LOGINบทที่ 6 ผู้ชายที่ทักมาตอนเธอไม่มีเวลา
ข้อความจากคณินเข้ามาตอนเก้าโมงสิบสามนาที
คณิน: สวัสดีครับ ผมคณิน คนดูที่ไม่สร้างยอด
เพลงพิณอ่านแล้วหัวเราะออกมาเบา ๆ เธอกำลังจะตอบ เสียงพนักงานก็ดังจากโต๊ะฝั่งตรงข้าม
“พี่เพลงคะ เจอเอกสารของยอดนั้นเพิ่มแล้วค่ะ”
โทรศัพท์ถูกคว่ำลงทันที
“ไหน”
พนักงานเอาแฟ้มมาวางตรงหน้า “มีใบขออนุมัติจ่าย แต่หนูหาใบสั่งผลิตต้นทางไม่เจอค่ะ”
เพลงพิณเปิดดูทีละหน้า ลายเซ็นยังเป็นของเธอ ยอดเงินตรงกับรายการที่จ่ายออก แต่เอกสารชุดนี้มีเพียงกระดาษที่บอกว่าต้องจ่าย ไม่มีอะไรยืนยันชัดเจนว่าเงินก้อนนั้นจ่ายเพื่อผลิตอะไร จำนวนเท่าไร และของเข้ามาเมื่อไร
“เอกสารช่วงเดียวกันมีอีกไหม”
“มีค่ะ แต่เยอะมาก”
“เอามาทั้งหมด”
“ทั้งหมดเลยเหรอคะ”
“ค่ะ”
พนักงานรับคำแล้วเดินกลับไป
เพลงพิณหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง แต่ยังไม่ทันพิมพ์ หน้าจอคอมพิวเตอร์ก็แจ้งอีเมลใหม่จากโรงงาน
เธอเปิดอ่าน จากนั้นโทรศัพท์ก็ดัง แล้วพนักงานอีกคนก็เดินเข้ามาพร้อมปัญหาเรื่องยอดคืนเงิน
ข้อความของคณินจึงหายไปจากความคิดโดยสมบูรณ์
เกือบบ่ายสอง เพลงพิณเพิ่งรู้ว่าตัวเองยังไม่ได้กินข้าว
และเพิ่งเห็นข้อความที่อ่านค้างไว้
คณิน: สวัสดีครับ ผมคณิน คนดูที่ไม่สร้างยอด
เธอพิมพ์ตอบ
เพลง: จำได้ค่ะ ยังไม่ต้องย้ำข้อเสียตัวเองขนาดนั้นก็ได้
อีกฝ่ายอ่านแทบจะทันที
คณิน: ผมนึกว่าคุณไม่ตอบแล้ว
เพลง: ขอโทษค่ะ อ่านแล้วโดนงานลากไป
คณิน: ห้าชั่วโมง?
เพลงพิณมองเวลา ห้าชั่วโมงจริงด้วย
เพลง: คุณจับเวลาด้วยเหรอคะ
คราวนี้เขาเงียบไปพักหนึ่ง
คณิน: เปล่าครับ ผมลบเวลาที่ส่งกับเวลาที่คุณตอบ
เพลงพิณหลุดหัวเราะ
ต่างกันตรงไหน
เพลง: ฟังดูดีกว่าจับเวลาตรงไหนคะ
คณิน: ผมก็เพิ่งรู้ว่าไม่ต่าง
เธอกำลังจะตอบ แต่พนักงานยกเอกสารมาอีกกองพอดี
“พี่เพลงคะ มีอีกสามรายการที่หนูว่าแปลก”
เพลงพิณวางโทรศัพท์ทันที คราวนี้ยอดไม่เท่ากัน วันที่ต่างกัน แต่สิ่งที่เหมือนกันคือเอกสารไม่ครบ
“สามอันนี้ใครเป็นคนเตรียมให้พี่เซ็น”
พนักงานเปิดระบบดู ก่อนบอกชื่อคนที่เพลงพิณคุ้นเคยดี
เธอนิ่งไปเล็กน้อย เป็นคนที่อยู่กับธุรกิจมาตั้งแต่ช่วงขยายงาน คนที่เธอไว้ใจให้ดูเรื่องการผลิตและการเงินหลายส่วน เพราะตอนนั้นงานโตเร็วจนเธอรับทุกอย่างเองไม่ไหว
“พี่เพลง จะเรียกมาถามเลยไหมคะ”
“ยังค่ะ”
“แต่ถ้า”
“ถ้าไม่มีอะไร เราก็ไม่ควรกล่าวหาเขา”
เพลงพิณหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดกลุ่มงานแล้วเกือบพิมพ์ถาม ก่อนเปลี่ยนใจ
“สำรองข้อมูลพวกนี้ก่อน”
“สำรอง?”
