MasukShare
บทที่ 9 คนที่ไม่ถามยอดหนี้
Tanggal publikasi:
2026-10-27 21:41:09บทที่ 9 คนที่ไม่ถามยอดหนี้
“ถ้าคุณเพลงยังจ่ายตามกำหนดเดิมไม่ได้ ทางผมขอให้ปิดยอดส่วนนี้ภายในสิ้นเดือนครับ”
เพลงพิณมองตัวเลขที่ถูกวงไว้บนเอกสาร ก่อนเงยหน้าขึ้น
“ยอดนี้เพลงรับค่ะ แต่สิ้นเดือนทำไม่ได้”
ชายสองคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามมองหน้ากัน
“ก่อนหน้านี้คุณเพลงก็ขอเลื่อนมาแล้วนะครับ”
“ทราบค่ะ”
“ถ้าอย่างนั้นทางเราคงต้องดำเนินการตามขั้นตอน”
“ถ้าต้องทำก็ทำค่ะ แต่ถ้าจะให้เพลงรับปากว่าสิ้นเดือนจ่ายหมด ทั้งที่รู้ว่าทำไม่ได้ เพลงไม่รับปาก”
ห้องประชุมเงียบลง อีกฝ่ายคงไม่ได้คาดว่าเจ้าของบริษัทที่กำลังมีปัญหาจะตอบตรงขนาดนี้
เพลงพิณเลื่อนเอกสารกลับไปกลางโต๊ะ
“เพลงจ่ายก้อนแรกได้วันที่สิบห้า หลังจากนั้นขอแบ่งอีกสองงวด”
“นานไปครับ”
“งั้นพี่เสนอมาได้ค่ะ แต่อย่าเอาสิ้นเดือนยอดเดียว เพลงทำไม่ได้จริง ๆ”
“ถ้าลดเหลือสองงวด?”
“สองงวดได้ แต่ก้อนแรกต้องตามวันที่เพลงบอก”
ชายที่อายุมากกว่าหยิบเครื่องคิดเลขมากด ก่อนหันไปคุยกับคนข้าง ๆ เบา ๆ
เพลงพิณไม่ได้เร่ง โทรศัพท์บนตักสั่นสองครั้ง เธอไม่หยิบขึ้นมาดู เมื่อคืนยังนั่งหัวเราะกับข้อความของคณินอยู่แท้ ๆ เช้านี้กลับต้องมานั่งต่อรองว่าจะคืนเงินใครได้วันไหน
ชีวิตเธอช่วงนี้เปลี่ยนอารมณ์เร็วกว่าคลิปสั้นเสียอีก
“ได้ครับ” อีกฝ่ายพูดในที่สุด “แต่วันที่สิบห้าต้องเข้าตามนี้ ถ้าไม่เข้า เงื่อนไขที่คุยกันวันนี้ยกเลิก”
“ได้ค่ะ”
“แล้วส่วนที่เหลือ”
“เพลงขอรายละเอียดเป็นลายลักษณ์อักษรนะคะ จะได้ตรงกัน ทั้งสองฝ่าย”
ชายคนนั้นพยักหน้า
เพลงพิณลุกขึ้นส่งแขกด้วยตัวเอง จนประตูปิดลง พนักงานที่ยืนอยู่ไม่ไกลจึงรีบเดินเข้ามา
“พี่เพลง โอเคไหมคะ”
“โอเค”
“เขามาทวงถึงนี่เลย หนูนึกว่าจะ”
“ยังไม่ยึดโต๊ะทำงานพี่หรอก”
อีกฝ่ายหัวเราะไม่เต็มเสียง
เพลงพิณหันกลับ “เอกสารที่ให้เช็กเมื่อคืนได้หรือยัง”
“ได้บางส่วนค่ะ เดี๋ยวหนูเอาเข้าไปให้”
“ขอทั้งหมดก่อนเที่ยงนะ”
เธอกลับเข้าห้องทำงาน ปิดประตูแล้วทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ คราวนี้โทรศัพท์สั่นอีก
คณิน: ผมอยู่ข้างล่างครับ
เพลงพิณมองข้อความ ก่อนหน้านี้เขาบอกว่าจะผ่านมาแถวบริษัทและถามว่าเธอว่างกินข้าวกลางวันไหม เธอยังไม่ได้ตอบให้แน่นอนด้วยซ้ำ
