MasukShare
บทที่ 10 วันที่เขาหายไป
Tanggal publikasi:
2026-10-27 21:41:37บทที่ 10 วันที่เขาหายไป
“ไฟล์นี้เปิดไม่ได้ค่ะพี่เพลง”
เพลงพิณเงยหน้าจากเอกสารทันที
“ไฟล์ไหน”
พนักงานหมุนโน้ตบุ๊กให้ดู “ประวัติเบิกสินค้าของเดือนนี้ค่ะ เมื่อวานหนูยังเปิดได้อยู่เลย”
เพลงพิณลุกจากเก้าอี้
บนหน้าจอขึ้นเพียงข้อความว่าไม่พบไฟล์ต้นทาง
“ในชุดที่สำรองไว้มีไหม”
“มีค่ะ แต่เป็นข้อมูลถึงวันที่เราสำรอง ส่วนไฟล์ที่แก้หลังจากนั้นไม่มี”
“เช็กถังขยะกับประวัติการแก้หรือยัง”
“เช็กแล้วค่ะ”
เพลงพิณนิ่งไปครู่หนึ่ง เมื่อวานเธอสั่งจำกัดสิทธิ์เข้าถึงข้อมูลบางส่วน เช้านี้ไฟล์ที่เกี่ยวข้องกับรายการเบิกสินค้ากลับหาย ถ้าบังเอิญก็ตรงเวลาเกินไปหน่อย
“อย่าเพิ่งกู้คืนในระบบหลักนะคะ”
พนักงานชะงัก “ทำไมคะ”
“ถ้าเขารู้ว่าเรามีสำเนา เขาก็รู้ว่าเราสงสัยตรงไหน”
เพลงพิณกลับไปนั่ง
“เอาชุดสำรองมาเทียบกับเอกสารกระดาษก่อน แล้วดูว่าสามล็อตที่ไม่มีปลายทาง ใครเป็นคนสร้างรายการ ใครแก้ล่าสุด”
“แล้วคนที่ถูกจำกัดสิทธิ์ล่ะคะ ถ้าเขาถาม?”
“บอกว่าพี่กำลังจัดระบบใหม่”
“เขาจะเชื่อเหรอคะ”
เพลงพิณหยิบปากกาขึ้นมา
“ไม่ต้องเชื่อก็ได้ค่ะ”
เพราะถ้ามีใครกำลังลบร่องรอยจริง อย่างน้อยตอนนี้เธอก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายเริ่มขยับ
โทรศัพท์เงียบผิดปกติทั้งวัน กว่าจะรู้ตัว เพลงพิณก็กำลังนั่งกินข้าวเย็นกับลูกอยู่แล้ว
“แม่”
“คะ”
“แม่ดูโทรศัพท์อีกแล้ว”
ต้นเพลงฟ้อง
เพลงพิณวางเครื่องลงทันที “แม่ดูงานค่ะ”
“แม่บอกกินข้าวห้ามดูโทรศัพท์”
เด็กชายย้อนคำของเธอเอง
“โอเค แม่ผิด”
เพลงขวัญรีบยื่นมือมา “งั้นให้หนู”
“ไม่ได้ค่ะ”
“หนูไม่ทำงาน”
“นั่นแหละยิ่งไม่ได้”