“เอกสารทั้งหมดที่เกี่ยวกับการสั่งผลิต การจ่ายเงิน การรับสินค้า แล้วก็ประวัติแก้ไขสต็อก เอาไว้ในที่ที่ไม่มีใครแก้ไฟล์ต้นฉบับได้”
พนักงานมองหน้าเธอ
“พี่คิดว่ามีคนจะลบเหรอคะ”
“พี่ยังไม่รู้”
เพลงพิณปิดแฟ้ม
“เพราะยังไม่รู้ ถึงไม่อยากให้ใครรู้ว่าเรากำลังหาอะไร”
คณินได้รับข้อความอีกครั้งตอนสี่โมงกว่า
เพลง: หายไปทำงานต่อแล้วค่ะ เพิ่งว่าง
เขามองประโยคนั้น ก่อนพิมพ์
คณิน: ว่างแล้ว?
จุดสามจุดปรากฏขึ้น ก่อนคำตอบจะตามมา
เพลง: ว่างพอตอบไลน์ ไม่ได้แปลว่าว่างจริงค่ะ
คณินพิงเก้าอี้ เขาเคยจัดตารางนัดผู้บริหารหลายบริษัทให้อยู่ในวันเดียวกันได้ เคยเลื่อนประชุมข้ามประเทศโดยไม่ให้ใครเสียเวลาเกินจำเป็น
แต่ดูเหมือนคำว่า ว่าง ของเพลงพิณจะมีหลายระดับกว่าที่เขาคุ้นเคย
คณิน: งั้นผมขอใช้ช่วงว่างพอตอบไลน์ถามอะไรหน่อยได้ไหมครับ
เพลง: ถามมาค่ะ
คณิน: ไปกินข้าวกับผมไหม
ข้อความถูกอ่าน
แล้วเงียบ
หนึ่งนาที
สามนาที
ห้านาที
คณินวางโทรศัพท์ลงแล้วเปิดเอกสารตรงหน้า ไม่ถึงครึ่งหน้า โทรศัพท์ก็สั่น
เพลง: คุณชวนเพลงกินข้าวเหรอคะ
เขาขมวดคิ้ว คำถามของเขาน่าจะชัดพอแล้ว
คณิน: ครับ
เพลง: แบบคุยงาน?
