆ ฉันถึงซื้อขนมนมเนยมาเยี่ยมป้าอย่างสบายใจ

"แก่แล้วนะป้า รู้ว่าอยู่อีกไม่นานแต่ก็อยากให้อยู่นานๆ รอดูหนูมีผัวก่อน"

"แหม! ปากเนี่ยนะ"

ป้าแมวยกฝ่ามือทำท่าจะตีฉัน แต่เพราะฉันมีสกิลการหลบไม้กวาดมาตั้งแต่เด็กเลยโยกหลบทัน หัวเราะคิกคักเสียงไม่ดังนักเพราะอยู่ในห้องผู้ป่วยรวม

"พูดเพราะเป็นห่วงหน่า"

"จริงๆ ก็ไม่น่ามา โทรถามไถ่ก็รู้เรื่องแล้ว"

"ก็อยากเห็นกับตาว่าป้าไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ นี่จ๊ะ"

"ป้าน่ะโอเค เจ็บก้นก็ยังพูดว่าโอเคได้ ยิ้มนั่นแหละเป็นไง ไอ้โจมันยังกวนเอ็งไหม"

"หนักขึ้นทุกวันเลยป้า ล่าสุดส่งรูปหนอนน้อยชาเขียวมาให้ดู ทุเรศลูกตามาก"

"เอ็งต้องระวังตัวนะยิ้ม อย่าว่าแต่ป้าพูดเลย ขนาดพ่อมันพูด มันก็ยังไม่ฟังอะไรแล้ว ไปแจ้งตำรวจเอาไว้ก็ดี"

ฉันพยักหน้ารับรู้ความห่วงใยเพราะหลังจากที่พี่ไฟพูด ฉันก็รวบรวมหลักฐานส่วนหนึ่งเอาไว้แล้ว หากชวดพี่วินซ์ ฉันคงทำใจแล้วพึ่งพากฏหมายแทนกฏหมู่จริงๆ

อยู่พูดคุยกับป้าแมวอีกไม่นานก็อวยพรให้ป้าหายดี ป้าเองก็กำชับให้ฉันระวังตัว จากนั้นฉันก็เดินออกมาหน้าโรงพยาบาล รอเรียกรถแท็กซี่เพื่อกลับอะพาร์ตเม้นต์เพราะขณะนี้จวนเจียนจะมืด ไม่ปลอดภัยเท่าไหร่สำหรับผู้หญิงที่มีคนจ้องจะงาบไปรุมสะกำ

เอี๊ยด! แต่เพราะช่วงนี้ฉันคงดวงซวย หลบเลี่ยงเท่าไหร่ ไม่อยากเจอแค่ไหน ไอ้พี่โจก็ดันทำตัวเป็นเจ้ากรรมนายเวรตามติด ครั้งนี้มันขับรถเก๋งของผัวป้าแมวมาจอดเทียบ มันมองหน้าฉันผ่านกระจกคล้ายกับดูให้แน่ชัดว่าฉันมากับใคร

“ป้าคะ หนูเจอสถานการณ์วิกฤติ ขอด่วนๆ” ฉันแบมือไปหาป้าแม่ค้า สายตาจดจ้องพี่โจที่กำลังรีบร้อนลงจากรถ

ไอ้บ้าเอ๊ย! ทำไมมันจะต้องอะไรกับฉันนักหนา ผู้หญิงมีเป็นล้าน จะมาอยากได้ฉันทำไมกัน

“อียิ้ม! มึงเสร็จกูแน่”

“กรี๊ด!” ฉันกรีดร้องสองขาสับวิ่งหนี ไม่เอามันแล้วไอ้มะม่วงดองเจ้าปัญหาที่มาช้าจนฉันเสียเวลา รอด ฉันต้องรอดเหมือนทุกครั้ง และสาบานเลยว่าพรุ่งนี้ฉันจะหาผัวมายำมันให้ได้เลย

[ไฟ Part]

เป็นลูกนักการเมืองใช่ว่าชีวิตจะดี สำหรับผมมันค่อนข้างยุ่งยากยามอยู่ต่อหน้าผู้คนเพราะต้องเสแสร้งทำตัวเป็นคนดีมีน้ำใจ ทั้งที่ผมก็ทำตัวห่าเหวตามประสาผู้ชายห่ามๆ อยู่ทุกวัน เขาเรียกว่าการสร้างภาพเพื่อเรียกคะแนนความนิยมของประชาชน อย่างตอนนี้ที่ผมต้องมาช่วยท่านสส. ธัตเทพ แจกอาหารให้กับผู้ป่วยและญาติที่โรงพยาบาลในสังกัดรัฐบาลแห่งหนึ่ง ทุกคนต่างชื่นชมว่าผมหล่ออย่างนั้น ได้เชื้อพ่ออย่างนี้

มันแน่นอนอยู่แล้ว ผมมีพ่อเป็นไอดอลเลยนะถึงได้เป็นเฮียไฟให้คนอื่นเรียก

“ผมกลับเลยนะครับ” เสร็จสิ้นภารกิจผมก็เอ่ยขอตัวกลับทันที

“ไม่ไปกินข้าวด้วยกันก่อน พวกอาๆ เขาอยากทำความรู้จักนะ”

ผมปรายตามองไปยังกลุ่มคนหัวขาวหัวดำอายุใกล้เกษียณที่ยังรักในการเล่นการเมือง ทุกคนต่างยิ้มให้ผม แต่เผอิญผมดันนิสัยไม่ดี ไม่ยิ้มไม่ว่ายังถอนหายใจใส่แบบไม่เกรงใจ

“ผมต้องไปเคลียร์บัญชีที่เดอะวันครับ”

“แกแบ่งเวลามาเอาดีตามพ่อบ้างก็ได้ ชื่อเสียง อำนาจและเงินทองมันจะวิ่งเข้าใส่แกโดยไม่ต้องพยายาม”

“แต่วันนี้พ่อมาพยายามอยู่นะครับ”

“นิดหน่อยหน่า คุ้มค่ากับสิ่งที่เราจะได้รับแน่นอน”

พ่อตบบ่าผม ก่อนจะเดินไปรวมกลุ่มกับทีมงานของท่าน ผมเลยใช้จังหวะนี้แนบเนียนเดินแยกตัวออกมายังรถที่จอดอยู่ด้านหน้าโรงพยาบาล ทว่าเสียงวี๊ดว้ายกรีดร้องจากอีกฟากฝั่งของถนนดึงความสนใจของผม

ผู้หญิงตัวเล็กผมสีบลอนด์ทองกำลังถูกผู้ชายคนหนึ่งพยายามยัดใส่ในรถ เธอกรีดร้องโวยวายให้คนช่วย แต่ไม่มีใครสักคนคิดเข้าไปช่วยเหลือเธอ ผมเองก็เป็นหนึ่งคนในนั้นที่ทำเพียงมองในขณะที่ขาก้าวเดินไม่หยุดเพราะนั่นไม่ใช่ปัญหาของผม

แต่… ดวงตากลมโตที่บังเอิญเหลือบมาสบกันทำให้ผมเห็นชัดเจนว่าเธอคือใคร สองขาของผมชะงัก หัวคิ้วขมวดชนชิดมองสถานการณ์ที่เริ่มจะสนใจขึ้นมาเรื่อยๆ

จนกระทั่งเธอถูกพาขึ้นรถแล้วรถก็ขับออกไป ผมได้ยินเสียงของเธอเอ่ยเรียกชื่อผมว่า… พี่ไฟ

“ยัยอมยิ้มหวาน” ก็ไม่รู้อะไรดลใจให้ผมรีบวิ่งไปขึ้นรถ พารถเคลื่อนตัวด้วยความเร็วสูงตามท้ายรถเก๋งเก่าๆ คันนั้นไปติดๆ

เธอบอกผมว่าถูกคุกคามทางเพศจากพี่ชาย ต้องการให้ผมคุ้มครองเพราะไอ้ผู้ชายคนนั้นเกรงกลัวผม ไม่แปลกที่มันจะเกรง ผมจดจำหน้ามันได้ มันคือไอ้โจ… เด็กวิ่งยาที่เคยเข้ามาส่งยาในสนามแข่งรถของผมเมื่อหลายเดือนก่อน มันถูกซ้อมจนอ่วมและถูกสั่งห้ามไม่ให้เข้ามาในถิ่นของผมอีก แต่เร็วๆ นี้ผมยังเจอะเจอมันที่สนาม มันยกมือไหว้ผม บอกว่าเลิกทำงานนั้นแล้วหันมาคุมบ่อนพนันแทน ให้โอกาสคนไม่ใช่ทางแต่ขี้คร้านจะสนใจเลยทำเพียงพยักน้ารับส่งๆ ไม่คาดคิดว่าพี่ชายที่ยัยเด็กคนนั้นพูดถึงจะเป็นมัน และในขณะนี้ในหัวของผมก็กำลังสับสนระหว่าง… เสือกกับไม่เสือก อะไรที่ผมควรเลือก