เพลงขวัญทำหน้าเสียดายแล้วกลับไปกินไข่ของตัวเอง เพลงพิณมองโทรศัพท์ที่คว่ำอยู่ข้างจาน ไม่มีข้อความจากคณินตั้งแต่เมื่อคืน
ก็ไม่แปลก
คนเรามีงานมีชีวิตของตัวเอง เขาไม่จำเป็นต้องรายงานเธอ
ทุกวันเสียหน่อยเธอกินข้าวต่อ ไม่ถึงห้านาที โทรศัพท์ดังขึ้น เพลงพิณคว้าทันที
ต้นเพลงมองแม่
เธอชะงัก ก่อนค่อย ๆ เปลี่ยนจากคว้าเป็นหยิบอย่างสงบ
“สายงานค่ะ”
ต้นเพลงยังมองอยู่
“จริง ๆ”
เธอหันหน้าจอให้ดู
เด็กชายจึงยอมกินข้าวต่อ
เพลงพิณรับสายเรื่องเอกสารที่หายไป และลุกออกไปคุยนอกห้อง
พอกลับมาอีกครั้ง ข้าวเย็นหมดไปครึ่งจานแล้ว
โทรศัพท์ก็ยังไม่มีข้อความที่เธอคิดว่าจะมี
วันที่สอง คณินยังเงียบ
เพลงพิณรู้เพราะเปิดห้องสนทนาของเขาตอนเก้าโมงยี่สิบ
ครั้งแรก เธอเปิดเพราะกำลังจะส่งข้อความถามเรื่อง
ร้าน อาหารที่เขาเคยพูดถึงแต่พอนึกขึ้นได้ว่าไม่ได้มีธุระอะไรจริง ๆ ก็ปิด
สิบเอ็ดโมงสี่สิบ เธอเปิดอีกครั้ง คราวนี้เพราะเห็นรูปกล่องพัสดุที่พนักงานติดใบปะหน้าเอียงจนเผลอนึกถึงคนที่เคยถูกต้นเพลงสอน
เธอเกือบถ่ายส่งให้ดู สุดท้ายก็ไม่ส่ง บ่ายสามสิบเจ็ด เพลงพิณเปิดเป็นครั้งที่สาม คราวนี้ไม่มีข้ออ้างเลย เธอมองข้อความล่าสุด
คณิน: ถึงบ้านแล้วครับ
เพลง: ค่ะ ขับรถดี ๆ นะคะ
จบแค่นั้น ไม่มีอะไรต้องตอบต่อ
“พี่เพลงคะ”
เพลงพิณรีบกดปิดหน้าจอ
พนักงานวางเอกสารลงตรงหน้า “เจอแล้วค่ะ คนที่แก้รายการล่าสุด”
เธอเลื่อนกระดาษมาอ่าน ชื่อที่ปรากฏเป็นคนในทีมซึ่งมีสิทธิ์เข้าระบบตามหน้าที่
“ถามหรือยัง”
“ยังค่ะ ตามที่พี่สั่ง”
“ดีค่ะ”
“แต่มีอีกอย่าง”
พนักงานเปิดไฟล์ในแท็บเล็ต
“สามล็อตที่เราหาปลายทางไม่เจอ มีสองล็อตใช้เลขเอกสารต่อกัน แล้วเลขตรงกลางหายไปหนึ่งเลขค่ะ”
เพลงพิณขมวดคิ้ว “หายจากระบบ?”