คณินมองข้อความนั้นอยู่ครู่หนึ่ง
คณิน: ผมไม่คิดว่าเรามีงานต้องคุยกันนะครับ
อีกฝ่ายเงียบไปอีก
เพลง: จริงด้วย
คณินหัวเราะเบา ๆ
อย่างน้อยเธอก็ไม่ได้ปฏิเสธ
ยัง
เพลงพิณเปิดปฏิทินในโทรศัพท์
คืนนี้ไลฟ์
พรุ่งนี้กินข้าวกับลูกและต้องเช็กการบ้านต้นเพลง
วันถัดไปนัดโรงงาน
วันศุกร์มีถ่ายงานช่วงเย็น
เสาร์ลูกอยู่กับเธอทั้งวัน
อาทิตย์มีไลฟ์รอบใหญ่
สัปดาห์หน้าก็ไม่ได้ดีขึ้นเท่าไร
เธอเลื่อนปฏิทินลงอีก
แล้วอีก
ก่อนถอนหายใจ
เพลง: ถ้าคุณรอให้เพลงว่างจริง ๆ สงสัยไม่ได้กินค่ะ
ข้อความถูกอ่านทันที
เพลงพิณคิดว่าบทสนทนาคงจบเท่านี้ จึงวางโทรศัพท์แล้วหันกลับไปหาเอกสาร
หน้าจอสว่างขึ้นอีกครั้ง
คณิน: งั้นผมไปกินตอนคุณไม่ว่างก็ได้
เพลงพิณอ่านซ้ำ
คิ้วขมวดก่อนในตอนแรก
แล้วมุมปากก็ค่อย ๆ ยกขึ้น
เพลง: กินยังไงตอนเพลงไม่ว่างคะ
คณิน: ผมกำลังคิดอยู่ครับ
คราวนี้เธอหัวเราะออกมาจริง ๆ
พนักงานที่กำลังคีย์ข้อมูลอยู่ฝั่งตรงข้ามเงยหน้าขึ้น
“มีอะไรเหรอคะพี่เพลง”
“ไม่มีอะไรค่ะ”
เพลงพิณคว่ำโทรศัพท์ลง
แต่รอยยิ้มยังไม่หาย
“พี่เพลง”
“คะ”
“ถ้าไม่มีอะไร พี่ยิ้มอะไร”
เพลงพิณเงยหน้ามอง
“ทำงานไปค่ะ”
อีกฝ่ายทำหน้ารู้ทัน แต่ยอมก้มกลับไป
โทรศัพท์สั่นอีกครั้ง
เพลงพิณพยายามไม่หยิบ
ผ่านไปไม่ถึงสิบวินาที เธอก็พลิกมันขึ้นมาดู
คณิน: ผมขอเช็กตารางก่อน แล้วจะเสนอเวลาที่คุณปฏิเสธยากที่สุด
เพลงพิณพิมพ์ตอบทันที
เพลง: ฟังดูเหมือนขู่มากกว่าชวนกินข้าวนะคะ
คำตอบกลับมาเร็วพอกัน
คณิน: ผมไม่ค่อยมีประสบการณ์ครับ
เธอชะงัก
เพลง: เรื่องขู่คน?
คณิน: เรื่องชวนผู้หญิงที่ไม่มีเวลาว่างไปกินข้าวครับ
เพลงพิณมองหน้าจออยู่พักหนึ่ง ก่อนกดล็อกโทรศัพท์แล้ววางลง
คราวนี้เธอไม่ได้ตอบ แต่ระหว่างเปิดแฟ้มเอกสารชุดใหม่ เธอกลับนึกขึ้นมาได้ว่า
อยากรู้เหมือนกันว่าคณินจะหาวิธีมากินข้าวกับคนที่ไม่มีเวลาได้อย่างไร.
“แม่ไม่ได้เรียกลูกมาคุยเพื่อให้เลิกกับเขานะ”คณินที่เพิ่งนั่งลงตรงข้ามเงยหน้าขึ้น“ผมยังไม่ได้พูดอะไรเลย”“แต่หน้าลูกพูดแล้ว”เขามองแฟ้มบาง ๆ บนโต๊ะ แล้วมองแม่อีกครั้ง“ข้อมูลเพลงพิณ?”