LOGINShare
บทที่ 1 คืนที่ห้ามขายไม่ถึง
publish date:
2026-10-14 21:12:37บทที่ 1 คืนที่ห้ามขายไม่ถึง
“ถ้าเงินไม่เข้าก่อนสิบโมง พี่ต้องหยุดไลน์ผลิตนะเพลง”
เพลงพิณเหลือบมองนาฬิกามุมจอคอมพิวเตอร์ สองทุ่มสิบเจ็ดนาที
“ขอถึงพรุ่งนี้บ่ายไม่ได้เหรอคะพี่”
“พี่ให้มาสามรอบแล้ว”
ปลายสายถอนหายใจ ไม่ได้พูดแข็ง แต่ยิ่งพูดด้วยน้ำเสียงแบบนี้ยิ่งเถียงลำบาก
“ของล็อตเก่าพี่ก็ยังรอเงินอยู่ ถ้าเดินล็อตใหม่ต่อ พี่ต้องควักเองทั้งวัตถุดิบทั้งค่าแรง พี่ไม่ไหวจริง ๆ”
เพลงพิณเม้มปาก มองตัวเลขในตารางตรงหน้าอีกครั้ง ต่อให้เอาเงินที่มีอยู่ทั้งหมดลงไปก็ยังขาด
“สิบโมงนะคะ”
“สิบโมง”
“ได้ค่ะ เพลงจะจัดการ”
เธอกดวางสายแล้วเอนหลังพิงเก้าอี้ หลับตาได้ไม่ถึงสามวินาที เสียงเล็ก ๆ ก็ดังมาจากหน้าประตู
“แม่”
เพลงพิณลืมตา
เพลงขวัญยืนกอดตุ๊กตากระต่ายอยู่ในชุดนอน ผมด้านหนึ่งถูกมัด อีกด้านหลุดจนยุ่ง
“ทำไมยังไม่นอนคะ”
“หนูหิวนม”
“เมื่อกี้ใครกินไปแล้วหนึ่งกล่อง”
เด็กหญิงสามขวบคิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนตอบอย่างมั่นใจ
“พี่ต้น”
“เพลงขวัญ”
เจ้าของชื่อยิ้มหวานทันที
เพลงพิณกำลังจะลุก เสียงต้นเพลงก็ดังตามมา
“แม่ ขวัญกินแล้วครับ ผมเห็น”
เด็กชายห้าขวบโผล่หน้าเข้ามาฟ้อง น้องสาวหันขวับ
“พี่ต้นไม่ต้องเห็น!”
“ก็เห็นแล้ว”
“ไม่ให้เห็น!”
“พอเลยทั้งคู่” เพลงพิณยกมือห้าม “คืนนี้แม่มีงาน ขึ้นไปนอนกับพี่เลี้ยงก่อนนะ เดี๋ยวแม่ขึ้นไปหา”
เพลงขวัญทำปากยื่น “แม่ทำงานอีกแล้ว”
ประโยคสั้น ๆ ทำให้เพลงพิณชะงักไปนิดหนึ่ง
“อีกแป๊บเดียวค่ะ”
ต้นเพลงมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ของแม่ ก่อนจับมือน้อง “ไป ขวัญ เดี๋ยวแม่ทำงานไม่เสร็จ”
คนพี่ลากคนน้องออกไป เพลงขวัญยังหันกลับมาบอก
“แม่อย่าทำงานนานนะ”
“ค่ะ”
เพลงพิณรอจนเสียงฝีเท้าหายไปจึงกลับมามองตัวเลขตรงหน้า
ยอดที่ขาดไม่ได้ลดลงเพราะลูกน่ารัก
สิบโมงเช้าก็ไม่ได้เลื่อนออกไปเพราะเธอเป็นแม่ลูกสอง
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา โทรหาทีมขายทันที
“คืนนี้เปิดไลฟ์เพิ่ม”