[ไฟ End]

น่าเจ็บใจที่ฉันแพ้ไอ้พี่โจ ถ้าฉันไม่หกล้มมันไม่มีทางเข้าถึงตัวฉันแน่ “ไอ้สารเลว”

ฉันยื่นมือจากด้านหลังไปขยุ้มหัวไอ้พี่โจที่ทำหน้าที่ขับรถ กระชากหัวมันให้โขกกับเบาะเท่าที่แรงจะมี

“อียิ้ม มึงอยากตายรึไงวะ”

“กูตายมึงก็ตาย มึงจะอะไรกับกูนักหนา กะหรี่มีเยอะแยะมึงก็ไปซื้อแดกเอาสิวะ”

ความโมโหทำให้ฉันหน้ามืดทั้งถีบเบาะทั้งดึงทึ้งเส้นผม แต่พี่โจเป็นผู้ชายย่อมมีแรงเยอะกว่า เขาหักพวงมาลัยพารถเลี้ยวเข้ามาจอดในซอยเปลี่ยว นาทีนี้ฉันถึงได้สติและเห็นหนทางรอดจึงรีบเปิดประตูลงมาจากรถ ทว่าไม่ทันไอ้คนสารเลว พี่โจไม่พูดพร่ำทำเพลงชกกำปั้นเข้าที่ท้องของฉันเต็มแรง ความจุกทำให้ฉันล้มลงกองกับพื้นไร้เรี่ยวแรงต่อต้าน

"กะหรี่ซื้อแดกง่าย แต่กับมึงที่ปากดี แถมยังทำกูขาดเงินจากพ่อ ได้สักหลายๆ ทีกูจะกราบงามๆ เลย"

"ไอ้หน้าเหี้ย!"

เพียะ! ใบหน้าของฉันหันตามแรงตบจากฝ่ามือใหญ่ รสชาติคาวเลือดไหลซึมเข้าไปในปากพร้อมกับความเจ็บแสบมุมปากและเจ็บใจ ฉันตวัดสายตาแข็งกร้าวมองมัน มือกดหน้าท้องไปด้วยเพราะความจุกเจ็บยังแล่นพล่าน

"ถ้ากูรอดไปได้ มึงตายแน่"

"เอาให้รอดก่อน กูเอามึงเสร็จ จะขนไปให้พวกเอาต่อ ตอนนั้นมึงอาจจะถูกทะลวงจนตายเลยก็ได้"

เขาก้มหน้าลงมาใกล้สแยะยิ้ม กลิ่นตัวเหม็นสาบชวนน่าสะอิดสะเอียนจนฉันต้องเบือนหน้าหนี เรี่ยวแรงที่ยังไม่หวนคืนทำให้เขาพาฉันกลับขึ้นมาบนรถได้สำเร็จ

น้ำตาไหลพรากเพราะรู้ชะตากรรมที่ไม่อาจต่อต้านอีกต่อไป ฉันกำลังถูกข่มขืน ไม่คิดจะมีใครช่วยเหลือฉันแม้กระทั่งผู้ชายคนนั้นที่ฉันตะโกนเรียกเขา

ไอ้คนใจดำ! ฉันไม่น่าฝากความหวังเอาไว้ที่เขาเลย

"มึงแม่งโคตรน่าเอา ตอนกูเห็นมึงใส่กางเกงขาสั้นกับเสือรัดนมนะ โคตรจะขึ้นเลย อยากเอามึงมานานแล้ว"

ไอ้หื่นกามปลดเปลื้องกางเกงยีนส์ขายาวลงไปถึงหน้าขา ควักไอ้หนอนชาเขียวขนาดสามนิ้วออกมาชักรูด ลิ้นแลบเลียริมฝีปากอย่างหื่นกระหายในขณะที่ใช้สายตามองโลมเลียทั้งที่ฉันแต่งตัวมิดชิด

"ยอมกูง่ายๆ เถอะ มึงจะได้ไม่เจ็บตัว อ่อ แล้วอย่าเอาเฮียไฟมาอ้างนะเว้ย อย่าคิดว่ากูโง่ที่ไม่รู้ว่ามึงตอแหล เฮียเขาไม่มีเด็ก เขาชอบฟาดแบบสวยๆ แล้วจบ อย่างมึงมันไม่ถึงคอเฮียเขาหรอกว่ะ"

"แต่ที่มึงกำลังจะฟาดนั่นเด็กกูนะ"