“เท่าที่หาได้ทั่วไป ข่าวเก่า ข้อมูลบริษัท ไม่มีอะไรที่ไปถามคนข้างในหรือให้ใครตามเขา”คณินพยักหน้าอย่างน้อยข้อนี้ทำให้เขาไม่ต้องเถียงตั้งแต่ต้นแม่เลื่อนแฟ้มออกไปด้านข้างโดยไม่เปิด“จริงจังแค่ไหน”คำถามเดียวกับวันที่ไปวัดคณินตอบเหมือนเดิม“จริงจังครับ”“หมายถึงคิดแค่คบกันไปก่อน หรือมองไกลกว่านั้น”เขาเงียบไปนิดหนึ่ง ภาพตัวเองยืนไหว้พระแล้วคิดเรื่องภรรยาแวบเข้ามาจนเกือบรู้สึกผิดกับพระขึ้นมาอีกครั้ง“ผมยังไม่ได้วางแผนถึงขั้นแต่งงาน”“แต่คิดว่าเป็นไปได้?”“ครับ”แม่พยักหน้า“งั้นแม่ถามในฐานะที่มันอาจไปถึงตรงนั้น”คณินเอนหลังเล็กน้อย“ถามมาเลยครับ”“ลูกเขาสองคน ลูกพร้อมแค่ไหน”“พร้อมอะไร”“พร้อมจะมีเด็กสองคนอยู่ในชีวิต ไม่ใช่แค่ไปเล่นด้วยสองสามชั่วโมงแล้วกลับบ้าน”คำถามทำให้เขาหยุดแม่พูดต่อโดยไม่ได้เร่ง“วันปกติก็เรื่องหนึ่ง วันลูกป่วย โรงเรียนโทรตาม วันหยุดที่ต้องเปลี่ยนแผนกะทันหัน หรือวันที่แม่เด็กติดงา
“รูปนี้ลูกดูหรือยัง”คณินรับโทรศัพท์จากแม่มาดู ภาพบนหน้าจอคือภาพเดิมที่ฝ่ายบริษัทส่งให้เขาเมื่อวานเพลงพิณกำลังดึงแขนเสื้อเขาเข้าหาตัวตรงลานจอดรถ จังหวะก่อนจูบพอดีเสียด้วย“ดูแล้วครับ”“คนถ่ายเก่งนะ”คณินเกือบสำลักน้ำแม่รับโทรศัพท์คืน สีหน้าเรียบเหมือนไม่ได้เพิ่งแซวลูกชายวัยสามสิบเก้า“นึกว่าจะถามว่าเป็นใคร”“ถ้าแม่ยังไม่รู้ว่าเป็นใคร แปลว่าแม่ใช้โทรศัพท์ไม่เป็นแล้ว”ทั้งสองนั่งอยู่ใต้ศาลาหลังถวายของทำบุญกับครอบครัวเสร็จ ญาติบางส่วนยังคุยกันอยู่ด้านหน้า ส่วนคณินถูกแม่เรียกมานั่งดื่มน้ำด้วยกันตอนแรกเขาคิดว่าจะคุยเรื่องงาน ผิดถนัด“ตกลงคบกันแล้ว?”“ครับ”“เร็วดี”“ไม่เร็วครับ”“แม่เพิ่งรู้จักชื่อเขาไม่นาน”“แต่ผมรู้จักมาสักพักแล้ว”แม่พยักหน้า ไม่ได้แสดงอาการตกใจหรือไม่พอใจ นั่นต่างหากที่ทำให้คณินระวังขึ้นมาเอง“แม่จะถามอะไรครับ”“ทำไมต้องคิดว่าแม่จะถาม”“เพราะแม่เรียกผมมานั่งคุยสองคน”“แม่อาจคิดถึงลูกก็ได้”คณินมองหน้าแม่ หญิงสูงวัยถอนหายใจ“ทำหน้าเหมือนไม่เคยได้รับความรักจากแม่”“ได้รับครับ แต่ปกติไม่มาในรูปแบบเรียกมาคุยหลังเห็นข่าว”“ฉลาดเกินไปก็ลำบาก”“สรุปถามมาเถอะครับ”แม่เงียบไ