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง “ตอนนี้เลยเหรอพี่เพลง”
“สามทุ่ม”
“แต่เราเพิ่งไลฟ์เมื่อวาน”
“วันนี้ก็ไลฟ์ได้อีก”
“จะลงโปรเดิมไหม”
เพลงพิณมองต้นทุนที่เปิดค้างอยู่ “เพิ่มชุดสามชิ้น ส่งฟรี แล้วใส่ของแถมตัวทดลอง”
“กำไรจะบางมากนะพี่”
“รู้”
“ถ้ายอดไม่ถึง”
“ก็ยังดีกว่านั่งมองยอดไม่ถึงโดยไม่ทำอะไร”
เธอปิดไฟล์บัญชี
“สามทุ่ม เจอกัน”
----------------
สามทุ่มสามนาที เพลงพิณนั่งอยู่หน้ากล้องในเสื้อเชิ้ตสีขาว ผมที่รวบลวก ๆ ก่อนหน้านี้ถูกปล่อยลงมาเรียบร้อย ใต้ตายังมีร่องรอยความเหนื่อยที่คอนซีลเลอร์ช่วยได้ไม่ทั้งหมด
แต่ทันทีที่ตัวเลขคนดูขยับขึ้น น้ำเสียงเธอก็เปลี่ยน
“คืนนี้ใครเข้ามาช้า เพลงไม่รอนะคะ เพราะเจ้าของแบรนด์ง่วงมาก”
คอมเมนต์วิ่งทันที
แม่จะหนีไปนอนแล้วเหรอ
วันนี้มีโปรไหมคะ
หน้าแม่ดูเหนื่อยมาก 555
เพลงพิณหัวเราะ “คนสุดท้ายนี่เป็นลูกค้าหรือศัตรูคะ”
ยอดคนดูเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เธอหยิบสินค้าอธิบายสั้น กระชับ สลับตอบคำถามและเรียกชื่อคนดูเก่าอย่างแม่นยำ ก่อนปล่อยโปรชุดแรก
ยอดคำสั่งซื้อเริ่มวิ่ง
หนึ่งหมื่น
สองหมื่น
ห้าหมื่น
เพลงพิณเหลือบมองตัวเลขที่ทีมส่งขึ้นจออีกเครื่อง ยังห่างจากยอดที่ต้องการมาก
“คืนนี้มีชุดพิเศษนะคะ สามชิ้นส่งฟรี แล้วเพลงแถม”
ประตูด้านหลังเปิดออก
เพลงขวัญเดินเข้ามาพร้อมตุ๊กตากระต่ายตัวเดิม
“แม่”
เพลงพิณนิ่งไปครึ่งวินาที
คอมเมนต์ระเบิดก่อน
555555 มาแล้ว
ลูกสาวแม่มา
น้องขวัญญญ
เพลงขวัญเดินตรงมาหาโดยไม่สนใจว่ามีคนดูอยู่หลายพันคน “แม่ หนูนอนไม่หลับ”
“แม่ทำงานอยู่ค่ะ”
เด็กหญิงปีนขึ้นตักอย่างคล่องแคล่วเหมือนเก้าอี้ตัวนี้ถูกเตรียมไว้ให้เธอ เพลงพิณต้องใช้แขนข้างหนึ่งกอดลูก อีกข้างถือสินค้า
“ทุกคนคะ วันนี้ของแถมมาเองค่ะ แต่ชิ้นนี้ไม่ส่งนะคะ”
คนดูกดหัวใจรัว
เพลงขวัญมองจอแล้วโบกมือ “สวัสดีค่า”
“แล้วใครอนุญาตให้ออกกล้องคะ”
“หนู”
“ดีค่ะ อนุญาตตัวเองเรียบร้อย”
เสียงหัวเราะดังมาจากนอกห้อง ก่อนต้นเพลงจะวิ่งเข้ามา
“ขวัญ! พี่บอกให้นอน”
เด็กชายคว้าแขนน้อง แต่เพลงขวัญกอดคอแม่แน่น
“ไม่ไป!”