“ค่ะ แต่ในสำเนาเก่ามีเลขนั้นอยู่”
“มีรายละเอียดไหม”
“ไม่มีแล้วค่ะ เหลือแค่รายการว่าเคยสร้าง”
เพลงพิณวางโทรศัพท์ลงจริงจังเป็นครั้งแรกของวัน
“แปลว่ามีคนลบ”
“น่าจะค่ะ”
“ยังอย่าเรียกใครมาถาม”
“เราจะทำยังไงต่อคะ”
เพลงพิณมองเลขเอกสารที่หายไป ถ้าคนในบริษัทเริ่มรู้ตัวแล้ว การถามตรง ๆ มีแต่จะทำให้หลักฐานส่วนที่เหลือหายเร็วขึ้น
“เลิกหาในระบบเราก่อนค่ะ”
พนักงานมองเธออย่างไม่เข้าใจ
“ไปหาจากคนข้างนอกแทน”
“ใครคะ”
“บริษัทขนส่ง โรงงาน แล้วก็คลังที่เคยรับของให้เรา” เพลงพิณดึงกระดาษมาเขียนเลขสามชุด “ถ้าของออกจากที่นี่จริง ต้องมีใครสักคนเคยเห็นมัน”
คราวนี้คนที่กำลังลบร่องรอยจะได้ไม่รู้ว่าเธอกำลังหาอะไรต่อ
ค่ำวันนั้น เพลงพิณอาบน้ำให้ลูกเสร็จแล้วกลับมานั่งบนเตียง เพลงขวัญหลับไปก่อน ส่วนต้นเพลงยังพลิกหนังสือนิทานอยู่ข้าง ๆ
โทรศัพท์สั่น เธอหยิบขึ้นมาทันที เร็วเสียจนตัวเองยังชะงัก
คณิน: เพิ่งเสร็จงานครับ
เพลงพิณมองข้อความ แล้วตอบ
เพลง: หายไปไหนมาคะ
กดส่งเสร็จ เธอก็นิ่ง คำถามนั้นดูเหมือนคนรอเกินไปหรือเปล่า กำลังจะพิมพ์อะไรแก้ ข้อความของคณินก็ขึ้นมาเสียก่อน
คณิน: ต่างจังหวัดครับ โรงงานมีปัญหา ผมต้องมาจัดการเอง
ตามด้วยอีกข้อความ
คณิน: เพิ่งได้กลับโรงแรม
เพลงพิณอ่านข้อความสองรอบ เขาไม่ได้หายเพราะหมดความสนใจ ความคิดนั้นโผล่ขึ้นมาเองจนเธอรีบปัดทิ้ง
เพลง: เรียบร้อยแล้วเหรอคะ
คณิน: เกือบครับ พรุ่งนี้เช้ามีอีกประชุม
เพลงพิณกำลังจะพิมพ์ พักผ่อนนะคะ แต่ข้อความใหม่เด้งขึ้นมาก่อน
คณิน: สองวันนี้เป็นยังไงบ้างครับ
นิ้วเธอหยุด มีหลายอย่างจะตอบ สินค้าหาย ไฟล์ถูกลบ
เธอกำลังไล่หาว่าใครทำอะไรกับบริษัทของตัวเอง แต่สุดท้ายเพลงพิณพิมพ์เพียงเพลง: ยุ่งค่ะ
คณินตอบทันที
คณิน: กินข้าวหรือยัง
เพลงพิณมองประโยคนั้นแล้วหัวเราะเบา ๆ
หายไปสองวัน กลับมาก็ถามเรื่องเดิม
เพลง: กินแล้วค่ะ วันนี้ไม่เปิดโอกาสให้ท้องฟ้อง
คณิน: ดีครับ
เธอกำลังจะวางโทรศัพท์ แต่เปลี่ยนใจ
เพลง: แล้วคุณล่ะ
คราวนี้อีกฝ่ายใช้เวลาตอบนานกว่าปกติ
คณิน: ยังครับ
เพลงพิณขมวดคิ้ว
เพลง: แล้วยังมาถามเพลง
คณิน: ผมถามคุณก่อน
เพลง: ไม่เกี่ยวค่ะ ไปกินข้าวเลย
หลังส่ง เธอถึงได้รู้ตัวว่าเมื่อครู่ตอบแทบจะทันทีทุกข้อความ ไม่มีปล่อยไว้ห้าชั่วโมงเหมือนวันแรก ไม่มีงานลากเธอหายไปกลางบทสนทนา
ข้อความสุดท้ายจากคณินเข้ามา
คณิน: ครับ
สั้นจนเพลงพิณนึกภาพน้ำเสียงเขาออก
เธอยิ้มกับหน้าจอ ก่อนเสียงต้นเพลงจะดังขึ้นข้าง ๆ
“แม่คุยกับใครครับ”
รอยยิ้มบนหน้าเธอค้างไปนิดหนึ่ง เพลงพิณหันไปหาเด็กชายที่กำลังมองโทรศัพท์ในมือแม่
“คุยกับคุณลุงคณินครับ”
ต้นเพลงปิดหนังสือนิทานทันที
“ทำไมต้องคุยด้วย”
เพลงพิณเงียบไปครู่หนึ่ง
คำตอบง่ายที่สุดคือ เขาทักมา
แต่คืนนี้ คนที่ถามก่อนว่าเขาหายไปไหน
เป็นเธอเอง.