เธอพิมพ์กลับ
เพลง: ขึ้นมาได้ค่ะ แต่วันนี้หน้าตาเจ้าของบริษัทอาจไม่รับแขกเท่าไร
คำตอบมาทันที
คณิน: ผมไม่ได้มาดูเจ้าของบริษัทครับ
เพลงพิณเลิกคิ้ว
เพลง: แล้วมาดูอะไรคะ
จุดสามจุดขึ้นอยู่ครู่หนึ่ง
คณิน: ยังคิดคำตอบที่ไม่ฟังเหมือนจีบไม่ออกครับ
เพลงพิณหลุดหัวเราะ
ผู้ชายคนนี้จีบไม่เก่งจริง ๆ แต่ก็ไม่ได้พยายามปิดบังด้วย
คณินมาถึงตอนพนักงานกำลังเก็บแก้วน้ำในห้องประชุม
เขาเหลือบมองประตูที่เพิ่งปิด ก่อนมองเพลงพิณ
“มีประชุมเหรอครับ”
“เพิ่งจบค่ะ”
“หนักไหม”
“นิดหน่อย”
เขาพยักหน้าแค่นั้น ไม่มีคำถามต่อว่าใครมา หรือคุยเรื่องอะไร
“ไปกินข้าวกันไหมครับ”
เพลงพิณมองนาฬิกา “เพลงมีเวลาไม่ถึงชั่วโมง”
“ผมก็ไม่ได้จองร้านที่ต้องบินไปกิน”
“คุณนี่พูดกวนกว่าหน้าตาเยอะนะคะ”
“ผมเพิ่งถูกกล่าวหาว่าหน้าตาไม่กวน”
“ไม่ได้ชมค่ะ”
“ช่วงนี้ผมโดนคุณชมบ่อยนะครับ แต่ไม่เคยรับได้สักครั้ง”
เพลงพิณกำลังจะสวนกลับ โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีก เธอเหลือบเห็นชื่อแล้วกดตัดสาย
คณินมองเพียงแวบเดียว
“กินอะไรหรือยังครับ”
“ยังค่ะ แต่ไม่ค่อยหิว”
ท้องเธอร้องขึ้นทันที ชัดเสียจนทั้งคู่เงียบ
เพลงพิณหลับตา
คณินหันหน้าหนี แต่ไหล่ขยับ
“หัวเราะออกมาเถอะค่ะ”
“ผมพยายามรักษามารยาทอยู่”
“ไม่ทันแล้วค่ะ”
เขาหันกลับมา “งั้นกินข้าวก่อนดีไหมครับ อย่างน้อยให้ร่างกายคุณมีสิทธิ์ออกเสียงบ้าง”
“เมื่อกี้มันออกเสียงไปแล้วค่ะ”
คราวนี้คณินหัวเราะจริง ๆ
สุดท้ายทั้งคู่ไม่ได้ไปไหนไกล ร้านอาหารอยู่ห่างบริษัทไม่กี่นาที
เพลงพิณกินไปตอบข้อความไปจนคณินใช้ปลายช้อนเคาะขอบจานเธอเบา ๆ
“อะไรคะ”
“คุณกินข้าวอยู่”
“รู้ค่ะ”
“ผมนึกว่าคุณลืม”
“ถ้าเพลงวางโทรศัพท์ งานไม่หยุดตามนะคะ”
“ผมไม่ได้บอกให้วางตลอดมื้อ”
“แล้ว?”
“ห้าคำต่อหนึ่งข้อความก็ยังดี”
เพลงพิณมองเขา ก่อนตักข้าวเข้าปากห้าคำรวด
คณินนิ่งไป
“ครบค่ะ”
“ผมประเมินคุณต่ำไป”
เธอหัวเราะ แต่ยังไม่ทันได้ตอบ โทรศัพท์ก็ดังอีกครั้ง คราวนี้เป็นพนักงานที่บริษัท
“ว่าไง”
“พี่เพลงคะ เอกสารที่ให้ไล่ดู หนูเจออีกอย่างค่ะ”
มือที่กำลังตักอาหารหยุดลง
“อะไร”
“ใบเบิกสินค้าบางล็อตค่ะ ในระบบขึ้นว่าเบิกออกแล้ว แต่หนูหาไม่เจอว่าของไปไหน”
เพลงพิณวางช้อน
“หมายความว่าไม่มีใบส่ง?”