“แม่ทำงานอยู่”
“หนูช่วยแม่ขายของ”
“ขวัญขายไม่เป็น”
เพลงขวัญรีบคว้ากล่องครีมบนโต๊ะชูเข้ากล้อง
“ซื้ออันนี้ค่ะ หอมมาก”
เพลงพิณหลุดหัวเราะ “อันนี้ไม่มีน้ำหอมนะลูก”
คอมเมนต์ไหลเร็วจนอ่านแทบไม่ทัน ยอดคำสั่งซื้อกระโดดขึ้นอีกช่วงหนึ่ง
ต้นเพลงมองจอแล้วหันมาหาแม่ “คนซื้อเพราะขวัญเหรอครับ”
“ดูเหมือนจะใช่”
เด็กชายคิดอยู่สองวินาที ก่อนหยิบสินค้าอีกชิ้นขึ้นมาอย่างจริงจัง
“งั้นอันนี้ก็ดีครับ แม่ใช้ทุกวัน”
เพลงพิณหันขวับ “ต้น”
เอ็นดูพี่ชาย 5555
ซื้อค่ะ น้องต้นขายแล้ว
แม่คะ จ้างลูกเป็นพนักงานเลย
เพลงพิณหัวเราะจนต้องวางสินค้า
“โอเค บ้านนี้ไม่มีใครยอมนอนแล้วใช่ไหม”
จากไลฟ์ที่เธอตั้งใจจะเร่งขาย กลายเป็นความวุ่นวายที่ไม่มีในสคริปต์ แต่ยอดกลับวิ่งเร็วกว่าตอนพูดโปรโมชันเสียอีก
----------------
อีกฟากของเมือง คณินวางปากกาลงข้างเอกสารสัญญา
ฝ่ายกฎหมายยังไม่ส่งฉบับแก้กลับมา เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างไม่มีอะไรทำ เลื่อนผ่านหน้าจอไม่กี่ครั้ง ก่อนหยุดที่ไลฟ์หนึ่ง
ผู้หญิงในจอคุ้นหน้า คณินมองอยู่ครู่หนึ่งจึงนึกออก
เพลงพิณ มหาเดชา อดีตนางแบบที่เคยเห็นตามโฆษณาเมื่อหลายปีก่อน
แต่ตอนนี้เธอกำลังพยายามแย่งกล่องครีมออกจากมือเด็กหญิง ขณะที่เด็กชายอีกคนบอกคนดูอย่างจริงจังว่าแม่ใช้สินค้าตัวไหนทุกวัน
“ต้น อย่าเปิดหมดค่ะ แม่ยังไม่ได้ขายตัวนั้น”
“แต่เขาถามครับ”
“ลูกไม่ต้องตอบทุกคำถามก็ได้”
“แม่บอกว่าขายของต้องตอบลูกค้า”
เพลงพิณเงียบ
คณินหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ
โทรศัพท์อีกเครื่องดังขึ้นพอดี
เขากดรับ
“ครับ”
“คุณคณินครับ สัญญาฉบับแก้ส่งเข้าเมลแล้วครับ”
“ผมจะดูเดี๋ยวนี้”
เขากดออกจากไลฟ์โดยไม่ได้คิดอะไรต่อ แล้วกลับไปเปิดเอกสารตรงหน้า
เกือบห้าทุ่ม เด็กสองคนถูกพาขึ้นนอนไปแล้ว
เพลงพิณกดจบไลฟ์ ก่อนทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้
“ยอดเท่าไร”
ทีมขายส่งตัวเลขมาให้ เพลงพิณนั่งตัวตรงทันที เกือบถึง ขาดอีกเพียงเล็กน้อย แต่มีออร์เดอร์ใหญ่จากตัวแทนรายหนึ่งที่สั่งเข้ามาช่วงท้าย หากยอดนั้นชำระครบ เงินจะพอสำหรับโอนโรงงานตอนเช้า
“เช็กยอดจ่ายให้เพลงที”
ไม่ถึงนาที ข้อความตอบกลับมา
ยอดใหญ่ยังไม่ชำระค่ะพี่เพลง
รอยยิ้มบนหน้าเพลงพิณหายไป เธอกดเข้าไปดูรายการด้วยตัวเอง สถานะขึ้นชัดเจน
รอการชำระเงิน
เพลงพิณเหลือบมองนาฬิกา
22.53 น.
