MasukShare
บทที่ 2 เจ็ดวันที่ซื้อเวลา
Tanggal publikasi:
2026-10-15 20:10:24บทที่ 2 เจ็ดวันที่ซื้อเวลา
“พี่เพลงคะ ยอดนั้นยกเลิกไปแล้วค่ะ”
เพลงพิณชะงัก มือที่กำลังเทกาแฟหยุดค้าง
“ยกเลิก?”
“ค่ะ เมื่อกี้ตัวแทนทักมาบอกว่ากดจำนวนผิด เขาจะสั่งใหม่ แต่ยังไม่รู้ว่าเมื่อไร”
เธอวางกาต้มน้ำลง เหลือบมองนาฬิกาบนผนัง
เจ็ดโมงสิบสอง
อีกไม่ถึงสามชั่วโมง
“แล้วเงินที่เข้าเมื่อคืนทั้งหมดเท่าไร”
พนักงานบอกตัวเลขมา เพลงพิณหลับตาครู่หนึ่ง ต่อให้เอาเงินทั้งหมดไปจ่ายโรงงานก็ยังไม่ครบ และถ้าทำอย่างนั้น เงินสำหรับคืนตัวแทนที่รอสินค้าจากล็อตก่อนจะหายไปทันที
กาแฟยังไม่ได้ดื่ม โทรศัพท์อีกเครื่องก็ดัง ชื่อบนหน้าจอทำให้เธอมองอยู่สองวินาทีก่อนรับ
“ค่ะพี่”
“เพลง เงินคืนของพี่ยังไม่เข้าเลยนะ”
“เพลงทราบค่ะ”
“ตอนแรกบอกว่าส่งของวันจันทร์ พอของไม่มาก็บอกจะคืนเงิน นี่วันพฤหัสแล้ว”
น้ำเสียงอีกฝ่ายยังสุภาพ แต่ความไม่พอใจชัดเจน
“วันนี้ได้ไหม พี่ต้องเอาเงินไปหมุนเหมือนกัน”
เพลงพิณมองยอดเงินในบัญชี ถ้าโอนคืน เงินที่จะส่งโรงงานยิ่งขาด ถ้าไม่คืน เธออาจซื้อเวลาให้การผลิตได้อีกนิด แต่คนที่เชื่อคำพูดของเธอจะเป็นฝ่ายรับปัญหาแทน
“ได้ค่ะ”
เธอตอบ
“เพลงโอนให้เช้านี้”
หลังวางสาย เพลงพิณเปิดรายชื่อคนที่ยังรอคืนเงิน
“พี่เพลง...” พนักงานที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ เรียกเบา ๆ “ถ้าคืนหมด เราจ่ายโรงงานไม่ไหวนะคะ”
“ตอนนี้ก็ไม่ไหวอยู่แล้ว”
“งั้นเก็บไว้จ่ายโรงงานก่อนไหมคะ พอของออกเราค่อย”
“เขารอของไม่ได้ถึงขอเงินคืน” เพลงพิณกดเลือกบัญชีแรก “จะให้รอเงินอีกทำไม”
เธอโอนทีละรายการ ยอดเงินลดลงทุกครั้งที่หน้าจอขึ้นคำว่า สำเร็จ จนรายการสุดท้ายผ่านไป เพลงพิณมองเงินคงเหลืออยู่ครู่หนึ่งแล้วหยิบกระเป๋า
“พี่จะไปไหนคะ”
“โรงงาน”
“พี่จะโอนเท่านี้ไปก่อนเหรอ”
“ไม่”
เพลงพิณหยิบกุญแจรถ
“จะไปขอเขาอีกเจ็ดวัน”
“พี่บอกตรง ๆ นะเพลง พี่ไม่อยากรับปากแล้ว”
เพลงพิณนั่งตรงข้ามเจ้าของโรงงาน เอกสารยอดค้างวางอยู่กลางโต๊ะ
เธอไม่ได้พยายามยิ้ม
