Todos los capítulos de ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ: Capítulo 1 - Capítulo 8

บทที่ 1 คืนที่ห้ามขายไม่ถึง“ถ้าเงินไม่เข้าก่อนสิบโมง พี่ต้องหยุดไลน์ผลิตนะเพลง”เพลงพิณเหลือบมองนาฬิกามุมจอคอมพิวเตอร์ สองทุ่มสิบเจ็ดนาที“ขอถึงพรุ่งนี้บ่ายไม่ได้เหรอคะพี่”“พี่ให้มาสามรอบแล้ว”ปลายสายถอนหายใจ ไม่ได้พูดแข็ง แต่ยิ่งพูดด้วยน้ำเสียงแบบนี้ยิ่งเถียงลำบาก“ของล็อตเก่าพี่ก็ยังรอเงินอยู่ ถ้าเดินล็อตใหม่ต่อ พี่ต้องควักเองทั้งวัตถุดิบทั้งค่าแรง พี่ไม่ไหวจริง ๆ”เพลงพิณเม้มปาก มองตัวเลขในตารางตรงหน้าอีกครั้ง ต่อให้เอาเงินที่มีอยู่ทั้งหมดลงไปก็ยังขาด“สิบโมงนะคะ”“สิบโมง”“ได้ค่ะ เพลงจะจัดการ”เธอกดวางสายแล้วเอนหลังพิงเก้าอี้ หลับตาได้ไม่ถึงสามวินาที เสียงเล็ก ๆ ก็ดังมาจากหน้าประตู“แม่”เพลงพิณลืมตาเพลงขวัญยืนกอดตุ๊กตากระต่ายอยู่ในชุดนอน ผมด้านหนึ่งถูกมัด อีกด้านหลุดจนยุ่ง“ทำไมยังไม่นอนคะ”“หนูหิวนม”“เมื่อกี้ใครกินไปแล้วหนึ่งกล่อง”เด็กหญิงสามขวบคิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนตอบอย่างมั่นใจ“พี่ต้น”“เพลงขวัญ”เจ้าของชื่อยิ้มหวานทันทีเพลงพิณกำลังจะลุก เสียงต้นเพลงก็ดังตามมา“แม่ ขวัญกินแล้วครับ ผมเห็น”เด็กชายห้าขวบโผล่หน้าเข้ามาฟ้อง น้องสาวหันขวับ“พี่ต้นไม่ต้องเห็น!”“ก็เห็นแล้ว”“ไ

บทที่ 3 ผู้หญิงสามคนในคนเดียวกัน --------------------------------------“พี่คะ เพลงไม่ได้ขอให้เดินของเต็มล็อตแล้วนะ”เพลงพิณหนีเสียงเพลงจากหน้าเวทีมาคุยโทรศัพท์ตรงทางเดินหลังห้องจัดงาน มืออีกข้างยกขึ้นกันช่างแต่งหน้าที่กำลังจะเติมลิปสติก“เพลงขอแค่ตัวที่ตกลงกันไว้ ถ้าของออกไม่ทันวันจันทร์ ตัวแทนต้องเลื่อนส่งอีก”“พี่รู้ แต่ฝ่ายผลิตเขารอคำยืนยันเรื่องเงิน”“เราตกลงกันว่าเพลงมีเจ็ดวันไม่ใช่เหรอคะ”ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง“พี่ให้เจ็ดวันเรื่องยอดเก่า แต่ล็อตที่เดินอยู่ก็ต้องมีต้นทุน”เพลงพิณหลับตา นี่แหละปัญหาของการมีเวลาเพิ่มเจ็ดวัน มันไม่ได้แปลว่าปัญหาอื่นจะยอมหยุดรอเจ็ดวันพร้อมกัน“เอาอย่างนี้ค่ะ พี่เดินเฉพาะตัวหลักตามจำนวนที่เพลงส่งไป ที่เหลือพักก่อน เพลงจะจัดการเงินส่วนแรกให้ภายในวันพรุ่งนี้”“ไหวแน่นะ”“ถ้าไม่ไหว เพลงจะโทรไปบอกเองค่ะ ไม่ปล่อยให้พี่รอ”“โอเค งั้นพี่คุยกับฝ่ายผลิตให้”“ขอบคุณค่ะ”เพลงพิณกดวางสายพร้อมเสียงเรียกจากด้านหลัง“พี่เพลงคะ อีกสองนาทีขึ้นเวทีค่ะ”“ค่ะ”เธอยัดโทรศัพท์ลงกระเป๋า ช่างแต่งหน้าที่รออยู่รีบเข้ามาเติมลิปสติกให้“พี่เพลงหน้าตึงมาก หนูกลัวจนไม่กล้าเรี

บทที่ 5 คุณดูไลฟ์เพลงด้วยเหรอ “ลายเซ็นเพลงจริงค่ะ”คำตอบทำให้คนในห้องเงียบไปพร้อมกัน เพลงพิณวางเอกสารลงบนโต๊ะ หลังจากเทียบกับลายเซ็นในเอกสารชุดอื่นอยู่พักใหญ่เหมือนกันแทบทุกจุด“พี่เพลงจำได้ไหมคะว่าเซ็นตอนไหน”เธอส่ายหน้า“ไม่ค่ะ”“งั้นอาจมีคนเอาลายเซ็นพี่ไป”“อย่าเพิ่งคิดไปถึงตรงนั้น”เพลงพิณตัดบท ก่อนดึงแฟ้มอีกกองเข้ามาใกล้ ช่วงที่ธุรกิจกำลังโต เธอเซ็นเอกสารวันหนึ่งไม่รู้กี่ชุด บางครั้งอ่านเองทั้งหมด บางครั้งมีคนสรุปสาระสำคัญมาให้แล้วค่อยเซ็น เพราะในวันเดียวเธอต้องดูทั้งการผลิต ยอดขาย ตัวแทน การตลาด และลูกสองคนที่ไม่มีใครยอมป่วยตามตารางงานของแม่ถ้าจะมีใครต้องรับผิดชอบเรื่องเซ็นเอกสารโดยไม่ตรวจทุกหน้าให้ละเอียด คนแรกก็คือเธอ“ขอเอกสารต้นเรื่องของยอดนี้ทั้งหมดค่ะ ใบเสนอราคา ใบสั่งผลิต หลักฐานส่งของ แล้วก็อีเมลที่เกี่ยวข้อง”“ถ้าหาไม่เจอล่ะคะ”“ค่อยว่ากันตอนหาไม่เจอ”เพลงพิณหยิบเอกสารขึ้นมาอีกครั้ง ยอดเงินถูกจ่ายจริง ลายเซ็นก็จริงสิ่งเดียวที่หาไม่เจอคือ ของที่ควรได้จากเงินก้อนนั้น“แล้วเรื่องนี้ยังไม่ต้องถามใครนะคะ”พนักงานชะงัก “แม้แต่ฝ่ายที่ดูเอกสารตอนนั้นเหรอคะ”“โดยเฉพาะฝ่ายนั

บทที่ 7 เดตท่ามกลางกล่องพัสดุ“คุณคณินคะ เพลงขอยกเลิกเย็นนี้ได้ไหม”เพลงพิณพูดเร็วพอ ๆ กับมือที่กำลังเปิดประตูรถปลายสายเงียบไปนิดหนึ่ง“เกิดอะไรขึ้นครับ”“รถขนส่งที่จะเข้ารับของเสียค่ะ วันนี้ต้องส่งให้ทัน แต่รถมาไม่ได้ ทีมเพลงกำลังหาคันใหม่กันอยู่”เธอขึ้นรถแล้วบอกคนขับให้กลับบริษัท“เพลงต้องไปช่วยแพ็กของด้วย ขอโทษนะคะ ไว้”“คุณกินข้าวหรือยัง”คำถามทำให้เธอหยุด“ยังค่ะ”“กี่โมงจะเสร็จ”เพลงพิณมองนาฬิกา “ไม่รู้เลยค่ะ”“โอเคครับ”ง่ายจนเธอรู้สึกผิดกว่าเดิม“ขอโทษจริง ๆ นะคะ”“ไม่เป็นไรครับ คุณไปจัดการงานเถอะ”สายตัดไปเพลงพิณวางโทรศัพท์แล้วถอนหายใจเดตแรกในรอบไม่รู้กี่ปีใช้เวลานัดกันหลายวันยกเลิกภายในสามนาทีดีมากสองทุ่มกว่า กล่องพัสดุยังเรียงเต็มพื้น“เลขนี้อยู่ไหนคะ”“นี่ค่ะพี่เพลง”“ชุดสามชิ้นนะ อย่าหยิบสอง เดี๋ยวลูกค้าด่าอีก”เพลงพิณรับกล่องมาปิดเทปเอง เสื้อเชิ้ตที่ใส่มาตั้งแต่เช้าถูกพับแขนขึ้นจนถึงข้อศอก ผมรวบไว้ลวก ๆ ส่วนโทรศัพท์หนีบอยู่ระหว่างไหล่กับหู“ค่ะ รถเข้ามาได้เลย ของพร้อมไปส่วนหนึ่งแล้ว...ได้ค่ะ ขอบคุณมากค่ะ”เธอกดวางสาย อย่างน้อยก็หารถได้ ถ้าช่วยกันอีกสักชั่วโมงน่าจ