เธอมีเวลาอีกสิบเอ็ดชั่วโมงเจ็ดนาที และเงินยังขาดอยู่เท่าเดิม.
Latest chapter
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ บทที่ 14 คืนที่แม่หลับคาโต๊ะ
บทที่ 14 คืนที่แม่หลับคาโต๊ะ “แม่หลับ”ต้นเพลงยืนอยู่ข้างโต๊ะทำงาน ใช้นิ้วแตะแขนแม่เบา ๆ เพลงพิณไม่ขยับ เด็กชายแตะอีกครั้ง แรงขึ้นนิดหนึ่ง“แม่”คราวนี้ได้เพียงเสียงครางในลำคอ เพลงพิณฟุบอยู่บนแขนตัวเอง โน้ตบุ๊กยังเปิดค้าง เอกสารกระจายเต็มโต๊ะ ข้างมือมีแก้วกาแฟที่เหลืออยู่ครึ่งแก้ว“แม่ไม่ตื่นเหรอ”เพลงขวัญเดินลากตุ๊กตามาสมทบ“แม่เหนื่อย”“หนูหิว”ต้นเพลงหันไปมองน้อง “กินนมไหม”“ไม่เอา หนูจะกินข้าว”“ต้นทำไม่เป็น”“โทรหาพ่อ”เด็กชายลังเล ก่อนเสียงกริ่งหน้าประตูดังขึ้น ทั้งคู่หันไปพร้อมกันเพลงขวัญวิ่งก่อนทันที“เดี๋ยว!”ต้นเพลงรีบตามไปคว้าแขนน้องไว้ “แม่บอกห้ามเปิดประตูเอง”เสียงกริ่งดังอีกครั้ง เพลงพิณยังไม่ตื่น ต้นเพลงจึงปีนขึ้นโซฟา ชะโงกดูจอเล็กข้างประตู ก่อนทำหน้าไม่พอใจ“ลุง”“ลุงไหน”“ลุงนั่นแหละ”เพลงขวัญกลับดีใจ “ลุงมา!”“เบา ๆ สิ”แต่คนบอกให้เบากลับเป็นฝ่ายวิ่งไปปลุกแม่อีกครั้งคณินยืนรออยู่หน้าประตูเกือบสองนาที กว่าจะได้ยินเสียง เพลงพิณงัวเงียตอบจากด้านใน“ค่ะ...มาแล้วค่ะ”ประตูเปิดออก เธอมองเขาเหมือนใช้เวลาอยู่หลายวินาทีกว่าจะจำได้ว่าเป็นใคร“คณิน?”“ครับ”“คุณมาได้ยังไง”“
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ บทที่ 13 ความผิดที่เป็นของเธอ
บทที่ 13 ความผิดที่เป็นของเธอ“อันนี้ก็ลายเซ็นพี่เพลงค่ะ”เพลงพิณรับเอกสารมาเทียบกับอีกสองแผ่นบนโต๊ะ เหมือนกัน ไม่ใช่ลายเซ็นที่ถูกตัดแปะ ไม่ใช่ของปลอมที่ต้องเพ่งถึงจะเห็นความผิดปกติมันเป็นลายมือของเธอเอง“แล้วใบนี้ล่ะคะ”พนักงานเลื่อนมาให้อีกใบ เพลงพิณมองไม่ถึงห้าวินาที“ของพี่ค่ะ”คนในห้องเงียบลง สามรายการที่สงสัยกลายเป็นห้า และสี่ในห้ามีลายเซ็นของเธอ พนักงานคนหนึ่งพูดขึ้นเบา ๆ“แต่ตอนนั้นเอกสารทั้งหมดผ่านคนดูแลก่อนมาถึงพี่เพลงนะคะ”“พี่รู้ค่ะ”“งั้นก็อาจเป็นเพราะข้อมูลที่เขาให้พี่”“อาจจะค่ะ”เพลงพิณวางกระดาษลง“แต่ลายเซ็นเป็นของพี่”ไม่มีใครพูดต่อ เธอเลื่อนแฟ้มทั้งหมดออกจากกัน ก่อนหยิบกระดาษเปล่ามาวางตรงกลางโต๊ะ“แยกใหม่ค่ะ”“แยกยังไงคะ”“อะไรที่บริษัทต้องจ่ายอยู่แล้ว ต่อให้เราไม่ชอบตัวเลขนั้น ก็แยกไว้กองหนึ่ง”เธอเขียนคำว่า ภาระของบริษัท“อะไรที่เกิดจากการบริหารพลาดของพี่ เซ็นโดยไม่ตรวจให้ละเอียด สั่งของเกิน ขยายเร็วเกิน หรืออะไรก็ตามที่เรามีหลักฐานชัดว่าเป็นการตัดสินใจของพี่ เอาไว้อีกกอง”ปากกาหยุดครู่หนึ่ง ก่อนเขียนความผิดของเราพนักงานมองคำบนกระดาษ“แล้วกองสุดท้าย?”เพลงพิณดึ
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ บทที่ 12 สองชั่วโมงของเพลง
บทที่ 12 สองชั่วโมงของเพลง“เพลงว่างวันพฤหัสฯ ห้าโมงครึ่งถึงหนึ่งทุ่มครึ่งค่ะ”คณินเงียบไปสองวินาที“แค่นั้น?”“สองชั่วโมงนะคะ”“ครับ”“น้ำเสียงเหมือนโดนลดงบ”“ผมกำลังคำนวณว่าเดินทางไปร้านอาหารกี่นาที”เพลงพิณหัวเราะใส่โทรศัพท์ “คุณจะเอาเวลาสองชั่วโมงของเพลงไปเสียบนรถเหรอคะ”“งั้นคุณเลือก”“ร้านกาแฟข้างออฟฟิศค่ะ”คราวนี้เงียบนานกว่าเดิม“คณิน”“ครับ”“รับไม่ไหว?”“ผมกำลังปรับความคาดหวังของเดตแรก”“เพลงให้โอกาสถอนตัวนะ”“ห้าโมงครึ่งเจอกันครับ”เพลงพิณวางสายพร้อมรอยยิ้ม ก่อนหันกลับไปเห็นพนักงานสองคนกำลังมองอยู่“ทำงานค่ะ”ทั้งคู่ก้มหน้าพร้อมกัน แต่ไหล่ยังสั่น“ถ้ายังขำ เดี๋ยวให้ช่วยตรวจเอกสารย้อนหลังเพิ่มนะคะ”คราวนี้เงียบสนิท ได้ผลกว่าดุเสียอีกคณินมาถึงก่อนเวลาสิบนาทีเพลงพิณรู้เพราะตอนห้าโมงยี่สิบสอง เธอมองผ่านกระจกสำนักงานแล้วเห็นรถของเขาจอดอยู่ด้านหน้าเขาไม่ได้โทรเร่ง ไม่ได้ส่งข้อความว่า ถึงแล้ว แค่นั่งรออยู่ในรถเพลงพิณก้มดูเอกสารตรงหน้าอีกครั้ง ก่อนเซ็นอนุมัติงานที่จำเป็นแล้วปิดแฟ้ม“ถ้ามีเรื่องด่วนโทรหาพี่ค่ะ เรื่องที่รอพรุ่งนี้ได้ ให้รอ”พนักงานรับคำเพลงพิณคว้ากระเป๋า เดินออก
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ บทที่ 11 ผู้ชายสองคนในบ้านเดียวกัน