“เพลงเข้าใจค่ะ”
“ครั้งก่อนก็บอกสามวัน ครั้งนี้ครบแล้ว เงินยังไม่เข้า”
“ค่ะ”
“ถ้าเป็นลูกค้าคนอื่น พี่หยุดไปแล้ว”
เพลงพิณพยักหน้า “ถ้าเพลงเป็นพี่ เพลงก็หยุดค่ะ”
เจ้าของโรงงานมองหน้าเธอ เหมือนเตรียมรับคำอธิบายยาว ๆ แต่กลับไม่ได้ยิน
“แล้วจะให้พี่ทำยังไง”
“ให้เพลงอีกเจ็ดวัน”
“พี่เพิ่งบอกว่า”
“เพลงรู้ค่ะ เลยไม่ได้มาขอให้พี่เดินของเต็มล็อต”
เธอเลื่อนกระดาษที่เตรียมมาให้
“ลดจำนวนลงก่อนก็ได้ค่ะ เดินเฉพาะตัวที่ยอดออกเร็วที่สุด ส่วนที่เหลือหยุดไว้ เพลงจะทยอยเคลียร์ยอดเก่าก่อน”
อีกฝ่ายก้มดูตัวเลข
“แบบนี้ของเพลงจะไม่พอส่ง”
“ดีกว่าผลิตออกมาแล้วเพลงไม่มีเงินจ่ายพี่”
คำตอบทำให้คนตรงหน้าเงยขึ้นมอง
เพลงพิณพูดต่อ “ถ้าครบเจ็ดวันแล้วเพลงยังทำไม่ได้ พี่หยุดได้เลย เพลงจะไม่ขอเพิ่มอีก”
“แน่ใจนะ”
“ไม่แน่ใจค่ะว่าจะหาเงินทันไหม”
เธอยิ้มบาง ๆ
“แต่แน่ใจว่าจะไม่ให้พี่ผลิตของโดยไม่รู้ว่าจะได้เงินเมื่อไร”
ทั้งคู่เงียบไปพักหนึ่ง เจ้าของโรงงานถอนหายใจ ก่อนหยิบปากกาขึ้นมา
“เจ็ดวัน”
เพลงพิณคลายมือที่กำไว้ใต้โต๊ะ
“ขอบคุณค่ะ”
“อย่าเพิ่งขอบคุณ ไปหาเงินก่อน”
“กำลังจะไปค่ะ”
“รู้หรือยังว่าจะเอาจากไหน”
เพลงพิณหยิบโทรศัพท์ที่สั่นอยู่บนโต๊ะขึ้นมา หน้าจอปรากฏชื่อคนที่โทรเข้าพอดี เธอมองอยู่ครู่หนึ่งก่อนกดรับ
“สวัสดีค่ะพี่”
“เพลง งานเปิดตัวที่พี่เคยถาม ยังรับได้ไหม”
เพลงพิณนิ่งไป งานนั้นเธอปฏิเสธไปแล้วเมื่อสัปดาห์ก่อน เพราะเป็นงานช่วงเย็นต่อเนื่องถึงค่ำ และเธอลดงานนางแบบกับ
อีเวนต์ลงมาหลายปีแล้ว ตั้งแต่ชีวิตต้องแบ่งให้ลูกกับธุรกิจมากขึ้น“วันไหนนะคะ”
ปลายสายบอกวันและเวลา
“ลูกค้าอยากได้เพลงจริง ๆ พี่เลยยังไม่เปิดคนอื่น แต่ถ้าเพลงไม่สะดวก พี่ต้องตอบเขาวันนี้แล้ว”
เพลงพิณมองกระดาษตรงหน้า เจ็ดวัน
“ค่าตัวตามที่พี่ส่งมาใช่ไหมคะ”
“ใช่”
“รับค่ะ”
คนปลายสายเงียบไปนิดหนึ่ง “คราวก่อนเพลงบอกติดลูก”
“เพลงจัดการได้ค่ะ”
“แน่นะ”
“แน่ค่ะ ส่งรายละเอียดมาได้เลย”
เธอกดวางสาย
เจ้าของโรงงานมองอยู่ฝั่งตรงข้าม
“หาเงินได้แล้ว?”