Bab terbaru
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ บทที่ 14 คืนที่แม่หลับคาโต๊ะ
บทที่ 14 คืนที่แม่หลับคาโต๊ะ “แม่หลับ”ต้นเพลงยืนอยู่ข้างโต๊ะทำงาน ใช้นิ้วแตะแขนแม่เบา ๆ เพลงพิณไม่ขยับ เด็กชายแตะอีกครั้ง แรงขึ้นนิดหนึ่ง“แม่”คราวนี้ได้เพียงเสียงครางในลำคอ เพลงพิณฟุบอยู่บนแขนตัวเอง โน้ตบุ๊กยังเปิดค้าง เอกสารกระจายเต็มโต๊ะ ข้างมือมีแก้วกาแฟที่เหลืออยู่ครึ่งแก้ว“แม่ไม่ตื่นเหรอ”เพลงขวัญเดินลากตุ๊กตามาสมทบ“แม่เหนื่อย”“หนูหิว”ต้นเพลงหันไปมองน้อง “กินนมไหม”“ไม่เอา หนูจะกินข้าว”“ต้นทำไม่เป็น”“โทรหาพ่อ”เด็กชายลังเล ก่อนเสียงกริ่งหน้าประตูดังขึ้น ทั้งคู่หันไปพร้อมกันเพลงขวัญวิ่งก่อนทันที“เดี๋ยว!”ต้นเพลงรีบตามไปคว้าแขนน้องไว้ “แม่บอกห้ามเปิดประตูเอง”เสียงกริ่งดังอีกครั้ง เพลงพิณยังไม่ตื่น ต้นเพลงจึงปีนขึ้นโซฟา ชะโงกดูจอเล็กข้างประตู ก่อนทำหน้าไม่พอใจ“ลุง”“ลุงไหน”“ลุงนั่นแหละ”เพลงขวัญกลับดีใจ “ลุงมา!”“เบา ๆ สิ”แต่คนบอกให้เบากลับเป็นฝ่ายวิ่งไปปลุกแม่อีกครั้งคณินยืนรออยู่หน้าประตูเกือบสองนาที กว่าจะได้ยินเสียง เพลงพิณงัวเงียตอบจากด้านใน“ค่ะ...มาแล้วค่ะ”ประตูเปิดออก เธอมองเขาเหมือนใช้เวลาอยู่หลายวินาทีกว่าจะจำได้ว่าเป็นใคร“คณิน?”“ครับ”“คุณมาได้ยังไง”“
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ บทที่ 13 ความผิดที่เป็นของเธอ
บทที่ 13 ความผิดที่เป็นของเธอ“อันนี้ก็ลายเซ็นพี่เพลงค่ะ”เพลงพิณรับเอกสารมาเทียบกับอีกสองแผ่นบนโต๊ะ เหมือนกัน ไม่ใช่ลายเซ็นที่ถูกตัดแปะ ไม่ใช่ของปลอมที่ต้องเพ่งถึงจะเห็นความผิดปกติมันเป็นลายมือของเธอเอง“แล้วใบนี้ล่ะคะ”พนักงานเลื่อนมาให้อีกใบ เพลงพิณมองไม่ถึงห้าวินาที“ของพี่ค่ะ”คนในห้องเงียบลง สามรายการที่สงสัยกลายเป็นห้า และสี่ในห้ามีลายเซ็นของเธอ พนักงานคนหนึ่งพูดขึ้นเบา ๆ“แต่ตอนนั้นเอกสารทั้งหมดผ่านคนดูแลก่อนมาถึงพี่เพลงนะคะ”“พี่รู้ค่ะ”“งั้นก็อาจเป็นเพราะข้อมูลที่เขาให้พี่”“อาจจะค่ะ”เพลงพิณวางกระดาษลง“แต่ลายเซ็นเป็นของพี่”ไม่มีใครพูดต่อ เธอเลื่อนแฟ้มทั้งหมดออกจากกัน