เพลงพิณจ้องชื่อคณินบนหน้าจออยู่เกือบสิบวินาที ก่อนกดโทรออกเขารับเร็วเหมือนเดิม“ครับ”แค่เสียงเดียว เธอก็เริ่มรู้สึกว่าไม่ควรโทรมาแล้ว“ตื่นหรือยังคะ”ปลายสายเงียบไปนิดหนึ่ง“ตื่นแล้วครับ”“ดีค่ะ”“มีอะไรหรือเปล่า”“ไม่มี”“แล้วโทรมา?”คำถามเดิมอีกแล้วเพลงพิณมองต้นเพลงที่กำลังพยายามใส่ถุงเท้ากลับด้านอยู่ตรงโซฟา ส่วนเพลงขวัญยืนถือรองเท้าคนละข้างแล้วประกาศว่าจะใส่เอง“ก็...โทรเฉย ๆ ไม่ได้หรือไง”เงียบอีก“คณิน”“ครับ”“ถ้าจะยิ้มก็ยิ้มให้เสร็จ”เสียงหัวเราะดังมาจากปลายสายทันที“คุณเห็นด้วยเหรอ”“ไม่เห็น แต่เดาได้”“ผมยังไม่ได้พูดอะไรเลย”“ก็เพราะไม่พูดนี่แหละ”เมื่อคืนหลังจูบกัน เธอยังรู้สึกปกติดี พอตื่นมาเช้านี้ เรื่องที่เคยทำได้เฉย ๆ กลับแปลกไปหมด แค่จะโทรหา ยังต้องยืนคิดอยู่ครึ่งนาทีว่ามีเหตุผลพอหรือยังทั้งที่ก่อนหน้านี้เธอโทรหาเขาตอนมีเรื่องงานได้โดยไม่ต้องคิดเลยสักนิด“แม่ครับ ถุงเท้าต้นเป็นอะไร”เพลงพิณหันไป“กลับด้านค่ะลูก”“มันไม่เข้า”“ก็กลับก่อนสิครับ”“แม่ทำให้หน่อย”เธอวางโทรศัพท์แนบไหล่แล้วเดินไปช่วยคณินถามจากปลายสาย “ตอนนี้วุ่น?”“ปกติค่ะ”“ได้ยินแล้วครับ”เพลงขวัญวิ่งเ
คณิน: เย็นนี้กินข้าวกันไหมครับเพลงพิณอ่านแล้วตอบระหว่างเซ็นเอกสารเพลง: ไม่ว่างค่ะไม่ถึงครึ่งนาทีคณิน: พรุ่งนี้?เพลง: ไลฟ์คณิน: วันศุกร์เพลง: ประชุมถึงค่ำคราวนี้อีกฝ่ายหายไปพักหนึ่ง ก่อนข้อความใหม่จะเด้งขึ้นคณิน: สรุปมีแฟนแล้วผมได้สิทธิ์อะไรเพิ่มขึ้นบ้างครับมือเพลงพิณหยุดเธออ่านคำว่า แฟน ซ้ำอีกรอบ หลังจากจูบกันหน้าลิฟต์เมื่อวาน ไม่มีใครพูดตรง ๆ ว่าความสัมพันธ์เปลี่ยนเป็นอะไร คณินเห็นทีจะจัดการสถานะเองเรียบร้อยแล้วเพลง: ใครบอกว่าเป็นแฟนคำว่า กำลังพิมพ์... ขึ้นแทบจะทันทีคณิน: ผมครับเพลงพิณหลุดหัวเราะกลางโต๊ะทำงานเพลง: สรุปเองด้วย?คณิน: ถ้าไม่ใช่ ผมแก้ข้อมูลได้ครับเธอมองข้อความอยู่ครู่หนึ่งเพลง: ไม่ต้องแก้ค่ะคราวนี้เงียบไปเกือบนาที เพลงพิณนึกภาพสีหน้าคนอ่านออกจนเริ่มหมั่นไส้คณิน: ครับแค่คำเดียว แต่ดูได้ใจเหลือเกินเธอรีบพิมพ์ต่อเพลง: แต่คืนนี้ไม่ว่างไปกินข้าวจริง ๆคณิน: รับทราบครับเพลงพิณเหลือบมองกองงานข้างตัว ก่อนเปลี่ยนใจเพลง: ถ้าอยากเจอ มานั่งทำงานด้วยกันไหมคะอีกฝ่ายโทรมาทันที“นี่คือเดต?”“ไม่ค่ะ”“งั้นอะไร”“ทำงาน”“เราเพิ่งเป็นแฟนกันวันนี้นะครับ”“แล้ว?”“