“ได้งานค่ะ เงินยังไม่ได้”
“ต่างกันเยอะนะ”
เพลงพิณหัวเราะออกมา “ช่วงนี้เพลงดีใจได้ทีละขั้นค่ะพี่”
อย่างน้อยเจ็ดวันที่เพิ่งได้มา ก็ไม่ได้ว่างเปล่าแล้ว
คณินเปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์หลังประชุมเสร็จ และเห็นแท็บหนึ่งที่ยังค้างจากเมื่อคืน
เขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตอนไหนที่ตัวเองพิมพ์ชื่อ เพลงพิณ มหาเดชา ลงในช่องค้นหา
คงหลังดูไลฟ์จบ ผลการค้นหามีทั้งภาพโฆษณาเก่า งานเดินแบบ ข่าวเปิดตัวธุรกิจ และข่าวหย่าเมื่อหลายปีก่อน
คณินเลื่อนผ่านสองสามรายการ
ภาพในข่าวต่างจากผู้หญิงเมื่อคืนพอสมควร ในภาพ เธอแต่งหน้าสมบูรณ์แบบ ยืนอยู่หน้าแบ็กดร็อป ยิ้มให้กล้องโดยไม่มีเด็กคนไหนพยายามแย่งสินค้าในมือ
เขากดข่าวหนึ่งเข้าไป อ่านได้ไม่กี่บรรทัดก็หยุด
เรื่องแต่งงาน เรื่องหย่า ลูกสองคน...
คณินขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนปิดหน้าเว็บ ไม่รู้จักกันสักหน่อย จะไปอ่านเรื่องชีวิตส่วนตัวเขาทำไม เขากำลังจะปิดแท็บทั้งหมด แต่สายตาเหลือบเห็นคลิปสั้นจากไลฟ์เมื่อคืนแทน
นิ้วกดเข้าไปเอง
“ทุกคนคะ วันนี้ของแถมมาเองค่ะ แต่ชิ้นนี้ไม่ส่งนะคะ”
เด็กหญิงบนตักโบกมือใส่กล้อง
คณินนั่งดูต่อจนถึงตอนเด็กชายเข้ามาช่วยขายของ แล้วเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
เขาเหลือบมองชื่อคนโทรเข้า
“ครับแม่”
“เย็นวันเสาร์ว่างไหม”
“ถ้าแม่กำลังจะถามว่าว่างไปกินข้าวหรือเปล่า ว่างครับ”
“ดี งั้นแม่จะชวนหนู”
“ถ้ามีชื่อผู้หญิงต่อท้าย ไม่ว่างแล้วครับ”
“คณิน”
เขาเอนหลังพิงเก้าอี้ “ผมเดาถูกอีกแล้ว”
“แม่แค่ให้รู้จักกันไว้ ไม่ได้จับแต่งงานพรุ่งนี้”
“ครั้งก่อนแม่ก็พูดแบบนี้”
“แล้วเป็นยังไง”
“ผมเสียอาหารเย็นไปหนึ่งมื้อ”
ปลายสายเงียบ ก่อนแม่จะถอนหายใจ
“อีกหน่อยอย่ามาบอกแม่แล้วกันว่าไม่มีใคร”
“ครับ”
“รับปากง่ายเหลือเกิน”
“เพราะเหตุการณ์ยังไม่เกิดครับ”
เสียงเคาะประตูช่วยชีวิตเขาพอดี เลขาฯ เปิดเข้ามาพร้อมแท็บเล็ต
“แม่ครับ ผมต้องเข้าประชุมต่อแล้ว”
“หนีเก่ง”
“สวัสดีครับแม่”
คณินวางสายก่อนถูกเปิดประเด็นใหม่ เลขาฯ เหลือบมองโทรศัพท์ในมือเจ้านาย แต่ไม่ถาม
“กำหนดการเพิ่มค่ะ มีงานเปิดตัวสินค้าวันพฤหัส คุณคณิน ต้องไปช่วงเปิดงาน เพราะทางนั้นนัดคุยเรื่องความร่วมมือหลังจบพิธีค่ะ”
“ส่งเข้าปฏิทินได้เลยครับ”
“ส่งแล้วค่ะ”
หน้าจอแจ้งเตือนขึ้นพอดี คณินกดเปิดรายละเอียดอย่างไม่สนใจนัก ไล่ดูเวลา สถานที่ และรายชื่อผู้เกี่ยวข้อง
ก่อนสายตาจะหยุดที่โปสเตอร์ประชาสัมพันธ์ด้านล่าง
ภาพผู้หญิงคนหนึ่งอยู่กลางโปสเตอร์
เขามองอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเลื่อนกลับไปดูชื่อแขกรับเชิญ
เพลงพิณ มหาเดชา
คณินเหลือบไปทางหน้าจอคอมพิวเตอร์
คลิปไลฟ์เมื่อคืนยังค้างอยู่ตรงภาพที่เพลงพิณกำลังแย่งกล่องครีมออกจากมือลูกสาว
เขาปิดคลิป
แต่ไม่ได้ปิดกำหนดการงานวันพฤหัส.