บทที่ 11 ผู้ชายสองคนในบ้านเดียวกัน “แม่ครับ พ่อมาแล้ว!”ต้นเพลงวิ่งผ่านห้องรับแขกไปถึงประตู ก่อนเพลงพิณจะทันได้ลุกจากพื้นเสียอีก“ต้น เดินดี ๆ ครับ”ไม่มีผล เด็กชายเปิดประตูแล้วโผเข้าหาศิรากรทันที“พ่อ!”ศิรากรก้มรับลูก “คิดถึงพ่อขนาดนี้เลย?”“ครับ วันนี้ผมจะเอาไดโนเสาร์ไปด้วย”“คราวก่อนเอาไปแล้วไม่ยอมเอากลับ”“คราวนี้เอากลับครับ”“พ่อจะลองเชื่อดู”เพลงพิณส่ายหน้า ก่อนหันกลับมาเก็บของเล่นที่เพลงขวัญเทกระจายไว้บนพื้น“ขวัญคะ พ่อมาแล้ว เก็บของก่อนค่ะ”“ลุงช่วยอยู่”มือของเพลงพิณชะงักคณินที่นั่งอยู่ข้างกล่องตัวต่อเงยหน้าขึ้นมองเด็กหญิง“ผมยังไม่ได้ตกลงว่าจะช่วยนะครับ”เพลงขวัญยื่นตัวต่อให้หนึ่งชิ้น“ช่วยค่ะ”“นี่คือขอหรือสั่งครับ”เด็กสามขวบคิดไม่ถึงสองวินาที“สั่งค่ะ”เพลงพิณหลุดหัวเราะ“สมควรแล้วค่ะ ไปถามเอง”คณินรับตัวต่อมาใส่กล่อง ก่อนเงาร่างหนึ่งจะหยุดอยู่ตรงทางเข้าห้องรับแขกเสียงต้นเพลงดังขึ้นก่อน“พ่อครับ นี่ลุงคณิน”คราวนี้ไม่มีใครหัวเราะเพลงพิณลุกขึ้น “คณินคะ นี่ศิรากร พ่อของเด็ก ๆ ค่ะ”คณินวางตัวต่อในมือลงแล้วลุกตาม ผู้ชายสองคนมองหน้ากันอยู่ครู่หนึ่ง ศิรากรเป็นฝ่ายยื่นมือก่
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ บทที่ 10 วันที่เขาหายไป
บทที่ 10 วันที่เขาหายไป“ไฟล์นี้เปิดไม่ได้ค่ะพี่เพลง”เพลงพิณเงยหน้าจากเอกสารทันที“ไฟล์ไหน”พนักงานหมุนโน้ตบุ๊กให้ดู “ประวัติเบิกสินค้าของเดือนนี้ค่ะ เมื่อวานหนูยังเปิดได้อยู่เลย”เพลงพิณลุกจากเก้าอี้บนหน้าจอขึ้นเพียงข้อความว่าไม่พบไฟล์ต้นทาง“ในชุดที่สำรองไว้มีไหม”“มีค่ะ แต่เป็นข้อมูลถึงวันที่เราสำรอง ส่วนไฟล์ที่แก้หลังจากนั้นไม่มี”“เช็กถังขยะกับประวัติการแก้หรือยัง”“เช็กแล้วค่ะ”เพลงพิณนิ่งไปครู่หนึ่ง เมื่อวานเธอสั่งจำกัดสิทธิ์เข้าถึงข้อมูลบางส่วน เช้านี้ไฟล์ที่เกี่ยวข้องกับรายการเบิกสินค้ากลับหาย ถ้าบังเอิญก็ตรงเวลาเกินไปหน่อย“อย่าเพิ่งกู้คืนในระบบหลักนะคะ”พนักงานชะงัก “ทำไมคะ”“ถ้าเขารู้ว่าเรามีสำเนา เขาก็รู้ว่าเราสงสัยตรงไหน”เพลงพิณกลับไปนั่ง“เอาชุดสำรองมาเทียบกับเอกสารกระดาษก่อน แล้วดูว่าสามล็อตที่ไม่มีปลายทาง ใครเป็นคนสร้างรายการ ใครแก้ล่าสุด”“แล้วคนที่ถูกจำกัดสิทธิ์ล่ะคะ ถ้าเขาถาม?”“บอกว่าพี่กำลังจัดระบบใหม่”“เขาจะเชื่อเหรอคะ”เพลงพิณหยิบปากกาขึ้นมา“ไม่ต้องเชื่อก็ได้ค่ะ”เพราะถ้ามีใครกำลังลบร่องรอยจริง อย่างน้อยตอนนี้เธอก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายเริ่มขยับโทรศัพท์เงียบผิ