“มีเลขเบิกค่ะ แต่ปลายทางไม่ชัด บางรายการไม่มีเอกสารรับของเลย”
“กี่ล็อต”
“ตอนนี้เจอสามค่ะ ยังไล่อยู่”
เพลงพิณนิ่งไปครู่หนึ่ง
“อย่าเพิ่งถามใครเพิ่ม”
“คะ?”
“รวมสำเนาทั้งหมดไว้ก่อน แล้วส่งให้เพลงคนเดียว”
เธอกดวางสาย อาหารตรงหน้าถูกลืมทันที
“มีอะไรหรือเปล่าครับ”
คณินถาม
เพลงพิณมองเขา ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เธอคิดว่าปัญหาคือขายไม่ทัน เงินหมุนไม่พอ และตัวเองขยายธุรกิจเร็วเกินไป แต่ของไม่ได้หายไปเพราะยอดขายไม่ดี
“ของในบริษัทเพลงหายค่ะ”
คณินไม่ได้รีบถามว่าเท่าไร
“รู้หรือยังว่าหายตอนไหน”
เพลงพิณส่ายหน้า “กำลังจะรู้ค่ะ”
เธอหยิบกระเป๋า
“เพลงต้องกลับบริษัท”
“ครับ”
ไม่มีคำว่า เดี๋ยวผมช่วย ไม่มีคำถามว่าเธอไหวไหม คณินเพียงเรียกพนักงานมาเก็บเงิน แล้วลุกตาม
เพลงพิณเดินไปได้สองก้าว ก่อนหันกลับมามองอาหารที่เหลือเกือบครึ่งจาน
คณินหยิบกล่องอาหารที่พนักงานเพิ่งนำมาให้
“ผมให้เขาใส่กลับแล้ว”
“คุณรู้ได้ยังไงว่าเพลงจะเอา”
“ไม่รู้ครับ”
เขายื่นถุงให้
“แต่ท้องคุณน่าจะเอา”
เพลงพิณรับมาอย่างเถียงไม่ออก สิบนาทีต่อมา เธอกลับถึงบริษัทพร้อมอาหารหนึ่งถุงและคำถามใหม่ที่ใหญ่กว่าเดิม
สินค้าสามล็อตถูกเบิกออกจากบริษัท
แต่ไม่มีใครบอกได้ว่าไปอยู่ที่ไหน.
Bab terbaru
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ บทที่ 14 คืนที่แม่หลับคาโต๊ะ
บทที่ 14 คืนที่แม่หลับคาโต๊ะ “แม่หลับ”ต้นเพลงยืนอยู่ข้างโต๊ะทำงาน ใช้นิ้วแตะแขนแม่เบา ๆ เพลงพิณไม่ขยับ เด็กชายแตะอีกครั้ง แรงขึ้นนิดหนึ่ง“แม่”คราวนี้ได้เพียงเสียงครางในลำคอ เพลงพิณฟุบอยู่บนแขนตัวเอง โน้ตบุ๊กยังเปิดค้าง เอกสารกระจายเต็มโต๊ะ ข้างมือมีแก้วกาแฟที่เหลืออยู่ครึ่งแก้ว“แม่ไม่ตื่นเหรอ”เพลงขวัญเดินลากตุ๊กตามาสมทบ“แม่เหนื่อย”“หนูหิว”ต้นเพลงหันไปมองน้อง “กินนมไหม”“ไม่เอา หนูจะกินข้าว”“ต้นทำไม่เป็น”“โทรหาพ่อ”เด็กชายลังเล ก่อนเสียงกริ่งหน้าประตูดังขึ้น ทั้งคู่หันไปพร้อมกันเพลงขวัญวิ่งก่อนทันที“เดี๋ยว!”ต้นเพลงรีบตามไปคว้าแขนน้องไว้ “แม่บอกห้ามเปิดประตูเอง”เสียงกริ่งดังอีกครั้ง เพลงพิณยังไม่ตื่น ต้นเพลงจึงปีนขึ้นโซฟา ชะโงกดูจอเล็กข้างประตู ก่อนทำหน้าไม่พอใจ“ลุง”“ลุงไหน”“ลุงนั่นแหละ”เพลงขวัญกลับดีใจ “ลุงมา!”“เบา ๆ สิ”แต่คนบอกให้เบากลับเป็นฝ่ายวิ่งไปปลุกแม่อีกครั้งคณินยืนรออยู่หน้าประตูเกือบสองนาที กว่าจะได้ยินเสียง เพลงพิณงัวเงียตอบจากด้านใน“ค่ะ...มาแล้วค่ะ”ประตูเปิดออก เธอมองเขาเหมือนใช้เวลาอยู่หลายวินาทีกว่าจะจำได้ว่าเป็นใคร“คณิน?”“ครับ”“คุณมาได้ยังไง”“