Bab terbaru
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ 24 คนแรกที่อยากบอก
“ถ้าผมยอมตามนี้ งวดแรกห้ามเลื่อนอีกนะครับ”เพลงพิณมองตารางตรงหน้าแล้วเงยขึ้น“ค่ะ”ชายฝั่งตรงข้ามยังไม่เซ็น“ผมพูดตรง ๆ นะ คุณเพลง รอบก่อนผมไม่คิดว่าจะคุยกันมาถึงวันนี้ด้วยซ้ำ”“เพลงก็พอเดาได้ค่ะ”“ตอนนั้นตัวเลขบริษัทคุณดูไม่ดีเลย”“ตอนนี้ก็ยังไม่ได้ดีค่ะ”คำตอบทำให้เขาหัวเราะสั้น ๆ เพลงพิณไม่พยายามทำให้สถานการณ์ดูสวยกว่าความจริง เธอเอาตัวเลขที่ตัดสินใจแล้วมาวางทั้งหมด ทั้งสินค้าที่หยุดผลิต ช่องทางที่ยอมปิด และรายรับที่ประเมินจากยอดจริง ไม่ใช่ยอดที่หวังว่าจะขายได้ครั้งก่อนเขามาถึงบริษัทเพื่อทวงเงิน ครั้งนี้เธอเป็นคนนัดเขามาคุยเอง“ผมขอดูตรงนี้อีกที”เขาชี้ลงบนกระดาษ“ถ้ายอดขายต่ำกว่าที่คุณประมาณไว้ล่ะ”“เพลงลดค่าใช้จ่ายเผื่อไว้แล้วค่ะ”“ยังไม่ตอบโจทย์ ถ้าต่ำกว่านี้อีก”เพลงพิณนิ่งคิด“ถ้าต่ำกว่าจุดที่บริษัทรับได้ เพลงจะตัดอีกค่ะ”“เหลืออะไรให้ตัดอีก”“มีค่ะ”เธอตอบโดยไม่ลังเล ถึงจะรู้ดีว่าของบางอย่างที่เหลืออยู่เธอไม่อยากแตะที่สุดก็ตาม“แต่เพลงจะไม่ขอเพิ่มหนี้เพื่อรักษายอดขาย”อีกฝ่ายมองเธออยู่พักหนึ่ง“คุณเปลี่ยนไปจากครั้งก่อนนะ”เพลงพิณยิ้มบาง ๆ “ครั้งก่อนเพลงยังพยายามเก็บทุกอย่างไ
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ 23 วันที่เขาเกือบได้คะแนน
“ลุงเป็นลูกค้าค่ะ ห้ามเป็นเจ้าของร้าน”คณินนั่งคุกเข่าอยู่หน้าร้านขายของพลาสติกกลางห้องรับแขกสีหน้าจริงจังราวกับกำลังเจรจาสัญญาหลักร้อยล้าน“แล้วซื้ออะไรได้บ้างครับ”เพลงขวัญกวาดของบนโต๊ะเล็กมาตรงหน้า“ทั้งหมด”“ทั้งหมดเท่าไร”เด็กหญิงคิดอยู่พักหนึ่ง“ห้าร้อย”คณินหยิบธนบัตรของเล่นขึ้นมานับ “มีสองร้อยครับ”“งั้นติดไว้ก่อน”เพลงพิณที่กำลังถือแก้วกาแฟเดินออกจากครัวถึงกับหยุด“ใครสอนคะเนี่ย”“ขวัญรู้เอง”“เก่งเรื่องที่ไม่ควรเก่งมาก”คณินเงยหน้ามองเธอ “ร้านนี้ให้เครดิตง่ายนะครับ”“ระวังนะคะ ตอนจ่ายจริงอาจมีดอกเบี้ย”“แม่!” เพลงขวัญประท้วง “ขวัญไม่ขายดอกไม้”เพลงพิณหลุดหัวเราะ ตรงโซฟาต้นเพลงที่นั่งต่อรถของเล่นอยู่คนเดียวเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนก้มลงเหมือนไม่สนใจตั้งแต่กลับจากบ้านศิรากรเมื่อเช้าเด็กชายไม่ได้กันคณินออกเหมือนครั้งก่อน แต่ก็ยังรักษาระยะอย่างชัดเจนคณินเองไม่ได้เข้าไปชวนเขามาตามที่เพลงพิณเป็นฝ่ายบอกเมื่อคืนว่าถ้าว่างให้แวะมากินกาแฟได้และตั้งแต่มาถึงก็ถูกเพลงขวัญลากไปเปิดร้านจนยังไม่ได้ดื่มกาแฟสักคำ“ลุงต้องกินอันนี้ด้วย”เพลงขวัญยื่นแครอตพลาสติกให้คณินรับมา “ต้องกินจริงไหมคร
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ 22 ชอบลุงไม่ได้แปลว่าไม่รักพ่อ
“ลุงคณินมาอยู่บ้านเราสิ”ช้อนในมือเพลงพิณหยุดกลางอากาศคณินที่กำลังช่วยเพลงขวัญตักไข่ตุ๋นก็หยุดเหมือนกันมีเพียงคนพูดที่ยังไม่รู้ว่าตัวเองเพิ่งโยนระเบิดลงกลางโต๊ะอาหาร“มาอยู่กับขวัญ”เด็กหญิงวัยสามขวบพูดต่ออย่างอารมณ์ดี “จะได้กินข้าวด้วยกันทุกวัน”“ไม่ได้!”ต้นเพลงตะโกนขึ้นจนเพลงขวัญสะดุ้งเพลงพิณวางช้อนทันที “ต้นครับ”“ไม่ให้ลุงอยู่!”“พี่ต้นเสียงดัง” เพลงขวัญทำหน้ามุ่ย“ก็ขวัญพูดไม่ดี!”“ตรงไหนไม่ดี”“ไม่ดี!”“ต้นเพลง”คราวนี้เพลงพิณเรียกเต็มชื่อ เด็กชายจึงเงียบแต่ใบหน้ายังแดงจัดคณินไม่ได้พูดอะไรเขาวางช้อนของเพลงขวัญลงแล้วเลื่อนแก้วน้ำให้เด็กหญิงแทน“กินน้ำก่อนครับ”เพลงขวัญดื่มไปหนึ่งอึกแล้วหันกลับมาหาพี่ชายอีก“ขวัญชอบลุง”ต้นเพลงลุกพรวดจากเก้าอี้“ห้ามชอบ!”เด็กหญิงเบิกตา“ทำไม”“ก็ห้าม!”“ต้น!”เสียงเพลงพิณดังขึ้นพร้อมกับที่ลูกชายผลักเก้าอี้ออกจนเกิดเสียงครูดพื้นต้นเพลงหันหลังวิ่งขึ้นบันไดไปทันที เสียงประตูห้องปิดดังตามมาเพลงขวัญมองตาม ก่อนเบะปาก“พี่ต้นดุขวัญ”“แม่รู้ค่ะ”เพลงพิณลูบศีรษะลูกสาว แล้วหันไปทางคณิน“ขอโทษนะคะ”“ไม่ต้องขอโทษผมหรอกครับ”“แต่”“ไปดูลูกก่อนเถอะ”
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ บทที่ 21 คนที่ต้องออกจากบริษัท