ก่อนหยิบกระดาษเปล่ามาวางตรงกลางโต๊ะ“แยกใหม่ค่ะ”“แยกยังไงคะ”“อะไรที่บริษัทต้องจ่ายอยู่แล้ว ต่อให้เราไม่ชอบตัวเลขนั้น ก็แยกไว้กองหนึ่ง”เธอเขียนคำว่า ภาระของบริษัท“อะไรที่เกิดจากการบริหารพลาดของพี่ เซ็นโดยไม่ตรวจให้ละเอียด สั่งของเกิน ขยายเร็วเกิน หรืออะไรก็ตามที่เรามีหลักฐานชัดว่าเป็นการตัดสินใจของพี่ เอาไว้อีกกอง”ปากกาหยุดครู่หนึ่ง ก่อนเขียนความผิดของเราพนักงานมองคำบนกระดาษ“แล้วกองสุดท้าย?”เพลงพิณดึ
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ บทที่ 12 สองชั่วโมงของเพลง
บทที่ 12 สองชั่วโมงของเพลง“เพลงว่างวันพฤหัสฯ ห้าโมงครึ่งถึงหนึ่งทุ่มครึ่งค่ะ”คณินเงียบไปสองวินาที“แค่นั้น?”“สองชั่วโมงนะคะ”“ครับ”“น้ำเสียงเหมือนโดนลดงบ”“ผมกำลังคำนวณว่าเดินทางไปร้านอาหารกี่นาที”เพลงพิณหัวเราะใส่โทรศัพท์ “คุณจะเอาเวลาสองชั่วโมงของเพลงไปเสียบนรถเหรอคะ”“งั้นคุณเลือก”“ร้านกาแฟข้างออฟฟิศค่ะ”คราวนี้เงียบนานกว่าเดิม“คณิน”“ครับ”“รับไม่ไหว?”“ผมกำลังปรับความคาดหวังของเดตแรก”“เพลงให้โอกาสถอนตัวนะ”“ห้าโมงครึ่งเจอกันครับ”เพลงพิณวางสายพร้อมรอยยิ้ม ก่อนหันกลับไปเห็นพนักงานสองคนกำลังมองอยู่“ทำงานค่ะ”ทั้งคู่ก้มหน้าพร้อมกัน แต่ไหล่ยังสั่น“ถ้ายังขำ เดี๋ยวให้ช่วยตรวจเอกสารย้อนหลังเพิ่มนะคะ”คราวนี้เงียบสนิท ได้ผลกว่าดุเสียอีกคณินมาถึงก่อนเวลาสิบนาทีเพลงพิณรู้เพราะตอนห้าโมงยี่สิบสอง เธอมองผ่านกระจกสำนักงานแล้วเห็นรถของเขาจอดอยู่ด้านหน้าเขาไม่ได้โทรเร่ง ไม่ได้ส่งข้อความว่า ถึงแล้ว แค่นั่งรออยู่ในรถเพลงพิณก้มดูเอกสารตรงหน้าอีกครั้ง ก่อนเซ็นอนุมัติงานที่จำเป็นแล้วปิดแฟ้ม“ถ้ามีเรื่องด่วนโทรหาพี่ค่ะ เรื่องที่รอพรุ่งนี้ได้ ให้รอ”พนักงานรับคำเพลงพิณคว้ากระเป๋า เดินออก
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ บทที่ 11 ผู้ชายสองคนในบ้านเดียวกัน