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ บทที่ 13 ความผิดที่เป็นของเธอ
บทที่ 13 ความผิดที่เป็นของเธอ“อันนี้ก็ลายเซ็นพี่เพลงค่ะ”เพลงพิณรับเอกสารมาเทียบกับอีกสองแผ่นบนโต๊ะ เหมือนกัน ไม่ใช่ลายเซ็นที่ถูกตัดแปะ ไม่ใช่ของปลอมที่ต้องเพ่งถึงจะเห็นความผิดปกติมันเป็นลายมือของเธอเอง“แล้วใบนี้ล่ะคะ”พนักงานเลื่อนมาให้อีกใบ เพลงพิณมองไม่ถึงห้าวินาที“ของพี่ค่ะ”คนในห้องเงียบลง สามรายการที่สงสัยกลายเป็นห้า และสี่ในห้ามีลายเซ็นของเธอ พนักงานคนหนึ่งพูดขึ้นเบา ๆ“แต่ตอนนั้นเอกสารทั้งหมดผ่านคนดูแลก่อนมาถึงพี่เพลงนะคะ”“พี่รู้ค่ะ”“งั้นก็อาจเป็นเพราะข้อมูลที่เขาให้พี่”“อาจจะค่ะ”เพลงพิณวางกระดาษลง“แต่ลายเซ็นเป็นของพี่”ไม่มีใครพูดต่อ เธอเลื่อนแฟ้มทั้งหมดออกจากกัน ก่อนหยิบกระดาษเปล่ามาวางตรงกลางโต๊ะ“แยกใหม่ค่ะ”“แยกยังไงคะ”“อะไรที่บริษัทต้องจ่ายอยู่แล้ว ต่อให้เราไม่ชอบตัวเลขนั้น ก็แยกไว้กองหนึ่ง”เธอเขียนคำว่า ภาระของบริษัท“อะไรที่เกิดจากการบริหารพลาดของพี่ เซ็นโดยไม่ตรวจให้ละเอียด สั่งของเกิน ขยายเร็วเกิน หรืออะไรก็ตามที่เรามีหลักฐานชัดว่าเป็นการตัดสินใจของพี่ เอาไว้อีกกอง”ปากกาหยุดครู่หนึ่ง ก่อนเขียนความผิดของเราพนักงานมองคำบนกระดาษ“แล้วกองสุดท้าย?”เพลงพิณดึ
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ บทที่ 12 สองชั่วโมงของเพลง
บทที่ 12 สองชั่วโมงของเพลง“เพลงว่างวันพฤหัสฯ ห้าโมงครึ่งถึงหนึ่งทุ่มครึ่งค่ะ”คณินเงียบไปสองวินาที“แค่นั้น?”“สองชั่วโมงนะคะ”“ครับ”“น้ำเสียงเหมือนโดนลดงบ”“ผมกำลังคำนวณว่าเดินทางไปร้านอาหารกี่นาที”เพลงพิณหัวเราะใส่โทรศัพท์ “คุณจะเอาเวลาสองชั่วโมงของเพลงไปเสียบนรถเหรอคะ”“งั้นคุณเลือก”“ร้านกาแฟข้างออฟฟิศค่ะ”คราวนี้เงียบนานกว่าเดิม“คณิน”“ครับ”“รับไม่ไหว?”“ผมกำลังปรับความคาดหวังของเดตแรก”“เพลงให้โอกาสถอนตัวนะ”“ห้าโมงครึ่งเจอกันครับ”เพลงพิณวางสายพร้อมรอยยิ้ม ก่อนหันกลับไปเห็นพนักงานสองคนกำลังมองอยู่“ทำงานค่ะ”ทั้งคู่ก้มหน้าพร้อมกัน แต่ไหล่ยังสั่น“ถ้ายังขำ เดี๋ยวให้ช่วยตรวจเอกสารย้อนหลังเพิ่มนะคะ”คราวนี้เงียบสนิท ได้ผลกว่าดุเสียอีกคณินมาถึงก่อนเวลาสิบนาทีเพลงพิณรู้เพราะตอนห้าโมงยี่สิบสอง เธอมองผ่านกระจกสำนักงานแล้วเห็นรถของเขาจอดอยู่ด้านหน้าเขาไม่ได้โทรเร่ง ไม่ได้ส่งข้อความว่า ถึงแล้ว แค่นั่งรออยู่ในรถเพลงพิณก้มดูเอกสารตรงหน้าอีกครั้ง ก่อนเซ็นอนุมัติงานที่จำเป็นแล้วปิดแฟ้ม“ถ้ามีเรื่องด่วนโทรหาพี่ค่ะ เรื่องที่รอพรุ่งนี้ได้ ให้รอ”พนักงานรับคำเพลงพิณคว้ากระเป๋า เดินออก