“พี่เพลงกำลังสงสัยผมเหรอครับ”เพลงพิณวางโทรศัพท์คว่ำลงบนโต๊ะ คนตรงหน้ายังเป็นคนเดิมที่เธอเคยโทรหาเวลามีปัญหาเรื่องโรงงาน เคยฝากให้ดูตัวเลขแทนในวันที่เธอต้องพาลูกไปหาหมอ และเคยเป็นคนบอกเธอเองว่าพี่เพลงไปทำหน้าที่ของพี่เถอะ ทางนี้ผมจัดการให้ตอนนั้นเธอเชื่อ วันนี้จึงได้นั่งอยู่ตรงนี้“เพลงยังไม่ได้พูดว่าสงสัย”“แต่พี่เรียกผมมาคุยเรื่องเอกสารพวกนี้”เขาเหลือบมองแฟ้มบนโต๊ะ เพลงพิณเปิดเพียงสองหน้า ทั้งที่ในลิ้นชักข้างตัวมีมากกว่านั้นหลายเท่า“งั้นอธิบายให้เพลงฟังหน่อยค่ะ เงินก้อนนี้จ่ายค่าอะไร”เขาก้มดู“น่าจะค่าโปรโมตช่วงที่เราขยายช่องทางครับ ตอนนั้นรายการเยอะมาก”“บริษัทนี้ทำอะไรให้เรา”“จำรายละเอียดไม่ได้แล้วครับพี่ มันนานแล้ว”“ใครเป็นคนเสนอให้ใช้”“ฝ่ายการตลาดหรือเปล่า”“เพลงถามคุณค่ะ”เขาเงยหน้าขึ้น “ผมจำไม่ได้จริง ๆ”เพลงพิณพยักหน้าแล้วพลิกอีกแผ่น“แล้วล็อตนี้ล่ะคะ ของออกจากคลัง แต่ไม่มีปลายทาง”“ช่วงนั้นระบบเรามั่วมาก พี่เพลงก็รู้”“รู้ค่ะ”“สต็อกก็ไม่ตรง เอกสารก็ลงย้อนหลัง คนเข้าออกบริษัทตั้งกี่คน”“ค่ะ”คำตอบสั้น ๆ ทำให้อีกฝ่ายชะงักไปเอง เพลงพิณไม่เถียง เพราะหลายอย่างที่เขาพูดเป
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ บทที่ 20 สิ่งที่ต้องทิ้ง
“ตัวนี้ตัดไม่ได้ค่ะพี่เพลง”เพลงพิณเงยหน้าจากยอดขายบนจอ“ทำไม”“มันเป็นตัวแรกของแบรนด์เลยนะคะ”คำตอบนั้นทำให้คนในห้องประชุมเงียบไปนิดหนึ่ง เพลงพิณมองกระปุกครีมที่วางอยู่กลางโต๊ะ แพ็กเกจรุ่นแรกถูกปรับมาหลายครั้งแล้ว แต่ชื่อยังเหมือนเดิม สินค้าตัวนี้อยู่กับเธอมาตั้งแต่วันที่บริษัทมีพนักงานไม่กี่คน ตั้งแต่ยอดขายหลักหมื่นยังทำให้ทุกคนดีใจกันทั้งออฟฟิศและตอนนี้มันกำลังขาดทุน“สามเดือนหลังขายได้เท่าไร”พนักงานเปิดตัวเลขให้ดู“แล้วขั้นต่ำโรงงาน?”อีกตัวเลขตามมาไม่ต้องคำนวณซ้ำก็เห็นคำตอบ“ตัดค่ะ”“แต่ถ้าหยุดแล้วจะเอากลับมาผลิตใหม่ยากนะคะ”“รู้ค่ะ”“ลูกค้าเก่ายังถามหาอยู่”“ถามกับซื้อไม่เหมือนกัน”เพลงพิณเลื่อนกระดาษอีกแผ่นมาตรงหน้า“เราผลิตหนึ่งรอบ สต็อกค้างกี่เดือน”ไม่มีใครตอบ“เกือบห้าเดือนค่ะ” เธอตอบเอง “ระหว่างนั้นเราจ่ายค่าของ ค่าคลัง แล้วสุดท้ายลดราคาเพื่อระบายอีก ถ้าขายต่อเพราะเสียดาย เราก็เสียเงินต่อเพราะเสียดาย”พนักงานอีกคนถอนหายใจ“เสียดายจริง ๆ ค่ะ”“พี่ก็เสียดาย”เพลงพิณหยิบปากกาขีดชื่อผลิตภัณฑ์ออก“แต่ตอนนี้เราไม่ได้มีเงินพอจะเก็บทุกอย่างที่รักไว้”ไม่มีใครค้านอีกรายการต่อไป