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ บทที่ 9 คนที่ไม่ถามยอดหนี้
บทที่ 9 คนที่ไม่ถามยอดหนี้“ถ้าคุณเพลงยังจ่ายตามกำหนดเดิมไม่ได้ ทางผมขอให้ปิดยอดส่วนนี้ภายในสิ้นเดือนครับ”เพลงพิณมองตัวเลขที่ถูกวงไว้บนเอกสาร ก่อนเงยหน้าขึ้น“ยอดนี้เพลงรับค่ะ แต่สิ้นเดือนทำไม่ได้”ชายสองคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามมองหน้ากัน“ก่อนหน้านี้คุณเพลงก็ขอเลื่อนมาแล้วนะครับ”“ทราบค่ะ”“ถ้าอย่างนั้นทางเราคงต้องดำเนินการตามขั้นตอน”“ถ้าต้องทำก็ทำค่ะ แต่ถ้าจะให้เพลงรับปากว่าสิ้นเดือนจ่ายหมด ทั้งที่รู้ว่าทำไม่ได้ เพลงไม่รับปาก”ห้องประชุมเงียบลง อีกฝ่ายคงไม่ได้คาดว่าเจ้าของบริษัทที่กำลังมีปัญหาจะตอบตรงขนาดนี้เพลงพิณเลื่อนเอกสารกลับไปกลางโต๊ะ“เพลงจ่ายก้อนแรกได้วันที่สิบห้า หลังจากนั้นขอแบ่งอีกสองงวด”“นานไปครับ”“งั้นพี่เสนอมาได้ค่ะ แต่อย่าเอาสิ้นเดือนยอดเดียว เพลงทำไม่ได้จริง ๆ”“ถ้าลดเหลือสองงวด?”“สองงวดได้ แต่ก้อนแรกต้องตามวันที่เพลงบอก”ชายที่อายุมากกว่าหยิบเครื่องคิดเลขมากด ก่อนหันไปคุยกับคนข้าง ๆ เบา ๆเพลงพิณไม่ได้เร่ง โทรศัพท์บนตักสั่นสองครั้ง เธอไม่หยิบขึ้นมาดู เมื่อคืนยังนั่งหัวเราะกับข้อความของคณินอยู่แท้ ๆ เช้านี้กลับต้องมานั่งต่อรองว่าจะคืนเงินใครได้วันไหนชีวิตเธอช่วงนี
You May Also Like
คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ
หรงหรงจื่ออี110.9K viewsนางบำเรอ BAD GUY
ลำเจียก69.9K viewsนางบำเรอแสนรัก
ดวงดาวบนหาดทราย160.0K viewsปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน
ปลาคาร์ปตัวน้อย219.4K viewsเรื่องสั้นชวนฟินจบในตอน เล่มที่5
เหมือนแพ193 viewsทะลุมิติมาปราบพระเอกใจร้าย
มัทฉะโมจิ246 viewsคุณหมอจองจำรัก [นิยายชุด จำยอมรัก 1]
P. Chamomile223 viewsสามีที่ฉันเก็บได้จากคืนฝนตก
แอมมี่54 views