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ บทที่ 11 ผู้ชายสองคนในบ้านเดียวกัน
บทที่ 11 ผู้ชายสองคนในบ้านเดียวกัน “แม่ครับ พ่อมาแล้ว!”ต้นเพลงวิ่งผ่านห้องรับแขกไปถึงประตู ก่อนเพลงพิณจะทันได้ลุกจากพื้นเสียอีก“ต้น เดินดี ๆ ครับ”ไม่มีผล เด็กชายเปิดประตูแล้วโผเข้าหาศิรากรทันที“พ่อ!”ศิรากรก้มรับลูก “คิดถึงพ่อขนาดนี้เลย?”“ครับ วันนี้ผมจะเอาไดโนเสาร์ไปด้วย”“คราวก่อนเอาไปแล้วไม่ยอมเอากลับ”“คราวนี้เอากลับครับ”“พ่อจะลองเชื่อดู”เพลงพิณส่ายหน้า ก่อนหันกลับมาเก็บของเล่นที่เพลงขวัญเทกระจายไว้บนพื้น“ขวัญคะ พ่อมาแล้ว เก็บของก่อนค่ะ”“ลุงช่วยอยู่”มือของเพลงพิณชะงักคณินที่นั่งอยู่ข้างกล่องตัวต่อเงยหน้าขึ้นมองเด็กหญิง“ผมยังไม่ได้ตกลงว่าจะช่วยนะครับ”เพลงขวัญยื่นตัวต่อให้หนึ่งชิ้น“ช่วยค่ะ”“นี่คือขอหรือสั่งครับ”เด็กสามขวบคิดไม่ถึงสองวินาที“สั่งค่ะ”เพลงพิณหลุดหัวเราะ“สมควรแล้วค่ะ ไปถามเอง”คณินรับตัวต่อมาใส่กล่อง ก่อนเงาร่างหนึ่งจะหยุดอยู่ตรงทางเข้าห้องรับแขกเสียงต้นเพลงดังขึ้นก่อน“พ่อครับ นี่ลุงคณิน”คราวนี้ไม่มีใครหัวเราะเพลงพิณลุกขึ้น “คณินคะ นี่ศิรากร พ่อของเด็ก ๆ ค่ะ”คณินวางตัวต่อในมือลงแล้วลุกตาม ผู้ชายสองคนมองหน้ากันอยู่ครู่หนึ่ง ศิรากรเป็นฝ่ายยื่นมือก่
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ บทที่ 10 วันที่เขาหายไป
บทที่ 10 วันที่เขาหายไป“ไฟล์นี้เปิดไม่ได้ค่ะพี่เพลง”เพลงพิณเงยหน้าจากเอกสารทันที“ไฟล์ไหน”พนักงานหมุนโน้ตบุ๊กให้ดู “ประวัติเบิกสินค้าของเดือนนี้ค่ะ เมื่อวานหนูยังเปิดได้อยู่เลย”เพลงพิณลุกจากเก้าอี้บนหน้าจอขึ้นเพียงข้อความว่าไม่พบไฟล์ต้นทาง“ในชุดที่สำรองไว้มีไหม”“มีค่ะ แต่เป็นข้อมูลถึงวันที่เราสำรอง ส่วนไฟล์ที่แก้หลังจากนั้นไม่มี”“เช็กถังขยะกับประวัติการแก้หรือยัง”“เช็กแล้วค่ะ”เพลงพิณนิ่งไปครู่หนึ่ง เมื่อวานเธอสั่งจำกัดสิทธิ์เข้าถึงข้อมูลบางส่วน เช้านี้ไฟล์ที่เกี่ยวข้องกับรายการเบิกสินค้ากลับหาย ถ้าบังเอิญก็ตรงเวลาเกินไปหน่อย“อย่าเพิ่งกู้คืนในระบบหลักนะคะ”พนักงานชะงัก “ทำไมคะ”“ถ้าเขารู้ว่าเรามีสำเนา เขาก็รู้ว่าเราสงสัยตรงไหน”เพลงพิณกลับไปนั่ง“เอาชุดสำรองมาเทียบกับเอกสารกระดาษก่อน แล้วดูว่าสามล็อตที่ไม่มีปลายทาง ใครเป็นคนสร้างรายการ ใครแก้ล่าสุด”“แล้วคนที่ถูกจำกัดสิทธิ์ล่ะคะ ถ้าเขาถาม?”