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ บทที่ 19 วันรุ่งขึ้นเขายังมา
บทที่ 19 วันรุ่งขึ้นเขายังมา“เมื่อวานผมยังไม่ได้ตอบคุณ”เพลงพิณเงยหน้าจากเอกสาร คณินโทรมาตอนเก้าโมงกว่า ขณะที่เธอกำลังไล่รายการภาระกับตัวเลขชุดใหม่ซึ่งไม่ได้ทำให้อารมณ์ดีขึ้นเลย“เรื่องอะไรคะ”“เรื่องที่ถามว่าผมจะเปลี่ยนใจไหม”มือที่ถือปากกาหยุด“อ๋อ”เมื่อคืนเธอรออยู่ตั้งนาน เช้านี้กลับทำเป็นจำแทบไม่ได้“ผมตกใจครับ”ตรงดีเหลือเกิน“เพลงรู้แล้วค่ะ เมื่อวานคุณเงียบจนเพลงเกือบได้ยินเสียงเครื่องคิดเลขในหัว”คณินหัวเราะเบา ๆ“เก้าสิบกว่าล้าน ใครได้ยินแล้วไม่ตกใจ ผมว่าคนนั้นน่ากลัวกว่า”เพลงพิณหลุดยิ้ม“แล้วคิดเสร็จหรือยังคะ”“ยังครับ”รอยยิ้มหายทันที“อ้าว”“เพราะผมยังไม่รู้ว่าตัวเลขเก้าสิบกว่าล้านนั้นประกอบด้วยอะไรบ้าง”เพลงพิณเอนหลังพิงเก้าอี้“หมายความว่าไง”“หนี้ที่ต้องจ่ายจริงเท่าไร เจรจาได้เท่าไร แล้วส่วนที่เกิดจากความเสียหายหรือรายการผิดปกติ มีโอกาสเรียกคืนแค่ไหน คุณแยกได้หรือยัง”คำถามไม่ได้ทำให้เธออึดอัด เพราะเป็นสิ่งเดียวกับที่เธอกำลังทำอยู่“กำลังแยกค่ะ”“ดีครับ”“แล้ว?”“แล้วคุณก็ทำต่อ”เพลงพิณเงียบไปนิดหนึ่ง “แค่นี้?”“ครับ”“คุณโทรมาเพื่อบอกให้เพลงทำงานต่อ?”“ผมโทรมาตอบเรื่
Anda juga akan menyukai
คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว
อวินจงมี่1.3M Dibacaเกิดใหม่ทั้งที ขอหนีจากผู้ชายเฮงซวยคนนี้เถอะ
อี้เสี่ยวเหวิน89.4K DibacaBad Engineer เด็กเทรย์ซิส
มดตัวจี๊ด230.3K Dibacaคุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ
หรงหรงจื่ออี111.3K Dibacaหย่าแล้วแต่ยังหลง อดีตสามีขออยู่ด้วย
อู่จิ่ว681 Dibacaประธานลู่ต้องสยบ คุณซูไปตรวจสายเลือดอีกแล้ว
หวานละมุน287 Dibacaกาลครั้งหนึ่ง เคยเป็นเธอ
พิรุณทมิฬ94 Dibacaมหาเศรษฐีทวงรัก
มณีริน/ ศศิชา/ ไอศิกา/ Sazaki Aiko113 Dibaca