บทที่ 11 ผู้ชายสองคนในบ้านเดียวกัน “แม่ครับ พ่อมาแล้ว!”ต้นเพลงวิ่งผ่านห้องรับแขกไปถึงประตู ก่อนเพลงพิณจะทันได้ลุกจากพื้นเสียอีก“ต้น เดินดี ๆ ครับ”ไม่มีผล เด็กชายเปิดประตูแล้วโผเข้าหาศิรากรทันที“พ่อ!”ศิรากรก้มรับลูก “คิดถึงพ่อขนาดนี้เลย?”“ครับ วันนี้ผมจะเอาไดโนเสาร์ไปด้วย”“คราวก่อนเอาไปแล้วไม่ยอมเอากลับ”“คราวนี้เอากลับครับ”“พ่อจะลองเชื่อดู”เพลงพิณส่ายหน้า ก่อนหันกลับมาเก็บของเล่นที่เพลงขวัญเทกระจายไว้บนพื้น“ขวัญคะ พ่อมาแล้ว เก็บของก่อนค่ะ”“ลุงช่วยอยู่”มือของเพลงพิณชะงักคณินที่นั่งอยู่ข้างกล่องตัวต่อเงยหน้าขึ้นมองเด็กหญิง“ผมยังไม่ได้ตกลงว่าจะช่วยนะครับ”เพลงขวัญยื่นตัวต่อให้หนึ่งชิ้น“ช่วยค่ะ”“นี่คือขอหรือสั่งครับ”เด็กสามขวบคิดไม่ถึงสองวินาที“สั่งค่ะ”เพลงพิณหลุดหัวเราะ“สมควรแล้วค่ะ ไปถามเอง”คณินรับตัวต่อมาใส่กล่อง ก่อนเงาร่างหนึ่งจะหยุดอยู่ตรงทางเข้าห้องรับแขกเสียงต้นเพลงดังขึ้นก่อน“พ่อครับ นี่ลุงคณิน”คราวนี้ไม่มีใครหัวเราะเพลงพิณลุกขึ้น “คณินคะ นี่ศิรากร พ่อของเด็ก ๆ ค่ะ”คณินวางตัวต่อในมือลงแล้วลุกตาม ผู้ชายสองคนมองหน้ากันอยู่ครู่หนึ่ง ศิรากรเป็นฝ่ายยื่นมือก่
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ บทที่ 10 วันที่เขาหายไป
บทที่ 10 วันที่เขาหายไป“ไฟล์นี้เปิดไม่ได้ค่ะพี่เพลง”เพลงพิณเงยหน้าจากเอกสารทันที“ไฟล์ไหน”พนักงานหมุนโน้ตบุ๊กให้ดู “ประวัติเบิกสินค้าของเดือนนี้ค่ะ เมื่อวานหนูยังเปิดได้อยู่เลย”เพลงพิณลุกจากเก้าอี้บนหน้าจอขึ้นเพียงข้อความว่าไม่พบไฟล์ต้นทาง“ในชุดที่สำรองไว้มีไหม”“มีค่ะ แต่เป็นข้อมูลถึงวันที่เราสำรอง ส่วนไฟล์ที่แก้หลังจากนั้นไม่มี”“เช็กถังขยะกับประวัติการแก้หรือยัง”“เช็กแล้วค่ะ”เพลงพิณนิ่งไปครู่หนึ่ง เมื่อวานเธอสั่งจำกัดสิทธิ์เข้าถึงข้อมูลบางส่วน เช้านี้ไฟล์ที่เกี่ยวข้องกับรายการเบิกสินค้ากลับหาย ถ้าบังเอิญก็ตรงเวลาเกินไปหน่อย“อย่าเพิ่งกู้คืนในระบบหลักนะคะ”พนักงานชะงัก “ทำไมคะ”“ถ้าเขารู้ว่าเรามีสำเนา เขาก็รู้ว่าเราสงสัยตรงไหน”เพลงพิณกลับไปนั่ง“เอาชุดสำรองมาเทียบกับเอกสารกระดาษก่อน แล้วดูว่าสามล็อตที่ไม่มีปลายทาง ใครเป็นคนสร้างรายการ ใครแก้ล่าสุด”“แล้วคนที่ถูกจำกัดสิทธิ์ล่ะคะ ถ้าเขาถาม?”“บอกว่าพี่กำลังจัดระบบใหม่”“เขาจะเชื่อเหรอคะ”เพลงพิณหยิบปากกาขึ้นมา“ไม่ต้องเชื่อก็ได้ค่ะ”เพราะถ้ามีใครกำลังลบร่องรอยจริง อย่างน้อยตอนนี้เธอก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายเริ่มขยับโทรศัพท์เงียบผิ