“บอกว่าพี่กำลังจัดระบบใหม่”“เขาจะเชื่อเหรอคะ”เพลงพิณหยิบปากกาขึ้นมา“ไม่ต้องเชื่อก็ได้ค่ะ”เพราะถ้ามีใครกำลังลบร่องรอยจริง อย่างน้อยตอนนี้เธอก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายเริ่มขยับโทรศัพท์เงียบผิ
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ บทที่ 9 คนที่ไม่ถามยอดหนี้
บทที่ 9 คนที่ไม่ถามยอดหนี้“ถ้าคุณเพลงยังจ่ายตามกำหนดเดิมไม่ได้ ทางผมขอให้ปิดยอดส่วนนี้ภายในสิ้นเดือนครับ”เพลงพิณมองตัวเลขที่ถูกวงไว้บนเอกสาร ก่อนเงยหน้าขึ้น“ยอดนี้เพลงรับค่ะ แต่สิ้นเดือนทำไม่ได้”ชายสองคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามมองหน้ากัน“ก่อนหน้านี้คุณเพลงก็ขอเลื่อนมาแล้วนะครับ”“ทราบค่ะ”“ถ้าอย่างนั้นทางเราคงต้องดำเนินการตามขั้นตอน”“ถ้าต้องทำก็ทำค่ะ แต่ถ้าจะให้เพลงรับปากว่าสิ้นเดือนจ่ายหมด ทั้งที่รู้ว่าทำไม่ได้ เพลงไม่รับปาก”ห้องประชุมเงียบลง อีกฝ่ายคงไม่ได้คาดว่าเจ้าของบริษัทที่กำลังมีปัญหาจะตอบตรงขนาดนี้เพลงพิณเลื่อนเอกสารกลับไปกลางโต๊ะ“เพลงจ่ายก้อนแรกได้วันที่สิบห้า หลังจากนั้นขอแบ่งอีกสองงวด”“นานไปครับ”“งั้นพี่เสนอมาได้ค่ะ แต่อย่าเอาสิ้นเดือนยอดเดียว เพลงทำไม่ได้จริง ๆ”“ถ้าลดเหลือสองงวด?”“สองงวดได้ แต่ก้อนแรกต้องตามวันที่เพลงบอก”ชายที่อายุมากกว่าหยิบเครื่องคิดเลขมากด ก่อนหันไปคุยกับคนข้าง ๆ เบา ๆเพลงพิณไม่ได้เร่ง โทรศัพท์บนตักสั่นสองครั้ง เธอไม่หยิบขึ้นมาดู เมื่อคืนยังนั่งหัวเราะกับข้อความของคณินอยู่แท้ ๆ เช้านี้กลับต้องมานั่งต่อรองว่าจะคืนเงินใครได้วันไหนชีวิตเธอช่วงนี
Anda juga akan menyukai
รวมเรื่องแซ่บ (7) NC20+
Beefy Cat108.3K Dibacaรวมเรื่องแซ่บ (1) NC20+
Beefy Cat74.3K Dibacaเด็กมันยั่ว BAD LOVE
ลำเจียก73.3K Dibacaให้ตายเถอะ โยนอดีตสามีไปข้างหลังคนรักที่มิอาจเอื้อม เขาคลั่งไปแล้ว
เล่อเอิน69.6K Dibacaกาลครั้งหนึ่ง เคยเป็นเธอ
พิรุณทมิฬ26 Dibacaยามความรักมอดไหม้เหลือเพียงเถ้าธุลี
เพลิงพนา1.2K Dibacaหอบลูกหนีคุณสามีใจร้าย
คิมฮานึล41 Dibacaนางร้ายจากเรื่องไหนไม่รู้ แต่เรื่องนี้ฉันคือนางเอก
เด็กหญิงพุงกลม24 Dibaca