“อยู่บริษัทไหมคะ”คณินเงียบไปนิดหนึ่งก่อนตอบ“อยู่ครับ มีอะไรหรือเปล่า”เพลงพิณมองประตูกระจกตรงหน้า“ลงมาหน่อยค่ะ”“ลงไปไหน”“ข้างล่าง”“คุณอยู่ข้างล่าง?”“ค่ะ”คราวนี้เขาเงียบนานกว่าเดิม“เพลง”“คะ”“เกิดอะไรขึ้น”เพลงพิณหลับตา รู้เลยว่าต้องเป็นแบบนี้“ไม่มีอะไรค่ะ”“ลูกโอเค?”“โอเค”“เรื่องบริษัท?”“ก็โอเค”“เจ้าหนี้?”“ไม่มีใครทวงค่ะ”“แล้ว”“คณิน ถ้าถามอีกข้อ เพลงกลับนะ”ปลายสายเงียบทันที“รอครับ”ไม่ถึงห้านาที เขาก็เดินออกมาจากลิฟต์ ยังอยู่ในชุดทำงาน เสื้อเชิ้ตพับแขนขึ้นเล็กน้อย เนกไทหายไปแล้ว เห็นเธอยืนอยู่ตรงโซฟารับแขกก็ชะลอฝีเท้าเพลงพิณมองหน้าเขาแล้วนึกอยากกลับจริง ๆ ขึ้นมา เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน เธอออกเสร็จงานเร็วกว่าปกติไม่มีใครโทรตาม ไม่มีโรงงานเร่งเงิน ไม่มีลูกค้าด่า ไม่มีเอกสารประหลาดโผล่มาให้ตามต่อเธอควรพักแต่ขับรถออกมาเพื่อหากาแฟกิน ครึ่งทางก็นึกถึงคณินจากนั้นก็เปลี่ยนทางง่ายแค่นั้นตอนทำไม่คิดอะไร พอมายืนรออยู่ในบริษัทเขากลับเริ่มรู้สึกว่าตัวเองทำอะไรแปลก ๆคณินเดินมาหยุดตรงหน้า“สรุปมีอะไรครับ”“คุณนี่นะ”“อะไรครับ”“เพลงบอกว่าไม่มี”“แล้วคุณมาที่นี่?”เธออ้าปากจ
“ถ้าผมยอมตามนี้ งวดแรกห้ามเลื่อนอีกนะครับ”เพลงพิณมองตารางตรงหน้าแล้วเงยขึ้น“ค่ะ”ชายฝั่งตรงข้ามยังไม่เซ็น“ผมพูดตรง ๆ นะ คุณเพลง รอบก่อนผมไม่คิดว่าจะคุยกันมาถึงวันนี้ด้วยซ้ำ”“เพลงก็พอเดาได้ค่ะ”“ตอนนั้นตัวเลขบริษัทคุณดูไม่ดีเลย”“ตอนนี้ก็ยังไม่ได้ดีค่ะ”คำตอบทำให้เขาหัวเราะสั้น ๆ เพลงพิณไม่พยายามทำให้สถานการณ์ดูสวยกว่าความจริง เธอเอาตัวเลขที่ตัดสินใจแล้วมาวางทั้งหมด ทั้งสินค้าที่หยุดผลิต ช่องทางที่ยอมปิด และรายรับที่ประเมินจากยอดจริง ไม่ใช่ยอดที่หวังว่าจะขายได้ครั้งก่อนเขามาถึงบริษัทเพื่อทวงเงิน ครั้งนี้เธอเป็นคนนัดเขามาคุยเอง“ผมขอดูตรงนี้อีกที”เขาชี้ลงบนกระดาษ“ถ้ายอดขายต่ำกว่าที่คุณประมาณไว้ล่ะ”“เพลงลดค่าใช้จ่ายเผื่อไว้แล้วค่ะ”“ยังไม่ตอบโจทย์ ถ้าต่ำกว่านี้อีก”เพลงพิณนิ่งคิด“ถ้าต่ำกว่าจุดที่บริษัทรับได้ เพลงจะตัดอีกค่ะ”“เหลืออะไรให้ตัดอีก”“มีค่ะ”เธอตอบโดยไม่ลังเล ถึงจะรู้ดีว่าของบางอย่างที่เหลืออยู่เธอไม่อยากแตะที่สุดก็ตาม“แต่เพลงจะไม่ขอเพิ่มหนี้เพื่อรักษายอดขาย”อีกฝ่ายมองเธออยู่พักหนึ่ง“คุณเปลี่ยนไปจากครั้งก่อนนะ”เพลงพิณยิ้มบาง ๆ “ครั้งก่อนเพลงยังพยายามเก็บทุกอย่างไ