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ บทที่ 9 คนที่ไม่ถามยอดหนี้
บทที่ 9 คนที่ไม่ถามยอดหนี้“ถ้าคุณเพลงยังจ่ายตามกำหนดเดิมไม่ได้ ทางผมขอให้ปิดยอดส่วนนี้ภายในสิ้นเดือนครับ”เพลงพิณมองตัวเลขที่ถูกวงไว้บนเอกสาร ก่อนเงยหน้าขึ้น“ยอดนี้เพลงรับค่ะ แต่สิ้นเดือนทำไม่ได้”ชายสองคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามมองหน้ากัน“ก่อนหน้านี้คุณเพลงก็ขอเลื่อนมาแล้วนะครับ”“ทราบค่ะ”“ถ้าอย่างนั้นทางเราคงต้องดำเนินการตามขั้นตอน”“ถ้าต้องทำก็ทำค่ะ แต่ถ้าจะให้เพลงรับปากว่าสิ้นเดือนจ่ายหมด ทั้งที่รู้ว่าทำไม่ได้ เพลงไม่รับปาก”ห้องประชุมเงียบลง อีกฝ่ายคงไม่ได้คาดว่าเจ้าของบริษัทที่กำลังมีปัญหาจะตอบตรงขนาดนี้เพลงพิณเลื่อนเอกสารกลับไปกลางโต๊ะ“เพลงจ่ายก้อนแรกได้วันที่สิบห้า หลังจากนั้นขอแบ่งอีกสองงวด”“นานไปครับ”“งั้นพี่เสนอมาได้ค่ะ แต่อย่าเอาสิ้นเดือนยอดเดียว เพลงทำไม่ได้จริง ๆ”“ถ้าลดเหลือสองงวด?”“สองงวดได้ แต่ก้อนแรกต้องตามวันที่เพลงบอก”ชายที่อายุมากกว่าหยิบเครื่องคิดเลขมากด ก่อนหันไปคุยกับคนข้าง ๆ เบา ๆเพลงพิณไม่ได้เร่ง โทรศัพท์บนตักสั่นสองครั้ง เธอไม่หยิบขึ้นมาดู เมื่อคืนยังนั่งหัวเราะกับข้อความของคณินอยู่แท้ ๆ เช้านี้กลับต้องมานั่งต่อรองว่าจะคืนเงินใครได้วันไหนชีวิตเธอช่วงนี
Anda juga akan menyukai
วิศวะร้ายพลาดรัก
Re-match I รีแมทช์84.8K Dibacaถึงป๋าดุ (ดัน) หนูก็ไหว
ผลิกา(เลอบัว)69.6K Dibacaชีวิตหลังความตายของเซินมาน
จี้เสี่ยวนวน101.7K Dibacaยั่วรักคุณบอส
อักษรปรุงรัก76.9K Dibacaพิศวาสน้องเมีย
Xiaohlinz400 Dibacaเล่ห์รักคุณหมอข้างบ้าน
มะที213 Dibacaลูกลับๆ ของเพื่อนสนิทพี่ชาย
โคลอี ลอร็องต์22 Dibacaสวีลี่ฟ่านย้อนเวลามาเป็นเถ้าแก่ร้านกาแฟ ยุค 80
Cherry Brow / เจ๊หงส์ขายเต้าเจี้ยว154 Dibaca
